South Atlantic Odyssey Ι: Drake Passage, Antarctic Peninsula

Η τελευταία ευχή πριν την αναχώρηση: ...ήρεμα νερά στο Πέρασμα Ντρέικ,
κρυστάλλινο φως στη Λευκή Ήπειρο και καρδιά ανοιχτή σε κάθε νέα εικόνα....

Το εγχείρημα
Ημέρα Μηδέν. O Νόμος του Murphy
1-3. μέρα (17-19/3). Πτήση πάνω από τον Ατλαντικό
4. μέρα (20/3). To M/V Hondius είναι πολύ cool: το όνομα του παγοθραυστικού
5. μέρα (21/3). Η Γεωγραφία είναι πολύ cool: το Πέρασμα Ντρέικ και η αντιμετώπισή του
6. μέρα (22/3). Η Ωκεανογραφία είναι πολύ cool: η Ατλαντική Σύγκλιση και η έμβια ζωή της
7-15. μέρα (23-31/3). Η Είσοδος στην Ανταρκτική Χερσόνησο
16. μέρα. Το ταξίδι συνεχίζεται προς τη Νότια Γεωργία

Η προετοιμασία για ένα πολύ cool πολικό ταξίδι: οδηγίες προς ναυτιλομένους
Το Α-Ω ενός καταστρώματος
Πόσοι επισκέπτονται την Ανταρκτική κάθε χρόνο;
Ποιά εποχή να διαλέξω;

myVideo(Tremendous Drake)
myVideo(Antarctic Polar Circle)
myVideo(Drake's happy birthday)
myVideo(H Μπαλάντα της θάλασσας)
myVideo(Humpack Whales in Gullet passage)
myVideo(Pinguins in Antarctica)
myVideo(Lemaire Channel)
myVideo(Antarctica: an amazing trip)

Η διαδρομή και οι στάσεις μας.

Tο εγχείρημα
Με τον Αλμπέρτο Αινστάιν μοιραζόμαστε τα γενέθλια (14/3) και είναι αυτός που συμφωνεί μαζί μου ότι η ηλικία βιώνεται και δεν μετριέται σε νούμερα. ...οι αριθμοί είναι για τα μαθηματικά... (μου λέει...), ...για τα ταξίδια... (του λέω...) και αυτό κάνω τώρα, ενα ταξίδι-δώρο στον εαυτό μου.

Είμαι ιχθύς, ζώδιο της θάλασσας, άρα τί καλύτερο απο ένα ταξίδι εν πλω, που να αρχίζει στον τελικό προορισμό των περισσοτέρων, εκεί στο μακρινό El Fin del Mundo, όπως αποκαλείται το απώτατο άκρο της Νότιας Αμερικής, ώστε πολλοί να διερωντούνται ...καλά, υπάρχει ακόμη παρακάτω... και ο Γαλιλαίος να αναφωνεί (αν ζούσε σήμερα) ...και όμως υπάρχει...

Παράλληλα, θέλω, το ταξίδι να είναι και κάτι το ιδιαίτερο, αυτό που λένε "once-a-life", να γίνεται μόνο μια φορά το χρόνο και να το μοιράζεσαι με μιά μικρή κοινότητα ψαγμένων και αποφασιστικών συνταξιδιωτών, που έχουν τολμήσει να συμμετάσχουν σε μία "Αtlantic Οdyssey", όπως αποκαλείται το ιδιαίτερο αυτό ταξίδι. Εδώ, δεν έρχεσαι για να απολαύσεις την ύπαιθρο, γιατί ύπαιθρος δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο ουρανός, θάλασσα και αιώνιοι πάγοι. Μοιράζεσαι τις μέρες σου με τα θαλασσοπούλια, που πετάνε ψηλά πάνω από το νερό, και με τις φάλαινες, που σε πλατσουρίζουν χορεύοντας τον αποχαιρετιστήριο  χορό... είναι η ώρα της μεγάλης μετανάστευσης για την άγρια ζωή.

 

Φώκιες, φάλαινες και ...εμείς

Καμπουροφάλαινα (humpback whale) σε στιγμές ακροβατικής επίδειξης

Ένα τέτοιο ταξίδι, κάποιοι θα το θεωρούσαν πολική αποστολή, άλλοι ένας ομηρικός διάπλους κατά τα πρότυπα του Οδυσσέα και θα με ρωτούσαν αν ο Δίαυλος Ντρέικ είχε κάτι που να θυμίζει τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. Εννοούν βέβαια το σημείο συνάντησης των δύο μεγάλων ωκεανών, όπου το αγκάλιασμά τους προκαλεί θανατηφόρα κύματα ύψους 12+ μετρων, όσο και μια 3όροφη πολυκατοικία, αν και σε μας τα κύματα ήταν πολύ χαμηλότερα κατά δήλωση του καπετάνιου και με την επιβεβαίωση του στομαχιού μας.

Ο πιγκουίνος Gentoo αναγνωρίζεται εύκολα από τη λευκή λωρίδα,
που εκτείνεται σαν στεφάνι στο πάνω μέρος του κεφαλιού του.

 Η περιγραφή και οι φωτογραφίες που αναρτώ προκαλούν θαυμασμό και αίσθηση, αλλά υπάρχουν εκατοντάδες ανάλογες στο διαδίκτυο. Το πλέον εντυπωσιακό και μοναδικό το απολαμβάνουν τα μάτια μας, όπου βλέπουν τα παγόβουνα της Ανταρκτικής Χερσονήσου σε απιθανες διαστάσεις μεγέθους και σχήματος, να προκαλούν το δέος στον επισκέπτη που τα πλησιάζει πάνω σε μια zodiac, όταν ξαφνικά λούζεται απο το χτύπημα της ουράς μιας φάλαινας στο νερό και που τον προσεγγίζει σε απόσταση αναπνοής.

 

Ο χειμώνας πλησιάζει εδώ στην Ανταρκτική, και τα θαλασσοπούλια μεταναστεύουν. Τα βλέπουμε και τα φωτογραφίζουμε. Οι πτήσεις τους μας καταγοητεύουν, την ώρα που είμαστε καθηλωμένοι στο κατάστρωμα, ενάντια στον παγωμένο αέρα, που περονιάζει κόκκαλα, πρόσωπα και μύτες να τρέχουν ασταμάτητα, αλλά εμείς ακλόνητοι με βλέμμα στραμμένο στον ορίζοντα... τόσο θαυμασμό και δέος είχα καιρό να ζήσω, είναι στιγμές που δύσκολα περιγράφονται...μόνο βιώνονται.

Φεύγω από την Αθήνα για να διασχίσω τον Ατλαντικό δύο φορές. Πρώτα, πετώντας προς την πιό ανέγγιχτη ήπειρο του κόσμου, συνεχίζω για να γίνω μάρτυρας της μεγαλύτερης συγκέντρωσης άγριας ζωής του ωκεανού και επιστρέφω μέσω των πιο απομονωμένων νησιών του Νότιου Ατλαντικού Ωκεανού και της Αφρικής. Αυτό δεν είναι ένα απλό τουριστικό ταξίδι, είναι μία αποστολή στην άγρια φύση και την ιστορία των εξερευνήσεων.

Η κοινωνικότητα των φαλαινών με το χαρακτηριστικό τους φύσημα.

Ημέρα Μηδέν: Ο Νόμος του Murphy
Ετοίμαζα βαλίτσα, έλεγχα το διαβατήριο και περίμενα την ημέρα τής αναχώρησης. Είχαν περάσει 13 ολόκληροι μήνες προγραμματισμού, επιλογής διαδρομών, αεροπορικών εισιτηρίων, ξενοδοχείων, εξοπλισμού και shakedown trips για ένα σύνθετο και απαιτητικό ταξίδι. Πρώτος προορισμός: η Ανταρκτική χερσόνησος, στο δυτικό άκρο της Ανταρκτικής, 1000 περίπου χλμ νοτιότερα της Ουσουάια.

Η γλυπτική της φύσης σε όλο της το μεγαλείο.

Πίστευα ότι όλα τα είχα προβλέψει, αλλά έπεσα έξω. Το πιό βασικό μού είχε διαφύγει, ο Νόμος του Μέρφυ, πως ...όταν όλα βαίνουν καλώς, στο τέλος κάτι στραβώνει... 6 μέρες πριν την αναχώρηση λαμβάνω μήνυμα από την εταιρεία ....το παγοθραυστικό Plancius με το οποίο θα συμμετείχατε στην πολική αποστολή χάλασε και το ταξίδι ακυρώνεται... 😱.

Έχετε τρεις επιλογές. 👉 Επιστροφή χρημάτων. Την επιλογή αυτή ούτε ήθελα να ακούσω. Ταξίδια once-a-life είναι μονόδρομος, προχωράς στη δεύτερη επιλογή. 👉...να σας δώσουμε voucher για το επόμενο ταξίδι μαζί μας... Καλά κρασιά, σκέφτηκα, άντε πάλι όλα απο την αρχή, την απέρριψα και περίμενα να ακούσω την τελευταία και φαρμακερή. 👉 Rebooking 😍 σε ένα πιό σύνθετο ταξίδι στην Ανταρκτική (εννοούσαν μέσα στον πολικό κύκλο, γύρω στις 69 μοίρες Νότιο) ...και το επιχειρούμε πρώτη φορά εξαιτίας των πάγων της περιοχής... 🥶, ...το πλοίο όμως ξεκινά τρεις μέρες νωρίτερα απο το ακυρωμένο. Αν προλαβαίνετε, απαντήστε μας άμεσα γιατι υπάρχουν μόνο τρεις θέσεις διαθέσιμες... Είναι στιγμές που ευγνωμονείς τον Τιμ Μπέρνερς-Λι για την αμεσότητα επικοινωνίας τού Διαδικτύου 🤣. Η απάντηση γρήγορη και δεδομένη ΝΑΙ.... όμως έπρεπε να αλλάξω αεροπορικά εισιτήρια, ξενοδοχεία και κυρίως σύνθετες (και υποχρεωτικές) ταξιδιωτικές ασφάλειες στο ΕΔΩ και ΤΩΡΑ και να φύγω 🚴 ΑΥΡΙΟ, ούτε καν μεθαύριο. Κάτω απο αυτές τις συνθήκες ξεκίνησε ένα πολικό ταξίδι ⛴️ στους πάγους της Ανταρκτικής.

 

 

1-3. μέρα (17-19/3). Πτήση πάνω από τον Ατλαντικό
Αν και το ταξίδι ξεκινά από την Αθήνα, ουσιαστικά η 22ωρη πτήση προς τη Νότια Αμερική αρχίζει από το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης, όπου μέσα σε ένα Airbus A350 απολαμβάνεις ένα πρωινό ταξίδι, χωρίς να έχεις τη δυνατότητα να διακρίνεις την αλλαγή των αστερισμών, καθώς διασχίζεις τον Ισημερινό και εισέρχεσαι στο νότιο ημισφαίριο. Ακόμη, δεν έχω συνειδητοποιήσει το μέγεθος της περιπέτειας. Φτάσαμε στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Μπουένος Άιρες (ΕΖΕ) στις 22.15 και η επόμενη πτήση μας θα ήταν πάλι πρωινή (06.10).

 

 

 

10.00: Αναχώρηση από IST

17.15: Stopover στο αεροδρόμιο του São Paulo

Μπουένος Άιρες είναι η πόλη όπου οι περισσότεροι ταξιδιώτες κάνουν μια στάση πριν την Ushuaia για μία βόλτα στη γειτονιά La Boca με τα χρωματιστά σπίτια και στο κομψό Recoleta, όπου σε συνδυασμό μάλιστα με ένα αυθεντικό αργεντίνικο asado (μπριζόλα) συνοδευόμενο από ένα ποτήρι κόκκινο κρασί Malbec θα είναι το τελευταίο "αστικό" δείπνο πριν την απομόνωση της Ανταρκτικής.

Palacio de Justicia de la Nación, έδρα του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αργεντινής. 
Κτήριο σχεδιασμένο από το Γάλλο αρχιτέκτονα Norbert Maillart σε νεοκλασικό στιλ, 
η κατασκευή του πραγματοποιήθηκε γύρω στα 1910, με τελική ολοκλήρωση το 1946.

Η πτήση από το Μπουένος Άιρες προς την Ushuaia έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, επειδή πετάμε αρχικά πάνω από τις στέπες, μια διαφορετικότητα που ξεχωρίζει την κεντρική-ανατολική αργεντινή από την εκθαμβωτική νότια. Μέσα στο αεροπλάνο συναντάμε τους γνήσιους λατινοαμερικάνους, μελαμψούς με άσπρα δόντια που λάμπουν, ενώ οι κοπέλες είναι πανέμορφες. Αν υπάρχει κάποια άσχημη, αυτή δεν θα είναι λατινοαμερικάνα... υπερβολή;;;

Η συνολική αεροπορική διαδρομή

Καθώς πλησιάζουμε (μετά 4 ώρες ταξίδι) αντικρύζουμε τις χιονισμένες κορυφές των Άνδεων και τους παγετώνες της Παταγονίας. Τη στιγμή που το αεροπλάνο κάνει στροφή πάνω από το Κανάλι Beagle για να προσγειωθεί είναι η επίσημη είσοδός μας στην Άκρη του Κόσμου.

To Στενο Beagle βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της Νότιας Αμερικής,
στο αρχιπέλαγος της Γης του Πυρός, ανάμεσα στην Αργεντινή 
και τη Χιλή και είναι μια περιοχή με έντονο ορεινό ανάγλυφο, 
καθώς τα βουνά των Άνδεων καταλήγουν στη θάλασσα

 

 

Ushuaia: φτάσαμε στην ώρα μας και μας περίμενε το βανάκι (της GetYourGuide) όπου με 8,5€ μας μετέφερε στο ξενοδοχείο. Δεν υπάρχει public shuttle bus, οπότε είτε επιλέγεις ταξί (20€) ή κάποιο ιδιωτικό βανάκι, π.χ. Tolkeyen Patagoia (+549 290164-3383). Στο ξενοδοχείο Los Andes γίνεται χαμός με τις αφίξεις ισπανών φωνακλάδων.

El Fin del Mundo (το Τέλος του Κόσμου) είναι ο τίτλος που έχει δοθεί στην πόλη και όχι άδικα. Είναι μια πόλη με μοναδική ενέργεια, όπου όλοι εδώ είναι "περαστικοί" για κάπου πιο μακριά. Άλλοι βολτάρουν στον κεντρικό δρόμο τού San Martin, περιμένοντας την επιβίβαση (όπως και εγώ), άλλοι με ένα σακίδιο ξεκινούν για πεζοπορία στην αχανή Παταγονία, ενώ κάποιοι, πιό λάτρεις της περιπέτειας, είναι έτοιμοι να διασχίσουν ιστιοπλοικά το Στενό του Beagle. 

..η εξέλιξη ενός πιγκουίνου 😄

Για τοπικές ξεναγήσεις, δεν χρειάζεται να κλείσετε τίποτε εκ των προτέρων. Τα info-κιόσκια στη παραλία θα σας βοηθήσουν να πάτε εκεί που θέλετε. Σας προτείνω ένα ταξίδι στο Harberton για να επισκεφτείτε το μουσείο των φαλαινών (Museo Acatushún) και στο Piratour θα βρείτε τις πληροφορίες. Εναλλακτικά, είτε νοικιάζετε αμάξι είτε στο trasporte Regular παίρνετε ένα βανάκι και σας πηγαίνει, αλλά θέλει 6 άτομα με 100€ το καθένα. Στο χιλιανό Porto Williams περνάτε με φέρρυ (2 ώρες και 200€) και διανυκτερεύετε. Δεν υπάρχει επιστροφή αυθημερόν. Αν δεν πάτε για το 4ημερο trekking δεν αξίζει τον κόπο για ένα τόσο ακριβό πέρασμα.

Στο Harberton υπάρχει το περίφημο μουσείο των φαλαινών.

Οι Islas Malvinas (Νησιά Φώκλαντ) δεν είναι απλά ένας γεωγραφικός τόπος,
αλλά ένα βαθιά ριζωμένο ζήτημα εθνικής ταυτότητας για τους αργεντίνους,
που θεωρούν την παρουσία της Βρετανίας ως αποικιοκρατικό κατάλοιπο,
ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο βασίζεται στην αρχή της "αυτοδιάθεσης"
των κατοίκων του, που επιθυμούν να παραμείνουν Βρετανοί.

12.00, βόλτα στην οδό San Martin. Ο δρόμος που τα έχει όλα, μέχρι και Hard Rock. Σταματώ στο μπαρ Ramos Generales για καφέ. Ένα συμπαθητικό μαγαζάκι, πολύ ασυνήθιστο για τη διακόσμησή του.

Ramos Generales

13.00, στην παραλιακή μου βόλτα έπεσα πάνω στον περίφημο UTMP (Ultra Trail Mont Blanc), που διοργανώνει τον Αγώνα Ορεινού Τρεξίματος την κυριακή, αχ, αν τόξερα!!

14.00, επισκέπτομαι το El marino viejo (διάσημη ταβέρνα του Διαδικτύου) για να δοκιμάσω τον περίφημο κάβουρα centolla entero (κοστίζει 160€ ολόκληρος) ή το centollón (40€ μόνο δύο δαγκάνες του). Τον συγκρίνω, γευστικά, με τον king crab της Νορβηγίας και δεν βρίσκω διαφορές, και ήρθε ο λογαριασμος 78000A$ και μου είπε το γκαρσόνι, ...αν με πληρώσεις σε δολλάρια αμερικής, σου αφαιρώ το ΦΠΑ... και του είπα ...είσαι ωραίος φίλε. Η πόλη είναι γεμάτη απο ανάλογα εστιατόρια, κάποια μάλιστα εκπληκτικά, όπως το Maria Lola, οπότε έχετε επιλογές φαγητού.

πρώτο πιάτο με espanades (γεμιστά τυροπιτάκια)

centollón

15.30, είπα να πάρω έναν υπνάκο για καμιά ώρα και τελικά άνοιξα τα μάτια μου στις 6.30 το άλλο πρωί. 15 ώρες ύπνου, ενώ είχα να κοιμηθώ 45 ώρες.

4. μέρα (20/3). Το Μ/V Hondius είναι πολύ cool: το όνομα του παγοθραυστικού
Την Uschuaia επισκέπτομαι για τρίτη φορά και κάθε φορά να είναι και μία πρωτόγνωρη εμπειρία. Σήμερα, το πιο δυνατό highlight είναι η στιγμή που βλέπω το πλοίο να με περιμένει στην αποβάθρα. Η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο.

 

Μ/V Hondius

Πήρε το όνομά του από το διάσημο Ολλανδο-Φλαμανδό χαρτογράφο Jodocus Hondius (1563–1612) και το γιό του, Henricus Hondius (1597–1651). Πατέρας και γιός ήταν πρωτοπόροι χαρτογράφοι, που το έργο τους έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην καταγραφή άγνωστων περιοχών, καθιστώντας τες κατάλληλες για εξερευνητικές αποστολές.

στο βάθος η Ουσουάια και οι ορεινοί της όγκοι

Αυτός είναι και ο λόγος που η Oceanwide Expeditions ονόμασε ένα σκάφος της με το όνομα των διάσημων αυτών χαρτογράφων και εξερευνητών. Ειδικότερα, ο πατήρ Jodocus ήταν διάσημος για την απόκτηση του γεωγραφικού άτλαντα του Μερκάτορα, ενώ ο γιος του συνέχισε την κληρονομιά της χαρτογράφησης. Η παγκόσμια χαρτογράφηση κοσμεί την αίθουσα σαλονιού (Lounge) του Hondius.

Reception desk

 

Το M/V Hondius είναι το πρώτο, στον κόσμο, καταχωρημένο σκάφος για να εξερευνά απομακρυσμένες πολικές περιοχές, αντανακλώντας το πνεύμα τής ανακάλυψης στο χαρτογραφικό έργο της οικογένειας Hondius. Το σκάφος είναι μέρος ενός στόλου που περιλαμβάνει και άλλα πλοία που έχουν πάρει το όνομά τους από εξερευνητές, όπως το Plancius και το Ortelius.

 

To σαλόνι (Lounge) στο Deck5

6.5€ το ποτό

Το πλοίο δεν είναι παγοθραυστικό με τη στενή έννοια του όρου (τα παγοθραυστικά καβαλάνε τον πάγο και με δύναμη τον σπάνε), αλλά ωθεί τον πάγο στην άκρη, ανοίγοντας δίαυλο.

Whale watching voyage υπόσχεται το screen

 

Το Isla de los Pájaros (Νησί των Πουλιών) είναι ένας από τους πιο εντυπωσιακούς σταθμούς κατά τη διάρκεια της πλεύσης στο Κανάλι Beagle. Το πλοίο πλησιάζει σε απόσταση αναπνοής από το νησί (στην πραγματικότητα είναι ένας μεγάλος βράχος) που κατοικείται εξ ολοκλήρου από Αυτοκρατορικούς Κορμοράνους (Imperial Shags). Επειδή είναι ασπρόμαυροι, από μακριά φαίνονται σαν χιλιάδες όρθιοι πιγκουίνοι, αλλά δεν είναι. Είναι πουλιά που πετούν!

