menu

Monday, March 11, 2019

Patagonia: an amazing trip (cape Horn, el Torres del Paine, Perito Moreno)



Congratulations!!

Σχεδιασμός ενός ταξιδιού
Ένα από τα πρώτα βιβλία που διάβασα μικρός ήταν το βιβλίο του Στέφαν Τσβάιχ "ΜΑΓΓΕΛΑΝΟΣ, Ο ΠΡΩΤΟΣ ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΡΟΣ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ" και εντυπωσιάστηκα. Τα χρόνια πέρασαν και ξαναδιάβασα το βιβλίο του Λώρενς Μπέρκριν "ΜΑΓΓΕΛΑΝΟΣ, Ο ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΣ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ ΕΝΟΣ ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΡΟΥ" και τότε αποφάσισα να σχεδιάσω ένα ταξίδι μέσα από τα στενά του Μαγγελάνου, όπου σε κάποια αίθρια νύκτα να δω τον αστερισμό του Σταυρού του Νότου,να ακούσω τους τριγμούς των παγετώνων του Torres del Paine, να σταθώ όρθιος, αν μπορέσω, στους θυελλώδεις ανέμους του cape Horn αλλά να κάνω και kayak στα τυρκουάζ σε χρώμα νερά της Lake Grey.... για αρχή λοιπόν.... PATAGONIA(vimeo)

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν τη μελέτη μας;
👉 Γιατί Παταγονία; Ένα βιβλίο αρκεί; Η Παταγονία είναι μια τεράστια γεωγραφική περιοχή και βρίσκεται στο άκρο της Νότιας Αμερικής, λίγο πιό βόρεια από την Ανταρκτική. Ανήκει σε δυο χώρες, την Αργεντινή και τη Χιλή. Οι ονομασίες όλων των περιοχών οφείλεται κατά κύριο λόγο στο Μαγγελάνο, ο οποίος ήταν και ο πρώτος  εξερευνητής της. Ήταν αυτός, που για να περιγράψει τους ιθαγενείς Τεουέλτσες, που φαίνονταν σαν γίγαντες της ελληνικής μυθολογίας, τους ονόμασε Παταγόνες (εξ ου λοιπόν και Παταγονία). Και για τους Ισπανούς εξερευνητές, τους κοντοπίθαρους με 1.50m μέσο ύψος, οι ιθαγενείς αυτοί με 1.90m φαινόντουσαν γίγαντες!! 

Ισπανός (αριστερά) με τους μεγάλοσωμους Παταγόνες
σε μια υπερβολική διάθεση του καλλιτέχνη


Η αργεντίνικη Παταγονία περιέχει πάρα πολλές περιοχές, όπως το Νεουκέν, Ρίο Νέγρο, Τσουμπούτ, Σάντα Κρους και τη Γη του Πυρός, ενώ η χιλιανή Παταγονία περιλαμβάνει κυρίως το Αϊσέν και Μαγαγιάνες και το Torres del Paine!!

Ένα από τα σημεία της περιοχής που μας ενδιαφέρει είναι η Γη του Πυρός, που μόνο φωτιά δεν είναι. Έχει θυελλώδεις ανέμους και πολύ κρύο, μα πολύ κρύο λέμε. Από το Χορό της φωτιάς (danza del fuego) του ισπανού συνθέτη Manuel de Falla στη Γη της Φωτιάς και του Πυρός (Tierra del fuego) του Μαγγελάνου. Μια γοητευτική σύνθεση Χορού και Γης στα μέρη της Αργεντινής, εκεί όπου στα φτωχικά στενάκια του Μπουένος Άιρες πρωτοχορεύτηκε το Τανγκό και λίγο πιο κάτω στην άγρια φύση να συναντώνται μαινόμενοι ο Ατλαντικός και ο Ειρηνικός Ωκεανός και να συνθέτουν ένα παζλ άγριας φύσης και βασανιστικής μοναξιάς στο σκληρό τοπίο ενός οριακού προορισμού, που παρακάτω δεν έχει. Είσαι στο άκρο του κόσμου!!!

Σε αυτό το μέρος ζούσαν προϊστορικές φυλές, που για να ζεσταθούν άναβαν φωτιές, ο καπνός των οποίων ενέπνευσε το Μαγγελάνο να τους ονομάσει κατοίκους της χώρας του καπνού (tierra del humo) που αργότερα παραφράστηκε ως Γη του Πυρός. Και εδώ βρίσκονται τα ωραία: στα νότια το αρχιπέλαγος, στα βόρεια ο πορθμός του Μαγγελάνου και ενδιάμεσα μια συστάδα από νησίδες που αποτελούν ένα ναυτικό λαβύρινθο. Στο πανέμορφο αλλά ανεμοδαρμένο νησί Magdalena ο Μαγγελάνος είχε χάσει το πλοίο του San Antonio με όλες τις προμήθειες της αποστολής. Καθώς διέσχιζε τα στενά, που τότε ακόμη δεν είχαν πάρει το όνομά του, έβλεπε τα δελφίνια να τον ακολουθούν και να δημιουργούν νοητές αψίδες έξω από το νερό. Στο βιβλίο τού Μπεργκίν αναφέρονται λεπτομέρειες για την ονομασία του στενού, με διάφορες προτάσεις, όπως Στενό της Παταγονίας, Στενό των Αγίων Πάντων, αλλά και Βικτόρια επειδή το πλοίο αυτό πρωτοεισήλθε στο στενό. Ο Πιγκαφέτα (ο γραμματικός τού Μαγγελάνου) ομολογεί για αυτό το μέρος ..δεν υπάρχει ομορφότερο στενό στον κόσμο...

