Ζήρεια (όρος Κυλλήνη)

Ζήρεια από την κλασική διαδρομή
Πίτα 2020 στη Ζήρεια (από το Λούκι)
Τεχνική Ζήρεια με Σχολή Αρχηγών
Ηλιόλουστη (χειμερινή) Ζήρεια με τη Σχολή Ορειβασίας

Ζήρεια απο την κλασική διαδρομή
Η Μεγάλη Ζήρεια είναι ένα βουνό της περιοχής μας και επισκέψιμο όλο το χρόνο. Έχει την τύχη να βρίσκεται στα Άνω Τρίκαλα Κορινθίας, δηλαδή σε περιοχή με άκρατο θρησκευτικό τουρισμό, λόγω του μοναστηριού που παραλίγο να μονάξω εκεί, αλλά και για κοψίδια της που μυρίζουν απο χιλιόμετρα μακρυά. Έτσι, ενώ υπάρχει ουρά τα αυτοκίνητα που ανεβαίνουν προς την περιοχή, ελάχιστα συνεχίζουν για το χιονοδρομικό κέντρο της Ζήρειας. Ένα από αυτά, ήταν και το δικό μας που το αφήσαμε στο πάρκινγκ του χιονοδρομικού για μια ανάβαση 4 ωρών.

Με χιονισμενο τοπίο, η ανάβαση διαρκεί περίπου 4 ώρες

Με χειμερινή διάθεση ξεκινάμε για εκεί που δείχνει η φωτό

Μετά το καταφύγιο αρχίζει μια έντονη ανηφόρα μέχρι τα 1860μ

Στα μέσα της διαδρομής και σε υψόμετρο γύρω στα 1860μ αρχίζει ένα οροπέδιο που συναντά ένα δασικό δρόμο, που ποτέ δεν τον έχουμε δει γιατί η περιοχή καλύπτεται από χιόνι.

Πλησιάζοντας το οροπέδιο στα 2100μ

Ανεβαίνοντας από το Λούκι, στα δεξιά μας είναι το βραχώδες σύμπλεγμα

Σχεδόν στην κορυφή και σε ένα απάνεμο σημείο

Η Μικρή Ζήρεια από την κορυφή στα 2375 μέτρα

Πίτα 2020 στη Ζήρεια (από το Λούκι)
Η Λεγεώνα Κορφών είναι μια πατρινή ομάδα ορειβατών που οργάνωσε οι Ασημάκης και Ανδρέας και ορειβατούν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Πλήθος φωτογραφιών και κειμένων που έχουν αναρτηθεί εδώ είναι αποτέλεσμα δράσεων της Λεγεώνας. Έχουν δική τους σημαία, είναι ανοικτή ομάδα και κόβουν και πίτα.

 

Καθιερωμένη κοπή της Πίτας στη Ζήρεια με σαμπάνια, τσίπουρο
και τη συμπτωματική παρουσία του Πρωθυπουργού στα σκι του.

Το φλουρί 2020... σε εμένα

Χιονοδρομικό Κέντρο.... στο βάθος η κορυφή της Ζήρειας στα 2347μ

Ξεκινάμε από τα επίπεδα... μέχρι το καταφύγιο....<1 ώρα που το κάναμε 1ω 30λ

η παραδοσιακή φωτό πριν την εκκίνηση

πρώτη στάση στο καταφύγιο όπου συναντήσαμε και μια ομάδα νέων παιδιών

Φέτος, η Ζήρεια έχει το περισσότερο χιόνι από άλλοτε

ακολουθούμε ένα απότομο μονοπάτι πάνω από το λούκι

ομοιόμορφη ομάδα που φορά το μπλουζάκι της Λεγεώνας

...στο βάθος η Στερεά Ελλάδα (μάλλον ο Ελικώνας)

κάποιοι ακολουθούν εναλλακτική διαδρομή...

προσεγγίζουμε το τέλος του λουκιού.... που το αποφύγαμε λόγω χιονιού

φτάνουμε στο οροπέδιο στα 2000μ περίπου

ο Ασημακης ακολουθεί μια extrem διαδρομή με αναρρίχηση

η μικρή Ζήρεια απέναντί μας

προετοιμασία για την κοπή....της Πίτας

λίγο πριν την κοπή.....