Αυτοκρατορικός Κορμοράνος σε ένα βράχο στο Deception Island

Ο Φάρος Les Éclaireurs είναι το νησί των πουλιών και το πιό φωτογραφημένο σημείο της Ushuaia. Το Μάρτιο, όπου ο κόκκινος-λευκός σε χρώμα φάρος συλλαμβάνει τα απίθανα χρώματα του ηλιοβασιλέματος και τα πουλιά να πετούν ολόγυρα, η θέα που παρουσιάζει είναι μαγική.

στα πρώτα μίλια συναντάμε τις διάσημες βραχονησίδες

Οι θαμώνες στο διάσημο νησί Isla de los Lobos είναι οι εντυπωσιακοί Θαλάσσιοι Λέοντες. Θεωρούνται θαλάσσια θηλαστικά και είναι πολύ ογκώδη (ζυγίζουν 4 τόνους) με καταπληκτικές ακροβατικές ικανότητες μέσα στο νερό: καταδύονται μέχρι 1500 μέτρα βάθους, ακόμη και για 2 ώρες. Την εποχή του Μαρτίου, η ατμόσφαιρα είναι σχετικά ήρεμη, γιατί οι μάχες των αρσενικών για "θηλυκές" διεκδικήσεις έχουν ολοκληρωθεί και τα μικρά, που γεννήθηκαν τον Ιανουάριο, έχουν ήδη μεγαλώσει αρκετά, αρχίζουν να παίζουν στο νερό και να μαθαίνουν να κολυμπούν. Στοιβάζονται ή παίζουν το ένα πάνω με το άλλο (πάνω στους βράχους) για να κρατήσουν τη θερμοκρασία τους. Είναι η καλύτερη στιγμή για φωτογράφηση, καθώς μένουν ακίνητα για πολλή ώρα. Οι κραυγές τους μοιάζουν με δυνατά γαβγίσματα ή μουγκρητά. Μαζί με τον ήχο των κυμάτων, δημιουργούν μια άγρια, αυθεντική εμπειρία λίγο πριν από την είσοδο στην Ανταρκτική.

 

θαλάσσιοι λέοντες παιδιαρίζουν

9.00, η ώρα έφτασε.... παραδίδω τη βαλίτσα μου και μου δίνουν την καμπίνα 306 στο Deck3, στα χαμηλά. Η επιβίβαση θα γίνει στις 2.00 το μεσημέρι, έχω αρκετές ώρες μπροστά μου. Φεύγοντας, συναντώ όχημα με γερμανικές πινακίδες. Ρωτώ το ζευγάρι οδηγών και μου απαντούν ότι πριν 1,5 χρόνο πέρασαν στον Καναδά με φέρρυ, έχουν διασχίσει ολόκληρη τη δυτική πλευρά της αμερικανικής ηπείρου και θα συνεχίσουν προς τα ανατολικά. Εκπλήξεις άρχισαν να συνθέτουν ένα υπέροχο ταξίδι. Μετά ακολουθεί επίσκεψη στο Museo Maritimo της πόλης.

διάδρομος με τις καμπίνες στο Deck6

 

 14.00, ναι! η επιβίβαση είναι γεγονός. Μετά τα διαδικαστικά και το reception party απο τον πλοίαρχο και τις συστάσεις των μελών του πληρώματος, ήρθε η ώρα του δείπνου, ενώ από τη θέση μου (πάντα προτιμούσα μια θέση τύπου μπαρ, με θέα τη θάλασσα) βλέπω έξω πόσο ήσυχο είναι το κανάλι Βeagle. Τι να μας περιμένει άραγε!!

 

dining room, Deck4, θέσεις τύπου μπαρ

 

Έχω μία 4κλινη καμπίνα και είμαι μαζί με δυο κινέζους και ένα ρώσο. Ο ένας μιλά καλά αγγλικά και οι άλλοι δύο καθόλου. Επικοινωνούμε με παντομίμα! Το πλοίο φαίνεται γεμάτο απο κινέζους, που έχουν και τη δική τους μεταφράστρια.

Ασκήσεις ετοιμότητας

 

16.00, αργά το απόγευμα, το πλοίο λύνει κάβους. Ο Απόπλους είναι γεγονός. Στέκομαι στο πίσω μέρος του καταστρώματος, καθώς η Ushuaia μικραίνει και το πλοίο γλιστρά στο κανάλι Beagle. Οι πρώτοι άλμπατρος αρχίζουν να ακολουθούν και εγώ να θυμάμαι το ιστιοφόρο Costa, που πριν ένα σχεδόν χρόνο με ξανάφερνε στα ίδια νερά, τότε που ανακαλύπταμε τη χερσόνησο Μίτρε.

Και ξαφνικά το "Athens to Ushuaia" τελειώνει και ξεκινά το "South Atlantic Odyssey".

Στα ήρεμα (ακόμη) νερά του Στενού Beagle

20.30, είμαι στο κατάστρωμα και βλέπω τον ορίζοντα, απέναντι στα δεξιά είναι η Χιλή (Port Williams) και στα αριστερά, η Χερσόνησος Μίτρε, το νοτιότερο-ανατολικό τμήμα της Αργεντινής. Επικρατεί νηνεμία...για πόσο ακόμη;; Βροχή η χιόνι δεν ενοχλούν, μόνο ο αέρας είναι το πρόβλημα και προβλέπεται να έχουμε μπόλικο. Σε λίγο θάχουμε open sea και τρέχουμε γρήγορα (14kn) για να αποφύγουμε ένα παράθυρο κακοκαιρίας και κυματισμού, που έρχεται από τα δυτικά.

 

5. μέρα (21/3). Η Γεωγραφία είναι πολύ cool: το Πέρασμα Ντρέικ και η αντιμετώπισή του
Drake lake ή Drake shake? Είναι το κλασικό δίλημα κάθε ταξιδιώτη προς την Ανταρκτική. Αν και ελπίζει ένα Drake lake, η φύση έχει τη δική της γνώμη. Για ποιό πράγμα μιλάμε; Το πέρασμα Nτρέικ (Drake Passage) βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της Αργεντινής (μεταξύ νότιας Αμερικής και Ανταρκτικής) και χρησιμοποιείται από τη ναυσιοπλοία είτε για να φτάσουν τα πλοία στην παγωμένη αυτή ήπειρο ή για να περάσουν από τον έναν ωκεανό στον άλλον, αν και μετά τη διάνοιξη της διώρυγας του Παναμά (1914), η ανάγκη των πλοίων να παραπλέουν το πέρασμα αυτό μειώθηκε σημαντικά, γιατί θεωρείται μία από τις δυσκολότερες ναυτικές προκλήσεις. Οι καπετάνιοι, σήμερα, χρησιμοποιούν εξελιγμένα δορυφορικά συστήματα και μετεωρολογικά δεδομένα και αλλάζουν την πορεία του πλοίου για να αποφύγουν το shake και να χαρίσουν στους "ευαίσθητους" επιβάτες μια lake-εμπειρία.

Η απόσταση του Διαύλου είναι περίπου 1100 χλμ.

 

Μόλις το πλοίο βγει απο τα σχεδόν ήρεμα νερά του στενού Beagle συναντά το αντάμωμα των δύο μεγάλων ωκεανών και συνήθως η θαλασσα είναι φουρτουνιασμένη με κύματα που φτάνουν και τα επτά μέτρα. Όχι πάντοτε αλλά μπορεί. Θεωρείται ένα από τα πιό επικίνδυνα περάσματα, επειδή το "Antarctic Circumpolar Current", όπως ονομάζεται το θαλάσσιο ρεύμα που το διαρρέει, δεν συναντά αντίσταση από στεριά και τα κύματα μπορεί να φτάσουν μέχρι και τα 12 μέτρα, δίνοντάς του τη φήμη ως "την πιο ταραγμένη θάλασσα του κόσμου". Ρέει γύρω από την Ανταρκτική και είναι το ισχυρότερο ωκεάνιο ρεύμα του πλανήτη. Είναι πέντε φορές ισχυρότερο από το Ρεύμα του Κόλπου και πάνω από 100 φορές ισχυρότερο από τη ροή του ποταμού Αμαζόνιου.

πρόγνωση κυματισμού 6-7 μέτρων για 21 Μαρτίου

Πήρε το όνομά του από τον Άγγλο εξερευνητή και κουρσάρο Sir Francis Drake, ο οποίος το 1578, ενώ περνούσε από το Στενά του Μαγγελάνου, παρασύρθηκε, από καταιγίδα, πολύ νότια, ανακαλύπτοντας ότι υπήρχε ανοικτή θάλασσα αντί για στεριά (την υποτιθέμενη Terra Australis) και συνειδητοποιώντας την ύπαρξη ενός περάσματος που συνδέει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό. Αν και το Πέρασμα πήρε το όνομά του, ο ίδιος δεν το πέρασε ποτέ ολόκληρο, κάτι που έκανε ο ολλανδός Willem Schouten (1616) και μετά από αυτόν όλοι εμείς.

disembark... περιμένουμε πως και πως

 

Drake shake, συμβαίνει σε λιγότερες των 30% των περιπτώσεων, όπου οι επιβάτες του πλοίου "απολαμβάνουν" κύματα που μπορεί να φτάσουν τα 8-12 μέτρα, ανέμους που ουρλιάζουν και ένα πλοίο να κλυδωνίζεται έντονα (ο Β' πλοίαρχος μου το επιβεβαίωσε ότι συνέβη το Δεκέμβριο 2025), ενώ το περπάτημα στους διαδρόμους θυμίζει "μεθυσμένο κοτόπουλο". Εντούτοις, αν θέλεις να γίνεις πολικός εξερευνητής, τύπου Σάκλετον ή Σκοτ και να πάρεις το εισιτήριο για την Ανταρκτική, τότε πρέπει να δεχτείς αυτό το "βάπτισμα του πυρός" 😂😂.

Προσοχή! ο Σάκλετον παραμονεύει...

Όμως, Drake lake βιώνουν οι περισσότεροι ταξιδιώτες (περίπου 70%) με θάλασσα "λάδι" ή με ήπιους κυματισμούς να θυμίζουν αργό λίκνισμα σαν το αργεντίνικο τάνγκο. Απολαμβάνεις το δείπνο σου, χωρίς να φοβάσαι ότι το κρασί σου θα λερώσει το τραπεζομάντηλο, ενώ από τα παράθυρα βλέπεις τα άλμπατρος να σε συνοδεύουν στο ταξίδι σου στην Ανταρκτική. Επικρατεί απόλυτη ηρεμία!

Πως γίνονται οι αναγγελίες στην εμφάνιση της άγριας ζωής

Εσύ, τι θα προτιμούσες, την ηρεμία μιάς λίμνης (lake) ή την περιπέτεια ενός shake για να αντιληφτείς ...το τί τράβηξε ο Σάκλετον, που πάνω σε μία βάρκα διέσχισε πριν 100 χρόνια την ίδια διαδρομή..., κυρίως όμως για να αισθανθείς την απόλυτη εμπειρία ενός Polar Explorer, αυτή την ιδιαίτερη γοητεία, που ενδόμυχα σε τραβά στην περιπέτεια και στην τόλμη να φτάσεις στο άγνωστο! Θα είναι το απόλυτο τεστ αντοχής-ψυχικής δύναμης-περιπέτειας και μιά ιστορία που θα μείνει ανεξείτηλα σημαδεμένη στη ζωή σου.

διάσχιση του περάσματος με καλλιτεχνική διάθεση

Αφού λοιπόν επιμένεις στο δεύτερο (Drake shake) ιδού πώς θα επιβιώσεις στο 60ωρο ταξίδι σου:

• η τεχνική Hunker Down (σημαίνει one hand for yourself, one hand for the ship) περιλαμβάνει τον κανόνα "συγκρατήσου συνεχώς από την κουπαστή στους διαδρόμους ή στο κατάστρωμα",
• το να βαδίζεις σε πλοίο που ανεβοκατεβαίνει 10 μέτρα, είναι πράγματι μια ακροβατική τέχνη. Κρατάς τα γόνατά σου λυγισμένα, για να απορροφούν τους κραδασμούς, σαν να κάνεις σκι στο Παρνασσό. Λέγεται Sea Legs και θα αισθανθείς τους τετρακέφαλους να συμμετέχουν ενεργά στην περιπέτεια για να σου θυμίζουν το personal training του γυμναστηρίου σου,
• αν επιτρέπεται και το τολμήσεις, ανέβα στην Γέφυρα του πλοίου για να αντικρύσεις το πιο εντυπωσιακό και συνάμα τρομακτικό θέαμα της ζωής σου... να βλέπεις την πλώρη του πλοίου να καρφώνεται στα κύματα και το νερό να φτάνει μέχρι τα παράθυρα (το Νοέμβριο του 2023, το Viking Polaris κτυπήθηκε από ένα "rogue wave", ενώ έπλεε προς την Ushuaia, το κύμα έσπασε το παράθυρο μιάς καμπινας, όπου μία γυναίκα έχασε τη ζωή της και τέσσερις άλλοι τραυματίστηκαν). Εκεί καταλαβαίνεις τη δύναμη του Ωκεανού, με κεφαλαίο Ωμέγα,
• βέβαια, συνέπεια όλων αυτών είναι το Σύνδρομο Mal de Debarquement, που νοιώθεις το έδαφος να κουνιέται, ακόμη και όταν πατήσεις σε στέρεο έδαφος. Ο εγκέφαλός σου σε εκδικείται, για αυτά που τράβηξε και σου το ανταποδίδει με ένα συνεχές κούνημα.

Drake shake vs Drake lake σημειώσατε 1

 

Το Πέρασμα Drake είναι, λοιπόν, μια εμπειρία ζωής που σε κάνει να νοιώθεις μικρός μπροστά στα στοιχεία της φύσης και ταυτόχρονα απίστευτα ζωντανός, αφού ο συνδυασμός σπίτι-καναπές, θεωρείται εξ ορισμού "θανατηφόρος" 😂😂. Η Ιατρική και η Φυσική είναι μαζί σου και θα σε βοηθήσουν, να απολαύσεις αυτό το θέαμα, σαν να είσαι επιβάτης ενός Roller Coaster του λούνα πάρκ, για να απολαύσεις μία εμπειρία, όπου η αδρεναλίνη κτυπά κόκκινο. Να λοιπόν πως θα προετοιμαστείς.

• Aυτοκόλλητα αυτιού Scopolamine και όπως μου έλεγε αμερικανός συνταξιδιώτης τα είχε προμηθευτεί (αρκεί ένα και κρατά 72 ώρες) και δεν είχε ζαλάδες. Αυτά όμως δεν κυκλοφορούν στην ελλαδα και πρέπει να τα αγοράσεις απο το εξωτερικό, συνηθως με ιατρική συνταγή ανάλογα τη χώρα. Στον πηγεμό, η θαλασσα ήταν ανεκτή με κυματισμό, ενώ στην επιστροφή είχαμε κύματα 5-7 μέτρων (μας προειδοποιούν και ξέρουμε τι καιρός επικρατεί), αλλά ήταν βράδυ, είμασταν ξαπλωμένοι και λαγοκοιμηθήκαμε από το κούνημα. Εντούτοις, ΔΕΝ ειναι τόσο τραγικό όσο περιγράφεται στο Διαδίκτυο, καθότι οι πλοίαρχοι χρησιμοποιούν εξελιγμένες προγνώσεις καιρού και αποφεύγουν τα κρίσιμα σημεία γκαζώνοντας το πλοίο. Προσωπικά, πήρα μόνο μιά φορά τα συμπληρώματα διατροφής Travelfix για τη ζαλάδα και με κράτησαν ζωντανό σε όλο το ταξίδι, ίσως και να μην χρειάστηκαν τελικά, γιατί ούτε και ο Σάκλετον 😂 είχε χάπια μαζί του! Το πέρασμα διαρκεί περίπου 60 ώρες, απο τις οποίες τουλάχιστον 6 ώρες είναι το ταρακούνημα.
• διάλεξε καμπίνα (αν έχεις επιλογή) που να βρίσκεται στο κέντρο του πλοίου και στα χαμηλότερα καταστρώματα για τη μικρότερη ακροβασία. Τα σημεία αυτά θεωρούνται ότι μετακινούνται το λιγότερο σε έναν έντονο κυματισμό,
• βγες στο κατάστρωμα (αν αντέξεις τον αέρα ή το κρύο) και εστίασε το βλέμμα σου στο μακρινό ορίζοντα, είναι ένα τρικ καθαρά εγκεφαλικού συγχρονισμού, αν και το δοκίμασα, δεν είδα αποτελέσματα,
• ξάπλωσε οριζόντια, κλείσε τα μάτια σου και αφήσου να σε πάρει το κύμα ...κύμα είναι, θα περάσει... λέει ο σοφός λαός,
• ξηρά και αλμυρά Κράκερ είναι το μυστικό της ναυτίας, επειδή απορροφούν τα οξέα του στομάχου, ακόμη και τα πράσινα μήλα, αλλά άντε να τα βρεις τέτοια ώρα,
• όχι Αλκοόλ αλλά Ginger που θεωρείται εξαιρετικό φυσικό ρόφημα. Έχε λοιπόν φακελάκια μαζί σου, παρότι το πλοίο σού διαθέτει δωρεάν τσάι και καφέ,
• μην σκέπτεσαι ότι θα ζαλιστείς, απασχολήσου με συζήτηση ή φαντάσου νέα ταξιδιωτικά σχέδια, εφόσον επιζήσεις 😂😂! Εντούτοις, αν δεν τα καταφέρεις, αναζήτησε το γιατρό να σου κάνει μια ένεση για άμεση ανακούφιση,
• και μετά.... συγχαρητήρια, επέζησες και το έπαθλο είναι το εισιτήριο της Ανταρκτικής. Μόλις δεις το πρώτο παγόβουνο, θα τα έχεις ξεχάσει όλα.

7.30, από το φιλιστρίνι βλέπω ότι έχουμε κυματισμό 2-4 μέτρα, που κτυπά το πλοίο πλάγια και τα μεγαφωνα αναγγέλουν ...ώρα για πρωινό..., αλλά η αίθουσα είναι άδεια. Η ισπανική λεξη malearse "στριφογυρίζει" στο μυαλό τού κάθε επιβάτη. Είμαστε οριζοντιοποιημένοι. Παρακολουθώ στο VesselFinder το στίγμα του πλοίου, διαπιστώνω ότι τρέχουμε με 11kn και ακολουθούμε πορεία ΝΝΑ μέσα στο δίαυλο Ντρέικ, που ο κυματισμός παραμένει σε ανεκτά επίπεδα.

Βράδιασε και είμαστε ακόμη μέσα στο Στενό Beagle

9.15, έχουμε meeting και η παρουσία μας είναι υποχρεωτική. Είναι μιά σημαντική παρουσίαση για το "Βiosecurity in Αntarctica", δηλαδή τι ΔΕΝ πρέπει να κάνεις εκεί. Στις αποβάσεις πήρα δύο κίτρινες κάρτες 🤣, επειδή άφησα για λίγο το σακίδιό μου στο έδαφος και μια ακόμη φορά που ακούμπησα ένα βράχο...και τα δύο απαγορεύονται. Ίσως ακούγεται υπερβολικό, αλλα η Συνθήκη, που υπεγράφει το 1959, δηλώνει ρητά οτι δεν αφήνουμε-ακουμπάμε ΤΙΠΟΤΕ απολύτως και δεν παίρνουμε μαζί μας τίποτε για ενθύμιο. Επίσης, δεν προσεγγίζουμε την άγρια ζωή, κυρίως όταν είναι στο στάδιο της αναπαραγωγής της. Προτεραιότητα έχουν πάντα οι πιγκουίνοι.

IAATO (International Association of Antarctica Tour Operators) είναι μια διεθνής
 οργάνωση (ιδρύθηκε το 1991) με αποστολή την προώθηση της ασφαλούς και
 περιβαλλοντικά υπεύθυνης ταξιδιωτικής δραστηριότητας στην Ανταρκτική.
Τα μέλη της δεσμεύονται να τηρούν αυστηρούς κανονισμούς σχετικά με τον 
αριθμό των επισκεπτών, την ασφάλεια και την αποφυγή  ενόχλησης της άγριας ζωής.

Τα Άλμπατρος κάνουν την εμφάνισή τους. Ανεβαίνουν στον ουρανό και μετά αφίονται στα ρεύματα του αέρα να πετούν σαν στούκας. Έχουν άνοιγμα φτερών γύρω στα 3.5μ και η πτήση τους είναι εκπληκτική.

