Nordkapp: at the end of a continent

....σχεδιάζω ενα ταξίδι στη βόρεια Νορβηγία μέσα στο χειμώνα, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, στο απόλυτο κρύο και στο απόλυτο θέαμα του Σέλαος... Έχει βρεθεί κάποιος/α εκεί, τις πολικές νύκτες του γενάρη και μάλιστα να έχει ταξιδέψει, με κάποιο tour, στο Nordkapp με διανυκτέρευση μαζί? Μιλώ μόνο για χειμώνα και όχι καλοκαίρι και πολύ βορειότερα του Τromso.... Κάπως έτσι ανήρτησα μια αγγελία στα social media... μου απάντησαν πολλοί με ενδιαφέρουσες προτάσεις, καμμία όμως δεν αναφερόταν στο γεγονός ...ναι! έχω πάει χειμώνα, έχω διανυκτερεύσει στο βορειότερο σημείο της ηπειρωτικής Ευρώπης και έχω ζήσει το κρύο στο πετσί μου... Έτσι, αποφάσισα να δώσω εγώ την απάντηση.. Δεύτερο shakedown trip πριν την πολική αποστολή.

 

...ένας χορός από φως, που ψιθυρίζει χρώματα στο σκοτάδι της νύχτας...

Εγώ, o Βίκινγκ
1. Πόσο βόρεια της Ευρώπης μπορώ να βρεθώ τους χειμερινούς μήνες (Alta,Honningsvåg);
2. Ποιό είναι το πιο οικονομικό πακέτο;
3. Αρκούν τρεις μέρες;
4. Πόσο σκοτάδι θα επικρατεί;
5. Θα δω το Βόρειο Σέλας;
6. Θα αντέξει το ντύσιμό μου;
7. Θα μπορέσω να φτάσω στο Nordkapp;
8. Μπορώ να διανυκτερεύσω στο Nordkapp;
9. Τι άλλες δραστηριότητες υπάρχουν στην περιοχή;
10. Άξιζε το ταξίδι;
myVideo(Nordkapp)

Εγώ, o Βίκινγκ

Είμαι ένας Βίκινγκ, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Κυριολεκτικά, γιατί οι πρόγονοί μου είχαν πολωνο-ρωσικές ρίζες και είναι γνωστό ότι οι Βίκινγκς πέρασαν απο τα μέρη τους (οι Βίκινγκς της Σουηδίας, γνωστοί ως Ρως, ίδρυσαν το ομώνυμο κράτος, πρόγονο της Ρωσίας, με κέντρα το Νόβγκοροντ και το Κίεβο) και θα άφησαν το αποτυπωμά τους στο DNA των ντόπιων πληθυσμών.

Αυτό όμως που ενδιαφέρει περισσότερο, είναι ότι όλοι μας είμαστε Βίκινγκς, γιατί ο όρος αυτός δεν αναφέρεται σε μία συγκεκριμένη εθνότητα (με τη σημερινή του έννοια), αλλά σε ένα κοινό πολιτισμικό γνώρισμα ταξιδευτών (κυρίως θαλασσοπόρων).

Μεταφορικά λοιπόν και με ρητορική διάθεση αισθάνομαι ότι μοιράζομαι τα ίδια "γονίδια" συμπεριφοράς με το δικό τους τρίπτυχο "Λεηλασία, Ξίφος, Φωτιά", αλλά πολύ πιό εξευγενισμένα!!

 

"Λεηλασία", γιατί ο κάθε μακρινός ταξιδιώτης, που σήμερα ανταλλάσσει απόψεις με ντόπιους και επιστρέφει σπίτι του "πλουσιότερος" σε εμπειρίες, λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ πολιτισμών και μεταφέρει, σαν λάφυρα, τις ίδιες τις εμπειρίες-γνώσεις του.

"Ξίφος", γιατί ο σύγχρονος Βίκινγκ ταξιδεύει όχι απλά για αναψυχή, αλλά για να ανακαλύψει τι υπάρχει πέρα από τον ορίζοντα, ταξιδεύει με σεβασμό και περιέργεια, αφήνοντας πίσω του μόνο ίχνη στο χιόνι και όχι... καπνούς από επιδρομές! Ο σημερινός ταξιδιώτης αδιαφορεί για τις τουριστικές απολαύσεις (ας θυμηθούμε τα Ιαματικά Λουτρά Καρλομάγνου, περίπου 790μΧ και το κυνήγι, ως υπαίθριο σπορ για την αριστοκρατία των Φράγκων) και εξερευνά παρθένα μέρη ή άγνωστες κουλτούρες, ακολουθώντας το ίδιο μονοπάτι εξερεύνησης των πολεμοχαρών Βίκινγκς.

"Φωτιά", για να θεωρείς τον εαυτό σου Βίκινγκ σήμαινε, και σημαίνει, να μπορείς να επιβιώνεις σε δύσκολες συνθήκες εκτεθειμένος στα στοιχεία της φύσης. Ο σύγχρονος "backpacker" κοιμάται κάτω από τα αστέρια, πεζοπορεί σε ψηλά βουνά και δεν τον φοβίζει το κρύο και η βροχή. Το εσωτερικό του "φλέγεται" και έχει σίγουρα κάτι από την αντοχή τους, ενώ επαναλαμβάνει ενδόμυχα ... δεν γεννήθηκα Βίκινγκ, έγινα Βίκινγκ....

Honningsvåg

Εσείς, έχετε ποτέ αισθανθεί σαν ένας Βίκινγκ? Να διασχίσετε μια ταραγμένη θάλασσα με ιστιοπλοϊκό, να επιδιώξετε την αυθεντικότητα φτιάχνοντας τη δική σας πορεία, να δοκιμάσετε ελεύθερο κάμπινγκ ή να ορειβατίσετε?

 

Honningsvåg

 

Αποφάσισα λοιπόν, να κάνω ένα ανάλογο εγχείρημα, στη χώρα των γνήσιων Βίκινγκς (Νορβηγία) και να βάλω εξαρχής 10 στόχους σε ένα ταξίδι, την εποχή που ο ήλιος δεν ανατέλλει, το κρύο είναι αδυσώπητο και η ανθρώπινη παρουσίαση βρίσκεται σχεδόν στα αζήτητα. Ποιοί ήταν λοιπόν αυτοί οι στόχοι, πόσοι επιτεύχθηκαν και τελικά έγινα ένας Βίκινγκ;

 

Alta

1. Πόσο βόρεια μπορώ να βρεθώ τους χειμερινούς μήνες (Alta,Honningsvåg);
Η πρόθεσή μου ήταν να βρεθώ όσο βορειότερα του αρκτικού κύκλου μπορούσα, δηλαδή σε γεωγραφικό πλάτος μεγαλύτερο από 66 μοίρες και κάτι ψηλά, σημείο της γήινης σφαίρας που σηματοδοτεί το φαινόμενο της πολικής ημέρας και νύχτας. Συνεπώς, απέκλεια, εξ αρχής, το Trondheim, το κοσμοπολίτικο Tromso και δεν γινόταν ούτε κουβέντα για το Όσλο, που το θεωρούσα πολύ νότια και ευκαιρία μόνο για καλοκαιρινά ταξίδια. Έτσι, παρέμεναν στη λίστα, η Alta και το Honningsvåg, που είναι σχεδόν 2h πτήση απο τη νότια Νορβηγία και 3,5h από Γερμανία.