Αν πλοηγηθείτε στο Google Earth θα αντιληφθείτε αυτή τη συστάδα των νησιών και τη χαοτική τους δομή, που εκείνη την εποχή χωρίς GPS, παρά μόνο με πυξίδα και τη συνοδεία κάποιων αστρολόγων ήταν θέμα τύχης να βρεις την έξοδο. Και όταν κάποια μέρα αντίκρισαν, ο Μαγγελάνος και το πλήρωμά του, τα μεταλλικά νερά του Ειρηνικού, τότε συνειδητοποίησαν ότι είχαν φτάσει στο τέλος του στενού και ο Μαγγελάνος είχε ανακαλύψει το θαλάσσιο δρόμο, όπως είχε υποσχεθεί στο Βασιλιά της Ισπανίας. Εκτός από τον πορθμό του Μαγγελάνου, το αρχιπέλαγος περιλαμβάνει και τα νησιά Ντεσολασιόν, Σάντα Ινές, Κλαράνς, Στούαρτ, Λοντοντερρι, Χοστε, Ερμίτ, Ναβαρίνο, Γκόρντον, Ουάλστον, Εστάδος και Cape Horn που το ανακάλυψε ο ολλανδός Willem Schouten και του έδωσε το όνομα της ολλανδικής πόλης Hoorn. Εν τούτοις, η συστηματική έρευνα άρχισε με δύο βρετανικές αποστολές, στη δεύτερη (1831-1836) συμμετείχε και ο νεαρός τότε Κάρολος Δαρβίνος.

Η άγρια φύση σε συνδυασμό με τις καιρικές συνθήκες δικαιολογούν ίσως την απομόνωση της περιοχής για πολλά χρόνια. 200 περίπου χρόνια πριν, ο άνθρωπος δεν είχε αντιληφθεί τις ειδυλλιακές λίμνες, τους παγετώνες, τις στέπες, τα ορμητικά ποτάμια, τα νησιά και τις δαντελωτές ακτογραμμές της Παταγονίας, που αποτελούν το φυσικό της διάκοσμο, ένα διάκοσμο που μοιάζει με μια λεπτή φλούδα γης που τελειώνει στο αντάμωμα των δύο ωκεανών. Ακόμη και οι πόλεις El Calafate, Rio Gallegos είναι πρόσφατα δημιουργήματα για να εξυπηρετούν τους τουρίστες και τους ορειβάτες που επισκέπτονται την περιοχή.


Το αντιδιαμετρικό σημείο της Παταγονίας είναι κοντά στη λίμνη της Βαικάλης


Και γιατί να μην είναι τόσο όμορφη η περιοχή, αφού και το αντιδιαμετρικό της σημείο στο Βόρειο Ημισφαίριο είναι επίσης ένα θαύμα της Φύσης. Είναι η Λίμνη Βαϊκάλη (για τον υπολογισμό δες εδώ), που βρίσκεται στη Σιβηρία και είναι ένα θαύμα της φύσης. Είναι η βαθύτερη λίμνη στον κόσμο (φτάνει σε βάθος 1642 μέτρων και περιέχει το 20% του γλυκού νερού του πλανήτη. Παταγονία και Βαϊκάλη πάνε χέρι-χέρι σε φυσικές ομορφιές.

Μέσα σε αυτό το πανδαιμόνιο ομορφιάς και άγριας φύσης βρίσκεται ο Εθνικός Δρυμός του Torres del Paine (βόρεια του Puerto Natales), που θεωρείται μία από τις πιο παρθένες και απομακρυσμένες περιοχές άγριας φύσης στον κόσμο. Το W-Trek είναι η πλέον ξακουστή διαδρομή πεζοπορίας στην περιοχή, όπου ο ορειβάτης έρχεται αντιμέτωπος με τους γρανιτένιος πύργους που τρυπούν κυριολεκτικά τον ουρανό, ενώ περπατά κατά μήκος των παγετωνικών λιμνών που σχηματίζουν μια ελεκτρίκ χρωματική απόχρωση.