Υπέροχος άλμπατρος (Black-browed Albatross) εν ώρα πτήσης.
Αναγνωρίζεται από τη χαρακτηριστική μαύρη γραμμή πάνω από το μάτι (σαν φρύδι)
και το έντονο πορτοκαλί ράμφος με την κοκκινωπή άκρη. Οι άλμπατρος 
είναι γνωστοί για το άνοιγμα των φτερών τους, που μπορεί να φτάσει και τα 3μ.

21.00, η θάλασσα κάλμαρε λιγο και κυκλοφορείς ανθρώπινα στα deck του πλοίου. Μετά το δείπνο, οι επιβάτες μαζεύονται στο lounge... τους ισπανούς αναγνωρίζεις απο τις φωνές τους, τους κινέζους απο τη φάτσα τους, ενώ τους υπόλοιπους απο τη διάλεκτο που χρησιμοποιούν.

6. μέρα (22/3). Η Ωκεανογραφία είναι πολύ cool: η Ατλαντική Σύγκλιση και η έμβια ζωή της
Μέσα στο Στενό του Beagle, η θαλάσσια αύρα μάς χαιδεύει ερωτικά στο πρόσωπο, σαν τις σειρήνες της εποχής του Οδυσσέα, χωρίς να ξέρουμε τί μας περιμένει λίγο παρακάτω. Φθάνουμε στο σημείο που καλείται Ανταρκτική Σύγκλιση, γνωστής και ως Antarctic Polar Front (Πολικό Μέτωπο της Ανταρκτικής). Εδώ, συναντάμε ένα από τα σημαντικότερα θαλάσσια όρια του πλανήτη μας. Πρόκειται για μια νοητή γραμμή που περιβάλλει την Ανταρκτική, όπου τα παγωμένα νερά του Νότιου Ωκεανού, που ρέουν προς τα βόρεια, συναντούν τα σχετικά θερμότερα νερά των υποανταρκτικών περιοχών.

τα σύνορα της Ανταρκτικής Σύγκλισης

Σε αυτό το σημείο, τα ψυχρά και πυκνά (άρα βαρύτερα) νερά της Ανταρκτικής βυθίζονται κάτω από τα θερμότερα βόρεια νερά. Η αλλαγή στη θερμοκρασία, στην επιφάνεια της θάλασσας, είναι απότομη: μέσα σε λίγα μόλις μίλια, η θερμοκρασία μπορεί να πέσει από τους 5C στους 1C. Αυτή η απότομη αλλαγή δημιουργεί πυκνή ομίχλη στην περιοχή. Με άλλα λόγια, λειτουργεί σαν ένα "φράγμα" που εμποδίζει τη θερμότητα των ωκεανών να φτάσει στην Ανταρκτική, βοηθώντας την να παραμένει παγωμένη. Αν και γεωγραφικά ο Ανταρκτικός κύκλος ορίζεται Νότια του 60. γεωγραφικού παραλλήλου, πολλοί επιστήμονες θεωρούν την Ανταρκτική Σύγκλιση ως το πραγματικό φυσικό σύνορο της περιοχής, καθώς διαχωρίζει δύο εντελώς διαφορετικά κλίματα και θαλάσσια οικοσυστήματα.

Η Ανταρκτική Σϋγκλιση είναι ένας από τους πιο ζωτικούς βιότοπους του πλανήτη,
αν και απομονωμένος-αφιλόξενος για τον άνθρωπο.

Η ανάμειξη των υδάτων προκαλεί την ανάδυση θρεπτικών συστατικών από το βυθό προς την επιφάνεια (επιστημονικά καλείται upwelling), που μεταφέρει τεράστιες ποσότητες φυτοπλαγκτού, το οποίο με τη σειρά του συντηρεί τα κριλ (krill), τις μικρές γαρίδες, που αποτελούν τη βάση της τροφικής αλυσίδας για όλο το οικοσύστημα της Ανταρκτικής. Αυτό το ξέρουν όλα τα θαλάσσια έμβια και μαζεύονται εδώ για το μεγάλο φαγοπότι. Έτσι, η περιοχή αυτή καθορίζει και τα όρια εφαρμογής της Σύμβασης για τη Διατήρηση των Θαλάσσιων Έμβιων Πόρων της Ανταρκτικής (CCAMLR), που ρυθμίζει την αλιεία και την προστασία τού περιβάλλοντος στο Νότιο Ωκεανό.

4.5C δείχνει το θερμόμετρο στην Ανταρκτική Σύγκλιση

Βρισκόμαστε, λοιπόν, στη ζώνη που αλλάζει η θαλάσσια ζωή, αλλά και η ζωή των πουλιών. Βλέπουμε τα ιπτάμενα άλμπατρος, τα γκριζοκέφαλα άλμπατρος, τα άλμπατρος με τα μαύρα φρύδια, τους νότιους φουλμάρους, τις θύελλες του Wilson, τις πετράδες της Ανταρκτικής και πολλά ακόμη είδη.

Η Ανταρκτική Σύγκλιση λειτουργεί ως ένα αόρατο τείχος για πολλά είδη ψαριών που ζουν νότια της Σύγκλισης και έχουν αναπτύξει "αντιψυκτικές" πρωτεΐνες στο αίμα τους για να επιβιώνουν σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Αυτά τα είδη σπανίως περνούν τη Σύγκλιση προς τα βόρεια, καθώς το νερό εκεί το θεωρούν πολύ "ζεστό". O Αυτοκρατορικός πιγκουίνος ζει σχεδόν αποκλειστικά νότια αυτού του ορίου καθότι βρίσκει την τροφή τους στις γαρίδες, ενώ τα Άλμπατρος χρησιμοποιούν τους ισχυρούς ανέμους, που δημιουργούνται πάνω από τη Σύγκλιση, για να διανύσουν μεγάλες αποστάσεις και να αναζητήσουν τροφή στα πλούσια σε ψάρια νερά του μετώπου.

Είδη πιγκουίνων (φωτό από διάλεξη)

Η Μεγάλη Μετανάστευση γίνεται με τις φάλαινες, που ταξιδεύουν, κάθε καλοκαίρι, από τους τροπικούς προς την Ανταρκτική Σύγκλιση, επειδή γνωρίζουν ότι η εκεί θάλασσα προσφέρει άφθονο κριλ. Είναι πραγματικά απίστευτο αν σκεφτείς ότι αυτό το τεράστιο ζώο (η καμπουροφάλαινα), που μπορεί να ζυγίζει 30-40 τόνους, επιβιώνει τρώγοντας πλάσματα που έχουν το μέγεθος μιάς μικρής παραμάνας! Μια φάλαινα μπορεί να καταπιεί σε μία και μόνο μπουκιά έως και 500 κιλά κρίλ, αλλά και μεγάλο όγκο νερού, στο μέγεθος μιας μικρής πισίνας! Αυτή η μπουκιά μπορεί να της δώσει περίπου 500000 θερμίδες, είναι δηλαδή σαν να τρώμε 1000 club sandwich μαζί.

Η φάλαινα ξοδεύει τεράστια ενέργεια για να ανοίξει το στόμα της κόντρα στην αντίσταση του νερού. Γι' αυτό, αν η συγκέντρωση του κρίλ δεν είναι αρκετά μεγάλη, η φάλαινα προτιμά να μην το ανοίξει, γιατί θα "κάψει" περισσότερη ενέργεια από αυτή που θα πάρει. Γιαυτό έχει εφεύρει έναν πανέξυπνο τρόπο για να κάνει τη μπουκιά ακόμα μεγαλύτερη: μια ομάδα φαλαινών κολυμπάει κυκλικά κάτω από τα κρίλ και βγάζει φυσαλίδες από την αναπνοή της, που τρομάζει το κρίλ, που προσπαθεί να συσπειρωθεί και εγκλωβίζεται στο κέντρο ενός κύκλου, οπότε οι φάλαινες ανεβαίνουν όλες μαζί με ανοιχτό το στόμα και "θερίζουν" την τροφή τους σε μια τέλεια οργανωμένη επιχείρηση. Στο Κανάλι Beagle ή στην Ανταρκτική, το φαινόμενο αυτό παρατηρείται σε live περιγραφή. Είναι μια από τις πιο θορυβώδεις και εντυπωσιακές στιγμές στη φύση!

Κριλ (άνω) και φυτοπλακτόν (φωτό από διάλεξη)

 

Το κρίλ τρώγεται και μάλιστα θεωρείται μια από τις πιο πλούσιες πηγές θρεπτικών συστατικών στον πλανήτη, αν και σπάνια θα το βρούμε στα σούπερ μάρκετ, όπως τις γαρίδες. Ο λόγος είναι ότι το κρίλ έχει πολύ ισχυρά πεπτικά ένζυμα και μόλις πιαστεί, αυτά τα ένζυμα αρχίζουν αμέσως να αποσυνθέτουν το σώμα του. Πρέπει να καταψυχθεί ή να υποστεί επεξεργασία μέσα σε 1-3 ώρες πάνω στο πλοίο. Παράλληλα, το κέλυφος του κρίλ περιέχει υψηλά επίπεδα φθορίου, το οποίο είναι τοξικό για τον άνθρωπο και επομένως, πρέπει να ξεφλουδιστεί με ειδικά μηχανήματα, κάτι που είναι δύσκολο, γιατί είναι πολύ μικρό (3-6 εκατοστά). Εντούτοις, το λάδι κρίλ είναι πλούσιο σε Ωμέγα-3 λιπαρά οξέα και πανίσχυρο αντιοξειδωτικό. Θεωρείται ανώτερο από το απλό ιχθυέλαιο γιατί απορροφάται πιο εύκολα από τον οργανισμό.

ποιός τρώει ποιόν (φωτό από διάλεξη)

 Οι πιγκουίνοι έχουν έναν πολύ αποτελεσματικό τρόπο να μεταφέρουν την τροφή τους (το κρίλ) από τον ωκεανό στη φωλιά των νεοσσών τους, μια τεχνική που βασίζεται στην παλινδρόμηση, δηλαδή χρησιμοποιούν το στομάχι τους ως "δοχείο αποθήκευσης" και παράλληλα ως "θάλαμο ψύξης", ώστε το κρίλ να παραμείνει σχετικά άθικτο και θρεπτικό μέχρι ο γονέας-πιγκουίνος επιστρέψει στη στεριά. Μόλις φτάσει στη φωλιά, το μικρό (που πεινάει πολύ) αρχίζει να τσιμπάει το ράμφος του γονέα. Αυτό είναι το σύνθημα. Ο γονέας ανοίγει διάπλατα το στόμα του, το μικρό βάζει το δικό του ράμφος μέσα στο στόμα του γονέα, που "ανεβάζει" το κρίλ (μια ροζ παχύρρευστη μάζα) και το αφήνει κατευθείαν στο λαιμό του μικρού. Αυτή η μάζα είναι μία "ενεργειακή βόμβα πρωτεΐνης", απαραίτητη για να μεγαλώσουν οι νεοσσοί ταχύτατα, πριν έρθει ο βαρύς χειμώνας. Και το πιό εκπληκτικό: στις μεγάλες αποικίες, οι γονείς αναγνωρίζουν το δικό τους μικρό ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα από τη φωνή του, ώστε να μην δώσουν το πολύτιμο κρίλ σε "ξένο" πιγκουινάκι!

...πεινάωωω (φωτογραφίες από διάλεξη)

Τάισμα νεοσσών

Το Snowy sheathbill είναι το μοναδικό πουλί της Ανταρκτικής που δεν έχει
μεμβράνες στα πόδια του. Συνηθίζει να κλέβει την τροφή των πιγκουίνων,
μια συμπεριφορά που ονομάζεται κλεπτοπαρασιτισμός. Περιφέρεται στις 
αποικίες των πιγκουίνων και, τη στιγμή που ένας γονιός προσπαθεί να ταΐσει
το μικρό του με το κριλ από το στόμα του, ορμάει, τους τρομάζει και το κλέβει.

 Η ιστορία της Ushuaia και της Ανταρκτικής είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις φάλαινες, αλλά με δύο εντελώς διαφορετικούς τρόπους: τη μαγεία της παρατήρησης και τη σκοτεινή εποχή της φαλαινοθηρίας. Το Μάρτιο είναι η καλύτερη εποχή για να δεις φάλαινες. Είναι το τέλος του καλοκαιριού, έχουν φάει τόνους κρίλ και είναι πολύ δραστήριες και κοινωνικές (αν και σε παρατηρούν περίεργα) πριν ξεκινήσουν το ταξίδι τους για το Βορρά, όπου εκεί στον ισημερινό (κολομβιανές ακτές) θα αναπαραχθούν.

• Καμπουροφάλαινες (Humpback Whales). Είναι οι πιο συνηθισμένες, διάσημες για τα άλματά τους έξω από το νερό και για το ότι δείχνουν την ουρά και τα πτερύγιά τους πριν καταδυθούν.
• Όρκες (Orcas). Αν και ανήκουν στην οικογένεια των δελφινιών, είναι οι "κορυφαίοι θηρευτές". Περιφέρονται στις αποικίες των θαλάσσιων λεόντων αναζητώντας τροφή. Υπαρχει ενα φοβερό βίντεο (το είδα εν πτήση) πως οι killer whales, όπως ονομάζονται οι όρκες, υψώνουν το κορμί τους για να παρατηρήσουν το χώρο, μετά συνεργάζονται και προκαλούν με κύματα το σπάσιμο της παγονησίδας με τόσο έντονο κυματισμό, ώστε η φώκια να πέσει στη θαλασσα και να την καταβροχθίσουν.
• Φάλαινες Μίνκι (Minke Whales). Είναι πιο μικρές και πιο διακριτικές, κυκλοφορούν στα νερά του Καναλιού Beagle και της Ανταρκτικής.

Οι όρκες (killer whales) είναι κορυφαίοι θηρευτές και το Στενό Beagle
αποτελεί μέρος του φυσικού τους ζωτικού χώρου

 

Τα Φαλαινοθηρικά είναι η Σκοτεινή Ιστορία των φαλαινών. Μέχρι τα μέσα του 20. αιώνα, η περιοχή ήταν το κέντρο μιας τεράστιας βιομηχανίας θανάτου. Κυνηγούσαν τις φάλαινες κυρίως για το λίπος τους και το χρησιμοποιούσαν για φωτισμό πόλεων (πριν το ηλεκτρικό ρεύμα), για σαπούνια και για λίπανση μηχανών. Στο Deception Island και το Grytviken της Νότιας Γεωργίας φαίνονται τα σκουριασμένα καζάνια, όπου έβραζαν το λίπος και οι δεξαμενές αποθήκευσής τους. Η βιομηχανία κατέρρευσε όταν οι πληθυσμοί των φαλαινών έφτασαν στα πρόθυρα της εξαφάνισης και το πετρέλαιο αντικατέστησε το λάδι φάλαινας. Σήμερα, η φαλαινοθηρία απαγορεύεται αυστηρά στο Νότιο Ωκεανό (η περιοχή έχει κηρυχθεί καταφύγιο θαλάσσιας ζωής). Στο Μουσείο Marítimo (Ushuaia) υπάρχουν εκθέματα για την ιστορία της φαλαινοθηρίας και πώς οι πρώτοι εξερευνητές αντιμετώπιζαν αυτά τα κήτη. Στο Estancia Harberton στεγάζεται το Museo Acatushún, που διαθέτει μια από τις μεγαλύτερες συλλογές σκελετών φαλαινών και θαλάσσιων θηλαστικών στον κόσμο. Είναι συγκλονιστικό να βλέπεις δίπλα σου ένα σκελετό φάλαινας 15-20 μέτρων.

Φάλαινες και φώκιες στο στόχαστρο των θηρευτών (φωτό από διάλεξη)

 11.15, έχουμε διάλεξη για τους πάγους της Ανταρκτικής και γιατί είναι τόσο σημαντικοί για τον πλανήτη γη. Όπως εξήγησε ο ομιλητής, αντανακλούν την ηλιακή ενεργεια στο διάστημα και κρατούν τη γη ενεργειακά βιώσιμη. Ο πολωνός Δρ. Jakub, μιλούσε αργά και καθαρά σε ακροατήριο, προερχόμενο απο πολλες χώρες του κόσμου όπου τα αγγλικά δεν ειναι η μητρική τους γλώσσα. Και τελείωσε την ομιλία του με τη φράση...μας ενδιαφέρει μόνο το παγωτό να λειώσει (στο στόμα μας) και καθόλου οι πάγοι των πολικων περιοχών... Συνέχισε την ομιλία του με τη διάκριση των όρων, τι είναι ο παγετώνας και τι το παγόβουνο. Αν και τα δύο αποτελούνται από γλυκό νερό, έχουν διαφορετική προέλευση και συμπεριφορά. Ο Παγετώνας (Glacier) είναι μια τεράστια μάζα πάγου που βρίσκεται πάνω στη στεριά, με συσσωρευμένο χιόνι πολλών εκατοντάδων χρόνων. Το βάρος του νέου χιονιού συμπιέζει το παλιό, μετατρέποντάς το σε πάγο. Ο παγετώνας "ρέει" πολύ αργά προς τα κάτω (λόγω της βαρύτητας), σαν να ήταν ένα εξαιρετικά αργό ποτάμι πάγου. Αντίθετα, το Παγόβουνο (Iceberg) είναι ένα κομμάτι πάγου που επιπλέει στο νερό και προέρχεται από ένα θρυματισμένο παγετώνα, και αρχίζει να ταξιδεύει, ...όπου το πάει ο άνεμος..., είπε ο Jakub για να ολοκληρώσει, ...ο παγετώνας είναι ο "γονέας" και το παγόβουνο το "παιδί" που έφυγε από το σπίτι για να ταξιδέψει στον ωκεανό....

13.00-14.00, είναι στιγμές που απολαμβάνεις το ταξίδι σου χαμένος στην απεραντοσύνη του ωκεανού, που βλέπεις μπροστά σου και απορροφημένος στις σκέψεις σου, ότι πραγματοποιείς κάτι το ξεχωριστό, αυτό που λένε once-a-life, αν και για μένα είναι twice-in-life. Είναι η ώρα του φαγητού και το lounge αδειάζει από κόσμο.

14.30, αρχίζει ο υποχρεωτικός έλεγχος του εξοπλισμού που θάχουμε μαζί μας στις αποβάσεις και υπογράφουμε το self-doc-form. Χωρίς αυτό το έγγραφο δεν ανεβαίνεις στις zodiacs. Γίνεται σχολαστικό καθάρισμα ρουχισμού, δηλαδή αφαιρούνται (με ηλεκτρική σκούπα) σκόνες ή σκουπιδάκια από τις τσέπες και χρησιμοποιούν οδοντογλυφίδα για τις πατούσες των παπουτσιών μας!

Σακίδιο πλάτης, σωσίβιο, γαλότσες και μπουφάν...

...όλα υπό καθαρισμό σύμγωνα με τους όρους της ΙΑΑΤΟ

Τρόπος εκμάθησης στήριξης για την επι/αποβίβαση στις zodiacs

15.30, στεριάααα...αριστερά μας είναι το Smith island, με υψόμετρο στα 2000m, καλυμμένο με πάγους. Ο καιρός ειναι αίθριος, μάλλον ζεστός με λίγο δυτικό άνεμο και όλοι μας είμαστε πλέον στο κατάστρωμα, πρώτη φορά μετά από ώρες.

Smith island

18.15, Recap είναι η ημερήσια επισκόπηση και ο σχεδιασμός των αυριανών δραστηριοτήτων. Μετά, ακολουθεί μία διάλεξη για τους Μεσημβρινούς και τους παράλληλους γήινους κύκλους απο τη Sastia, ενώ ο Martin μάς εξηγεί τρόπους προφύλαξης του φωτογραφικού εξοπλισμού από το νερό (αλάτι!), το κρύο (οι μπαταρίες ειναι πολύ ευάλωτες στο κρύο) και τα κτυπήματα.

 

Το κόστος των τηλεφακών ξεκινούν από 1000€ μέχρι και 20000€

20.30, νυκτώνει και βρισκόμενοι πλέον στην ανταρκτική κλείνουμε όλες τις κουρτίνες του πλοίου, γιατι τα πουλιά κατευθύνονται προς το φως και θα σπάσουν το ράμφος τους, αλλά και το τζάμι επίσης.

 

good night sweet albatross!

7-15. μέρα (23-31/3). Η Είσοδος στην Ανταρκτική Χερσόνησο

O καιρός έχει καλμάρει, ο κυματισμός έχει μειωθεί και ο ήλιος κάνει πιό αισθητή την παρουσία του. Απο τη σημαία της πλώρης βλέπω πως ο άνεμος συνεχώς αλλάζει. Τώρα θάχουμε γύρω στα 4 μποφώρ.

  

Το σωστό ντύσιμο (τριών στρωμάτων) είναι το παν... και σωσίβιο μαζί
Αυτό που κρέμεται μπροστά μου είναι η κάρτα της πόρτας της καμπίνας.