λίγο μετά.... συνάντηση κορυφής

καλή χρονιά!!!

Τεχνική Ζήρεια με τη Σχολή Αρχηγών Αναβάσεων
Το εμαιλ απο το δάσκαλο δεν μου άφηνε περιθώρια για πολυήμερη απόφαση. Έπρεπε να απαντήσω σήμερα, αν όχι τώρα. Αναρτήθηκε το τελικό πρόγραμμα (έγραφε), ποιός είναι ετοιμοπόλεμος (αναρωτήθηκα)....το ΣΒΚ ξεκινάμε και θα έχετε μαζί σας χειμερινό εξοπλισμό και μην ξεχάσετε τα φτυάρια (ωχ αμάν..θαχουμε και πτώματα!!) ..και το πρόγραμμα περιλαμβάνει τα εξής.. μία λίστα από δεξιότητες τις οποίες είχαμε μάθει στη Σχολή Αρχαρίων... Η συνάντηση πολύ πρωί του Σαββάτου (την ώρα που άλλοι γυρίζουν από νυκτερινή διασκέδαση) στο χιονοδρομικό κέντρο της Ζήρειας (1550μ υψόμετρο).

Η ΕΟΑΑ, μέσω των σωματείων της, διοργανώνει σεμινάρια αρχηγών και συνοδών αναβάσεων (κυρίες μου..για ορειβατικές δραστηριότητες μιλάμε) για όλες τις εποχές του χρόνου και χωρίς να πάρουμε μαζί μας καραμπίνερ, λανιέρες και καρυδάκια (ωχ!! Τι είναι αυτά;;;)

Στο σεμινάριο του ΕΟΣ Αχαρνών (valuable σας λέω) συμμετέχω και εγώ και η πρώτη αποστολή είναι η Ζήρεια. Όλοι ξέρουμε τη Ζήρεια, όμως αυτό το ΣΒΚ την έμαθα για τα καλά.... δεν αφήσαμε χαράδρα ανεξερεύνητη, κόψη μη απάτητη και χιονούρες χωρίς αποτυπώματα...

Η πορεία άρχισε απο το συνηθισμένο μονοπάτι με σενάριο εντελώς διαφορετικό από το συνηθισμένο. Κάθε μέλος της ομάδας έπαιζε εναλλάξ το ρόλο του αρχηγού, φορτώνοντας στο σακίδιό του σκοινί, καραμπίνερ, φτυάρι και αναφωνώντας κάθε λίγο... η ομάδα προχωρά.... όλα καλά;..... όλα καλά! η απάντηση, βγαλμένη σαν μέσα από μαγνητόφωνο...

Ο ρόλος του αρχηγού στον Κωνσταντίνο.. που επιβλέπει τους.. αρχάριους (έτσι ήταν το σενάριο) μην ξεφύγει κάποιος από το κοπάδι και χαθεί και άντε τρέχα γύρευε μετά.... Έχει αναλάβει την αρχηγία (και το επιπλέον βάρος) λίγο μετά από το καταφύγιο του ΕΟΣ Κορίνθου και μέσα στο λούκι όπου πέφτουν χιονοστιβάδες...

Θα πρέπει να είμαστε γύρω στα 1900μ και δεν ξεκουραζόμαστε βεβαίως βεβαίως, αλλά ακούμε το Βλάση να μας ξεναγεί στα πέριξ βουνά.... φυσικά μόνο ο δάσκαλος έχει μείνει με το στόμα ανοικτό από τη λεκτική δεινότητα του Βλάση, ενώ εμείς χαζεύουμε....

Γεια σου Βλάση με την περιγραφή σου.... αλλά και το ακροατήριο
δεν λέω.... ετοιμοπόλεμο, όπως θα δούμε στη συνέχεια.

.

Στην κορυφή (2347μ) και το έχουμε ρίξει στο φαγητό.. πέντε ώρες κάναμε για να ανεβούμε.... κάθε δεκάλεπτο και stop... είχαμε θεωρητικό μάθημα και "θεατρική" αναπαράσταση αρχηγίας.... Το ευεργετικό από την εξάντληση της τελευταίας ανηφόρας ήταν ο βηματισμός Ιμαλαίων..... που παίρνεις περισσότερη δύναμη παρά κούραση.... γεια σας νεπαλέζοι με τις τεχνικές σας....