👉 Μόνος, μικρή παρέα ή οργανωμένο γκρουπ;Μόνος δεν μου πολυαρέσει η ιδέα αν και ένα τμήμα κάθε ταξιδιού το κάνω μόνος μου.... Αντιμετωπίζεις κάθε πρόβλημα μόνος σου, παίρνεις την απόφαση στηριζόμενος στο ένστικτό σου, ενώ το κάλεσμα της περιπέτειας ανεβάζει την αδρεναλίνη. Πιστεύεις σε μια τρέλα, κάνεις σχέδια, κατεβάζεις δεκάδες ιστοσελίδες και οργανώνεις το ταξίδι σου χωρίς να ρωτήσεις κανέναν. Όμως χρειάζεται να έχεις και το ψυχικό σθένος, που απαιτεί η Παταγονία. Αντίθετα, στο οργανωμένο ταξίδι δεν κάνεις βασικά τίποτε. Τα περιμένεις όλα από τους άλλους... ποιούς άλλους, αυτούς που πρωτοσυναντάς στο αεροδρόμιο, λίγο πριν ξεκινήσετε, και ο αρχηγός αρχίζει τις συστάσεις.. η Μαρία, η Γεωργία, ο Κώστας..... μέχρι να συμπληρωθεί το 30μελές γκρουπ, ενώ εσύ ήδη έχεις ξεχάσει τα πρώτα ονόματα. Έχω συμμετάσχει πολλές φορές σε οργανωμένες αποστολές και έχω μείνει πολύ ικανοποιημένος, εντούτοις ελλοχεύει ο κίνδυνος κάτι να πάει στραβά λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων, διαφορετικών ενδιαφερόντων, άγνοιας του εγχειρήματος αλλά και ενθουσιασμού που ξεφουσκώνει κατά τη διάρκεια του ταξιδιού!! Θεωρώ την ενδιάμεση κατάσταση (μικρό γκρουπ) ως ιδανική. Ταξιδεύεις με τα ίδια "χνώτα" των συνοδοιπόρων με τους οποίους έχεις μοιραστεί προηγούμενες εμπειρίες και αποστολές. Έχουν τις ίδιες σχεδόν απαιτήσεις με εσένα, αντέχουν στον ίδιο βαθμό δυσκολίας και εκφράζεσαι πολύ πιο οικεία, ενω το συνολικό κόστος του ταξιδιού είναι το πιο οικονομικό για την τσέπη σου.

👉 Πότε; ιδού το ερώτημα!
Σεπτ-Νοε (Άνοιξη): καθαρός καιρός χωρίς πολυκοσμία αλλά κρύο. Η καλύτερη εποχή για την ανθοφορία της χλωρίδας, αλλά και της αναπαραγωγής της άγριας ζωής.
Δεκ-Φεβρ (Καλοκαίρι): high season με όλα τα επακόλουθα. Ψηλές τιμές και πολυκοσμία, ενώ στα μονοπάτια δημιουργείται το αδιαχώρητο. Ωστόσο η εποχή προτείνεται γιατί η μέρα είναι μεγάλη και έχεις εναλλακτικές δράσεις ακόμη και για καγιάκ που τα νερά δεν είναι τόσο κρύα. Όμως οι δυνατοί άνεμοι παραμονεύουν κάθε στιγμή.

Typical weather conditions in February. Elevation 1000m.
 
Μάρτ-Μάιος (Φθινόπωρο): η καλλίτερη ίσως εποχή. Όποιος έχει βρεθεί στο Περτούλι ή στη Βοβούσα τέτοια εποχή θα το γνωρίζει. Το τοπίο ζωντανεύει με φωτεινά χρώματα καθώς τα δέντρα και τα χόρτα ξεκινούν το ταξίδι τους στο χειμώνα ενάντια στο ρομαντισμό του καλοκαιριού. Τα μονοπάτια αρχίζουν να αραιώνουν από κόσμο, ενώ ο καιρός παραμένει καθαρός, ωστόσο, οι θυελλώδεις άνεμοι είναι συχνοί και θα πρέπει να ντύνεστε ανάλογα. Ιούν-Αύγ (χειμώνας): η εποχή προσφέρει ησυχία γιατί τα μονοπάτια είναι σχεδόν άδεια και τα καταφύγια κλειστά. Το μονοπάτι είναι όλο στη διάθεσή σας. Εσείς όμως έχετε διάθεση για μια σκληρή δοκιμασία ενάντια στην πολύ κρύα περίοδο με ισχυρούς ανέμους, συχνές καταιγίδες και νύχτες που διαρκούν πολλές ώρες;;; Αν είστε ο σκληρός ορειβάτης που αναζητάτε την απόλυτη ησυχία στην άγρια αυτή Παταγονία, τότε ξεκινήστε.

👉 Πού για Trekking; Δυο βασικοί άξονες υπάρχουν: το circuit (περισσότερο ορειβατικό με κίνδυνο να αποκλειστείς στο Paso Gardner) και το W-trekking (κυρίως πεζοπορικό και θεαματικό λόγω των πύργων του). Εαν είσαι solo (όχι σε γκρουπ) πρέπει να ακολουθήσεις αριστερόστροφη πορεία, ενώ είναι απαραίτητη η προκράτηση σε κάμπινγκ ή καταφύγια, επειδή οι άδειες εξαντλούνται γρήγορα. Σημ.: Όταν μπαίνουμε στη Χιλή, μας δίνεται μια κάρτα PDI που είναι ένα είδος τουριστικής βίζας. Δεν την πετάμε ούτε την χάνουμε. Θα χρειαστεί όταν βγαίνουμε από τη Χιλή να την παραδώσουμε ή να την επιδείξουμε!