7. μέρα (23/3)

6.00, η μέρα θάναι μεγάλη. Ξύπνησα πολύ πρωί και ανέβηκα στο κατάστρωμα. Το πλοίο έπλεε αργά, με ταχύτητα 5kn μέσα στον κόλπο της Wilhelmina με πλήρη άπνοια και θερμοκρασια γύρω στους 3-6β. 

η γιατρός του πλοίου

Η Saska είναι μία από τις οδηγούς των zodiac

 6.58, η πρώτη ουρά φάλαινας έγινε ορατή από απόσταση 50 μέτρων την ώρα που έπινα την πρωτη γουλιά καφέ της ημέρας.

8.15-10.30, η πρώτη αποβίβαση είναι γεγονός. Ανεβαίνουμε στις zodiacs, φουλ ντυμένοι σαν αστακοί, σύμφωνα με τις προδιαγραφές και βολτάρουμε στον κόλπο βλέποντας πιγκουίνους και φώκιες ξαπλωμένες σε παγόβουνα, να μας κυττούν περίεργα. Κάποιες τσακώνονται μεταξύ τους. Πλησιάζουμε αργά και σε απόσταση για να μην φοβηθούν και φύγουν. Φάλαινες πολλές αλλά μόνο δυο πρόβαλαν εντυπωσιακά την ουρά τους. Το κρύο ανεκτό, αλλά χιονίζει συνέχεια. Είμαστε παρέα με μία ακόμη zodiac και φωτογραφίζουμε τα τοπία, εδώ που η Φύση αποκαλύπτει τη Γλυπτική της. Στην επιστροφή απολαμβάνουμε ένα ζεστό καφέ και όλοι κάνουν το ίδιο πράγμα.... κοιτάζουν τις φωτογραφίες.

 

Τα Σκούα της ανταρκτικής μάς καλοσωρίζουν

... και εμείς τους φωτογραφίζουμε

12.30, είναι η συνηθισμένη ώρα του φαγητού. Πάω από τους πρώτους, τρώω λίγο και φεύγω αμέσως για το lounge όπου είμαι σχεδόν μόνος, απολαμβάνω ένα εσπρεσσάκι και αναλογίζομαι την ημέρα που περνά. Είναι στιγμές, που είσαι μόνος με τον εαυτό σου και σκέπτεσαι που βρίσκεται και τι κάνεις. Τα μάτια σου βλέπουν αλλόκοτα τοπία, καμμία σχέση με αυτά που έχεις συνηθίσει στην καθημερινή σου ζωή. Έξω χιονίζει ακατάπαυστα και έχει ομίχλη.

Ένας μικρός επιπλέων πάγος είναι συνήθως διαφανής, επειδή αποτελείται
μόνο από νερό χωρίς εγκλωβισμένες φυσαλίδες αέρα και
επιτρέπουν στο φως να  τον διαπερνά χωρίς να σκεδάζεται.

14.00, έχουμε διάλεξη για τις φάλαινες Ηumpback απο τη Lucia. Οι φάλαινες αυτές είναι γνωστές ως Καμπουροφάλαινες, επειδή "καμπουριάζουν" τη ράχη τους πριν βουτήξουν ή και Μεγαπτεροφάλαινες, λόγω των πολύ μακριών πλευρικών τους πτερυγίων. Θεωρούνται πολύ κοινωνικές και συνεπώς αγαπημένα είδη φαλαινών στον κόσμο, αλλά και διάσημες για τα ακροβατικά τους και το περίπλοκο "τραγούδι" τους. Φτάνουν σε μήκος τα 14–17 μέτρα και ζυγίζουν περίπου 30–40 τόνους. Όταν τις βλέπεις να σε πλησιάζουν, μοιάζουν σαν αναδυόμενο υποβρύχιο. Θεωρούνται οι "καλλιτέχνες" των ωκεανών, επειδή βγάζουν ήχους, σαν τραγούδι και όλες τους(!!)  τραγουδούν το ίδιο τραγούδι, το οποίο αλλάζει σταδιακά με το χρόνο.

Το καλωσόρισμα με το άνοιγμα των πτερυγίων της

hello...I am here!

Μάνα και παιδί (φωτό από διάλεξη)
Η ορατότητα βυθού είναι εξαιρετικά μεγάλη, επειδή τα νερά είναι πολύ κρύα
και δεν δημιουργούνται μικροοργανισμοί, που προκαλούν τη θόλωση

Μέσα στα ήρεμα νερά του κόλπο της Wilhelmina

Το κεφάλι τους είναι γεμάτο από περίεργα εξογκώματα (λέγονται tubercles) που μοιάζουν σαν μεγάλα "σπυράκια" ή παράσιτα, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα εξελιγμένο βιολογικό εργαλείο ανίχνευσης (όπως και τα μουστάκια της γάτας) και την βοηθούν να αντιλαμβάνεται τις δονήσεις, τις αλλαγές στην πίεση του νερού ή ακόμα και την κίνηση των κοπαδιών από ψάρια που βρίσκονται κοντά της. Επίσης, βελτιώνουν την υδροδυναμική της κίνηση. Χάρη σε αυτά, το ζωάκι των 40 τόνων μπορεί να κάνει απότομες και ευέλικτες στροφές μέσα στο νερό και αυτό το είδαμε απο κοντά.

φάλαινα έβγαλε το κεφάλι της για να μας καλοσωρίσει!

Το καλοκαίρι μένουν στα κρύα νερά των πόλων για να τραφούν και το χειμώνα ταξιδεύουν χιλιάδες χιλιόμετρα προς τα τροπικά νερά για να ζευγαρώσουν και να γεννήσουν. Δεν έχει παρατηρηθεί ατύχημα και δεν είναι επικίνδυνες για τον άνθρωπο. Παρά το τεράστιο μέγεθός τους, είναι γενικά ήρεμα ζώα. Μάλιστα, έχουν καταγραφεί περιπτώσεις όπου μεγαπτεροφάλαινες φαίνεται να "προστατεύουν" άλλα θαλάσσια ζώα (όπως φώκιες) από επιθέσεις ορκών!

Αναδυόμενο υποβρύχιο ή φάλαινα;

Φωτογραφίζοντας φάλαινες με τηλεφακό και όχι μόνο...

15.45, αποβίβαση με zodiac στο Neko Harbour ως η ΠΡΩΤΗ μας επαφή με την ηπειρωτική χώρα, την ουσιαστική Ανταρκτική. Η στιγμή που βγαίνουμε και πατάμε στην ακτή, είναι η στιγμή που επίσημα πλέον μπορούμε να πούμε ότι ήρθαμε στην 7. Ήπειρο και να θυμηθούμε τη ρήση ...leave no trace in Antarctica but only footprints, take nothing from Antarctica but only pictures... Για μένα, είναι η δεύτερη επίσκεψη στη Λευκή Ήπειρο. 

 

Το Neko Harbour είναι ένα από τα ελάχιστα σημεία επίσκεψης της ανταρκτικής ηπείρου και όχι κάποιο νησί. Είναι ένας τόπος καθηλωτικής ομορφιάς, περιέχει έναν από τους πιο "ζωντανούς" παγετώνες της περιοχής, που δεσπόζει πάνω από την παραλία τών ήρεμων νερών και έχει εξαιρετική κινητικότητα. Κάθε Μάρτιο, λόγω της συσσωρευμένης θερμότητας του καλοκαιριού, οι αποκολλήσεις πάγου είναι συνεχείς. Όταν πέφτει ένα μεγάλο κομμάτι πάγου στο νερό, δημιουργεί ένα κύμα, σαν τσουνάμι, που μπορεί να φτάσει πολύ γρήγορα στην ακτή. Ο κρότος που κάνει σε τρομάζει!

 

 

Αποβιβαστήκαμε σε ένα ξερό από πάγο μέρος πού ήταν γεμάτο απο πιγκουίνους Gentoo που βρωμάνε σαν τις καμήλες στις Πυραμίδες της Αιγύπτου. Εδώ μείναμε μια ώρα φωτογραφίζοντας τα συμπαθητικά αυτά ζωάκια.

Πέτρα-πέτρα φτιάχνει τη φωλιά του.

 

Η περιοχή είναι γεμάτη με πανύψηλα βουνά καλυμμένα με χοντρό στρώμα πάγου, που εντυπωσιάζουν με τη θέα τους και επιπλέοντα παγόβουνα, που σαν μικρά έργα τεχνης, κρύβουν κάτω απο το νερό όλη τη δύναμή τους.

  

Ρώτησα προς τί τα βαρέλια στην παραλία, γιατί χρειάζονται και μου είπαν ότι είναι γεμάτα από τροφές που αν δεν μπορέσουμε να γυρίσουμε στο πλοίο, να επιβιώσουμε κάποιες μέρες. Οι συνθήκες ειναι τόσο άγριες εδώ, όπως φάνηκε λίγο αργότερα, που τα βαρέλια μόνο διακοσμητικά θα ήταν.

Αποικία πιγκουίνων Gentoo μάς κοιτούν περίεργα

Χωρίς να το καταλάβω, άφησα το σακκιδιό μου στην παραλία και αμέσως πήρα κίτρινη κάρτα από το Martin, επειδή δεν αφήνουμε-αγκουμπάμε τίποτε στην ανταρκτική, ακόμη και για ένα λεπτό. Προτού επιβιβαστούμε για την επιστροφή, πλύναμε τις μπότες και το αδιαβροχο παντελόνι για να μην μεταφέρουμε λάσπες στο πλοίο...ειναι αυτό που λένε...δεν παίρνουμε τίποτε απο την Ανταρκτική...

Το South Polar Skua είναι ένα μεγάλο, εντυπωσιακό θαλάσσιο πτηνό,
από τα ελάχιστα που αναπαράγονται στα παγωμένα παράλια της Ανταρκτικής.
Είναι επιθετικός θηρευτής και εξαιρετικός κυνηγός. Έχει τη συνήθεια να ενοχλεί
άλλα πουλιά και φώκιες, αναγκάζοντάς τα να αφήσουν τη λεία τους.
Το καλοκαίρι αναπαράγεται στην Ανταρκτική, ενώ τον υπόλοιπο
 χρόνο μεταναστεύει σε τροπικά και εύκρατα νερά, ταξιδεύοντας μαζί μας.
Δεν μας φοβάται, η λήψη της φωτογραφίας είναι από κοντινή απόσταση.

Πώς ένα skua προσπαθεί να κλέψει την τροφή από μία φώκια

Στη zontiac είχαμε οδηγό τον Juan που μας τριγύριζε πέρα-δώθε. Πλησιάσαμε δυο ανήσυχες φώκιες, μετά είδαμε τα διάφορα είδη παγόβουνων, λευκά και γαλάζια. Είδαμε humpback Whales που βαριέσαιναν, φαινόντουσαν κουρασμένες και κρατήσαμε 2 λεπτά σιγή για να απολαύσουμε την αγχέγγικτη αυτή φύση, όταν στο από το πουθενά ξέσπασε θύελλα με έντονους καταβατικούς ανέμους. Τα παγόβουνα έχουν μεγάλη κινητικότητα, μας στρίμωγναν και μας έκλειναν το δρόμο. Είναι αδύνατον να φανταστώ στο πόσο γρήγορα άλλαξε ο καιρός. Άλλωστε μας είχαν προειδοποιήσει, ότι ένα βαρομετρικό θα μας επηρεάσει με έντονους κυματισμούς. Η προσέγγισή του αναμένεται τα μεσάνυκτα και γιαυτό πάρτε δραμαμίνες και ασφαλίστε τα κινούμενα μέρη.

Δυσκολευτήκαμε να βρούμε πέρασμα ανοικτό...

...επιστρέφοντας στο πλοίο

Οι Snorkelers δεν σκοπεύουν ακόμη να γυρίσουν

18.15, Recap και αναφορά στη σημερινή μέρα με δυο αποβάσεις. Το ντύσιμο άντεξε στον αέρα ακόμη και στις 2.5 ώρες παραμονής πάνω στις zodiacs. Τράβηξα πολλές φωτογραφίες, αλλά ίσως η πιό εντυπωσιακή να ήταν η αντανάκλαση ενός χιονισμένου λόφου μέσα στη θάλασσα και η selfie της κινέζας συνταξιδιώτισσας.

20.00-22.30, βρέ αυτή η συνήθεια να κατεβάζουμε τα ρολά στα παράθυρα για να μην φάνε τα μούτρα τους τα πουλιά. Σαν να είμαστε σε υποβρύχιο. Αυτό το μέτρο ισχύει μόνο μέσα στα όρια της Ανταρκτικής. Ανεβαίνουμε στο Deck8 για stargazing. Ο ουρανός μάς επιφυλλάσσει εκπλήξεις.

Όχι, το Νότιο Σέλας δεν το είδαμε, αλλά ο ουρανός του νότιου ημισφαιρίου προσφέρει
την καλύτερη θέαση στο Γαλαξία μας, καθώς κοιτάζει απευθείας προς το πυκνό,
φωτεινό κέντρο του. Ο σπουδαίος αστερισμός του Σταυρού του Νότου δείχνει
 την κατεύθυνση Βορρά-Νότος. Τόσο το Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου, όσο και το Μικρό
είναι ορατά με γυμνό μάτι. Βρισκόμαστε στο Deck8 και έχουμε έναν ουρανό
από αστέρια που σπάνια βλέπεις. Δεν υπάρχει η παραμικρή διάχυση φωτός.

8. μέρα (24/3)
00.00, όπως το είχε προβλέψει το Windy. Ξέσπασε καταιγίδα και όσο περνούσε η ώρα γινόταν χειρότερη και εντονώτερη. Υπολογίζω κύματα 5 περίπου μέτρων. Η καμπίνα, σαν κούνια, έγερνε μιά δεξιά και μιά αριστερά, ασφαλώς δεν μπορούσες να κοιμηθείς. Είμαστε μέσα στην Ανταρκτική χερσόνησο και οριακά το χαμηλό βαρομετρικό μας επηρεάζει, φανταστείτε να ήμασταν και στο κέντρο τού τυφώνα! Λόγω καιρού τα καταστρώματα ήταν κλειστά. Τη σημαία του καιρού, έτσι ονομάζω τη σημαία στην πλώρη που δείχνει ένταση και κατεύθυνση ανέμου, την είχαν δέσει για να μη την κυνηγούν στη Νέα Ζηλανδια. Φυσά ψυχρός ΒΔ άνεμος.

Καμμία τύχη για τον άτυχο πινγκουίνο (φωτογραφίες από διάλεξη)

3.00, πεταχτήκαμε επάνω από το γερό κούνημα, αλλά και το θόρυβο, τα ρούχα και τα υπόλοιπα πράγματα είχαν πέσει στο πάτωμα και τα μαζεύαμε. Είμαστε μέσα στο 30% των περιπτώσεων με τέτοιο καιρό και έτοιμοι να τον αντιμετωπίσουμε.

 

μία μπύρα την ημέρα, τον ...καιρό τον κάνει πέρα

8.00, ξυπνάμε με το πάσο μας, δεν γίνεται αλλιώς. Μετά το πρωινό έχουμε διάλεξη για την πρώτη βελγική αποστολή της ανταρκτικής απο τη Saskia. Γνωστή ως "Αποστολή Belgica" (1897–1899), ήταν μια ιστορική εξερευνητική προσπάθεια που κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στην ιστορία των πολικών εξερευνήσεων, επειδή θεωρείται η πρώτη επιστημονική αποστολή που πέρασε το χειμώνα μέσα στον πολικό κύκλο! Επικεφαλής της αποστολής ήταν ο Adrien de Gerlache, εξού και το όνομα στο ομώνυμο στενό. Παρά το γεγονός ότι ήταν βελγική αποστολή, το πλήρωμα ήταν διεθνές και περιλάμβανε ονόματα που αργότερα έγιναν θρύλοι, όπως του νορβηγού Roald Amundsen και του Frederick Cook, ενός αμερικανού γιατρού και εξερευνητής, ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιβίωση του πληρώματος.

Το πλοίο ήταν το Belgica, ένα πρώην φαλαινοθηρικό σκάφος που μετασκευάστηκε σε ερευνητικό και παγιδεύτηκε στους πάγους της Θάλασσας Μπελινγκσχάουζεν (1898). Το πλήρωμα δεν ήταν προετοιμασμένο για να ξεχειμωνιάσει εκεί, με αποτέλεσμα σκορβούτο και κατάθλιψη. Ο Frederick Cook ανάγκασε το πλήρωμα να τρώει κρέας από πιγκουίνους και φώκιες (πλούσιο σε βιταμίνη C) για να καταπολεμήσουν το σκορβούτο, παρά τη δυσάρεστη γεύση. Αν και είχαν πολλές κακουχίες, η αποστολή είχε τεράστια επιστημονική επιτυχία, επειδή ήταν η πρώτη φορά που συλλέχθηκαν μετεωρολογικά δεδομένα για έναν ολόκληρο χρόνο στην Ανταρκτική. Ανακαλύφθηκαν και χαρτογραφήθηκαν νέα μέρη, όπως το Στενό Gerlache και το αρχιπέλαγος Palmer και απέδειξαν ότι ο άνθρωπος μπορεί να επιβιώσει (με δυσκολία) στον ανταρκτικό χειμώνα. Η Επιστροφή έγινε μετά από έναν ολόκληρο χρόνο αιχμαλωσίας στον πάγο, αφού το πλήρωμα κατάφερε να απελευθερώσει το πλοίο σκάβοντας ένα κανάλι εκατοντάδων μέτρων. Επέστρεψαν θριαμβευτικά στην Αμβέρσα το Νοέμβριο του 1899.

Σκάβοντας ένα κανάλι εκατοντάδων μέτρων (φωτό από διάλεξη)

10.30, captain is speaking to all crew.. ετοιμότητα εγκατάλειψης πλοίου σε συνθήκες θυέλλης.. Ευτυχώς, ήταν άσκηση.

Η Solina έχει το πρόσταγμα

11.15, διάλεξη για τις φώκιες του Νότιου Ατλαντικού απο την Pipa. Η ανταρκτική ειναι η πιό πλούσια ήπειρος σε θυλαστικά (mammals).

Η crabeater seal, γνωστή ως φώκια-κυνηγός καβουριών, ζει στις παγωμένες παράκτιες περιοχές της Ανταρκτικής, αλλά δεν τρέφεται με καβούρια, αλλά με το μικροσκοπικό κριλ, αν και πίστευαν (οι πρώτοι φαλαινοθήρες) ότι τα δόντια της προορίζονταν για το σπάσιμο  καβουριών. Καταπίνει νερό μαζί με κριλ και στη συνέχεια φιλτράρει το νερό, κρατώντας το κριλ ως τροφή. Το τρίχωμά της γίνεται ανοιχτόχρωμο το καλοκαίρι.

Οι νεώτερες φώκιες έχουν πιό άσπρο δέρμα, που σκουραίνει με την ηλικία τους.

Gracias Juan

 

13.30, είναι η ώρα που διασχίζουμε τον ανταρκτικό πολικό κύκλο (66^o33' Νότιο). Ο καπετάνιος μάς κάλεσε στη γέφυρα για να γιορτάσουμε το γεγονός. Έξω επικρατεί άνεμος 6bf Ανατολικός και τα όργανα της γέφυρας δείχνουν Ορατότητα 136μ...μόνο.

Ο πολωνός πλοίαρχος Krysztof 

  

Ο καπετάνιος μαζί με τη Solina, Β' αξιωματικός

Ναι, το επιβεβαιώνω, είμαστε μέσα στον ανταρκτικό πολικό κύκλο!

14.15, αγγελία ότι σε μια ώρα φτάνουμε στο Crystal Sound (a bay named Hanusse Bay) και αν ο καιρός συνεχίσει να είναι ακατάλληλος για αποβίβαση, θα προσπαθήσουμε να βρούμε κάποιο απάνεμο μέρος.

15.30, ακυρώνεται η αποβίβαση. Ο καιρός συνεχίζει να είναι κακός (ομίχλη, κρύο, παγωμένος αέρας), ενω προσπερνάμε, σε απόσταση 100μ, κάποια τεράστια επιπλέοντα παγόβουνα.

Όταν ο καιρός δεν το επιτρέπει, μέσα ρέει άφθονη σαμπάνια

16.00, φτάσαμε στο διάσημο Πέρασμα Gullet με χαμηλή ορατότητα, αλλά χωρίς πάγους. Ευτυχώς, είναι προσπεράσιμο και η διέλευσή του διαρκεί 1.5-2 ώρες. Ο καιρός έγινε κάλμα, αλλά μακρυά φαίνονται απειλητικά σύννεφα. Όλοι μας έχουμε μαζευτεί στο lounge, δεν κουβεντιάζουμε παραμόνο παίζουμε επιτραπέζια παιγνίδια, κάποιοι παραγγέλνουν ενα κοκτέιλ από το μπαρ. Tο πλοίο πλέει με πολύ μικρή ταχύτητα, για να απολαύσουμε το θέαμα των παγετώνων. Εντυπωσιακοί χρωματισμοί του γαλάζιου, κάποια τμήματα ξεκολλούν και με πάταγο καταγκρεμίζονται, με εκείνον τον υποχθόνιο κρότο φόβου, αντικρύζουμε απότομες κορυφές των 2000μ, ενώ θαλασσοπούλια (petroles) να μας ακολουθούν. Το θεαμα ειναι πρωτόγνωρο.