που βρεθήκαμε;;

Οι δύο αυτές πόλεις (μαζί με το Hammerfest/Νορβηγία, τη Utqiaġvik/Αλάσκα και το Tiksi/Ρωσία) δεν βρίσκονται απλά μέσα στον αρκτικό κύκλο, αλλά είναι από τις βορειότερες πόλεις του κόσμου σε γεωγραφικό πλάτος 70° Βόρειο, όπου οι συνθήκες το χειμώνα είναι εξωπραγματικές για ένα μεσογειακό κάτοικο. Ενδιαφέρον είναι, ότι στο νότιο ανταρκτικό κύκλο, δεν υπάρχει καμία πόλη σε 70° Νότιο, ενώ η πλησιέστερη είναι η Ushuaia/Αργεντινή και το Puerto Williams/Χιλή, που βρίσκονται μόλις σε 55° Νότιο! Συνεπώς, όλο το ενδιαφέρον εστιάζεται στο βόρειο ημοσφαίριο.

2. Ποιό είναι το πιο οικονομικό πακέτο;
Να ξοδέψω όσο το δυνατόν λιγότερα χρήματα στην πιο ακριβή χώρα της Ευρώπης. Ξεκίνησα λοιπόν ψάχνοντας αεροπορικές πτήσεις και εξεπλάγην ευχάριστα όταν η Λουφτχάνσα είχε εισιτήριο με επιστροφή στην Alta στα 230€ (με στάση στη Φρανκφούρτη, με συνολική διάρκεια πτήσεων τις 8h και μάλιστα άφιξη μεσημέρι), σαν τιμή γνωριμίας για ένα νέο προορισμό που τον εγκαινίασε μόλις μια εβδομάδα πριν το ταξίδι μου, ενώ η σκανδιναβική SAS το ανέβαζε στα 350€ μετ' επιστροφής (με τρεις στάσεις CPH-OSL-ΤRO, διάρκεια πτήσης 14h και άφιξη αργά το βράδυ).

Παράλληλα, βρήκα ένα φτηνό κατάλυμα (Tors Vei, που μόλις ξεκίνησε στο booking.com με τιμή γνωριμίας 85€/βράδυ) τη στιγμή που οι τιμές των ξενοδοχείων ξεκινούσαν από 115€/βράδυ.

τα φώτα δεν τα σβήνουν ποτέ

στιγμές χαλάρωσης με σπιτική θαλπωρή

Όλες οι μετακινήσεις έγιναν με λεωφορεία, άλλες πιό ακριβές (64€ Alta-Honningsvåg-Alta, 130€ Honningsvåg-Nordkapp-Honningsvåg) και άλλες φθηνότερες ή δωρεάν (13€ αεροδρόμιο-Kέντρο Alta, 32€ Alta-Honningsvåg-Alta, ενώ οι κυριακάτικες τοπικές μετακινήσεις με Snelandia ήταν δωρεάν).

3. Αρκούν τρεις μέρες;
Θα είχα στη διάθεσή μου μόνο τρεις μέρες (2 ολόκληρες και δυο μισές). Και αυτό εξαρτήθηκε από την τιμή του αεροπορικού εισιτηρίου.. αν ήθελα περισσότερες μέρες, η τιμή του εισιτηρίου θα εκτοξευόταν στα ύψη!! Έπρεπε λοιπόν να συμπυκνώσω τους στόχους μου μεταξύ Πέμπτης 29 Ιανουαρίου και Κυριακής 1 Φεβρουαρίου.

Βασικά, η τριήμερη παραμονή δεν συνιστάται τη χειμερινή περίοδο, γιατί ο καιρός είναι τόσο πολύ ευμετάβλητος, όπου οι δρόμοι συχνά κλείνουν, χιονοστρόβιλοι και πολικοί άνεμοι επικρατούν και εσύ μένεις καθηλωμένος στο ξενοδοχείο.

Στάθηκα πολύ τυχερός, γιατί δεν είχα μόνο παράθυρο καιρού, αλλά σχισμή καιρού, όπως μας έλεγε η οδηγός που μας μετέφερε στο Nordkapp. Πράγματι, τη Πέμπτη το βράδυ είχε άπνοια και ξαστεριά και το Βόρειο Σέλας ξεπρόβαλε στον ουρανό τής Αλτα. Στεκόμουνα έξω στο κρύο (-13C) και φωτογράφιζα. Την Παρασκευή είχε τόσο όμορφο καιρό, που οι νορβηγοί είχαν καιρό να δουν! Το Σάββατο, ο καιρός άλλαξε πάλι με ΝΑ πολικούς ανέμους και τότε κατάλαβα τί σημαίνει σωστό ντύσιμο. Η κυκλοφορία στους δρόμους γινόταν οριακά, ενώ προσπαθούσες να βρεις μία θαλπωρή στο εμπορικό κέντρο Amfi ή στο Alta Museum.

4. Πόσο σκοτάδι θα επικρατεί;
Τους μήνες Δεκ-Ιαν επικρατεί το απόλυτο σκοτάδι, ακριβώς το αντίθετο από την πολική μέρα που είχα ζήσει πριν 4 χρόνια στην Αλάσκα. Στις 21 Ιανουαρίου, ο ήλιος λέει ...hello... και ξεπροβάλει για λίγο στον ορίζοντα και μετά πάλι χάνεται.

...ο ήλιος το χειμώνα δεν χάνεται, ούτε σβήνει, απλώς αποσύρεται για να ξεκουραστεί
περιμένοντας τη στιγμή που θα ξυπνήσει ξανά για να φωτίσει το Βορρά...

 

Μία εβδομάδα μετά (περί τα τέλη του Γενάρη) ο ήλιος ανατέλει γύρω στις 10.00 και δύει λίγο μετά τις 2.00 το μεσημέρι. Οι ώρες είναι μαγικές. Αυτό που βλέπουμε είναι το σήμα κατατεθέν της αρκτικής τούνδρας.

Βρισκόμαστε στο τέλος της Πολικής Νύχτας και ο ήλιος αρχίζει να ξεπροβάλλει δειλά στον ορίζοντα και το φαινόμενο που βιώνουμε ονομάζεται Blåtimen ή, όπως λέγεται η "Μπλε Ώρα", το χρώμα του οποίου είναι διαφορετικό από το γαλάζιο της μέρας.