Η μέρα είναι μοναδική.... τόσο καθαρή ατμόσφαιρα είχαμε καιρό να την απολαύσουμε απο την κορυφή της Ζήρειας. ΝΑ βλέπαμε Ταύγετο και Μαίναλο, Δ Χελμό, ΒΔ Γκιώνα, Β Παρνασσό και ΒΑ Δίρφυ και Ελικώνα.. Στη φωτό φαίνεται η Μικρή Ζήρεια και στο βάθος ο Κορινθιακός κόλπος....

Όμορφα βουνά, δύσκολες αναβάσεις στην περιοχή του Χελμού... Ντουρντουβάνα, Νησί και Μαδερό, Γαρδίκι (που δεν φαίνονται) είναι ό,τι καλλίτερο έχει να προσφέρει η περιοχή στα σύνορα κορινθίας και αχαίας.... το οροπέδιο του Φενεού πνιγμένο στην ομίχλη...

Και ποιός δεν την έχει δει αυτή τη θέα.... το αστεροσκοπείο του Αρίσταρχου με τηλεφακό απο την κορυφή της Ζήρειας. Η πίστα του σκι είναι από την άλλη πλευρά και δεν φαίνεται, παρά ο δασικός δρόμος που το προσεγγίζει. Λίγα λόγια για το αστεροσκοπείο που ανήκει στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών και βρίσκεται στη δεύτερη ψηλότερη κορυφή, τη Νεραϊδοράχη, σε υψόμετρο 2.340 μέτρων, επάνω από το χιονοδρομικό κέντρο Καλαβρύτων. Δηλαδή με την κορυφή της Ζήρειας (2347μ) είμαστε στο ίδιο ύψος δηλαδή. Η τοποθεσία αυτή επιλέχθηκε γιατί είναι από τα σημεία της Ευρώπης με τη χαμηλότερη φωτορύπανση και το τηλεσκόπιο είναι συνήθως πάνω από τα σύννεφα. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 2001 και οι κτιριακές του εγκαταστάσεις στοίχισαν 10 εκατομμύρια ευρώ, ενώ το 2007 έγινε και η οδική πρόσβαση. Δηλαδή μέχρι τότε, οι ερευνητές ανέβαιναν με τα lift ή ήταν ορειβάτες..ιδού η απορία!!!

Μάνο ο δάσκαλος Κώστας λείπει που κάνει χρέη φωτογράφου. Τα μέλη της ομάδος ποζάρουν στην κορυφή (2347μ) σε μια αναμνηστική φωτογραφία, ενώ δεν φαντάζονται το επόμενο σενάριο που ακολουθεί σε λίγο....

Απόγευμα του Σαββάτου και είμαστε ακόμη κορυφή. Το σενάριο διαχείρισης κρίσης μόλις έχει αρχίσει και υποχρέωνε τους επτά συμμετέχοντες σε πορεία προς άγνωστο terrain με αζιμούθιο "απόλυτο μηδέν". Γι αυτούς που κάθονται τώρα αναπαυτικά στην πολυθρόνα τους, αυτό σήμαινε σε θερμοκρασία γύρω στο μηδέν, με αέρα και παγωμένο χιόνι να κατεβούμε στην πλησιέστερη οδική πρόσβαση, βρίσκοντας μια κατεβασιά ...προσιτή για τραυματισμένους, που υποτίθεται είχαμε να μεταφέρουμε.. σε μια πλευρά της Ζήρειας που δεν έχει μονοπάτια..

 

... με μοναδικό όπλο ένα χάρτη και μια πυξίδα.... Εδώ ο πορτοκαλόκρανος Βλάσης φωνάζει στο Νίκο (που κάνει χρέη σημαδούρας) λίγο δεξιά για να παραμείνει το αζιμούθιο στο μηδέν.... απλά μαθήματα διόπτευσης που σε πραγματικές (χειμερινές) συνθήκες δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.. αλλά η ομάδα είναι γαμό τα παιδιά!!!