Το πέρασμα Gullet

18.45, ο Simon μάς μιλά για τα Άλμπατρος και "πώς η ποιηση έχει ενσωματώσει τον Άλμπατρο στην παρακαταθήκη της" και μου θυμίζει ένα ποίημα που γράφτηκε στο μνημείο του ακρωτηρίου Horn για να τιμήσει τη μνήμη των ναυτικών που πνίγηκαν κατά καιρούς:

...είμαι ο άλμπαντρος που σε περιμένει στο τέλος του κόσμου,
είμαι η ξεχασμένη ψυχή των νεκρών ναυτικών,
που κατέπλευσε στο ακρωτήριο Horn από όλες τις θάλασσες της γης,
αλλά δεν πέθαινε στα κυματιστά κύματα,
και τώρα πετά με τα φτερά της για πάντα στην αιωνιότητα,
όπου η άβυσσος είναι μια Ανταρκτική καταιγίδα.

Ο θρύλος καθιέρωσε τον άλμπατρο σύμβολο καλής τύχης.

(φωτογραφίες από διάλεξη)

 

Ένα διάσημο ποίημα "Η Μπαλάντα του Γέρου Ναυτικού" του Άγγλου ρομαντικού ποιητή Samuel Taylor Coleridge (1789) διηγείται, πώς ένας ναυτικός μαζί με το πλοίο του παγιδεύτηκαν στους πάγους του Νότιου Πόλου. Τότε εμφανίστηκε ένα άλμπατρος, το οποίο έφερε καλό άνεμο και έβγαλε το πλοίο από το αδιέξοδο. Παρά το καλό που τους έκανε, ο ναυτικός τον πυροβόλησε αναίτια με το τόξο του. Η πράξη αυτή εξόργισε τα στοιχεία της φύσης και το πλήρωμα υπέφερε από φοβερές συμφορές, με το νεκρό άλμπατρος να κρέμεται σαν σταυρός γύρω από το λαιμό του ναυτικού ως σύμβολο της ενοχής του. 

 

Ευρύτερα γνωστός ως φαιοάλμπατρος που ζει στις νότιες πολικές και
υποανταρκτικές θάλασσες, φωλιάζοντας σε απομακρυσμένα νησιά.
Είναι ένα εντυπωσιακό πτηνό που πετάει ακατάπαυστα πάνω από τους
ωκεανούς με μεγάλη ταχύτητα, χρησιμοποιώντας τα ρεύματα του αέρα.
(φωτό από διάλεξη)

19.30, είναι η ώρα τού δείπνουν, όπως πάντα με εξαιρετικό και διαφορετικό μενού κάθε βραδιά. Έχουμε και πολλά γενέθλια, ώστε το ...happy birthday to you...να ακούγεται σχεδόν καθημερινά και να συνοδεύεται ασφαλώς απο μια τούρτα δώρο....

Drake's happy birthday

9. μέρα (25/3)
6.00, καλημέρα. Συνήθως ξυπνώ νωρίτερα απο τους άλλους στην καμπίνα, πλένομαι, ντύνομαι με το σύστημα των τριών στρωμάτων και ανεβαίνω για καφέ. Το lounge ειναι εντελώς άδειο, ένας-δύο υπάρχουν μόνο, που απολαμβάνουν και αυτοί τον καφέ τους.

Έχουμε πολυ δυνατό νότιο επιφανειακό άνεμο, θάλασσα με φουσκοθαλασσιά και κυματισμό μεγάλου εύρους. Ξαφνικά βλέπω έξω να υψώνεται στα 500μ απόσταση ένας θεόρατος βράχος, χιονισμένος και φοβιστικός μέσα στο πρώτο φως της ημέρας.

Οι πτήσεις των πουλιών σημαίνει άνεμος

Στα δεξιά μας προσπερνάμε δυο παγόβουνα με φόντο το λυκαυγές. Το τοπίο έχει αποχρώσεις τριών χρωμάτων, λευκό του χιονιού, σκούρο γκρί των βράχων και γαλάζιο των παγόβουνων και του ουρανού, ενώ η θαλασσα έχει μία σκοτεινή όψη. Το βάθος της πολύ μεγάλο, φτάνει και τα 3000μ.

7.30, προσεγγίζουμε την περιοχή που είναι το Stonigton Island, περιτριγυρισμένο από ψηλά βουνά και παγετώνες. Το πλήρωμα ρίχνει αλάτι στο κατάστρωμα για να μην γλυστράμε και σε λίγο θα βγούμε έξω. Η παραλια ήδη φαίνεται...χιονισμένη. Ο καιρός έχει ηρεμήσει, αλλά όχι για πολύ.

9.30, ένας ναύτης ανεβάζει το σχήμα συριγμού. Στη γλώσσα της θάλασσας, αυτός ο μαύρος κύκλος δειχνει οτι το πλοίο είναι αγκυροβολημένο (αρόδο) και δεν πλέει, δηλαδή δεν έχει τη δυνατότητα ελιγμών και συνεπώς τα άλλα πλοία να το αποφεύγουν. H επιβίβαση στις zodiacs γίνεται με προσοχή εξαιτίας της φουσκοθαλασσιάς. Βγήκαμε στη στεριά με πολύ δυνατό επιφανειακό άνεμο, όπου υπάρχουν δύο επιστημονικές βάσεις (αμερικανική, βρετανική). Είδαμε από κοντά τι σημαίνει ice shelf, ενώ κάποια τμήματα του παγετώνα ξεκολλούσαν και με πάταγο έπεφταν στη θαλασσα, τρομακτικά και φοβιστικά.

Πρός απόβαση στη νήσο Stonington

Base Stonington είναι ένα σύμπλεγμα δύο ιστορικών ερευνητικών σταθμών και
περιλαμβάνει τη βάση East Base, τον παλαιότερο αμερικανικό σταθμό (1940) στην
Ανταρκτική και τη Base E, μια βρετανική επιστημονική Βάση που χτίστηκε (1946), μόλις
250 μέτρα μακριά από την αμερικανική. Και οι δύο σταθμοί έκλεισαν το 1975, λόγω
της υποχώρησης του παγετώνα (Ice shelf) που τους συνέδεε με την ηπειρωτική χώρα.

Διαγραμματική επεξήγηση για το πως ένα Ice shelf (παγονησίδα) λειώνει από το
θαλάσσιο νερό, που τρώει τα σωθικά του, εισχωρόντας βαθιά μέσα στις ρίζες του. 

Η πρώην βρετανική Βάση στο Stonington.

Tο ιστορικό της Βάσης Ε

Πριν μπούμε στη Βάση καθαρίζουμε τις μπότες μας

Το εσωτερικό τής Βάσης...

... άθικτο, όπως τότε

11.00, έχουμε μία ενδιαφέρουσα διάλεξη με τίτλο "γυναίκες στην ανταρκτική". Αυτό έγινε πολύ αργότερα (1947) γιατί ο Sackleton αρνήθηκε να δεκτεί γυναίκες στην αποστολή του. Ο ομιλητής αναφερθηκε στην Jackie Ronne, που εξερεύνησε σχεδόν όλη την ανταρκτική χερσόνησο με βάση το Stonigton Island. Ήταν η πρώτη γυναίκα που συμμετείχε ως επίσημο μέλος σε αποστολή, καταρρίπτοντας το μύθο ότι οι γυναίκες δεν αντέχουν το ψύχος και την απομόνωση. Η Ronne δεν ήταν απλώς μια "σύζυγος" που ακολούθησε τον άνδρα της, αλλά μια πραγματική εξερευνήτρια, που άνοιξε το δρόμο για τις γυναίκες στην Ανταρκτική. Η ιστορία της είναι γεμάτη πεισματική αποφασιστικότητα και σημαντικό επιστημονικό έργο. Έγινε η πρώτη αμερικανίδα που πάτησε στην Ανταρκτική και μάλιστα ξεχειμώνιασε εκεί, για συνολικά 15 μήνες. Ασφαλώς, δεν ήταν "τουρίστρια", ήταν η επίσημη ιστορικός και ανταποκρίτρια της αποστολής. Έγραφε καθημερινά δελτία τύπου για τη North American Newspaper Alliance και κρατούσε ημερολόγιο, το οποίο αποτέλεσε τη βάση για το μετέπειτα βιβλίο του συζύγου της, και που περιείχε σεισμολογικές μετρήσεις, μετρήσεις παλίρροιας και διαπιστώσεις ότι η Ανταρκτική είναι μία ενιαία ήπειρος και όχι δύο ξεχωριστά νησιά ενωμένα με πάγο.

 

Προς τιμήν της, ο σύζυγός της ονόμασε μια τεράστια περιοχή "Edith Ronne Land" και όταν αργότερα διαπιστώθηκε ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτής της έκτασης ήταν πάγος πάνω από θάλασσα (και όχι στεριά), μετονομάστηκε σε Edith Ronne Ice Shelf.

 

"Ronne Ice Shelf", τής άξιζε η ονοματοδοσία!

Συνολικά ταξίδεψε στην Ανταρκτική 15 φορές! Υπήρξε ένθερμη υποστηρίκτρια της Συνθήκης της Ανταρκτικής, προωθώντας την ιδέα ότι η ήπειρος πρέπει να παραμείνει τόπος ειρήνης και επιστήμης, έγραψε το δικό της βιβλίο με τίτλο "Antarctica's First Lady", περιγράφοντας τις προκλήσεις τού να είσαι γυναίκα σε ένα απόλυτα ανδροκρατούμενο και εχθρικό κόσμο. Πέθανε σε ηλικία 90 χρονών (2009).

Γύρω στο μεσημέρι ο καιρός άλλαξε, έγινε αίθριος και ο αέρας έπεσε. Έξω είναι χάρμα οφθαλμών. Χαζεύοντας από το παράθυρο τους ορεινούς όγκους, που αποκαλύπτει η αίθρια αυτή στιγμή, σκέπτομαι πόσο ταιριάζει στους ορειβάτες αυτή η περιοχή. Γεμάτη από δυσπρόσιτα, αλλά εκπληκτικά βουνά που προκαλούν με τη δύναμή τους.

Το πόσο ζωντανό πράγμα είναι ο πάγος, το συνειδητοποιώ καθώς βλέπω πως αλλάζουν οι επιπλέοντες πάγοι κάθε στιγμή. Το νιώσαμε στο πετσί μας και καθημερινά πλέον στις κλιματικές αλλαγές. Ο πάγος επηρεάζει το κλίμα στον πλανήτη μας.

Το λιώσιμο του πάγου στο ποτήρι και στους πάγους της Ανταρκτικής περιγράφουν
δύο εκ διαμέτρου αντίθετα φυσικά φαινόμενα με εντελώς διαφορετικές συνέπειες.

14.00, ακυρώνεται η απογευματινή επιβίβαση στις zodiacs για το Red Rock Ridge. Ο άνεμος έγινε πολύ δυνατός και ψυχρός, βασικά δεν μπορείς ούτε λεπτό να σταθείς έξω. Ο κυματισμός έντονος. Οδεύουμε με ΒΔ πορεία κάπου στο άγνωστο.

15.00, έχουμε διάλεξη απο τη saska για εκείνους που χάσανε εδώ τη ζωή τους. Υπολογίζεται ότι πάνω από 70 εξερευνητές πέθαναν (αρχές 20. αιώνα), από το ψύχος, την πείνα, το σκορβούτο ή τις πτώσεις σε ρωγμές των πάγων. Η πιό εμβληματική ιστορία είναι η τραγωδία του Robert Falcon Scott (1912), που αν και αυτός με την τετραμελή ομάδα του έφτασαν στο Νότιο Πόλο (μετά τον Αμούσδεν), πέθαναν κατά την επιστροφή τους, εξαντλημένοι και πεινασμένοι, όταν παγιδεύτηκαν από μια τρομερή χιονοθύελλα. Απείχαν μόλις 18 χιλιόμετρα μακριά από μια αποθήκη τροφίμων. Μια επίσης τραγική ιστορία είναι του Lawrence Oates, που ο θάνατός του θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες πράξεις αυτοθυσίας. Υποφέροντας από σοβαρά κρυοπαγήματα και καταλαβαίνοντας ότι καθυστερεί την ομάδα του, βγήκε έξω από τη σκηνή μέσα στη χιονοθύελλα (-40°C) λέγοντας την ιστορική φράση ...βγαίνω έξω για λίγο και μπορεί να αργήσω... Δεν βρέθηκε ποτέ. Επίσης, στην αποστολή του Scott, ο Edgar Evans (σημαντικό στέλεχος της αποστολής) πέθανε μετά από πτώση σε ρωγμή, όπου υπέστη εγκεφαλική κάκωση και κατέρρευσε. Ο Σάκλετον δεν πέθανε στην ανταρκτική, αλλά στη Νότια Γεωργία (1922) μετά απο καρδιακό επεισόδιο.

 

 Ας ακούσουμε μια μπαλάντα της θάλασσας

 

17.00, έχουμε πάρτυ στην πλώρη, γιορτάζοντας τη έξοδό μας από τον ανταρκτικό πολικό κύκλο, αν και το αεράκι καλά κρατεί.

10. μέρα (26/3)
8.30, σήμερα το πρωί πήρα πρωινό με τον πλοίαρχο Jan Dobrogowski και τη φιλενάδα του, που μου έλεγαν για το Αιγαίο, αλλά και για την χθεσινή μέρα (25/3), που ήταν πρωτιά για το Hondius να βρεθεί τόσο νότια (68^o 17,022') και πρώτη φορά που κρουαζερόπλοιο διέρχεται απο τα στενά Gullet. Ήταν μία απόφαση αποκλειστικά του πλοιάρχου.

9.00, "κόλπο των φαλαινών" θα μπορούσα να ονομάσω την περιοχή. Ξεκινήσαμε να δούμε φάλαινες και αυτές είχαν στήσει πάρτυ. Γύρω στις 5-7 μας είχαν κυκλώσει ..έβγαζαν το κεφάλι τους και μας κύτταζαν, μας λούζανε με το φύσημά τους, που είχε μία δυσοσμία, κουνούσανε την ουρά τους και βογγούσαν. Το θέαμα πρωτόγνωρο, εκπληκτικό, θεαματικό. Οι φωτογραφιες και τα βίντεο μοναδικοί μάρτυρες.

Οικογένεια φαλαινών

Χαιρετισμός με το πτερύγιό της

Καμπουροφάλαινα, γιατί όταν καταδύεται καμπουριάζει.

καμπουροφάλαινα σε ανάδυση

Η γιατρός, που έμεινε αναγκαστικά στο πλοίο, έβγαζε φωτογραφίες.

10.30-13.00, αποβίβαση στο Pleneau Island, στην ακτή Jean Baptiste Charcot. Ο σημερινός καιρός έχει πλήρη άπνοια, οι πιγκουίνοι Gentoo να κολυμπούν γύρω μας και οι φάλαινες να μας δείχνουν επιδεικτικά την ουρά τους, ήταν ό,τι καλύτερο έχουμε δει αυτές τις ημέρες. Παράλληλα, οι ορεινοί όγκοι και σε συνδυασμό με κομψοτεχνήματα παγόβουνων συνέθεταν το παζλ, αυτό που λένε ...έλα στην ανταρκτική να δεις το μεγαλείο της φύσης...

Αυτή η άπνοια με το ομιχλώδες τοπίο να κρύβει τα βουνά, το πλοίο να σέρνεται αντί να πλέει και ο ήχος της πλώρης να κόβει τα επιπλέοντα παγόβουνα με τον ήχο ντουυπ-ντουπ, είναι η μαγεία που υπόσχεται μια πολική αποστολή, σε όποιον το αποφασίσει.

ντουπ...ντουπ

15.00-16.30, αποβίβαση στο Port Charcot το νησί των πιγκουίνων με θέα τα αντικρυνά βραχώδη βουνά που οι κοιλαδες τους σκεπαζονται με παγετώνες. Σημερα πήρα και δεύτερη κίτρινη καρτα. Πήγα να καθήσω πάνω σε ένα βράχο για να βγάλω σταθερότερη φωτογραφία και μου σφύριξαν να σηκωθώ. Οι Biosecurity Rules για την Ανταρκτική είναι ασυνήθιστα αυστηροί για μας που έχουμε μάθει σε άλλους τρόπους και σκέψεις. Εδώ, δεν αφήνεις τίποτε στο έδαφος, δεν μετατοπίζεις ούτε πέτρα, δεν κάθεσαι πουθενά... και μιλάμε για μία ήπειρο 1,5 φορά μεγαλύτερη της Ευρωπης που μια ενεργειά σου δεν την αντιλαμβάνεται ούτε καν ο διπλανός σου.

 

O Gentoo o κιτρινομύτης

Γνώρισμα του πιγκουίνου Gentoo είναι η έντονη,
φαρδιά λευκή λωρίδα, που διατρέχει το κεφάλι του.

Το μακροβούτι ενός πιγκουίνου (φωτό από διάλεξη)

 

Ποιός είπε ότι οι πιγκουίνοι δεν γυμνάζονται;

Υποβρύχιοι πιγκουίνοι.

Φόβος και διασκέδαση μαζί

 

19.30-20.00, η στιγμή έφτασε... προσπαθούμε να διασχίσουμε το Lemaire Channel...ο κάπτεν είναι τρελός για αδρεναλίνη. Έχω εγκαταλείψει το πάρτυ και είμαι με μια κάμερα στην πλώρη καταγράφοντας αυτά τα απίστευτα που βλέπουν τα μάτια μου. Το πλοίο μετατοπίζει σιγά-σιγά ένα παγόβουνο, ψηλό σαν πολυκατοικία, για να ανοίξει δίαυλο ....μένω με το στόμα ανοικτό. Διασχίστηκε για πρώτη φορά το 1898 από τον Βέλγο εξερευνητή Adrien de Gerlache, ο οποίος το ονοματοδότησε ως Lemaire Channel, από το όνομα Βέλγου εξερευνητή του Κονγκό, ο οποίος όμως ποτέ δεν πάτησε το πόδι του στην Ανταρκτική! Ο Gerlache επέλεξε να τιμήσει τον Charles Lemaire (1863–1926) για δύο κυρίως λόγους: (α) γιατί θεωρείτο τότε μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της βελγικής εξερεύνησης και (β) ο Lemaire είχε βοηθήσει καθοριστικά στην οργάνωση και την υποστήριξη της αποστολής του Gerlache στην Ανταρκτική. Στον κόσμο των εξερευνήσεων του 19. αιώνα, ήταν πολύ συνηθισμένο οι εξερευνητές να δίνουν ονόματα ευεργετών ή σημαντικών προσωπικοτήτων της πατρίδας τους στα μέρη που ανακάλυπταν, ώστε να εξασφαλίσουν πολιτική και οικονομική στήριξη.

Το Στενό έχει μήκος περίπου 11 χιλιόμετρα και πλάτος μόλις 1600μ.,
αλλά οι παγετώνες το στενεύουν ακόμη περισσότερο.

Λέγεται "Πέρασμα Kodak", επειδή είναι τόσο φωτογενές που είναι σχεδόν αδύνατο
να βγάλει κανείς κακή φωτογραφία. Τα νερά του είναι συνήθως ακίνητα σαν καθρέφτης,
αντανακλώντας τους τεράστιους παγετώνες και τις απότομες χιονισμένες κορυφές του.

Βέβαια, το Hondius είναι τελευταίας τεχνολογίας "παγοθραυστικό", αλλά και ο Τιτανικός ήταν. Οι συνειρμοί με τρομάζουν. Στην πρύμνη γίνεται πάρτυ και διασκεδάζουν, ενώ η κοίτη του πλοίου ωθεί στην άκρη το παγόβουνο. Αυτό το Lemaire channel είναι σχεδόν πάντα κλειστό από παγόβουνα, που στοιβάζονται μεταξύ τους. Τριγμοί ακούγονται, δονήσεις επίσης...θα ρωτήσω πόσο βαθύ ειναι το περασμα, αλλά αργότερα ..τώρα βλεπω τους αξιωματικούς με τον ασύρματο στο χέρι. Μπαίνω στο σαλόνι και παραγγέλνω ενα ποτήρι κρασί....το στομάχι έχει κόμπο, δεν κατεβαίνει μπουκιά κάτω... Θα τα καταφέρει, αναλογίζομαι, ή θα κάνει όπισθεν...και όταν θα το συζητώ με φίλους, θα μου λενε ...τυχεράκια κρουαζιέρα στην ανταρκτική έκανες.... Αυτό φίλοι μου είναι πολική αποστολή, ποιός μίλησε για κρουαζιέρα ...