 

Αυτό το ονειρικό, απαλό αποτέλεσμα οφείλεται στο γεγονός ότι ο ήλιος βρίσκεται πολύ χαμηλά και το φως του διανύει μεγαλύτερη απόσταση μέσα στην ατμόσφαιρα, με αποτέλεσμα να φτάνουν στα μάτια μας κυρίως τα μπλε και βιολετί μήκη κύματος, ενώ τα υπόλοιπα μήκη κύματος (πορτοκαλί, κόκκινο, ...) σκεδάζονται και χάνονται απο τον παρατηρητή. Αυτό το φαινόμενο το εξήγησε πρώτος ο εγγλέζος φυσικός Rayleigh (1869) και πήρε το όνομά του, λέγεται Σκέδαση Rayleigh.

 

Παράλληλα, το πυκνό χιόνι λειτουργεί σαν ένας τεράστιος ανακλαστήρας, διαχέοντας το βαθύ μπλε φως παντού, που εξαφανίζει τις έντονες σκιές και τις γωνίες, κάνοντας το τοπίο να μοιάζει με ελαιογραφία σε καμβά, που δεν έχει στεγνώσει ακόμα. Ακόμη, και οι παγοκρύσταλλοι που αιωρούνται, λειτουργούν σαν "φίλτρο διάχυσης", που μαλακώνουν τις ακτίνες του και του δίνουν την αίσθηση του blur.

Και ξαφνικά, η σιωπηλή στιγμή τελειώνει με μια έκρηξη. Ο ήλιος, μετά από εβδομάδες απουσίας, σπάει τη γραμμή του ορίζοντα. Δεν είναι απλώς μια ανατολή, είναι μια αποκάλυψη. Ένα κύμα χρυσαφένιου χρώματος, ξεχύνεται πάνω στην παγωμένη νορβηγική ύπαιθρο, βάφοντας το αιώνιο λευκό με τις πιο ζεστές, δραματικές αποχρώσεις τού πορτοκαλί και τού χρυσαφένιου ορίζοντα και εσύ γίνεσαι μάρτυρας της μεγάλης επιστροφής του φωτός.

 

Αυτό είναι το φως που "κυνηγά" κάθε φωτογράφος. Είναι η απόλυτη πρόκληση: ένα φως τόσο έντονο, τόσο θεατρικό και τόσο φευγαλέο, που σε αναγκάζει να κρατήσεις την ανάσα σου καθώς πατάς το κλείστρο, προσπαθώντας να αιχμαλωτίσεις την απόλυτη μαγεία, που επικρατεί εδώ στον αρκτικό κύκλο.

5. Θα δω το Βόρειο Σέλας;
Γιατί είναι τόσο ρομαντικό να τουρτουρίζεις για λίγο πράσινο φως; Αν το Σέλας εμφανιζόταν στο σαλόνι μας με 25C, θα έχανε τη μυσταγωγία του. Το κρύο και μία τεράστια οθόνη πλημμυρισμένη από αστέρια, είναι το "τίμημα" που κάνει το φαινόμενο να μοιάζει με δώρο.

 

Θα περίμενε κανείς, το Σέλας να κάνει θόρυβο (όπως η βροντή μετά την αστραπή), επειδή είναι τόσο έντονο οπτικά, αλλά η απόλυτη ησυχία του είναι αυτό που σε συγκλονίζει. Η λέξη δέος θα ταίριαζε περισσότερο στην περιγραφή του, επειδή εμπεριέχει και ένα μικρό φόβο μπροστά στο μεγαλείο της φύσης, κάτι που ταιριάζει απόλυτα στην Αρκτική.

 

Το Σέλας δεν έχει πρόγραμμα, δεν μπορείς να το δαμάσεις. Περιμένεις υπομονετικά μέσα στο κρύο, αποδεχόμενος ότι η φύση θα κάνει ό,τι θέλει και όταν τελικά εμφανίζεται, σε αναγκάζει να είσαι παρών. Σκέφτεσαι μόνο το ΤΩΡΑ και εύχεσαι να είναι ζεστά τα δάχτυλα των χεριών σου και να μπορέσεις να πιέσεις το κλείστρο της μηχανής σου για να το αποθανατίσεις φωτογραφικά, ενώ αντικρύζεις έναν πολύχρωμο ουρανό. Είναι σαν να σου λέει η φύση ...κοίτα τι μπορώ να κάνω, αρκεί να αντέξεις το κρύο....

 

 

...είναι η στιγμή που το Σύμπαν αποφασίζει να σου ψιθυρίσει, κι εσύ πρέπει να μείνεις ακίνητος και παγωμένος για να το ακούσεις..... αυτό μου διηγόταν ο Peter, που ως συνταξιδιώτης στην πτήση της επιστροφής, είχε ταξιδέψει νοτιο-ανατολικά προς τα σύνορα της Σουηδίας, σε ένα αυθεντικό μέρος για να ζήσει αυτό το ρομαντικό δέος και οι φωτογραφίες που τράβηξε, πραγματικά, προκαλούν μεγάλο θαυμασμό για αυτό ...που ποιεί η Φύση.

ο Peter αυτοσχεδιάζει και μορφοποιεί το δημιούργημά του

Παράλληλα, μου ήρθε στο μυαλό το εξής σκηνικό: ... φαντάσου να κάθεσαι γύρω από μια φωτιά σε μια παραδοσιακή σκηνή lavvu, πίνοντας ζεστό χυμό μούρων, ενώ περιμένεις το Σέλας να εμφανιστεί πάνω από την παγωμένη τούνδρα... και γιατί όχι, το Karasjok είναι το επίκεντρο του πολιτισμού των Σάμι και η πιθανότητα να δεις Solar Maximum, στις αρχές του 2026, είναι πολύ μεγάλη, γιατί η περιοχή είναι μακρυά από την υγρασία των δυτικών ακτών, κάνει πολύ κρύο (ο Peter μου ανέφερε -31C), αλλά πολύ καθαρό καιρό. Ποιός είπε λοιπόν ότι η Φύση δεν κάνει Τέχνη.