 

..βορεινή κόψη Ζήρειας με χιόνι παγωμένο.. κατεβαίνουμε με προσοχή και με αργό βηματισμό για να μην ξεφύγουμε από το αζιμούθιο.... να βράσω τα αζιμούθιά μας με τέτοιο κρύο... σεμινάριο ορειβασίας δεν θέλαμε;;;;

Φανταστείτε το εξής: παγωμένα χέρια χωρίς γάντια να κρατάνε μια πυξίδα και να ελέγχουν συνεχώς το αζιμούθιο, με τα κραμπόν να κατεβαίνουμε σε παγωμένο terrain, να απολαμβάνουμε αριστερά το μαγευτικό τοπίο της ομίχλης, που έχει καλύψει όλο το οροπέδιο του Φενεού, ενώ αρχίζει να βραδιάζει... σε λίγο θα κάνουμε χρήση φακών κεφαλής...

Αυτή η φωτό είναι όλα τα λεφτά (του σεμιναρίου χαχα....) δείτε πώς η σκιά της Ζήρειας αγγίζει τη στερεά Ελλάδα... μαγευτικές ώρες δειλινού, ενώ είμαστε ακόμη σε υψόμετρο 2100μ και πρέπει να κατέβουμε ακόμη 600μ.... έχουμε δρόμο μπροστά μας και η νύκτα θα είναι πολύ δύσκολη....

Για να μην σας αγχώσω στο τί τραβήξαμε κατά τη διαδρομή, σε παγωμένο μπετόν, μέσα στο φαράγγι και στο δάσος, σας δίνω μια εικόνα που κατέγραψε το GPS... από την κορυφή της Ζήρειας μέχρι το δασικό δρόμο. Και η πορεία πράγματι αζιμούθιο μηδέν (σχεδόν σε μια ευθεία γραμμή)..great!!! συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα... Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται.. και όμως!! Φτάσαμε στο δασικό δρόμο γύρω στις 7.30 , μετά από 4,30 ώρες κατάβαση κι μετά είχαμε άλλη 1,5 ώρα μέχρι το σαλέ... Το φεγγάρι έλαμπε λαμπρό έξω, προχωρούσαμε χωρίς φακούς, αλλά το κρύο ήταν αρκετά τσουχτερό... μέχρι που είδαμε από μακρυά το σαλέ και σκεφτήκαμε τη θαλπωρή του.... σκεπτόμουνα ήδη μια ζεστή σοκολάτα να με περιμένει....

Όποιος έχει πάει στο σαλέ του χιονοδρομικού, θα ξέρει τις ανέσεις του.... ξύλινη κατασκευή και πάτωμα ειδικό για στρωματσάδα.... θα άπλωνα το καρυματ και θα έμπαινα μέσα στον υπνόσακο και άσε το δάσκαλο να φαντάζεται νέα σενάρια διαχείρισης κρίσεων. Φθάνοντας όμως εκεί, βλέπουμε τα πάντα κλειστά και τις πόρτες κλειδωμένες. Μετά από ένα γρήγορο σοκ σκεφτήκαμε ότι ήταν σενάριο διαχείρισης κρίσης και θα τελείωνε γρήγορα.... όμως ο "εφιάλτης" συνεχιζόταν παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του δασκάλου που μας έλεγε πώς να διαχειριστούμε 30 άτομα χωρίς φλις, χωρίς υπνόσακο και χωρίς καν ένα ζεστό ποτό πάνω τους.... η ώρα πλησίαζε 9.30....και η πόρτα ήταν συνεχώς κλειδωμένη.... γύρω στις 10.00 ο δάσκαλος μας ξεφούρνισε αυτό που δεν θέλαμε να ακούσουμε ποτέ στη ζωή μας... Ο καταφυγιάς μάς είχε ξεχάσει και έπινε τα ούζα του στα παρακάτω χωριά! 

...η ευφυΐα όμως της Vasiliki Chroni μας έσωσε... άρχισε να μας μαθαίνει πεντοζάλη κρητικό και μάλιστα σε γρήγορο ρυθμό.... η ομάδα τσίμπησε και αρχίσαμε να ζεσταινόμαστε παρότι ήμασταν 11 ώρες πεζοπορία (αυτό σημαίνει ομάδα ρε μάγκες!!!).