Βγαίνω πάλι έξω, έχει σκοτινιάσει και ψηλοχιονίζει.. οι προβολείς του πλοίου φωτίζουν τη δίοδο με ενα σκηνικό που θα το ζήλευε και καθε σκηνοθέτης, με τις χιονοσταγόνες να βυθίζονται αργά-αργά στο προσωπό μου, ενώ στην πρύμνη το πάρτυ να έχει πάρει ξέφρενους ρυθμούς. Τι να προτιμήσω πλώρη ή πρύμνη... είναι στιγμές που μένουν στη μνήμη σου για πάντα.

Lemaire Channel by night

11. μέρα (27/3)
6.15, ξυπνώ ως συνήθως στην ώρα μου..και ελέγχω τα φωτογραφικά μου. Μία μπαταρία έχει φουσκώσει και είναι άχρηστη. Την είχα χρησιμοποιήσει στη GoPro για υποβρύχιες λήψεις και μάλλον δεν άντεξε στη χαμηλή θερμοκρασία νερού... Ανεβαίνω στο lounge για καφέ, αποφεύγω το breakfast γιατί τρώμε πολύ και δεν κινιούμαστε. Συναντώ τον καπετάνιο και τον συγχαίρω για το χθεσινό πέρασμα Lemaire και μου έλεγε την τεχνική απόθωσης πάγων ...gent n' slow... To Hondius απεδείχθει παλικάρι.

Όλο το βράδυ χιόνιζε. Άλλωστε οι φωτό με τον προβολέα και τις νυφαδες ήταν αποκαλυπτικές. Σήμερα το πρωί, στο κατάστρωμα τόχει στρώσει. Η θερμοκρασια είναι σταθερά στους 3-5β.

χιονισμένη zodiac έτοιμη προς απόπλευση

08.00, βρισκόμαστε στο Foyn Harbour, ένα εμβληματικό και ιστορικό σημείο της Ανταρκτικής Χερσονήσου, γνωστό κυρίως για το εντυπωσιακό ναυάγιο που φιλοξενεί. Είναι ένα φυσικό, προστατευμένο καταφύγιο, που χρησιμοποιήθηκε έντονα από τους φαλαινοθήρες στις αρχές του 20. αιώνα. Γίνεται επιβίβαση στις zodiacs με ψοφόκρυο και θερμοκρασία -3β, ενώ χιονίζει συνεχώς. Βλέπουμε φώκιες και φάλαινες που ήσαν απασχολημένες με το φαγητό τους (κριλ) και δεν μας δίνουν σημασία. Το σωστό ντύσιμο είναι υποχρεωτικό γιατί θα μείνουμε στις εξωλέμβιες πάνω από 2.5 ώρες. Κάποια παγόβουνα σχημάτιζαν εκπληκτικούς σχηματισμούς δομών με χρώματα, από το γαλάζιο έως το βαθύ μπλε να επικρατεί στην επιφάνεια τους.

Το ονομά Foyn οφείλεται στο νορβηγό φαλαινοθήρα Svend Foyn, που εφηύρε το καμάκι με την εκρηκτική κεφαλή και άλλαξε το κυνήγι της φάλαινας πολύ πιο αποτελεσματικά, αλλά καταστροφικά για τους πληθυσμούς τους.

το κουφάρι του Governoren

Πλησιάσαμε το ναυάγιο Governoren, ένα εντυπωσιακό ναυάγιο της Ανταρκτικής. Πρόκειται για ένα σκουριασμένο, μισοβυθισμένο φαλαινοθηρικό ενός νορβηγικού πλωτού που καταστράφηκε το 1915. Μπορούσε όχι μόνο να κυνηγά, αλλά και να επεξεργάζεται τις φάλαινες επί τόπου, παράγοντας και αποθηκεύοντας τεράστιες ποσότητες πολύτιμου φαλαινέλαιου. Το χρονικό της καταστροφής ξεκίνησε στις 27 Ιανουαρίου 1915, όταν το πλήρωμα οργάνωσε ένα πάρτι κάτω από το κατάστρωμα για να γιορτάσει την επερχόμενη επιστροφή στη Νορβηγία. Κατά τη διάρκεια των εορτασμών κάποιος έριξε κατά λάθος μια λάμπα πετρελαίου από ένα τραπέζι, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει φωτιά. Το πλοίο ήταν κυριολεκτικά μια πλωτή πυριτιδαποθήκη, καθώς τα αμπάρια του ήταν γεμάτα με περισσότερα από 100000 λίτρα φαλαινέλαιου. Η φωτιά τροφοδοτήθηκε από το λάδι και πήρε γρήγορα ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Ο καπετάνιος, βλέποντας ότι η κατάσταση ήταν μη αναστρέψιμη, ενήργησε αστραπιαία: έριξε το φλεγόμενο πλοίο σκόπιμα στα ρηχά, στην περιοχή Foyn Harbour, ώστε να δώσει την ευκαιρία στους ναύτες να σωθούν. Η κίνησή του ήταν σωτήρια, καθώς και τα 85 μέλη του πληρώματος εγκατέλειψαν το πλοίο, χωρίς ούτε έναν τραυματισμό και περισυνελέγησαν από ένα άλλο παραπλέον φαλαινοθηρικό. Το Governoren και το φορτίο του, ωστόσο, κάηκαν ολοσχερώς.

Πάνω από έναν αιώνα μετά, το σκουριασμένο κουφάρι του Governoren βρίσκεται στο ίδιο ακριβώς σημείο και αποτελεί μια από τις πιο δημοφιλείς στάσεις για τα κρουαζιερόπλοια που κάνουν αποστολές στην Ανταρκτική, προσφέροντας ένα εξαιρετικό σκηνικό για φωτογράφους και δύτες. Λόγω του ότι βρίσκεται σε ρηχά νερά, είναι αγαπημένο σημείο για έμπειρους scuba divers (δύτες κρύων υδάτων). Το άψυχο μέταλλο έχει πλέον ενσωματωθεί στη φύση, λειτουργώντας ως σημείο φωλιάσματος για διάφορα θαλασσοπούλια της περιοχής, όπως τα γλαρόνια της Ανταρκτικής.

Ιπτάμενος πιγκουίνος

12.30, συνταξιδεύω με ενδιαφέροντες τύπους. Κάποιοι έχουν εξοπλιστεί με πανάκριβο φωτογραφικό εξοπλισμό, ειδικά με τηλεφακούς που μπορεί να φωτογραφήσουν το τρίχωμα ενός πουλιού, που πετά μακρυά και απολαμβάνουν τώρα τις φωτογραφίες τους στη βιβλιοθήκη του πλοίου απο το laptop τους. Υπάρχει επίσης και ενα scuba diving group με εκπληκτικά βίντεο βυθού, με φώκιες και πιγκουίνους να κολυμπουν στα βαθιά, σε τόσο διαυγή νερά που ξαφνιάζεσαι για την καθαρότητά τους. Όλοι χαζεύουμε, όλοι έχουμε κάτι να απασχοληθούμε περιμένοντας το lunch time.

οι ισπανοί scuba divers μάς χάρησαν αυτό το υποθαλάσσιο βίντεο

13.45-14.00, Recap and tell us a story about Drake passage by Pippa...και μια φοβερή θύελλα ξεσπά στην επιστροφή με 11+ κύματα, αλλά ευτυχώς κατευθύνεται ΝΔ και δεν θα μας επηρεάσει ολικά, αλλά  κυματισμό 5-7μ δεν θα το αποφύγουμε. Είδωμεν!! Ο Jakub συνεχίζει τις ομιλίες του ρωτώντας μας αν γνωρίζουμε τη διαφορά ενός iceberg και ενός Growlers. Η κύρια διαφορά τους έγκειται καθαρά στο μέγεθός τους και στο πόσο εξέχουν από την επιφάνεια του νερού. Και τα δύο είναι κομμάτια παγωμένου γλυκού νερού, που πλέουν στη θάλασσα, έχοντας αποκοπεί από τον αρχικό τους παγετώνα. Το Iceberg (παγόβουνο) είναι τεράστιο, έχει μήκος μεγαλύτερο από 15 μέτρα και εξέχει τουλάχιστον 5 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Αν και επικίνδυνα, τα παγόβουνα εντοπίζονται σχετικά εύκολα από τα ραντάρ των πλοίων και το ανθρώπινο μάτι, λόγω του τεράστιου όγκου τους. Το Growler είναι το μικρό "αδερφάκι" του, με πολύ μικρότερες διαστάσεις. Είναι σχεδόν βυθισμένο και εξέχει λιγότερο από 1 μέτρο πάνω από το νερό. Θεωρούνται εξαιρετικά επικίνδυνα για τη ναυσιπλοΐα, επειδή είναι τόσο μικρά και χαμηλά στο νερό και δεν τα πιάνουν εύκολα τα ραντάρ των πλοίων, αυξάνοντας τον κίνδυνο σύγκρουσης. Ονομάστηκαν "growlers" (από το αγγλικό growl που σημαίνει γρυλίζω) επειδή, καθώς λιώνουν και απελευθερώνεται βίαια ο αέρας που ήταν παγιδευμένος στο εσωτερικό τους εδώ και χιλιάδες χρόνια, δημιουργούν έναν χαρακτηριστικό ήχο που θυμίζει γρύλισμα ζώου.

 

Το Growler είναι το μικρό "αδερφάκι" ενός παγόβουνου.

 15.30-18.30, σήμερα είχαμε οδηγό την γερμανιδα Gabi στη zodiac και μας ξεθέωσε, τρεις ώρες σε μια θάλασσα λάδι που είδαμε τα πάντα, πιγκουίνους Chinstrap που διακρίνονται με τη μαύρη γραμμή στο λαιμό του, γλαροπούλια, φώκιες και φυσικά φάλαινες Humpback που με την κοινωνικότητά τους, μας κράτησαν προσηλωμένους για αρκετή ώρα. Απο μακρυά είδαμε και τα κόκκινα σπιτάκια τού αργεντίνικου σταθμού Cierva Cove, primavera base (AR), χωρις να αποβιβαστούμε στη βραχώδη ακτή του.

πιγκουίνος Chinstrap

Καλή όρεξη θαλασσοπούλι

Ο εγκατελειμμένος αργεντίνικος σταθμός

12. μέρα (28/3)
06.00, πρωινό ξύπνημα, γρήγορο πρωινό και ετοιμασία για το Elephant point. Το μέρος αυτό έχει μεγάλη ιστορική σημασία, γιατί από εδώ ξεκίνησε ο Σάκλετον, με μια βάρκα και διέσχισε τον ατλαντικό. Λέγεται έτσι γιατί ειναι γεμάτο απο ελέφαντες φώκιες που ζυγίγουν ένα τόνο, μετακινούνται πολύ αργά και τσακώνονται στην παραλία για το ποιός θα φτάσει πρώτος σε μια θηλυκιά, που λιάζεται αμέριμνη στην ακτή 🤣.

Χάρμα οφθαλμών ο τσακωμός δυο ... Ελεφάντων!

7.30, ξεκινήσαμε την απόβαση πολύ νωρίς και διαπίστωσα ότι περιμέναμε αρκετή ώρα για να βγούμε στην ακτή. Υπήρχε κάποιος που έλεγχε τις αποβάσεις, ώστε ταυτόχρονα να μην παραβρίσκονται στην ακτή πάνω από 80 άτομα, συνολικά, και μάλιστα σε ΟΛΗ την ήπειρο, όχι μόνο εδώ. Απίστευτο το πόσο σχολαστικά τηρείται η Συνθήκη της Ανταρκτικής.

Αναμονή για αποβίβαση στη στεριά

Είδαμε πιγκουίνους με το κωμικό τους περπάτημα σε ομάδες, που μας προσπερνούσαν αδιάφοροι, μέρη που πέρασε ο Σάκλετον και πολλά θαλασσοπούλια, κυρίως Άλμπατρος. Ο καιρός είναι ηλιόλουστα ζεστός.

Το STAFF του πλοίου είναι κυρίως νέα παιδιά (25-35) χρονών, πολλοί απόφοιτοι πανεπιστημίου που δουλεύουν εδώ και κάνουν όλες τις δουλειές, από καθάρισμα μέχρι διαλέξεις και οδηγούν τις zodiacs. Οι επιβάτες είναι 60% κινέζοι, έχουν δικό τους μεταφραστή αν και λίγοι μιλούν καλά αγγλικά, μετά ακολουθούν οι Ισπανοί, κυρίως βατραχάνθρωποι (20%), αμερικανοί πολίτες (10%) και οι υπόλοιποι προέρχονται κυρίως από την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένου και ενός έλληνα ανάμεσά τους. 30 εθνικότητες όλοι μαζί. Η μέση ηλικία είναι γύρω στα 40, ο νεώτερος είναι 23 και ο μεγαλύτερος 83 ετών. Τέσσερις επιβάτες θα συνεχίσουν για το Αtlantic Οdyssey.

STAFF 2026

 

11.30, έχουμε φύγει απο την Ανταρκτική Χερσόνησο και πλέουμε στην Υπο-Ανταρκτική περιοχή, στα Shetland Islands. Το πλοίο, βρίσκεται κυριολεκτικά μέσα στην καρδιά τού ενεργού ηφαιστείου, που έχει καταρρεύσει και έχει γεμίσει με θαλασσινό νερό. Από μακριά μοιάζει με ένα κανονικό, συμπαγές νησί, αλλά όταν το πλησιάζεις αποκαλύπτεται το στενό του πέρασμα (Neptune’s Bellows) που οδηγεί στον κρυφό εσωτερικό κόλπο. Αυτή η "εξαπάτηση" (εξού και Deception) το έκανε ιδανικό καταφύγιο για τους ναυτικούς από τις άγριες καταιγίδες της Ανταρκτικής.

Ιστορία της "εξαπάτησης", όπως λέγεται στα ελληνικά το νησί
(φωτό απο διάλεξη)

Διάγραμμα νησιού (φωτό από wikipedia)

To στενό άνοιγμα Neptune

 

Ο προεξέχων βράχος ονομάζεται Raven's Rock, βρίσκεται στη ΝΑ
 πλευρά της εισόδου και αποτελεί έναν κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα,
καθώς στενεύει ακόμη περισσότερο το ήδη δύσκολο πέρασμα.

Γυρίσαμε με τις zodiacs όλο το άνοιγμα που είναι φοβιστικό, να κτυπά το κύμα στα απότομα βράχια του, τα εντελώς κατακόρυφα, όπως και ο κρατήρας του ηφαιστείου. Το Neptune’s Bellows είναι το στενό πέρασμα (μόλις 230 μέτρα πλάτος) από το οποίο το πλοίο μπορεί να εισέλθει στο εσωτερικό τού κρατήρα (κόλπος Port Foster), έναν απάνεμο κόλπο με εντυπωσιακό άνοιγμα, σαν να βρίσκομαι στη Σφακτηρία της Πύλου.

 

Το νησί υπήρξε κέντρο έντονης ανθρώπινης δραστηριότητας. Εδώ βρίσκονται τα ερείπια του νορβηγικού σταθμού Hektor Whaling Station (1912-1931), όπου μπορεί κάποιος να δει τις τεράστιες σκουριασμένες δεξαμενές φαλαινέλαιου και τα ερειπωμένα κτίρια.

 

"TOMM. GULLIKSEN", εργαζόταν στο φαλαινοθηρικό σταθμό Hektor.
 Απεβίωσε το 1913. Το Κοιμητήριο σήμερα δεν υπάρχει, καθότι θάφτηκε
ολοκληρωτικά κάτω από την ηφαιστειακή τέφρα (1970) και σήμερα,
ελάχιστα απομεινάρια των σταυρών έχουν διασωθεί, κάνοντας
το χώρο αυτόν έναν από τους πιο "ghost towns" της Ανταρκτικής.

 

Παρά το ηφαιστειακό και συχνά "μαύρο" τοπίο από την τέφρα, το νησί σφύζει από ζωή. Στην εξωτερική πλευρά του νησιού βρίσκεται μια από τις μεγαλύτερες αποικίες πινγκουίνων, να απαριθμούν περισσότερα από 50000 ζευγάρια και φώκιες να ξεκουράζονται πάνω στη μαύρη ηφαιστειακή άμμο.  Τα τελευταία θηλαστικά (πιγκουίνοι και φώκιες) βολτάρουν, πριν εγκαταλείψουν τα μέρη αυτά. Εδώ, έρχεται ο χειμώνας άγριος, κρύος και σκοτεινός. Ο ήλιος θα ξανανατείλει πρώτα το Σεπτέμβριο.

 

 

Οι τελευταίοι των πιγκουίνων πριν τη μετανάστευση

Ποιός είπε ότι οι πιγκουίνοι δεν είναι πεζοπόροι

Παιχνιδιάρες φώκιες

Εξερευνώντας την περιοχή

Θέα από το πλοίο πριν την αναχώρηση.

12.45, το Deception island είναι μια απέραντη παραλία-κρατήρας με μαύρη άμμο, που κάπως αχνίζει και η θερμοκρασία του νερού είναι περισσότερο υποφερτή, επιτρέποντας στους πιο τολμηρούς επισκέπτες του να κάνουν το λεγόμενο "Antarctic Plunge" (βουτιά στην Ανταρκτική). 

Κάποιοι το επιχείρησαν (φωτό απο διάλεξη)
Εγώ, το Plunge κράτησα για γεωγραφικό πλάτος Μηδέν!!

13. μέρα (29/3)
10.00, μην με ρωτήσετε τι ώρα ξύπνησα. Είναι δέκα το πρωί και ακόμη είμαι ξαπλωμένος. Δύο μέρες χαλάρωση. Το ταξίδι της Ανταρκτικής ουσιαστικά τελείωσε. Παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για την Ουσουάια. Θα φτάσουμε εκεί μεθαύριο (31/3), δηλαδή μετά απο 60 περίπου ώρες και η σκέψη μου θάναι στους πιγκουίνους, στις φάλαινες και τα παγόβουνα. Ναι...ο καιρός, όπως το περιέγραψε το windy... 4-7μ. τα κύματα.

14.30, "The future of Ιce" μιά σπουδαία διάλεξη για τον παγετώνα Thwaites Glacier, ευρύτερα γνωστός με το δυσοίωνο παρατσούκλι "Doomsday Glacier" (Παγετώνας της Συντέλειας), που θεωρείται ο πιο κρίσιμος και ταυτόχρονα ο πιό επικίνδυνος παγετώνας στον πλανήτη αυτή τη στιγμή, λόγω της τεράστιας ποσότητας νερού που περιέχει και της αστάθειας που προκαλεί στο παγκόσμιο κλίμα. Έχει το μέγεθος τής Μεγάλης Βρετανίας και το παρατσούκλι του αντικατοπτρίζει την τεράστια επίδραση που θα είχε η κατάρρευσή του στην παγκόσμια στάθμη της θάλασσας, αλλά και της ίδιας της Ανταρκτικής, επειδή λειτουργεί σαν ένα τεράστιο φράγμα που συγκρατεί το υπόλοιπο στρώμα πάγου της περιοχής. Αν καταρρεύσει, θα παρασύρει μαζί του και γειτονικούς παγετώνες.

Σαν το σαράκι... τρώει τα σωθικά του...

Σε αντίθεση με άλλους παγετώνες, ο Thwaites λιώνει από κάτω προς τα πάνω, όπου το αλμυρό, ζεστό νερό εισχωρεί κάτω από τον παγετώνα, λιώνοντας τα σημεία στήριξής του στο βυθό. Ο πυθμένας στον οποίο πατάει ο παγετώνας έχει κλίση προς τα μέσα και προς τα κάτω. Αυτό σημαίνει ότι όσο υποχωρεί ο πάγος, τόσο περισσότερο νερό εισχωρεί στα σωθικά του, επιταχύνοντας τη διαδικασία. Πρόσφατες δορυφορικές παρατηρήσεις δείχνουν τεράστιες ρωγμές στην επιφάνειά του, που θυμίζουν ραγισμένο παρμπρίζ αυτοκινήτου, υποδηλώνοντας ότι το κρηπίδωμα πάγου που τον κρατάει σταθερό μπορεί να σπάσει μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια. Οι περισσότεροι επιστήμονες συμφωνούν ότι είμαστε πολύ κοντά σε μη αναστρέψιμο σημείο. Η προσπάθεια πλέον επικεντρώνεται στο να προβλεφθεί το πότε θα συμβεί η ολική κατάρρευση, σε μερικές δεκαετίες ή μερικούς αιώνες;

 

Γιατί γίνεται τόσο φασαρία για τους πάγους...

 

23.00, το ταξιδι της Ανταρκτικής ουσιαστικά τελείωσε. Παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής για την Ουσουάια. Θα φτάσουμε εκεί την Τρίτη 31 Μαρτίου, δηλαδή μετά απο 60 περίπου ώρες. Να δούμε το κυματισμό στην επιστροφή, αλλά η σκέψη μας θάναι στους πιγκουίνους, στις φάλαινες και τα παγόβουνα. Ναι...ο καιρός, όπως το περιέγραψε το windy... 4-7μ τα κύματα.