Υπάρχει μια εξαιρετική ιστοσελίδα MountainIQ (popular routes) που περιγράφει πολύ αναλυτικά τις διαδρομές στο Torres del Paine, ενω το e-βιβλίο Trekking in the Patagonian Andes (Lonely Planet) δίνει εξαιρετικές πληροφορίες. Μεταφέρω μερικές ιδέες. Torres Del Paine Full Circuit Trek: Το μονοπάτι έχει μήκος 130χλμ και απαιτούνται 7-9 ημέρες για τη διάσχισή του. Κουβαλάς όλα τα πράγματα μαζί σου σε ένα ορειβατικό σακίδιο 60lt. H περιοχή χαρακτηρίστηκε (1978) από την UNESCO ως μνημείο βιοποικιλίας με χλωρίδα και πανίδα της Νότιας Αμερικής. Μπορεί να συνδυαστεί και με το W-Trek. Τα πιο διάσημα σημεία του είναι το διάσελο John Gardner (1241μ) και το Campamento Gray. 
 
Full circuit trek
Circuit trek lower path
Circuit trek upper path

  • Torres Del Paine W-Trek: Η πιο δημοφιλής πεζοπορική διαδρομή στην Παταγονία. Γίνεται μέσα σε 4-6 μέρες και διέρχεται μέσα από μέρη εκπληκτικού κάλλους, πλούσια δάση και κολοσσιαίους παγετώνες. Η διαδρομή έχει μήκος περίπου 100 χιλιομέτρων και τελειώνει με catamaran στη λίμνη Grey.  Υπάρχει η επιλογή για μακρύτερη διαδρομή. Τα μονοπάτια είναι καλά σηματοδοτημένα. Υπάρχει τροφοδοσία για νερό σε όλα τα κάμπινγκ, καθώς και τρόφιμα. Το πρόβλημα είναι οι καταιγίδες (συχνό φαινόμενο) και ο άνεμος που μπορεί να γίνει πολύ κρύος και ισχυρός. Πάντα να ελέγχετε τις καιρικές προβλέψεις πριν από την ημέρα της πεζοπορίας. Αν προτίθεστε να προχωρήσετε μακρύτερα, μέχρι το διάσελο του John Gardner, ελέγξτε αν είναι ανοικτό λόγω των ισχυρών ανέμων. Υπάρχει δυνατότητα για καγιάκ στη λίμνη Gray.
W-Trek

👉 Tουριστικές επιλογές; ΝΑΙ!!!! Εδώ πραγματοποιείται το παιδικό όνειρο. Η διάσχιση του πορθμού του Μαγγελάνου. Υπάρχουν βασικά δυο επιλογές:
  • Η πρώτη είναι μια κρουαζιέρα με το Australis ship Co. Σε μια περιπετειώδη διαδρομή πέντε ημερών και τεσσάρων διανυκτερεύσεων (Ushuaia-Punta Arenas) μέσα από μερικά από τα πιο απομακρυσμένα μέρη του πλανήτη με απίστευτα σκηνικά: αφήνουμε το λιμάνι της Ushuaia και κινούμαστε προς το Cape Horn και τον κόλπο Wulaia, μετά ταξιδέψουμε προς τα στενά του Beagle, ενώ μας ξεναγεί ο Δαρβίνος. Μέσα από ένα λαβύρινθο νησιών, θαυμάζουμε με τα ίδια μας τα μάτια το πλήθος παγετώνων που ξεχύνονται μπροστά μας, οι ντόπιοι τους ονομάζουν "κατεψυγμένους γίγαντες", γιατί η φωτογραφική μηχανή δεν μπορεί να απεικονίσει τη μεγαλοπρέπειά τους. Στο τέλος της διαδρομής εισερχόμαστε στο θρυλικό Στενό του Magellan και στο νησί της Magdalena όπου κυριαρχεί μια αχαλίνωτη αποικία πιγκουίνων πριν από την αποβίβασή μας στο Punta Arenas.  
4-day-cruise to the End of the World