Τα κλειδιά έρχονται και μπαίνουμε μέσα στο σαλέ, γύρω στις 11.30, ενώ κάποιοι είχαν ήδη κάνει bivouak και είχαν αποκοιμηθεί κάτω από μια φεγγαροβλεπούσα νύκτα και με θερμοκρασία κάτω από το μηδέν.. Τώρα που τα θυμάμαι τα αναπολώ.. όμορφες αλλά δύσκολες στιγμές, ό,τι πρέπει για τους αυριανούς αρχηγούς αναβάσεων!! Δεν πρόλαβα να στρώσω στο πάτωμα και ήδη είχα αποκοιμηθεί... ίσως να γλύτωσα και από ένα επόμενο σενάριο κρίσεων που θα είχε το πρόγραμμα... η ώρα 12.00 τα μεσάνυκτα και το αυριανό εγερτήριο ήταν στις 8.00.. πολύ πονόψυχοι οι αρχηγοί μας...

Η ένταση είναι μεγάλη και ξυπνήσαμε πολύ νωρίτερα απο τις 8.00... απολαμβάνουμε ένα σαλέ όλοοοοοοο δικό μας και ο ήλιος έξω να ζεσταίνει το χθεσινό αφιλόξενο περιβάλλον. Η κούρασή μας είχε περάσει (μάλλον την είχαμε ξεχάσει) ..πίναμε τον καφέ μας (που ετοιμάσαμε μόνοι μας) πήραμε το πρωινό μας (δυο μέρες τρώω ψωμοτύρι και ξηρούς καρπούς) και ετοιμαστήκαμε για το πρωινό μάθημα που περιείχε νομικά θέματα. Ξέρετε από εκείνα ...σε περίπτωση θανάτου θα έπρεπε οι αρχηγοί να είχαν φροντίσει..... άστο καλλίτερα σου λέω..πάμε παρακάτω... κατά τις δέκα, ενώ εμείς ήμασταν πάλι ετοιμοπόλεμοι, τσουπ εμφανίζεται ο καταφυγιάς από το πουθενά ..ήρθε να μας ψήσει καφέ.. ενώ οι πρώτοι τύποι του καναπέ και του φραπέ φτάσανε με τα αμάξια τους μέχρι το σαλέ μπας και κάψουν καμιά θερμίδα... για να προλάβουν θέση στις ξαπλώστρες που τις νταβάνιαζε ο ήλιος...

Αυτή είναι η ζωή σας. Δυο διαφορετικοί τύποι έτοιμοι προς δράση. Αριστερά, με το facebook και δεξιά με το σακίδιο. Ίδια ώρα, ίδιος τόπος αλλά διαφορετική νοοτροπία. Ας είναι καλά και τα δυο παιδιά να απολαμβάνουν αυτό που τους χάρισε το μυαλό τους.... ετοιμαζόμαστε για δράση.. δεύτερη μέρα του σεμιναρίου.. και ποιό να είναι το επόμενο σενάριο κρίσης... οι αρχηγοί συ-σκέπτομαι και αυτό δεν μου αρέσει καθόλου....

..έχουμε κατέβει στα λιβάδια και απολαμβάνουμε τα άγρια άλογα να ξεμουδιάζουν..φαίνεται να ερωτοτροπούν.. το θέαμα μας γεμίζει ενέργεια, αλλά οι αρχηγοί ακόμη συ-σκέπτονται (!!!) μέχρι που μας το..ξεφουρνίζουν...

Το σενάριο κρίσης περιλαμβάνει την ανάβαση στην κορυφή, όχι από το συνηθισμένο μονοπάτι, το οποίο έχει κλείσει από μια χιονοστιβάδα, αλλά από την κόψη μιας ράχης. Ό,τι καλλίτερο για το μαζοχισμό μας, ό,τι χειρότερο για τους τετρακέφαλους....

..καθ οδόν γίνεται και το απαραίτητο μάθημα... με τη σειρά μας εξηγούμε το πώς και το γιατί και αναλαμβάνουμε την αρχηγία, πάλι με το πρόσθετο βάρος και σκαρφαλώνοντας ράχες και ραχούλες..... παρά τη χθεσινή κούραση, αισθάνομαι μια χαρά...φαίνεται ότι η ενδορφίνη έχει κάνει μια χαρά τη δουλειά της, ενώ παράλληλα, το πνεύμα συνεργασίας είναι ψηλό και το ηθικόν ακμαιότατον (όπως λένε στο στρατό)..