 

 

Το Βόρειο Σέλας ήταν για τον προϊστορικό άνθρωπο ένας "γρίφος" που ακροβατούσε ανάμεσα στο φόβο της θεϊκής δύναμης και την εξιλέωση και η εξήγησή του θεωρήθηκε μια συναρπαστική διαδοχή από τη μυθολογία στη σύγχρονη φυσική. Ο Γαλιλαίος ήταν αυτός που βάφτισε το φαινόμενο Aurora Borealis, από τη Ρωμαϊκή θεά της αυγής (Aurora) και το θεό των βόρειων ανέμων και των καταιγίδων (Boreas) της αρχαιοελληνικής μυθολογίας. Ωστόσο, έκανε λάθος στην ερμηνεία του, γιατί πίστευε ότι ήταν το φως του ήλιου που αντανακλούσε στους ατμούς που ανέβαιναν από τη Γη. Εκείνος, που πλησίασε την ερμηνεία του (1908) ήταν ο νορβηγός επιστήμονας Kristian Birkeland, που πρώτος κατάλαβε ότι το φαινόμενο σχετίζεται με τον ηλεκτρισμό και την ηλιακή ενεργότητα. Κατασκεύασε λοιπόν μια μαγνητική μεταλλική σφαίρα (που αναπαριστούσε τη Γη) μέσα σε ένα θάλαμο κενού και της έριξε ακτίνες ηλεκτρονίων. Είδε, έκπληκτος, ότι το φως συγκεντρωνόταν γύρω από τους πόλους της σφαίρας και όχι στη ζώνη του ισημερινού ή κάπου αλλού! Εντούτοις, το πείραμά του δεν έγινε αποδεκτό απο την επιστημονική κοινότητα και ξεχάστηκε. Χρειάστηκαν δεκαετίες και η αποστολή δορυφόρων στο διάστημα (εποχή του '60) για να αποδειχθεί ότι είχε δίκιο.

 

 

Σήμερα ξέρουμε ότι το Σέλας είναι μία "συμπαντική σύγκρουση", στην οποία ο Ήλιος εκτοξεύει φορτισμένα σωματίδια (καλούνται ηλιακός άνεμος) και το Μαγνητικό Πεδίο της Γης λειτουργεί σαν ασπίδα, εκτός από τους πόλους, όπου εκεί τα σωματίδια εισχωρούν στην ατμόσφαιρα, συγκρούονται με άτομα οξυγόνου (δίνουν το πράσινο και το κόκκινο χρώμα) και άτομα αζώτου (δίνουν το μπλε και το μωβ).

 

 

Η Φιλοσοφική "Ειρωνεία" του φαινόμενου συμπληρώνει το παζλ του ρομαντισμού με την υπόθεση ότι, όταν κοιτάζεις το Σέλας, δεν βλέπεις μόνο χρώματα, αλλά τη σύγκρουση του ήλιου με την μαγνητική ασπίδα της Γης. Είναι η απόδειξη ότι ο πλανήτης μας "παλεύει" για να μας προστατέψει από την επικίνδυνη ηλιακή ακτινοβολία, μετατρέποντας μια εν δυνάμει θανάσιμη απειλή σε τέχνη.

Όταν τα φορτισμένα ηλιακά σωματίδια συγκρούονται με τα συστατικά της ατμόσφαιρας, γεννάται το φως, το χρώμα του οποίου είναι στην πραγματικότητα τα "δακτυλικά αποτυπώματα" των στοιχείων της γήινης ατμόσφαιρας. Έτσι, το Κλασικό Πράσινο, αντιστοιχεί στα άτομα του οξυγόνου, που βρίσκονται στα χαμηλά στρώματα της ατμόσφαιρας (90-100 χλμ). Είναι το πιο συνηθισμένο χρώμα που βλέπουμε, επειδή το οξυγόνο, σε αυτό το ύψος, είναι σε μεγάλη συγκέντρωση και το μάτι μας είναι εξαιρετικά ευαίσθητο στο πράσινο φως, οπότε το εντοπίζουμε πιο εύκολα. Το Σπάνιο Κόκκινο, είναι ένα βαθύ, σχεδόν απόκοσμο χρώμα και προέρχεται πάλι από το οξυγόνο, αλλά σε πολύ μεγαλύτερα ύψη (200-300 χλμ). Αυτό το χρώμα εμφανίζεται κατά τη διάρκεια έντονων ηλιακών καταιγίδων. Το Μωβ (και λιγότερο το Μπλε) είναι η υπογραφή του αζώτου και το διακρίνουμε συχνά να "χορεύει" στις άκρες της "πράσινης κουρτίνας" επιτείνοντας το ρομαντισμό, καθότι το άζωτο είναι το κυρίαρχο στοιχείο του αέρα που αναπνέουμε (78%) ... το να βλέπεις τον ουρανό να φωτίζεται πράσινo-κόκκινα-μωβ, είναι σαν να βλέπεις την ίδια την ανάσα της Γης... Το Ροζ είναι συνήθως ένας συνδυασμός του πράσινου (οξυγόνο) και του μωβ (άζωτο). Εμφανίζεται όταν η ηλιακή δραστηριότητα είναι πάρα πολύ έντονη, ενώ το Κίτρινο θεωρείται πολύ σπάνιο, και συνήθως είναι οπτική μείξη του κόκκινου και του πράσινου.
 

Φωτό Δ. Ζήρου, περιοχή Finnmarksvidda (-22C)

Το ανθρώπινο μάτι, τη νύχτα, δυσκολεύεται να δει χρώματα, επειδή λειτουργεί με τα ραβδία του αμφιβληστροειδούς που βλέπουν κυρίως ασπρόμαυρα μοτίβα και γιαυτό το Σέλας μοιάζει αρχικά με ένα λευκό/γκρι σύννεφο που κινείται περίεργα, μέχρι το μάτι να προσαρμοστεί και να αρχίσει να βλέπει το πράσινο. Η κάμερα όμως (βάλε ταχύτητα 2sec όταν είναι έντονο το φαινόμενο) θα σου δείξει το "φωσφορίζον" μεγαλείο που βλέπεις στις φωτογραφίες, που αξίζει να έχεις στο αρχείο σου, καθότι, το φως (του Ήλιου) ταξίδεψε 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα για να "συνευρεθεί" με τα αέρια του πλανήτη μας και να γεννήσει το Φως!

6. Θα αντέξει το ντύσιμό μου;
Το κρύο στον αρκτικό κύκλο απαιτεί σωστό ντύσιμο. Το μυστικό είναι τα μάλλινα ισοθερμικά (λαιμός, κορμός, πόδια), τύπου merino wool, ένα πουπουλένιο Fleece και το αντιανεμικό, δηλαδή ένα σύστημα τριών στρωμάτων. Όσο πιο ζεστός είσαι, τόσο περισσότερο χώρο αφήνεις στο μυαλό σου να "πετάξει" μαζί με τα χρώματα. Διαφορετικά, το κρύο δεν αντέχεται, κυρίως αν ακολουθεί πολικός άνεμος.

-13C στις 4.00 το απόγευμα

ρουχισμός τριών στρωμάτων

Βέβαια, μπορείς να προφυλαχτείς στις παραδοσιακές νορβηγικές ξύλινες καλύβες (ονομάζονται hytte), που είναι ο πιο αυθεντικός τρόπος για να ζήσεις μακρυά από την πολύβοη και φωτεινά διάχυτη πόλη. Το περιβάλλον καλύπτεται από την απόλυτη σιωπή, ηχητική ή φωτεινή. Εδώ, το Σέλας δεν είναι απλώς ένα θέαμα, είναι μια πνευματική εμπειρία. Το τοπίο δεν παρουσιάζει εμπόδια, προσφέροντας θέα 360 μοιρών στον ορίζοντα.