The voyage of the Beagle είναι το πασίγνωστο βιβλίο του Δαρβίνου που δημοσιεύθηκε το 1839 ως αποτέλεσμα της πρώτης επιστημονικής-εξερευνητικής αποστολής στην περιοχή. Beagle ήταν το όνομα του πλοίου που ξεκίνησε από το Plymouth στις 27 Δεκεμβρίου 1831 με καπετάνιο τον Robert FitzRoy (εξ ου και το όνομα ενός παγετώνα στην κεντρική Παταγονία). Ο νεαρός τότε Δαρβίνος, που ακολουθούσε την αποστολή, εξερεύνησε τη χλωρίδα και την πανίδα και τα περιέγραψε τόσο ζωντανά και συναρπαστικά, που το ταξιδιωτικό του εγχειρίδιο θεωρείται σήμερα μνημείο επιστημονικότητας στους τομείς της βιολογίας, γεωλογίας και ανθρωπολογίας. Το βιβλίο αυτό ήταν η απαρχή της θεωρίας της Εξέλιξης των Ειδών μέσω της κοινής καταγωγής και της διαχρονικής φυσικής εξέλιξης.
  • H δεύτερη τουριστική επιλογή ξεκινά από το Puerto Williams με ένα ferry προς το Punta Arenas σε ένα ταξίδι 32 ωρών με την εταιρεία Transbordadora Austral Broom, που παρέχει καθίσματα Pullman και καναπέ-κρεβάτι. Ό,τι πιείτε και φάτε περιλαμβάνονται στην τιμή του εισιτηρίου που είναι ιδιαίτερα φτηνή σε σχέση με την κρουαζιέρα. Το πρόβλημα είναι η μεταφορά από την Ushuaia στο Porto Williams. Οι πληροφορίες από το (Διαδίκτυο 1) δεν με έχουν βοηθήσει πολύ.
  • Η τρίτη επιλογή είναι το λεωφορείο με διάρκεια ταξιδιού 12 περίπου ώρες (3-4 φορές την εβδομάδα) και με δυνατότητα μεταφοράς μέχρι το Puerto Natales. Όπως περιγράφεται στο Tripadvisor, το ταξίδι είναι φανταστικό (αλλά και κοπιαστικό, αλλά τι σημαίνει κούραση όταν έχεις κάνει ήδη 20000 χλμ!!) με υπέροχη θέα στις πεδιάδες του βόρειου Tierra del Fuego. Το λεωφορείο δεν κάνει στάσεις εκτός από τα σύνορα στο Σαν Σεμπαστιάν (όπου δεν υπάρχει τίποτε το ενδιαφέρον) και 45 λεπτά για τη διέλευση του Ferry στο πορθμό του Μαγγελάνου.
Φθάνοντας στο Μπουένος Άιρες έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε 2-3 πόλεις της Νότιας Αργεντινής ως σημεία άφιξης/αναχώρησης προς/από το trekking. Αυτές είναι η Ushuaia, το El Calafate και το Rio Gallegos. Και οι τρεις αυτές πόλεις ανήκουν στην Αργεντινή και προσεγγίζονται με τις εσωτερικές αεροπορικές γραμμές Aerolineas Argentinas. Αν η επιλογή σας είναι multi-city, τότε να υπολογίζετε 300-400 ευρώ το συνολικό εισιτήριο. Η προσέγγιση των El Calafate ή Gio Gallegos από το Puerto Natales γίνεται με λεωφορείο. Για τις υπερπόντιες πτήσεις υπάρχουν οι Turkish Airlines, Alitalia, Iberia, Lufthansa. Η πτήση προς το Μπουένος Άιρες διαρκεί γύρω στις 16 ώρες.

H Άφιξη στο Μπουένος Άιρες (ΒΑ) γίνεται στο Διεθνές αεροδρόμιο (ΕΖΕ), ενώ οι εσωτερικές πτήσεις πιθανώς από άλλο αεροδρόμιο (π.χ. ΑΕΡ). Γουστάρω πολύ αυτή την πόλη που οι κάτοικοί της είναι γλεντζέδες και καλοφαγάδες. Τα υπερμεγέθη αλλά και νόστιμα steaks έχουν μείνει στην ιστορία των καλοφαγάδων.

Το κέντρο της κοσμείται από πολυάριθμα καλοδιατηρημένα παλιά κτίρια, ενώ στις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες γεννήθηκε στα μέσα του 19. αι. ένας από τους εκπληκτικότερους χορευτικούς ρυθμούς όλων των εποχών, το τάνγκο. Το Προεδρικό Μέγαρο (Casa Rosada), που είναι βαμμένο σε κοκκινωπό χρώμα επειδή η λάσπη αναμιγνυόταν με αίμα αγελάδας για να έχει καλύτερη συγκόλληση  και ο Καθεδρικός Ναός με το μαυσωλείο του στρατηγού Jose de San Martin, που ήταν ένας από τους ηγέτες του αγώνα της νοτιοαμερικανικής ανεξαρτησίας από τους Ισπανούς είναι must. Κάπου στην πόλη είναι και ο πλατύτερος δρόμος του κόσμου, με τον επιβλητικό οβελίσκο και το φημισμένο θέατρο Colon. Ακολουθούν η συνοικία Λα Μπόκα με το γνωστό γήπεδο, όπου πρωτόπαιξε ποδόσφαιρο ο Μαραντόνα αλλά και το κοιμητήριο των πλουσίων, που έχει ταφεί σε ένα σχετικά απλό τάφο η Εβίτα Περόν. Και λίγο πριν από τη δύση, την οποία δεν μπορούμε να θαυμάσουμε γιατί η πόλη βρίσκεται στην ανατολική ακτή της ηπείρου θα σιγοτραγουδάμε το αγαπημένο τραγούδι των Portenos για να κλείσει νοσταλγικά η μέρα ενός κοπιαστικού υπερπόντιου ταξιδιού... don't cry for me argentina!!!