Η Vasiliki Chroni όταν αναλάμβανε την αρχηγία ήταν απίθανη.. μας τρέλανε φυσικά με τον Λιαντίνη και τη Λακωνία της, αλλά κατά τα λοιπά ήταν ατίθαση στις αναβάσεις της και στην παρέα της. Ήταν η μοναδική γυναικεία ύπαρξη της συντροφιάς και αναγκαστικά μας φρέναρε στη δημιουργία θηλυκών κουτσομπολιών...

Είχαμε βάλει ως στόχο την ώρα της επιστροφής να είναι 2.30 το μεσημέρι ώστε να γυρίσουμε πίσω πριν νυχτώσει. Φτάσαμε σε υψόμετρο 1900 μέτρα μετά από πολλές στάσεις εκπαίδευσης και συζήτησης... αλλά φαινόταν πώς η ομάδα τόχει...

Απεναντί μας προς τα δυτικά απολαμβανουμε τη Γκιώνα,
τόσο όμορφη όσο ποτέ άλλωτε....

Στην επιστροφή, έχουμε άλλο σενάριο κρίσης.... το μονοπάτι είναι κλειστό και πρέπει να κάνουμε καταρρίχηση.. που είσαι Aris Theodoropoulos να δεις τί μαθητές έβγαλες....και αρχίζουμε την καταρρίχηση μέσα από βράχια, δεμένοι και προσηλωμένοι στους εαυτούς μας.... το βάθος που θα κατέβουμε είναι περίπου 30 μέτρα....

Αναμνήσεις απο την Κάλυμνο, εκεί που μάθαινα τα πρώτα βήματα αναρρίχησης και καταρρίχησης.. τώρα θα μου χρησιμεύσουν... καλά πατήματα, όρθιο το σώμα και δύναμη στα πόδια.. άλλωστε ο δάσκαλός δεν ανησυχεί.....

Τέλος καλό όλα καλά... στην επιστροφή σκεπτόμουνα το δεύτερο κύκλο σεμιναρίου που μας περιμένει σύντομα.. και αυτό δεν θα είναι καθόλου εύκολο..σαν το σημερινό!!! Στο βάθος η Δίρφυς με τηλεφακό.. (ο νοών..νοείτω)

Ηλιόλουστη (χιονισμένη) Ζήρεια με τη Σχολή Αρχαρίων του ΕΟΣ Αχαρνών
Πολυκοσμία στη Ζήρεια.. σύλλογοι, σχολές και καλή παρέα συνέθεσαν ένα ηλιόλουστο σκηνικό στη χθεσινή Ζήρεια...

τρεις διαφορετικοί καιροί....
ομίχλη και κρύο, ηλιόλουστος και ζεστός καιρός, εκπληκτική θέα από την κορυφή....

στο οροπέδιο, γύρω στα 2000μ, λίγο πριν τη μεγάλη ανηφόρα. Αριστερά, η Σχολή αρχαρίων του ΕΟΣ Αχαρνών στις πρωτες πτώσεις τους....

εκεί είμασταν, όπως τη φωτογράφισαν φίλοι μου από το αντικρινό βουνό (Χελμός)..
κάτω ένα πέπλο ομίχλης καλύπτει τα πάντα..

 

οι πρώτες ακτίνες του ήλιου.... βγαίνοντας από ένα πυκνό πέπλο ομίχλης που είχε καλύψει την περιοχή (1400-2000μ)

μαζί με τον άρχοντα του ορεινού τρεξίματος...

με τόση πολυκοσμία, δεν χρησιμοποιήσαμε καθόλου κραμπόν, το χιόνι ήταν μαλακό με κρούστα στην επιφάνεια

κορυφή Ζήρειας με ορειβάτες από πολλούς συλλόγους, και στο βάθος η Μικρή Ζήρεια

το ορεινό συγκρότημα της περιοχής (απο αριστερα: ντουρντουβάνα, νησί, μαδερό, γαρδίκι, ψηλή κορφή, Νεραιδόραχη)