7. Θα μπορέσω να φτάσω στο Nordkapp;
Επόμενος στόχος, το North cape, στο βόρειο άκρο της Ευρώπης. Είχα μόνο μία ευκαιρία, την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου, επειδή τα ΣΒΚ δεν λειτουργούν τα υπεραστικά λεωφορεία της Snelandia για το Honningsvåg και μετά θα συνέχιζα με άλλο λεωφορείο προς το βόρειο Ακρωτήριο κάτω απο συνθήκες που δεν μπορούν να προβλεφτούν εκ των προτέρων. Το χειμώνα, ο δρόμος E69 προς το Nordkapp είναι συνήθως κλειστός για τα οχήματα εξ αιτίας των ακραίων καιρικών φαινομένων (βίαιες χιονοθύελλες ξεσπούν απο το πουθενά) και των ισχυρών ανέμων. Έτσι, η διαδρομή γίνεται μόνο με συνοδεία κομβόι που οργανώνει η Νορβηγική Οδική Υπηρεσία (Statens Vegvesen) 2–3 φορές τη μέρα, ανάλογα με τον καιρό. Τα οχήματα πρέπει να βρίσκονται στο Skarsvåg, συγκεκριμένη ώρα και να ακολουθούν τα εκχιονιστικά. Εμπειρία από τη Μαλακάσα έχουμε, άρα δεν φοβόμαστε τίποτε! Τελικά, τίποτε από τα παραπάνω δεν συνέβη. Ο καιρός ήταν ηλιόλουστος και εμείς σε φάση Ζεν!

www.175.no

εκχιονιστικό όχημα στην περιοχή Tufjorden

Αν και ο μύθος καλά κρατεί, το Nordkapp δεν είναι το βορειότερο σημείο της ηπειρωτικής Ευρώπης, καθότι βρίσκεται στο νησί Magerøya, που συνδέεται μέσω πορθμού με την υπόλοιπη ευρωπαική ξηρά. Αν όμως ψάχναμε το βορειότερο τουριστικό σημείο, τότε είναι πράγματι το Nordkapp γιατί είναι εύκολα προσβάσιμο από το ψαροχώρι Honningsvåg.

Mageroya island

Το Magerøya είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα νησιά της Νορβηγίας, όχι μόνο λόγω της τοποθεσίας του, αλλά και λόγω της άγριας ομορφιάς του. Το όνομά του στα νορβηγικά σημαίνει "Άγονο Νησί" και μόλις το δει κανείς, καταλαβαίνει το γιατί. Δεν υπάρχει δένδρο ούτε για δείγμα, όλο το νησί είναι ένα οροπέδιο που καταλήγει σε απόκρημνους βράχους που βυθίζονται στην Αρκτική Θάλασσα. Το έδαφος καλύπτεται από τούνδρα, βρύα και χαμηλή βλάστηση. Παρά το γεγονός ότι βρίσκεται μέσα στον Αρκτικό Κύκλο, τα νερά των φιόρδ ποτέ δεν παγώνουν χάριν του Ρεύματος του Κόλπου.

Μέχρι το 1999, η πρόσβαση γινόταν μόνο με ferry, ενώ σήμερα υπάρχει ένα υπόγειο τούνελ (ένα από τα βαθύτερα υποθαλάσσια τούνελ στον κόσμο, μήκους 6.8 χλμ και βάθους 212 μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας), που συνδέει το νησί με την ηπειρωτική Νορβηγία.

 Το ταξίδι ξεκινά χαράματα από την Alta, που μέσα στη ζεστασία του λεωφορείου διανύεις νύκτα τον παγωμένο δρόμο Ε6, που οδηγεί στο τελευταίο ψαροχώρι και σταθμό τουριστικών κρουαζερόπλοιων, το Honningsvåg. Η οδική αυτή διαδρομή των 200 χλμ είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές στην Αρκτική Νορβηγία, προσφέροντας μοναδικές εικόνες της τούνδρας και των φιόρδ.

 

  

Όλα είναι χιονισμένα και τρέχουμε με 80km/h πάνω σε παγωμένο δρόμο. Το χειμώνα, δύσκολα συναντάμε ταράνδρους, που έρχονται εδώ για βοσκή μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες, όπου η πιθανότητα συνάντησης, πάνω ή δίπλα στον δρόμο, είναι σχεδόν 100%.

Το Honningsvåg είναι η μεγαλύτερη πόλη του νησιού Magerøya και αποτελεί την πύλη εισόδου για το Nordkapp. Εδώ σταματάνε τα κρουαζερόπλοια της εταιρείας Hurtigruten, που μαζί με τους επιβάτες του συνεχίζουμε το ταξίδι μας προς το Nordkapp.

Honningsvåg

στην αρκτική τούνδρα

Το Tufjordhøyda είναι ένα σημείο θέασης κατά μήκος του δρόμου προς το Nordkapp

Εδώ ένα ιδανικό σημείο για το Βόρειο Σέλας, όμως επικρατούν θυελλώδεις πολικοί άνεμοι

  

Ο εμβληματικός βράχος, ύψους 307 μέτρων, με τη μεταλλική υδρόγειο σφαίρα, είναι το σημείο, όπου ο ήλιος δεν δύει ποτέ το καλοκαίρι (Ήλιος του Μεσονυκτίου) και ο ουρανός χορεύει με το Βόρειο Σέλας το χειμώνα. Επικρατεί σφοδρός πολικός άνεμος, αλλά η φωτογράφιση επιβάλλεται!

Nordkapp, Jan 30, 2026

Ιστορικά, το Βόρειο Ακρωτήριο (Nordkapp) "ανακαλύφθηκε" και ονομάστηκε έτσι από τον Άγγλο θαλασσοπόρο Richard Chancellor το 1553. Αν και η περιοχή κατοικούνταν για χιλιάδες χρόνια από τους αυτόχθονες Σάμι (Λάπωνες) και ήταν γνωστή στους Νορβηγούς ψαράδες, ο Chancellor ήταν εκείνος που την έβαλε στον παγκόσμιο χάρτη με το σημερινό της όνομα.