14. μέρα (30/3)
3.00, ώρα ύπνου αλλά το σώμα μου κάνει πιλάτες. Η λέξη οριζοντοποίηση την ξεχνάς και αφίεσαι ...όπου σε πάει το κύμα... Είναι η ώρα της μεγάλης θαλασσοταραχής των 5-7 μετρων κυματισμού, όπως σωστα πρόβλεψε το windy. Αν ήταν μέρα, αμφιβάλλω αν θα μπορούσαμε να σταθούμε όρθιοι. Τον ίδιο καιρό επιβεβαίωσε και το VesselFinder όταν το έλεγξα το πρωί.

8.00, τελευταίο πρωινό και η σκέψη μου είναι πίσω, εκεί που η κάθε στιγμή είναι διαφορετική από την επόμενη. Αρχικά έσφαλλα, νόμιζα ότι αφού το είδαμε, γιατι δεν πάμε παρακάτω .. και όμως εκεί που λες να φύγεις, νάσου βγάζει το κεφάλι της απο τη θάλασσα και σε μαγεύει με το φερσιμό της. Ειναι στιγμές που θέλεις να έχει σταματήσει ο χρόνος. Είναι στιγμές once-a-life.

 

Κάποιες περιγραφές μου περιέχουν "σκόπιμες" αντιθέσεις, κυρίως για να δείξουν το τί επικρατεί εδώ στην Ανταρκτική... αντιθέσεις παντού, ευμετάβλητος καιρός (άπνοια και καταιγίδα), θερμοκρασιακές ακρότητες (ήλιος και χιόνι) και η άγρια ζωή σε όλες τις εκφάνσεις της. Να θέλεις να περιγράψεις τα μέρη αυτά χωρις να χύσεις μελάνη εκστασιασμού, σαν να είσαι ο εικοσάχρονος που δοκιμάζεις πρώτη φορα LSD, δεν γίνεται!

Τα άλμπατρος μάς υποδέχονται στα μέρη τους. Σε λίγες ώρες φτάνουμε στο Ακρωτήριο Χορν που πήρε το όνομά του απο τη μικρη ολλανδική πόλη Horn. Ειναι το ακρώτατο σημείο της Νότιας Αμερικής.

Ακρωτήριο Χόρν

14.00, η τελευταία διάλεξη έχει τίτλο "τι γυρεύει η Nasa στην Ανταρκτική". Η εμπλοκή της είναι πολύ πιο βαθιά από όσο φανταζόμαστε. Αν και η NASA είναι διαστημική υπηρεσία, η Ανταρκτική αποτελεί ένα σημαντικό εργαστήριο, στη μελέτη της κλιματικής αλλαγής και στην προετοιμασία διαστημικών αποστολών.  Η NASA χρησιμοποιεί ένα στόλο δορυφόρων για να παρακολουθεί τις αλλαγές στους πάγους που είναι αδύνατον να μετρηθούν από το έδαφος. Οι δορυφόροι χρησιμοποιούν υπερσύγχρονα συστήματα λέιζερ (τύπου Lidar) που μετράνε το ύψος των πάγων με ακρίβεια εκατοστού, έτσι ώστε να γνωρίζουμε ακριβώς το πόσο πάγος χάνεται κάθε χρόνο.

αναμνήσεις

 

Από πλευράς διαστημικής, η Ανταρκτική είναι μια θαυμάσια τοποθεσία προσομοίωσης της Διαβίωσης των αστροναυτών, επειδή η απομόνωση, το ακραίο κρύο και οι περιορισμένοι πόροι της χρησιμοποιούνται για να μελετηθεί η ψυχολογία και η φυσιολογία των αστροναυτών που θα πάνε μελλοντικά στον Άρη. Η Αστροβιολογία μελετά λίμνες κάτω από τους πάγους, που είναι "σφραγισμένες" και απομονωμένες για εκατομμύρια χρόνια. Αν υπάρχει ζωή εκεί, σε συνθήκες μηδενικού οξυγόνου και ακραίου σκότους, τότε μπορεί να υπάρχει ζωή και στους παγωμένους δορυφόρους του Δία (Ευρώπη) ή του Κρόνου (Εγκέλαδος).

 

αναμνήσεις

 

Η NASA συνεργάζεται με το πρόγραμμα ANSMET για τη συλλογή μετεωριτών. Λόγω των κινήσεων των πάγων και του λευκού υποβάθρου, οι μετεωρίτες (που συνήθως είναι μαύροι) συσσωρεύονται σε συγκεκριμένες περιοχές και είναι εύκολο να εντοπιστούν. Η Ανταρκτική είναι η πλουσιότερη πηγή μετεωριτών στον κόσμο, όπως μου έχει διηγηθεί και έλληνας επιστήμονας που συμμετέχει στο εν λόγω πρόγραμμα.

αναμνήσεις

 

16.00, ήρθε η ώρα των "εξετάσεων". Μαζεμένοι σε ομάδες των 4-10 ατόμων, έπρεπε να απαντήσουμε σε ερωτήσεις των διαλέξεων και να βρούμε ποιά άτομα του πληρώματος είναι στις φωτογραφίες σε μικρή ηλικία. Ήταν ένα διασκεδαστικό quiz και η ομάδα που θα διακρινόταν, θα κέρδιζε ένα ποτό δωρεάν!

 

αναμνήσεις

 

17.00 Μπήκαμε στο στενό beagle. H Oυσουάια απέχει λίγες ώρες ακόμη. Περνάμε από τον κόλπο της Aquile και ξαναθυμάμαι την πεζοπορία του γενάρη 2024, δυο χρόνια πέρασαν από τότε και πάλι εδώ είμαι.

 

αναμνήσεις

18.00, έχουμε farewell party απο τον καπετάνιο, που μας διηγήθηκε κυρίως το πρώτο πέρασμα στο Red Rock που έφτασε για πρώτη φορά λεγοντας ...seeing a life calm and fat. Μετά έχουμε δείπνο με χορό και αποχαιρετισμό. Ο καπετάνιος γκάζωσε το πλοίο για να αποφύγουμε μία επερχόμενη κακοκαιρία και φθάσαμε νωρίτερα στις 23 00.

thanks captain Jan

thanks Hondius

15. μέρα (31/3)
8.30, οι περισσοτεροι ξεκινούν για το ταξιδι της επιστροφής. Φιλιά και πολλές υποσχέσεις.

 

 

12.30, δεν λέμε να ξεκολλήσουμε. Συναντιόμαστε σε καφέ στην Ουσουαια. Σήμερα και αύριο μέχρι το μεσημέρι μπορώ να μπαινοβγαίνω στο πλοίο για μια τελευταία βόλτα στην πόλη, μια βόλτα που τέλος δεν έχει και Σε μαγνητίζει, Σε μεθά. Στο La Cantina επέλεξα το τελευταίο γεύμα της Ουσουάια με σούπα και κύριο πιάτο απο Centolla και με συνοδεία λευκού οίνου. Λογαρισμός γύρω στα 80€. Τί είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του, η τιμή του όμως... Κοστίζει όσο και μία διανυκτέρευση στην Ουσουάια που γλύτωσα επειδή η Oceanwide μου επέτρεψε να διανυκετερεύσω στο Hondius.

 

thanks guys

H προετοιμασία για ένα πολύ cool ταξίδι: οδηγίες προς ναυτιλομένους
🏃 Πριν ασχοληθείτε σοβαρά με ένα ενδεχόμενο ταξίδι στην Ανταρκτική, ξεκινήσετε με κάποιες ιστοσελίδες, που σχετίζονται με ταξίδια στη Λευκή Ήπειρο. Το FB έχει πολλές αναρτήσεις (π.χ. Antarctica Travel, Antarctica Cruise, ...), που δίνουν μια πρώτη άποψη για το πέρασμα στην Terra Australis, όπως ονομαζόταν η έβδομη αυτή ήπειρος πριν την ανακάλυψή της.
💰 Αν παρόλα αυτά, ο ενθουσιασμός δεν έχει καταλαγιάσει, δείτε  τα οικονομικά σας. Το ταξίδι είναι σχετικά ακριβό και για να φτάσετε στο El Fin del Mundo, θα ξοδέψετε ακόμη χρήματα για τα αεροπορικά σας εισιτήρια. Φανταστείτε να είστε και ζευγάρι. Όλα 2x!
👍 Επιμένετε; ας ξεκινήσουμε λοιπόν. Ένα ταξίδι στην Ανταρκτική μπορείτε να το κλείσετε 8-12 μήνες πριν, μπορεί όμως και την τελευταία στιγμή, λόγω ακυρώσεων. Αν απευθυνθείτε σε ένα ελληνικό ή ξενο γραφείο ταξιδίων (στην ελληνική αγορά υπάρχουν 2-3 γραφεία που δραστηριοποιούνται σε πολικές περιοχές και σας το ΣΥΝΙΣΤΩ) θα σας κοστίσει γύρω στο 50-60% περισσότερο, από ότι να το οργανώσετε μόνοι σας.
💥 Ως solo εξερευνητής, (μην ξεκινήσετε μόνοι σας αν δεν είστε έμπειροι οργανωτές) υπάρχουν κάποια σημεία που πρεπει να λάβετε υπόψη. Μερικά από αυτά είναι τα εξής:

• Αρχικά, θα πρέπει να επιλέξετε το είδος της κρουαζιέρας. Τα μικρά κρουαζιερόπλοια (τύπου παγοθραυστικού και μέχρι 150 ατόμων) προσφέρουν αποβίβαση στις ακτές ή πλεύση με zodiac δίπλα στα παγόβουνα, ενώ τα μεγαλύτερα των 5000 επιβατών, απλά πλησιάζουν τις ακτές χωρίς να δίνεται η δυνατότητα αποβίβασης. Την Ανταρκτική κυττούν με κυάλια.
• Αν επιλέξετε τα μικρά παγοθραυστικά, θα πρέπει να είστε σωματικά ικανοί στο να επι/αποβιβάζεστε στις zodiacs και να εξερευνάτε τα παγόβουνα ή να φωτογραφίζετε τις φάλαινες και τα θαλασσοπούλια από κοντινή απόσταση.
• Οι solo ταξιδευτές θα πρέπει να φροντίσουν μόνοι τους την ταξιδιωτική ασφάλεια, στην απίθανη περίπτωση που θα χρειαστείτε Medical Evacuation (ιατρική εκκένωση/επαναπατρισμός) με ποσά κάλυψης τουλάχιστον 100000€ (Ανταρκτική) ή 300000€ (Θάλασσα Ρος), πλέον ιατρικών εξόδων 50000-100000€. Για το πως θα το οργανώσετε δείτε εδώ. Η ασφάλεια είναι υποχρεωτική και δεν σας στέλνουν το boarding pass αν δεν τους στείλετε τις σχετικές βεβαιώσεις.
• Το φως του Ανταρκτικού Μαρτίου είναι το όνειρο κάθε φωτογράφου. Ο ήλιος αρχίζει να δύει και εμείς έχουμε την αίσθηση της νύκτας. Οι ηλιακές ακτίνες βρίσκονται χαμηλά στον ορίζοντα, δημιουργώντας τη "χρυσή ώρα" με υπέροχα χρώματα (ροζ, πορτοκαλί, μωβ) πάνω στους πάγους. Αν είστε fun της φωτογραφίας, τότε θα χρειαστείτε να έχετε μαζί σας:
• Mirrorless φωτογραφική μηχανή, με ευρυγώνιο φακό (για παγόβουνα και Νότιο Σέλας) και τηλεφακό 100-400 (για την άγρια φύση),
• κάρτες μνήμης (αρκετά GB), rain cover για να προστατευθεί ο φακός από την αλμύρα, όταν θα βρίσκεστε πάνω στις zodiacs και αφυγραντικά γέλη για αποφυγή του θολώματος του φακού,
• τουλάχιστον δυο μπαταρίες (το κρύο είναι ο εχθρός τους) και ένα powerbank,
• αν δεν είστε μανιώδης φωτογράφος, οι φωτογραφίες από το κινητό σάς αρκούν ή εναλλακτικά, πάρτε ένα ζευγάρι κυάλια μαζί σας.

• Ελέγξτε τον τύπο πρίζας του πλοίου για να δείτε αν θα χρειαστείτε αντάπτορα για να φορτίζετε το κινητό σας, που θα το χρειαστείτε για φωτογραφίες ή να στέλνετε μηνύματα ή να χρησιμοποιείτε το Viber/Whatsup. Θα έχετε σίγουρα δεδομένα (δωρεάν ή με πληρωμή). Τηλεφωνική σύνδεση δεν υπάρχει.
• Μετρητά σε € ή US$ για να αφήσετε φιλοδώρημα στο πλήρωμα ή/και για μικροαγορές. Ποτά και υπόλοιπες αγορές (σουβενίρ) πληρώνονται με μετρητά ή με κάρτα,
• Αν και το πλοίο θα σας παράξει νερό, καλό είναι να έχετε μαζί σας το δικό σας παγούρι. Ένα φακό κεφαλής, κάπου θα χρειαστεί με πρόσθετες μπαταρίες, αν και εγώ δεν τον χρειάστηκα καθόλου. Επίσης, ένα USB-stick για να αποθηκεύετε κοινές φωτογραφίες ή άλλα αρχεία, είναι επίσης απαραίτητο. Τέτοια "μυστικά" λίγοι τα γνωρίζουν.
• Φροντίστε να έχετε μαζί σας απόθεμα συνταγογραφούμενων φαρμάκων που χρειάζεστε (μην ψάχνετε φάρμακα στην Ushuaia), κυρίως χάπια για τη Ναυτία (και μάλιστα σε απόθεμα, το Στενό Drake δεν αστιεύεται), που να βρίσκονται στη χειραποσκευή σας και ΟΧΙ στη βαλίτσα, όταν ταξιδεύετε. Συνοψίζουμε λοιπόν:
• Χάπια ναυτίας ή αυτοκόλληλα αυτιού,
• αντηλιακό με SFP (50+). Ο ήλιος και οι αντανακλάσεις της Ανταρκτικής είναι εξαιρετικά επικίνδυνες,
• Lip Balm με δείκτη προστασίας, επειδή τα χείλη σκάνε στον ξηρό πολικό άνεμο,
• ενυδατική κρέμα χεριών και προσώπου,
• ωτοασπίδες και μάσκα ύπνου, για να κοιμάστε ήσυχα στο πλοίο,
• θερμαντική κρέμα (σε περίπτωση ψύξης) ή τη Sportgel (την προτιμώ) με <100ml, ακόμη και κάποια θερμά επιθέματα (πωλούνται στο Decathlon) σε περίπτωση που χέρια ή πόδια δεν μπορούν να ζεσταθούν.
  

👕 Το Μάρτιο, η Ανταρκτική έχει ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ με θερμοκρασίες που εξακολουθούν να είναι πάνω από το μηδέν. Μπορεί όμως να βιώσετε νυχτερινούς παγετούς που δημιουργούν όμορφα μοτίβα λεπτής θαλάσσιας κρούστας πάγου στην επιφάνεια, αλλά με κρύο και δυνατό άνεμο. H Σωστή Ένδυση είναι ένα από τα πλέον σημαντικά στοιχεία ενός πολικού ταξιδιού. Συνιστάται να έχετε δοκιμάσει το ρουχισμό σε κάποια shakedown trips, που έχουν προηγηθεί, για να διαπιστώσετε ποιά ρούχα θα πάρετε μαζί σας. Συνιστάται η Ένδυση-Τριών-Στρωμάτων:

• Εξωτερική προστασία: με αδιάβροχο και αντιανεμικό (π.χ. τύπου parka) και αδιάβρoxo παντελόνι. Σκούφο και buff λαιμού από merino ή/και μπαλακλάβα, κυρίως όταν βρίσκεστε στις zodiacs. 2 ζευγάρια γάντια, ένα εσωτερικό λεπτό liner για χρήση κινητού και ένα χοντρό εξωτερικό (οι χούφτες είναι καλύτερες από τα γάντια, αλλά δυσκίνητες). Συνιστάται, τα χέρια να μην μένουν ακάλυπτα, παγώνουν αμέσως.
• Προστασία κορμού: fleece ζακέτα (λεπτή ή χοντρή) ή πουπουλένιο τζάκετ και στα πόδια παντελόνι με φλις (δείτε στο Decathlon).
• Ισοθερμικό (κορμού και πόδια): σετ από μαλλί Merino, υλικό που δεν μυρίζει και στεγνώνει γρήγορα.

👢 Μπότες θα σας δώσουν στο πλοίο για τις παράλιες εξορμήσεις σας. Παρόλα αυτά αν θέλετε ας έχετε μαζί σας και τις δικές σας μπότες (αδιάβροχες-ορειβατικές) μαζί με ένα ζευγάρι κάλτσες, ζεστές και χειμερινές.
🏃 Μέσα στο πλοίο είναι χρήσιμο να φοράτε άνετα (αθλητικά) παπούτσια (σαγιονάρες μόνο στην καμπίνα σας). Κρατήστε τα χέρια και τα πόδια σας ζεστά και στεγνά. Η θερμότητα του σώματος χάνεται κυρίως από μέρη του σώματός σας που έχουν μεγάλη επιφάνεια (χέρια και πόδια).
👕 Μπλουζάκια (T-shirts) για το σκάφος, καθώς οι θερμοκρασίες είναι άνετα υψηλές.
😎 Αδιάβροχο σακίδιο πλάτης με ιμάντες ώμου για να διατηρείτε τα χέρια σας ελεύθερα στην επι/αποβίβαση από τις zodiacs και Γυαλιά ηλίου καλής ποιότητας ή Μάσκα χιονοδρομίας, καθώς η αντανάκλαση από το νερό και το χιόνι/πάγο μπορεί να είναι έντονη ακόμα και όταν ο ουρανός είναι συννεφιασμένος.
🌊 Όταν φυσά, η αίσθηση του ψύχους είναι πολύ έντονη. Μια πολική παροιμία λέει: ...δεν φταίει το κρύο, φταίει ο άνεμος...", αλλά μια εξίσου κοινή παροιμία απαντά ...δεν υπάρχει κακός καιρός, μόνο κακά ρούχα... Στην περιοχή της Ανταρκτικής Χερσονήσου, συνήθως συναντάμε θερμοκρασίες ψυξης (σε συνδυασμό με το ψυχρό άνεμο), ακόμη και το καλοκαίρι. Στις αρχές τής άνοιξης ή στα τέλη του φθινοπώρου, ωστόσο, οι χαμηλότερες θερμοκρασίες είναι αρκετά συχνές και τίποτα δεν μειώνει την απόλαυση ενός πολικού ταξιδιού από μια ενοχλητική περίπτωση υποθερμίας. Αν θυμηθούμε τί λένε οι κινέζοι ....αν μία φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις..., τότε η παρακάτω φωτογραφία (Checklist) δίνει την πλήρη εικόνα της προετοιμασίας.