Μια-δύο μέρες αρκούν για να δεις την πόλη briefly αλλά και να ξεκουραστείς από την προηγούμενη μέρα, που αν και η πτήση ξεκινάς 5.20 το πρωί από την Αθήνα φτάνεις ακόμη μέρα στο ΒΑ, ενώ η δύση του ήλιου σε ακολουθεί, αγκομαχώντας να προλάβει το αεροπλάνο. Είναι η μέρα, που ο ουρανός θα είναι, για σένα, φωτεινός 23 ολόκληρες ώρες.

Παίρνουμε το αεροπλάνο για Ushuaia. 3h35m ώρες ταξίδι σε μια πόλη που απέχει 1000χλμ από την Ανταρκτική. Το tripadvisor δίνει πολλές πληροφορίες για το τί μπορείτε να κάνετε στη μικρή αυτή πόλη. Εμένα μου αρκεί που βρίσκομαι στο πορθμό του Beagle και ότι από εδώ αρχίζει η περιπέτεια.

Ποιός θα μπορούσε να φανταστεί ότι το Punta Arenas (ΡΑ), μια πόλη πολιτικών εξόριστων, στασιαστών και ανεμοδαρμένων εδαφών θα μετατρεπόταν σε σταθμό ανεφοδιασμού πλοίων (πριν  τη διάνοιξη του Παναμά) και τελικά το επίκεντρο ενός ορειβατικού τουρισμού που ξεκινά για το Torres del Paine. Από εδώ ξεκινούν πολλοί τουριστικοί προορισμοί και αποστολές προς την Ανταρκτική. Το Punta Arenas ανήκει στη Χιλή και έχει αεροπορική σύνδεση με το Σαντιάγκο. Εδώ υπάρχει και το Μνημείο του Μαγγελάνου (πλατεία Munoz Gamero) μιας και όλα αυτά τα εδάφη πρωτοπατήθηκαν πριν από 500 χρόνια από αυτόν τον θαλασσοπόρο που οι μεν ευρωπαίοι τον θεωρούν ως το μεγαλύτερο εξερευνητή, οι φυλές, όμως, των Φιλιππίνων ως το μεγαλύτερο εισβολέα και δολοφόνο (τους εξανάγκασε να αλλαξοπιστήσουν και βασικά τους έσφαξε, μιμούμενος ίσως τον Κορτές που είχε εξολοθρέψει τους ιθαγενείς την ίδια σχεδόν εποχή).

Από το Punta Arenas στο Puerto Natales (ΡΝ), που ονομάστηκε έτσι γιατί ανακαλύφθηκε ανήμερα των Χριστουγέννων. Από εδώ ξεκινά η προετοιμασία του trekking, οι συναντήσεις της ομάδος και του αρχηγού. Εδώ θα δοθούν οι οδηγίες, θα μοιραστούν και θα ελεγχθεί ο ορειβατικός εξοπλισμός (gear list): ζεστό αντιανεμικό και αδιάβροχο τζάκετ, γάντια, μπαλακλάβα, καπέλο, γυαλιά ηλίου, μπότες, γκέτες και αντιηλιακό, ακόμη και ωτοασπίδες για το ροχαλητό!

Το ΡΝ ανήκει στη Χιλή και δεν έχει εσωτερική πτήση για ΒΑ. Θα πρέπει επομένως να μεταβούμε με λεωφορείο στο El Calafate (EL) (5 ώρες) ή στο Rio Gallegos (RG) (5 ώρες), πόλεις που ανήκουν και οι δύο στην Αργεντινή. Το Rio Gallegos είναι μια terrible παραθαλάσσια πόλη, όπως περιγράφεται στο tripadvisor, η El Calafate κάπως καλλίτερη.

👉 Προγραμματισμός ταξιδιού.
17-21 Φεβρ 2019  Διάπλους
22-27 Φεβρ 2019 W-Trekking

👉 Κόστος ταξιδίου. (1US$=740CLP, 1US$=40 ARP με συνεχή αλλαγή των ισοτιμιών).
Αεροπορικό εισιτήριο Αθηνα-ΒΑ: εξαρτάται από την πτήση, από 750 ευρώ, διαμονή στο ΒΑ 50-60€, διαμονή στην Ushuaia: 60-80€, cruise: 2500$, διαμονή PA/ΡΝ 50€, trekking: από 1500€ σε οργανωμένο γκρουπ, ενώ για περιορισμό του κόστους μπορείς να κάνεις τις κρατήσεις μέσω του Διαδικτύου. Κάποιες βασικές γνώσεις ισπανικής ίσως φανούν χρήσιμες, Τα καταφύγια της Χιλής είναι μάλλον ακριβά (π.χ. μια μπύρα κοστίζει 7000CLP).