Η ανακάλυψη δεν έγινε για τουριστικούς λόγους, αλλά στο πλαίσιο της αναζήτησης του Βορειοανατολικού Περάσματος (North-East-Passage) προς την Κίνα και την Ινδία. Ο Chancellor ξεκίνησε από το Λονδίνο με τρία πλοία. Καθώς έπλεε βόρεια κατά μήκος των νορβηγικών ακτών, πέρασε από αυτόν τον επιβλητικό βράχο και τον ονόμασε "North Cape", ένα όνομα που καθιερώθηκε διεθνώς. Ο Chancellor δεν βρήκε το δρόμο για την Κίνα, αλλά κατέληξε στη Λευκή Θάλασσα (στη σημερινή Ρωσία). Εκεί συνάντησε τον Τσάρο Ιβάν τον Τρομερό, γεγονός που οδήγησε στην ίδρυση της "Muscovy Company" και στην έναρξη εμπορικών σχέσεων μεταξύ Αγγλίας και Ρωσίας.

το ταξίδι του άγγλου θαλασσοπόρο Richard Chancellor το 1553.

Την ίδια τύχη δεν είχε ούτε και ο ολλανδός Barents, που προσπαθούσε και αυτός (1596) να βρει το ίδιο πέρασμα. Ήταν ο άνθρωπος που έδωσε το όνομά του στη Θάλασσα Μπάρεντς και ανακάλυψε το αρχιπέλαγος Σβάλμπαρντ (Svalbard), είχε όμως τραγικό τέλος. Καθώς το πλοίο του έπλεε γύρω από το βόρειο άκρο της Νόβαγια Ζέμλια, ο πάγος το παγίδευσε, ο Μπάρεντς και το 16μελές πλήρωμά του συνειδητοποίησαν ότι ήταν αδύνατον να ελευθερώσουν το πλοίο και θα έπρεπε να περάσουν τον χειμώνα στην Αρκτική, κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί σε εξερευνητές. Για να επιβιώσουν, χρησιμοποίησαν ξύλα από το ίδιο τους το πλοίο και ξύλα που ξέβρασε η θάλασσα για να χτίσουν μια καλύβα, την οποία ονόμασαν "Το Ασφαλές Σπίτι". Το κρύο ήταν τόσο τσουχτερό και τα ρούχα τους πάγωναν πάνω τους. Παράλληλα, έπρεπε να παλεύουν με πολικές αρκούδες που προσπαθούσαν να μπουν στην καλύβα. Ο Μπάρεντς ήταν ήδη πολύ άρρωστος και εξαντλημένος. Πέθανε στη θάλασσα στις 20 Ιουνίου 1597, κοιτάζοντας ένα χάρτη, μόλις μία εβδομάδα αφού είχαν ξεκινήσει την επιστροφή. Ο τάφος του δεν βρέθηκε ποτέ, καθώς πιθανότατα τάφηκε στα παγωμένα νερά που σήμερα φέρουν το όνομά του. Οι υπόλοιποι 12 επιζώντες κατάφεραν το ακατόρθωτο: έπλευσαν με τις ανοιχτές βάρκες για πάνω από 1600 χιλιόμετρα μέχρι τη χερσόνησο Κόλα, όπου διασώθηκαν από ένα ρωσικό εμπορικό πλοίο. Το 1871, σχεδόν 300 χρόνια μετά, ένας Νορβηγός κυνηγός φαλαινών ανακάλυψε την καλύβα του Μπάρεντς στη Νόβαγια Ζέμλια. Ήταν ανέπαφη! Μέσα βρέθηκαν τα εργαλεία τους, τα βιβλία τους, ένα ρολόι και τα σημειώματα του Μπάρεντς, τα οποία σήμερα εκτίθενται στο Rijksmuseum στο Άμστερνταμ.

Στο Βόρειο Ακρωτήριο συγκλίνουν οι θάλασσες της Νορβηγίας και του Μπάρεντς.

 

Μετά τον Chancellor, το Nordkapp άρχισε να προσελκύει την προσοχή εξερευνητών και ευγενών, όπως του ιταλού ιερέα Francesco Negri, που θεωρείται ο πρώτος "τουρίστας" του Nordkapp (1664). Χρειάστηκε τρία χρόνια για να φτάσει εκεί και είπε το αμίμητο ...εδώ τελειώνει ο κόσμος, και εδώ τελειώνει η περιέργειά μου.... Ήταν ο πρώτος που περιέγραψε στους Νοτιοευρωπαίους με λεπτομέρειες τη ζωή των Σάμι, το Βόρειο Σέλας και το πώς είναι να επιβιώνεις σε τόσο ακραίες συνθήκες. 360 χρόνια μετά, ήρθα και εγώ στο ίδιο αυτό μέρος. Τι να πρωτο-περιγράψω, εγώ ο άμοιρος, όταν προηγήθηκε ο "τρελλός" τουρίστας του 1664!

To 1956 ανοίγει ο δρόμος που οδηγεί στο οροπέδιο, καθιστώντας την περιοχή προσβάσιμη στο ευρύ κοινό χωρίς να απαιτείται αναρρίχηση ή δύσκολη πεζοπορία.Πριν την ονομασία του από τον Chancellor, οι ντόπιοι το ονόμαζαν "Knyskanes". Σήμερα, το όνομα Nordkapp είναι παγκόσμιο σύμβολο, αλλά για τους ιστορικούς παραμένει ένα μνημείο της χρυσής εποχής των μεγάλων θαλασσοπόρων.

"Mother and Child" sculpture by artist Eva Rybakken.

Το 1988, ο συγγραφέας Simon Flem Devold επέλεξε έξι παιδιά από διαφορετικές
ηπείρους για να δημιουργήσει ανάγλυφα που αντιπροσωπεύουν τις απόψεις τους.

Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή γύρω από το Nordkapp έγινε το σκηνικό μιας από τις πιο κρίσιμες ναυμαχίες του Ατλαντικού ωκεανού, γνωστή ως Ναυμαχία του North Cape (26 Δεκεμβρίου 1943). Οι Σύμμαχοι έστελναν νηοπομπές με εφόδια στη Ρωσία (μέσω του Μούρμανσκ και οι Γερμανοί ήθελαν να τις σταματήσουν. Το πανίσχυρο γερμανικό θωρηκτό Scharnhorst βγήκε από το κρησφύγετό του στα νορβηγικά φιόρδ για να επιτεθεί. Εκεί όμως παγιδεύτηκε από το βρετανικό ναυτικό και μέσα στο σκοτάδι της πολικής νύχτας και την τρικυμία, το Scharnhorst βυθίστηκε. Από ένα πλήρωμα 2000, σώθηκαν μόνο 36 άνδρες. Η βύθισή του σήμανε το τέλος της κυριαρχίας των γερμανικών πλοίων επιφανείας στην Αρκτική, αφήνοντας μόνο τα υποβρύχια ως απειλή.

διαδραστική αίθουσα προβολής

Στην επιστροφή από το Nordkapp είχαμε παραμονή δυο περίπου ωρών στο Honningsvåg για εμπειρία στον κόσμο του Βασιλικού Καβουριού (King Crab), όπως ονομάζεται το περίφημο και πανάκριβο αυτό έδεσμα, που επιβάλλεται να το δοκιμάσετε, προτού φύγετε από τη Νορβηγία.