το τελευταίο checklist πριν την αναχώρηση

Το Α-Ω ενός καταστρώματος

• Aνακοινώσεις γίνονται στα Αγγλικά ως γλώσσα επικοινωνίας (ενημέρωση, αγγελίες).
• Βιβλία. υπάρχουν στη βιβλιοθήκη του πλοίου. Ναι, αξίζει τον κόπο να ξεφυλλίσετε κάποια από αυτά. Θα ενημερωθείτε πλήρως.
• Γεμίστε τις ώρες σας με την άγρια ζωή, αυτός είναι και ο λόγος που βρίσκεστε εδώ. Όταν εντοπιστούν φάλαινες και πουλιά, ανακοινώνεται από τη γέφυρα σε όλες τις καμπίνες και τα καταστρώματα, ανεξάρτητα από την ώρα. Η παρατήρησή τους είναι προαιρετική, οπότε όσοι θέλετε συνεχίστε να κοιμάστε.
• Διατίθεται Wi-Fi δωρεάν μέχρι 1GB και με χρέωση για περισσότερα GB.
• Ενδυμασία είναι casual. Φοράμε άνετα ρούχα για όλες τις δραστηριότητες, αλλά το κατάστρωμα μπορεί να είναι ολισθηρό και να φυσούν ψυχροί άνεμοι. Έχουμε το jacket πάντα μαζί σε περίπτωση που μια φωνή αγγείλει ...φάλαινες... από το μεγάφωνο.
• Ζodiac θα τις χρειαστούμε καθημερινά. Μαθαίνουμε την επι/αποβίβασή τους.
• Ημερήσιο πρόγραμμα αναρτάται με προγραμματισμένες δραστηριότητες, σαν να είμαστε σε σχολείο.
• Θαραλλέες επισκέψεις στη γέφυρα για να απολαύσουμε την άγρια ζωή, όποτε επιτρέπεται.
• Ιατρείο υπάρχει στο πλοίο για αντιμετώπιση μικρών τραυματισμών και την παροχή πρώτων βοηθειών.
• Κανόνες ΙΑΑΤΟ είναι τρεις. Απόσταση: μένουμε τουλάχιστον 5 μέτρα μακριά από την άγρια ζωή (περισσότερο αν πρόκειται για φώκιες), Βιοασφάλεια: πριν και μετά από κάθε αποβίβαση, απολυμαίνουμε τις μπότες για να μη μεταφέρουμε βακτήρια από τη μια περιοχή στην άλλη. Τίποτα πίσω: δεν παίρνουμε ούτε μια πέτρα για ενθύμιο, δεν αφήνουμε απολύτως τίποτα. Τα Drones απαγορεύονται δια ροπάλου!
• Λαβές στις αναταράξεις, είμαστε προετοιμασμένοι για Drake shake, άρα στις ξαφνικές αναταράξεις και σταματήματα, καθώς το πλοίο περνάει μέσα από πάγους, χρησιμοποιούμε τις λαβές, ειδικά στις σκάλες και δεν ακουμπάμε τα χέρια στην πόρτα της καμπίνας, καθώς μια απότομη κίνηση μπορεί να την κλείσει και να γαντζώσει τα δάχτυλα.
• Μαζί ηλικιακά. Οι περισσότεροι από τους επιβάτες είναι ηλικίας 30-80 ετών, με την πλειοψηφία μεταξύ 45-65 ετών. Το ταξίδι προσελκύει περιπετειώδεις ταξιδιώτες, που μοιράζονται το ενδιαφέρον για απομακρυσμένες περιοχές, την εξωτική άγρια ζωή και θαυμάζουν τα τεράστια παγόβουνα. Ανταλλάσσουμε εμπειρίες και γνώσεις.
• Νόμισμα και πληρωμή για αγορές χρεώνονται στην καμπίνα μας και την ημέρα της αποβίβασης εξοφλούμε το λογαριασμό με πιστωτική κάρτα ή μετρητά (€ ή $).
• Ξενόγλωσσες ενημερώσεις παρέχονται στα Αγγλικά, ενίοτε στα Γερμανικά, Ισπανικά και στα Κινέζικα. Κατά τη διάρκεια πλεύσεων με zodiac, ο πιλότος-οδηγός κάθε σκάφους μπορεί να μην είναι απαραίτητα πολύγλωσσος.
• Ολιστικό Μπαρ και το Lounge. Είναι ένα εξαιρετικό μέρος για συνάντηση των συνταξιδιωτών, χώρος στον οποίο συζητάμε, γράφουμε, διαβάζουμε και ακούμε μουσική και φυσικά πίνουμε ένα ποτό, είναι όμως ένας χώρος για μη καπνιστές και τις γόπες ΟΧΙ στη θάλασσα. Στο κατάστρωμα υπάρχει χώρος για καπνιστές.
• Παροχές στις καμπίνες υπάρχουν, όπως θερμαντικό στοιχείο (γιά στέγνωμα ρούχων) στο μπάνιο και πρίζα 220V. Στο πλοίο Hondius δεν υπήρχαν θύρες USB.
• Ρούχα για πλύσιμο,  ναι υπάρχει υπηρεσία πλυντηρίου στο πλοίο. Βάζουμε τα ρούχα σε σακούλα και ένας υπάλληλος τα παραλαμβάνει και μας στέλνει το λογαριασμό, επειδή η υπηρεσία αυτή δεν είναι δωρεάν. Τυπικές τιμές καθαριστηρίου.
• Σωσίβια θα μας δοθούν και το φοράμε ανά πάσα στιγμή κατά την πλεύση με τις zodiacs. 
• ΤagOn/TagOff είναι η κάρτα-κλειδί τής καμπίνας και την έχουμε πάντα μαζί μας. Λειτουργεί όπως και στο ξενοδοχείο.
• USB θα το χρειαστούμε για να φορτώνουμε αρχεία από φωτογραφίες, που τις διαμοιράζονται οι ταξιδιώτες.
• Φιλοδωρήματα είναι ο συνηθισμένος επίλογος που καταβάλλεται ως ευχαριστία στο πλήρωμα, συνήθως σε μετρητά και Φαγητό εξαιρετικό,καθε μερα και διαφορετικό μενού και μάλιστα απο όλες τις κουζίνες του κόσμου. Το πρώτο πιάτο σούπα, μετά μπουφές, τυριά με όλα τα συνοδευτικά (κρακεράκια, βούτυρο, δαμάσκηνα), σάλτσες, χυμοί και στο τέλος γλυκό. Ο καφές και το τσάι ρέουν άφθονα και δωρεάν, ενώ τα αλκοολούχα ποτά είναι σε τιμές μπαρ. 
• Χρηματοκιβώτιο διαθέτουν όλες οι καμπίνες, αλλά μην κουβαλήσετε τα χρυσαφικά σας, εδώ στην άκρη του κόσμου.
• Ψυχική δύναμη στην Πλεύση γιατί ένα μικρό ποσοστό ταξιδιωτών θα αρρωστήσει, αν και οι περισσότεροι γίνονται καλά μέσα σε μία ή δύο ημέρες. Η ναυτία είναι το πιο σύνηθες νόσημα και ερχόμαστε προετοιμασμένοι κατάλληλα. Το ταξίδι γίνεται και τη νύκτα και προβλέπεται θαλασσοταραχή σε ορισμένες περιοχές, όπως το Πέρασμα Ντρέικ. Το αλκοόλ δεν βοηθά, όσο τα αλμυρά κράκερ.
• Ώρες γευμάτων και διατροφικές απαιτήσεις σαν να είμαστε σε ξενοδοχείο: το πρωινό ξεκινά στις 7.30, το μεσημεριανό στις 12.30 και το δείπνο στις 19.00. Για τους vegan υπάρχουν ειδικά χορτοφαγικά μενού. Το πρωινό είναι σε μπουφέ, το μεσημεριανό επίσης (με εξαίρεση τις ημέρες στη θάλασσα), ενώ το δείπνο είναι σερβίρισμα σε πιάτα.

Πόσοι επισκέπτονται την Ανταρκτική κάθε χρόνο;
Ρωτήσαμε την ΑΙ και μας απάντησε... η Ανταρκτική γνωρίζει μια εντυπωσιακή άνοδο στον τουρισμό τα τελευταία χρόνια, όπου σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Διεθνούς Ένωσης Τουριστικών Πρακτόρων Ανταρκτικής (IAATO) ο Αριθμός των Επισκεπτών έφτασε τους 122000 (2023-2024), ενώ οι προβλέψεις για το (2024-2025) δείχνουν μια μικρή σταθεροποίηση ή ελαφρά μείωση, με τον αριθμό να αναμένεται γύρω στους 110000 επισκέπτες.

Βέβαια, όλοι δεν παίρνουν την ίδια γεύση, γιατί εξαρτάται από τον τύπο του ταξιδιού τους. Οι περισσότεροι συμμετέχουν σε Κρουαζιέρες θέασης, όπου τα τεράστια αυτά πλοία (των 5000-10000 ατόμων) την προσεγγίζουν, αλλά δεν επιτρέπεται να αποβιβάσουν κόσμο στη στεριά. Οι υπόλοιπο ταξιδεύουν σε Κρουαζιέρες με αποβίβασης, που μεταφέρουν έως 150 άτομα, και επιτρέπουν στους επιβάτες να βγουν στη στεριά με μικρές βάρκες (zodiac). Υπάρχουν επίσης και οι Αεροπορικές συνδέσεις, όπου οι ταξιδιώτες πετούν μέχρι τα νησιά Σέτλαντ και από εκεί επιβιβάζονται σε πλοίο, αποφεύγοντας το δύσκολο πέρασμα Ντρέικ. Τέλος, υπάρχει και μια μικρή κατηγορία αθλητών, που συμμετέχουν σε αγώνες τρεξίματος, όπως έκανα και εγώ το Νοέμβριο του 2024 και μια ακόμη μικρότερη κατηγορία επισκεπτών με "χρυσά πορτοφόλια" που περιηγούνται εσωτερικά στην ήπειρο. Βασικά, δεν επιτρέπεται να βρίσκονται περισσότερα από 100 άτομα ταυτόχρονα σε οποιοδήποτε σημείο της στεριάς. Οι ερευνητές και το μόνιμο προσωπικό δεν υπολογίζεται στα παραπάνω νούμερα. Πριν από 20 χρόνια (2003-2004), οι επισκέπτες ήταν μόλις 25000, πράγμα που σημαίνει ότι ο τουρισμός στην περιοχή έχει σχεδόν πενταπλασιαστεί.

Επειδή η Ανταρκτική είναι η πιο αφιλόξενη ήπειρος του πλανήτη, το "παράθυρο καιρού" για να την επισκεφθείς είναι πολύ συγκεκριμένο. Η τουριστική περίοδος διαρκεί από αρχές Νοεμβρίου μέχρι μέσα Μαρτίου, οριακά θάλεγα μέχρι τέλη Μαρτίου.

Το Νοέμβριο, η Ανταρκτική έχει την πιο αγνή της μορφή. Το χιόνι είναι ανέγγιχτο και τα παγόβουνα τεράστια. Είναι η εποχή που οι πιγκουίνοι φλερτάρουν και ζευγαρώνουν. Οι μήνες Δεκέμβριος/Ιανουάριος είναι η καρδιά του καλοκαιριού με άπλετο φως όλη την ημερα. Οι μικροί πιγκουίνοι-νεοσσοί κάνουν την έμφάνισή τους. Φεβρουάριος/Μάρτιος είναι η εποχή των φαλαινών, η καλύτερη εποχή για whale watching. Ο πάγος έχει λιώσει αρκετά, επιτρέποντας στα πλοία να πλησιάζουν τον Ανταρκτικό Κύκλο.

Τι περιλαμβάνει το ταξίδι;
👉 Πρώτον και καλύτερο το 60ωρο Πέρασμα Ντρέικ και για να φτάσεις από την Ουσουάια (Αργεντινή) στην Ανταρκτική, πρέπει να διασχίσεις τα πιο ταραγμένα νερά του κόσμου. Εμπειρία για γερά στομάχια, αλλά όχι πάντοτε!
👉 Μετά έρχεται η γαλήνη και οι εξορμήσεις με zodiac: καθημερινά επιβιβάζεσαι σε φουσκωτά για να πλησιάσεις παγόβουνα, φώκιες που λιάζονται και αποικίες πιγκουίνων, ενώ μπορείς να επισκεφτείς ερευνητικές βάσεις, για να δεις πώς ζουν οι επιστήμονες εκεί.
👉 Το βάπτισμα της Ανταρκτικής είναι διπλό: πρώτα είναι το "Polar Plunge", όπου οι τολμηροί βουτάνε στα παγωμένα νερά (+2C) της Ανταρκτικής για λίγα δευτερόλεπτα και το δεύτερο, όταν πατήσεις το πόδι σου στην ηπειρωτική γη!
👉 Το κόστος είναι σχετικά ακριβό, γιαυτό και οι περισσότεροι περιμένουν προσφορές ή το last minute με την ελπίδα, ότι οι τιμές θα φτάσουν και το 35% της αρχικής τιμής. Πάντως φέτος (2026), στο ταξίδι μου, όλες οι καμπίνες ήταν sold out και μάλιστα 12 μήνες πριν.
👉 Στην Ανταρκτική δεν υπάρχουν ξενοδοχεία. Η διαμονή γίνεται αποκλειστικά μέσα στο πλοίο, εκτός αν επιλέξετε κάποιο από τα ελάχιστα (και πανάκριβα) προγράμματα camping σε ειδικές σκηνές στον πάγο. Η τιμή ξεφεύγει και ανέρχεται στις 100000€ ανά άτομο.

Η κύρια "πύλη" είναι η Ουσουάια, Αργεντινή, όπου >90% των τουριστικών πλοίων ξεκινούν απο εδώ.  Πλεονεκτεί καθότι είναι η συντομότερη διαδρομή, μέσω του Περάσματος Ντρέικ, για την Ανταρκτική Χερσόνησο (περίπου 1000 χλμ). Μια δευτερεύουσα πύλη είναι η Νέα Ζηλανδία, από όπου φεύγουν πλοία για την Ανατολική Ανταρκτική (τη θάλασσα του Ross). Ένα πολυήμερο ταξίδι που απευθύνεται κυρίως σε έμπειρους ταξιδιώτες που θέλουν να δουν την ιστορική καλύβα του Σάκλετον. Η Ανταρκτική έχει αεροπορική σύνδεση με το Punta Arenas της Χιλής και με το Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής.

Ποιά εποχή να διαλέξω;
Η Ανταρκτική δεν είναι ένας προορισμός για όλο το χρόνο και ποιά περίοδο θα αποφασίσετε να την επισκεφτείτε εξαρτάται από αυτό που θέλετε να δείτε. Έχετε όλες τις επιλογές: από κατάλευκα τοπία μέχρι κορυφαίες συναντήσεις με την άγρια ζωή και το εντυπωσιακό φως, ενώ στο κατακαλόκαιρο, η Ανταρκτική προσφέρει μοναδικές εικόνες, πάντως δεν είναι διακοπές στο Αιγαίο.

Ας δούμε, τι προσφέρει η Ανταρκτική, μήνα προς μήνα, βοηθώντας σας να επιλέξετε την καλύτερη περίοδο για το ταξίδι σας, με βάση την άγρια ζωή, τον καιρό, τη φωτογράφηση, το επίπεδο περιπέτειας και τη συνολική εμπειρία.

Η Ανταρκτική είναι προσβάσιμη μόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού στο Νότιο Ημισφαίριο, δηλαδή από τα τέλη Οκτωβρίου έως τα τέλη Μαρτίου. Τους υπόλοιπους μήνες (Απρίλιο-Σεπτέμβριο), το ακραίο πολικό κρύο, ο θαλάσσιος πάγος και το σκοτάδι καθιστούν τα ταξίδια μη ασφαλή και μη πρακτικά. Έτσι, η σεζόν χωρίζεται σε τρεις περιόδους:

👉 Πρώιμη Περίοδος (Τέλη Οκτωβρίου – Νοέμβριος): Η Άθικτη Ανταρκτική
Τώρα, η Ανταρκτική είναι στην πιο παρθένα κατάστασή της. Θαλάσσιος πάγος επικρατεί παντού, αλλά αρχίζει να λιώνει, το χιόνι καλύπτει το τοπίο και η ανθρώπινη παρουσία είναι ελάχιστη. Μόνο τους μόνιμους ερευνητές θα... συναντήσετε.

Τι να περιμένετε να δείτε

• Απέραντα, ανέγγιχτα λευκά τοπία και με εντυπωσιακούς σχηματισμούς πάγου,
• Λιγότερα πλοία και επισκέπτες,
• πολικό φως να απλώνεται παντού (φαίνεται σαν να Blur-ίζει),
• Οι Πιγκουίνοι ερωτοτροπούν και οι Φώκιες φτιάχνουν φωλιές.

Καιρός, Συνθήκες: από –5°C έως 5°C. Αν και ο θαλάσσιος πάγος περιορίζει την πρόσβαση σε ορισμένες περιοχές, εντούτοιςυπάρχει μια αίσθηση εξερεύνησης.
Ιδανική περίοδος για φωτογράφους τοπίων, για ταξιδιώτες που αναζητούν μοναξιά και άγρια φύση.
Άποψη: ένα ταξίδι στις αρχές της σεζόν μοιάζει με εξερεύνηση τύπου Σάκλετον, υπάρχει λιγότερο κόσμος και περισσότερη σιωπή, που είναι δύσκολο να αναπαραχθεί τους επόμενους μήνες.

👉 Μέση Περίοδος (Δεκέμβριος - Ιανουάριος): Καλοκαίρι στην Ανταρκτική
Θεωρείται η πιο δημοφιλής εποχή. Η Λευκή Ήπειρος ζωντανεύει, η πρόσβαση βελτιώνεται και οι καιρικές συνθήκες είναι στο πιο σταθερό σημείο τους.

Τι να περιμένετε

• Κορυφαία δραστηριότητα αναπαραγωγής της άγριας ζωής,
• Μέγιστο φως ημέρας έως και 24 ώρες στην ηπειρωτική Ανταρκτική,
• Πολυκοσμία, ενώ στα μονοπάτια δημιουργείται το αδιαχώρητο από πινγκουίνους,
• Συνεχείς διαπλεύσεις με τις εξωλέμβιες (zodiacs), στα ήρεμα νερά.
• Εκκολάπτονται και ταΐζονται οι νεοσσοί πιγκουίνοι, που είναι χάρμα οφθαλμών.
• Φάλαινες αρχίζουν να καταφτάνουν και φώκιες φροντίζουν τα νεογέννητα κουτάβια τους.

Καιρός, Συνθήκες: από 0°C - 8°C. Οι πιο ήρεμες θάλασσες όλης της εποχής.
Ιδανικές συνθήκες: για καγιάκ, κατασκήνωση και παρατεταμένο χρόνο στην ακτή. Ιδανικά για ταξιδιώτες που ταξιδεύουν για πρώτη φορά στην Ανταρκτική μαζί με την οικογένεια, για εκπαιδευτικές αποστολές, για φωτογράφους-κινηματογραφιστές της άγριας ζωής ΚΑΙ ταξιδιώτες που θέλουν μία δυνατή εμπειρία.
Άποψη: ένα ταξίδι προσιτό, χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες, με εξαίρεση τον απρόβλεπτο καιρό.

👉 Ύστερη Περίοδος (Φεβρουάριος – Μάρτιος): Φάλαινες, Νερό & Άγριο Δράμα
Η ύστερη περίοδος συχνά υποτιμάται, ωστόσο προσφέρει μερικές από τις πιο δραματικές και πλούσιες σε άγρια ζωή στιγμές στην Ανταρκτική. Οι πάγοι έχουν λιώσει και η στεριά είναι ήδη ορατή.

Τι να περιμένετε

• Περισσότερα ανοικτά θαλάσσια περάσματα,
• Βαθύτερη διείσδυση σε απομακρυσμένες περιοχές (γύρω στους 69° Νότιο).
• Εκπληκτικά ηλιοβασιλέματα και χρυσό πολικό φως ίσως και Νότιο Σέλας.
• Κορυφαία δραστηριότητα φαλαινών.
• Το περίεργο περπάτημα των πιγκουίνων να κατευθύνονται προς τη θάλασσα.
• Αυξημένη δραστηριότητα από φώκιες και φάλαινας να πλατσουρίζουν.

Καιρός, Συνθήκες: Θερμοκρασίες από 0°C - 6°C. Είναι ορατοί οι βράχοι και οι ακτές σμιλεύονται από το νυκτερινό πάγο, που μια κρούστα καλύπτει τη θάλασσα. Πιό άγρια θάλασσα, ειδικά στο Πέρασμα Ντρέικ.
Άποψη: η τελευταία περίοδος, πριν το χειμώνα, απευθύνεται σε έμπειρους ταξιδιώτες, φανατικούς φωτογράφους ΚΑΙ ταξιδιώτες, που είναι "γεννημένοι" περισσότερο σαν αναζητητές της άγριας φύσης (οι λάτρεις των φαλαινών δίνουν τώρα παρών) και για όσους θέλουν τη φύση να συνδυάζει πάγο-στεριά. Είναι μία Ανταρκτική δυναμική και πλούσια σε θαλάσσια ζωή.

👉 O χειμώνας είναι εδώ (Ιούνιος-Σεπτέμβριος): Έρεβος παντού
Ακόμη και να έχετε διάθεση για σκληρή δοκιμασία, τύπου Shackleton, δεν θα βρείτε μεταφορικό μέσο.... συνεπώς μένετε σπίτι και θαυμάστε τα τοπία απο το Διαδίκτυο.

Συνοψίζουμε…

• Παρθένα τοπία: Τέλη Οκτωβρίου – Νοέμβριος
• Νεοσσοί πιγκουίνων: Δεκέμβριος – Ιανουάριος
• Θερμότερες μέρες: Ιανουάριος
• Φάλαινες: Φεβρουάριος – Μάρτιος
• Λιγότερα πλήθη: Πρώιμη ή ύστερη περίοδος
• Ποικιλία φωτογραφίας: Τέλη Νοεμβρίου ή Φεβρουάριος

Τελικές Σκέψεις: δείτε το ποιητικά...
Κάθε εποχή στην Ανταρκτική αφηγείται μια διαφορετική ιστορία
Η αρχή ψιθυρίζει εξερεύνηση, Η μέση σφύζει από ζωή και
Η ύστερη βρυχάται από την ενέργεια του ωκεανού.
Το κλειδί δεν είναι να κυνηγάς έναν "τέλειο" μήνα
αλλά να επιλέγεις την εποχή για την εμπειρία που θέλεις.
Αν είσαι πρόθυμος να ταξιδέψεις μέχρι την άκρη της Γης,
η Ανταρκτική θα σε συναντήσει στα μισά του δρόμου...
ανεξάρτητα από το πότε θα πας.