Ιστορία του περίπλου της Γης: 500 χρόνια από το θάνατο του Μαγγελάνου
Διαβάζοντας το βιβλίο για τον Περίπλου της Γης από το Μαγγελάνο, αντιλαμβανόμαστε ήδη από τις πρώτες σελίδες του, πως όλη η ιστορία του μεγάλου ταξιδιού, που άρχισε στις 10 Αυγούστου 1519, ήταν τα Μπαχαρικά. Πιπέρι, τσίλι, σκόρδο, κύμινο και πλήθος άλλων πικάντικων και καυστικών ουσιών ήταν ο εμπορικός στόχος των ευρωπαίων. Όλα αυτά τα μπαχαρικά ερχόντουσαν με καραβάνια από τις Ινδίες, τις αραβικές χώρες διασχίζοντας το δρόμο του μεταξιού (silk way) και κάτω από ελεγχόμενες συνθήκες μέχρι την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Μετά, οι τούρκοι επέβαλλαν τους δικούς τους ασύμφορους όρους ή οι άραβες παραπλανούσαν τους ευρωπαίους εμπόρους, που τελικά έχαναν το δρόμο ή ληστεύονταν καθ οδόν. Έπρεπε λοιπόν να βρουν νέους διαδρόμους για τα μπαχαρικά.

Οι εμπορικοί δρόμοι προς τα μπαχαρικά

Οι μεγάλοι θαλασσοπόροι, όπως ο Κολόμβος και ο Βασκο Ντε Γκαμα ενέπνευσαν σε περιπέτειες πολλούς νέους που αγάπησαν τα ταξίδια και τις εξερευνήσεις. Πήγαιναν στα τυφλά καθότι οι χάρτες δεν έδιναν καμία σαφή πληροφορία για το ταξίδι. Οι έμποροι λοιπόν στηρίχθηκαν σε αυτά τα άτομα για να συνεχίσουν το εμπόριό τους.


Στη Συνθήκη της Τορδεσίγιας οι Πορτογάλοι είχαν στην επιρροή τους τον Ατλαντικό και τον Ινδικό ωκεανό
 
Εκείνη την εποχή είχε βρεθεί ο θαλάσσιος ανατολικός δρόμος προς τα μπαχαρικά μέσω του ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας που ήταν δύσκολη η διέλευσή του. Παράλληλα, οι Ισπανοί είχαν και ενα επιπλέον πρόβλημα, τη Συνθήκη της Τορδεσίγιας. Οι δυο μεγάλοι θαλασσοκράτορες της εποχής εκείνης (Ισπανία και Πορτογαλία) είχαν χωρίσει τον κόσμο σε ένα είδος Γιάλτας και ο περίπλους γύρω από την Αφρική ανήκε στους πορτογάλους που εμπόδιζαν τους ισπανούς στο εμπόριο. Έτσι, έπρεπε οι Ισπανοί να βρουν νέο δρόμο. Και τον βρήκαν στο πρόσωπο του Μαγγελάνου που τους έπεισε να ακολουθήσει άλλο δρόμο, μακρυά από την περιοχή της πορτογαλικής επιρροής.

Μαγγελάνος
Ο Μαγγελανος ήταν ένας γεννημένος πορτογάλος θαλασσοπόρος. Πίστευε ότι ήταν απεσταλμένος του θεού να ανακαλύψει νέους τόπους και το πέτυχε αν και το πλήρωσε με τη ζωή του κάτω από συνθήκες που σήμερα θα μπορούσαν να αμφισβητηθούν. Ζητούσε επίμονα από το βασιλιά της Πορτογαλίας Μανουήλ να του επιτρέψει να κάνει ένα παράτολμο ταξίδι προς τα Δυτικά,  αλλά ο βασιλιάς δεν τον εμπιστευόταν και παράλληλα φοβόταν τους ισπανούς που ένα τέτοιο ταξίδι θα γινόταν μέσα στα νερά της επιρροής τους. Έτσι τον άφησε να φύγει. Αυτό ήταν το λάθος του.  
 
 
 
Ο Μαγγελάνος απευθύνθηκε στους ισπανούς και η ιστορία του περίπλου αρχίζει από το Bourgos της Ισπανίας, την επισκοπική έδρα, όπου ο επίσκοπος Φουσέκα ενέκρινε τελικά (μετά από πολλούς δισταγμούς) την πραγματοποίηση του ταξιδιού, ενώ ο Κάρολος και η Ισαβελλα βρήκαν χορηγούς. Ετοιμάστηκαν 5 πλοία και ξεκίνησε ο περίπλους της γης (για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία) για να γίνει ένας μεγάλος άθλος που θα μπορούσε να συγκριθεί σήμερα με την πρώτη προσσελήνωση.


Όλη την περιγραφή του ταξιδιού μάς την έχει μεταφέρει ο Πιγκαφετα, ο γραμματέας και χρονογράφος του Μαγγελάνου, οι σημειώσεις του οποίου θεωρούνται πολύ αξιόπιστες. Και τούτο γιατί εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν χάρτες, και αυτοί που υπήρχαν ήταν αναξιόπιστοι ή θεωρούνταν terra ignognito.