King Crab in original size (Internet photo)

Αν και η δημοφιλής δραστηριότητα είναι το Σαφάρι Βασιλικού Καβουριού, όπου μπορείτε να δείτε πώς ψαρεύονται αυτά τα τεράστια καβούρια, πώς βράζονται και πώς καταψύχονται και στη συνέχεια να τα δοκιμάσετε (όλο το πακέτο κοστίζει γύρω στα 350€), προτιμήσαμε μία light εκδοχή για παραγγελία και δοκιμή. Η δαγκάνα του κόστιζε γύρω στα 25€ και ειλικρινά, δύο δεν έφταναν. Η γεύση του, θα μου θυμίζει το λογαριασμό, πλήρωσα γύρω στα 60€ μαζί με ένα ποτήρι λευκού κρασιού.

πιάτο και ποτό των 60€

 

Το Βασιλικό Καβούρι (King Crab) της Αρκτικής είναι μια από τις πιο εκλεκτές λιχουδιές στον κόσμο και η εμπειρία τής γεύσης του είναι πραγματικά μοναδική, ειδικά αν το δοκιμάσετε φρέσκο στο Honningsvåg ή το Skarsvåg. Το κρέας του θυμίζει περισσότερο αστακό παρά κλασικό καβούρι. Οι ίνες του είναι μακριές και ζουμερές. Είναι πολύ γλυκό και δεν μυρίζει ψάρι.  Μας το συνόδεψαν με λευκό ψωμί, φρέσκο βούτυρο, λεμόνι και λίγη μαγιονέζα, ενώ για κρασί προτίμησα ένα ξηρό Riesling, που σύμφωνα με το διαδίκτυο θεωρείται ο ιδανικότερος σύντροφος. Βέβαια και μια παγωμένη τοπική Craft Beer θα λειτουργούσε ...άψογα στον ουρανίσκο μου..., για να θυμηθώ τη φράση ενός φίλου μου, που την χρησιμοποιεί όταν αισθάνεται ότι ευφραίνεται ο ουρανίσκος του.

 

8. Μπορώ να διανυκτερεύσω στο Nordkapp;
Αν και παλαιότερα υπήρχαν tour operators με διανυκτέρευση σε χειμερινές συνθήκες, φαίνεται ότι σήμερα δεν λειτουργεί αυτό το σύστημα. Από τα τέλη φθινοπώρου έως την άνοιξη και όταν οι συνθήκες δεν το επιτρέπουν, τα τελευταία 26 χλμ. προς το Nordkapp κλείνουν και η πρόσβαση γίνεται μόνο με κομβόι (convoy driving) σε συγκεκριμένες ώρες. Σε αυτή την περίπτωση, η διανυκτέρευση στο πάρκινγκ απαγορεύεται για λόγους ασφαλείας. Θεωρητικά, μπορείτε να διανυκτερεύσετε στο πάρκινγκ του Βορείου Ακρωτηρίου, καθότι σύμφωνα με το νορβηγικό νόμο "Allemannsretten", έχετε το δικαίωμα πρόσβασης στη φύση και στη κατασκήνωση ΠΑΝΤΟΥ, ακόμη και εκεί που ο άνεμος σας συμπαρασέρνει συθέμελα!

τα τελευταία 26 χλμ είναι και τα πιό οδυνηρά στο κρύο και στον πάγο

Η εμπειρία θα είναι πρωτόγνωρη. Το να ξυπνάς στην άκρη του γκρεμού με θέα την Αρκτική είναι μαγικό, αν και συχνά παγερό και ομιχλώδες. Δεν υπάρχουν παροχές για κάμπινγκ (ρεύμα/νερό) στο πάρκινγκ και οι τουαλέτες μέσα στο κτίριο (Nordkapphallen) κατά τις ώρες λειτουργίας του γίνεται με πληρωμή εισιτηρίου.

9. Τι άλλες δραστιρότητες υπάρχουν στην περιοχή;
Η Alta προσφέρει μερικά από τα πιο εντυπωσιακά αξιοθέατα της Αρκτικής, όπως ο Καθεδρικός Ναός του Βορείου Σέλαος (Northern Lights Cathedral), ένα σύγχρονο ορόσημο της πόλης, που εξωτερικά ξαφνιάζει με το σχεδιασμό του, από τιτάνιο να αντανακλά το φως της αρκτικής ανατολής, ενώ στο εσωτερικό του μπορείτε να επισκεφθείτε το Borealis Museum, μια διαδραστική έκθεση αφιερωμένη στην επιστήμη και τη μυθολογία του Βορείου Σέλαος.

Το Μουσείο της Alta διαθέτει προϊστορικές βραχογραφίες ηλικίας 2000-7000 ετών. Οι παραστάσεις απεικονίζουν τη ζωή των κυνηγών-τροφοσυλλεκτών της Αρκτικής. Υπάρχουν αναπαραστάσεις από ταράνδους, αρκούδες, φάλαινες, σκύλους, βάρκες, αλλά και σκηνές κυνηγιού, ψαρέματος, χορού και τελετουργιών. Με εξέπληξαν οι απεικονίσεις ανθρώπων που φορούσαν χιονοπέδιλα ή κυνηγούσαν αρκούδες μέσα στις φωλιές τους. Χαρακτηριστικό είναι το έμβλημα των δυο δελφινιών (φώκαινες στην ουσία) για το πώς ο προϊστορικός αρκτικός άνθρωπος εξαρτιόταν τόσο πολύ από τη θάλασσα.

βρείτε με...

η επιβίωση από τη θάλασσα..σήμερα

...και τότε

βραχογραφίες

προσομοίωση του Σέλαος στο Μουσείο

Σε μία αίθουσα υπάρχει μια μυθιστορηματική αφήγηση για το παρατηρητήριο στο όρος Haldde ένας τόπος με ιστορική σημασία, καθώς θεωρείται η "γενέτειρα" της σύγχρονης έρευνας για το Βόρειο Σέλας. Το παρατηρητήριο ιδρύθηκε το 1899 από τον διάσημο Νορβηγό επιστήμονα Kristian Birkeland (ο άνθρωπος που απεικονιζόταν στο παλιό χαρτονόμισμα των 200 κορονών).

 

 

 

Ήταν ο πρώτος που απέδειξε επιστημονικά ότι το Βόρειο Σέλας προκαλείται από φορτισμένα σωματίδια που έρχονται από τον ήλιο. Στις αρχές του 20. αιώνα (1912-1926), το παρατηρητήριο επεκτάθηκε και έγινε μια μικρή κοινότητα στην κορυφή του βουνού (κάτι ανάλογο είχε κάνει και ο καθηγητής Λειβαδάς του ΑΠΘ ιδρύοντας μετεωρολογικό σταθμό στην κορυφή Αγίου Αντωνίου στον Όλυμπο). Εκεί ζούσαν μόνιμα επιστήμονες με τις οικογένειές τους, ακόμη και παιδιά, κάτω από εξαιρετικά δύσκολες αρκτικές συνθήκες. Η λειτουργία του σταμάτησε το 1926, όταν η έρευνα μεταφέρθηκε στο Tromsø.

Σήμερα, η ανάβαση στο παρατηρητήριο είναι μια από τις πιο δημοφιλείς και εντυπωσιακές διαδρομές στην Alta. Ξεκινά από το Kåfjord, περίπου 15 λεπτά οδικώς από το κέντρο της Alta, είναι περίπου 9 χιλιόμετρα μέχρι την κορυφή και η πεζοπορία (μόνο καλοκαίρι) διαρκεί 6-8 ώρες συνολικά. Θεωρείται μέτριας δυσκολίας, επειδή το μονοπάτι είναι ένας χωματόδρομος που ελίσσεται ανηφορικά μέχρι τα 904 μέτρα υψόμετρο. Από την κορυφή, η πανοραμική θέα προς το φιόρδ της Alta και τα γύρω βουνά είναι απλά συγκλονιστική.

 

Το κτίριο του παρατηρητηρίου λειτουργεί σήμερα και ως ορεινό καταφύγιο. Μπορείτε να διανυκτερεύσετε εκεί (απαιτείται κράτηση ή κλειδί από τον τοπικό ορειβατικό σύλλογο DNT), προσφέροντας μια μοναδική εμπειρία κάτω από τα αστέρια (και ίσως το Βόρειο Σέλας). Η καλύτερη περίοδος είναι από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο. Το χειμώνα η ανάβαση απαιτεί ορειβατικά σκι ή χιονοπέδιλα και πολύ καλή γνώση των συνθηκών, καθώς ο καιρός αλλάζει απότομα. Υπάρχουν τοπικοί οδηγοί (όπως η εταιρεία GLØD Explorer) που διοργανώνει δράσεις με husky ή πεζοπορία, προσφέροντας παράλληλα ιστορικές λεπτομέρειες για το κτίριο.

 

Η γύρω περιοχή του Μουσείου έχει θαυμάσια πεζοπορικά μονοπάτια δίπλα στα φιορδ, ενώ το χειμώνα η προσβάσιμότητά τους είναι περιωρισμένη για να μην πω απαγορευμένη.

Ένα επίσης ενδιαφέρον σημείο (όπου δεν πήγα λόγω απόστασης) είναι το Sorrisniva Igloo Hotel, όπου κάθε χρόνο χτίζεται εξ ολοκλήρου από πάγο και χιόνι. Μου θυμίζει το Icehotel στην τοποθεσία Jukkasjärvi της Λαπωνίας. Τέλος, ο πολιτισμός των Σάμι είναι το κύριο χαρακτηριστικό της περιοχής. Εδώ, μπορείτε να ακούσετε τα παραδοσιακά τραγούδια τους "joik" και να δοκιμάσετε τα φαγητά τους, όπως τη σούπα ταράνδου, μέσα σε μια "lavvu", την περίφημη σκηνή τους.

Ήρθα μέσα στο χειμώνα, και οι δραστηριότητες είναι περιορισμένες λόγω έλλειψης τουριστών. Ήθελα να δοκιμάσω Dog Sledding, εδώ στην Alta, που θεωρείται το κέντρο των αγώνων με έλκηθρα σκύλων, όπου εδώ διεξάγεται ο περίφημος αγώνας Finnmarksløpet ή να κάνω μια βόλτα στο οροπέδιο Finnmarksvidda με snowmobile, όπου βρέθηκε ο Peter για την αρκτική φωτογράφιση. Το μόνο που κατάφερα είναι να δω σε βίντεο το Dog Sledding.

 

 Dog Sledding

10. Άξιζε το ταξίδι;
Ένα ταξίδι στην Alta και το Nordkapp, γενάρη μήνα, είναι μια εμπειρία που ξεπερνά την έννοια του τουρισμού και προσεγγίζει τα όρια μιας πολικής εξερεύνησης. Ακόμη, μπορεί να θεωρηθεί  ως ένα shakedown trip για μια νέα πολική αποστολή.

βραδινή βόλτα στην Alta με -13C 

Είναι μια κατάδυση σε έναν άλλον πλανήτη, όπου οι κανόνες της φύσης διαφέρουν. Η Μαγεία της Πολικής Νύχτας δεν συναντιέται οπουδήποτε αλλού. Τον Ιανουάριο, ο ήλιος δεν ανατέλλει πάνω από τον ορίζοντα, χωρίς όμως να υπάρχει και το απόλυτο σκοτάδι. Ο ουρανός blur-ίζει.

επίσκεψη στο Μουσείο Alta

Την εποχή του σκότους, το φως που αντανακλάται στο λευκό χιόνι δημιουργεί ένα σκηνικό που μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής και σε συνδυασμό με την ιδιότητα του χιονιού να απορροφά τους ήχους, η αίσθηση της απόλυτης σιωπής, στην παγωμένη τούνδρα, είναι κάτι που σπάνια βρίσκει κανείς σε άλλες περιοχές. Κάποιες στιγμές αισθανόμουνα ότι "κατέπινα" το θόρυβο! Έβλεπα τις στέγες των σπιτιών και νόμιζα ότι κοιμόντουσαν βαθιά κάτω από το λευκό τους πάπλωμα.

 Η Alta θεωρείται μια καλή περιοχή (όχι η τέλεια) για την παρατήρηση του Βόρειου Σέλαος και αν η ηλιακή ενεργότητα κτυπά κόκκινο, είστε πολύ τυχεροί. Όλο το βράδυ θα την περάσετε στην ύπαιθρο τραβώντας δεκάδες φωτογραφίες του. Οι νύχτες είναι μεγάλες και οι πιθανότητες να δείτε το Aurora Borealis, να χορεύει πάνω από το κεφάλι σας, είναι στο ζενίθ.

περιμένοντας το λεωφορείο

 

Στο Nordkapp, αν ο καιρός το επιτρέπει, η επίσκεψή του ανήκει στο απόλυτο "bucket list" θέαμα. 

 

χάραξη βραχογραφίας από τον προϊστορικό άνθρωπο (Μουσείο Alta)

Παράλληλα, να οδηγείς το δικό σου έλκηθρο με χάσκι μέσα στα δάση της Finnmark, να κάνεις Snowmobile Safari πάνω στην παγωμένη επιφάνεια των οροπεδίων Finnmarksvidda και να κοιμηθείς (αν και ακριβά) στο Sorrisniva Igloo Hotel, όλα αυτά σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις  ότι η αρκτική νύχτα δεν είναι καταθλιπτική, είναι μια άσκηση υπομονής και ομορφιάς.