Το ταξίδι αυτό ήταν, από ψυχολογικής ανθρώπινης συμπεριφοράς, απαραίτητο για να καταρριφθούν οι μύθοι και οι δεισιδαιμονίες που διατηρούνταν από την εποχή του Νοστράδαμος αλλά και αργότερα από άλλους παραμυθάδες που με απόλυτη πειστικότητα αναμείγνυαν προσωπικές απόψεις, παραποιούσαν παλαιότερα γεγονότα ή ιστορικές αναφορές, π.χ. του Πλινίου, και υποστήριζαν την άποψη ότι είναι θεϊκή βούληση να μην μπορεί να γίνει ο περίπλους της γης. Μέσα από αυτές τις συμπληγάδες των εννοιών και των προκαταλήψεων, ξεκίνησε ένα μεγάλο ταξίδι για να αποδειχθεί ότι ο μύθος ήταν ανύπαρκτος και άλλαξε το ρου της ιστορίας μιας για πάντα.

Ο φόβος και ο τρόμος όλων δεν ήταν οι καιρικές συνθήκες αλλά ο ίδιος ο Μαγγελάνος
 
Το ταξίδι κράτησε 3 χρόνια και είχε απίστευτες περιπέτειες που τρομάζουν ακόμη και σήμερα. Για να μπορούσε να κυβερνήσει, ο Μαγγελάνος διοικούσε με την επιβολή του φόβου. Εφάρμοσε μεθόδους βασανιστηρίων, χειρότερες από την ιερά εξέταση, αποτρόπαιες για τα σημερινά δεδομένα αλλά πλήρως συμβατές για την εποχή εκείνη. Σε όλες τις ανταρσίες που εκδηλώθηκαν (πχ san  julian, santa cruz) βγήκε νικητής με πολλά τεχνάσματα και πανουργία. Ήταν ένας μεγάλος αλλά σκληρός κυβερνήτης με άδοξο τέλος στα νησιά των Φιλιππίνων που σκοτώθηκε από ένα βέλος εκείνων που ήθελε να εκχριστιανίσει... εκεί μακριά από την Παταγονία που ανακάλυψε.

Ο Μαγγελάνος στη μάχη με τους ιθαγενείς
που προσπάθησε να εκχριστιανίσει.
 
Οι ναύτες τον φοβόντουσαν πολύ περισσότερο από τα στοιχειά της φύσης που τους ακολουθούσαν συνεχώς. Τελικά, από τους 260 ναύτες γύρισαν μόνο 6, ούτε ο ίδιος ο Μαγγελάνος δεν ήταν μέσα στους 6 και καπετάνιος είχε αναλάβει ο Ελκάνο. Συνάντησαν ήθη και έθιμα που σήμερα προκαλούν έκπληξη και άρνηση. Οι ιθαγενείς ανέβαιναν στα πλοία και κατέκλεβαν τα πάντα και μετά ξαναγύριζαν στο πλοίο με δικά τους πράγματα... πέρασε καιρός μέχρι να καταλάβει ο Μαγγελάνος ότι οι ιθαγενείς δεν κατείχαν την έννοια της κτηματομοσύνης, μοιράζονταν ακόμη και τη γυναίκα τους ή την κόρη τους, γεγονός που μας θυμίζει τα ταξίδια του Μάρκο Πόλο στην Κίνα, όπου και εκεί επικρατούσαν ανάλογα έθιμα. Ένα σοβαρό πρόβλημα ήταν ο προσηλυτισμός στις ιδέες του χριστιανισμού, που ο Μαγγελάνος υιοθετούσε δια ροπάλου ή μάλλον για σπάθης και όσοι δεν υπάκουαν τους εξολόθρευε.


Στις 21.10.1520, ο πηδαλιούχος Αλέπο διέκρινε ένα μικρό δίαυλο σε μια αμμώδη περιοχή και συνειδητοποίησε ότι ήταν το ποθητό στενό, που αργότερο πήρε το όνομα estrecho de Magellanes. Το Βικτόρια ήταν το πρώτο πλοίο που διήλθε. Ο στόχος είχε περίπου εκπληρωθεί... με μεγάλο κόστος για το πλήρωμα που αποδεκατιζόταν κυρίως από το σκορβούτο, άγνωστη ασθένεια για εκείνη την εποχή. Η ανθρωπότητα έπρεπε να περιμένει πολλά ακόμη χρόνια (1746) μέχρι ο Τζέιμς Λιντ βρήκε ότι το φάρμακο ήταν το λεμόνι και πολύ αργότερα (1932) να εξηγηθεί ότι η ασθένεια προέρχονταν από την έλλειψη βιταμίνης C.   

 
Η φύση στην Παταγονία ήταν εντελώς παρθένα και ανεπηρέαστη από τις ευρωπαϊκές αρρώστιες. Έτσι, η επαφή με τους νέους επισκέπτες έφερε πολλές ασθένειες στον τοπικό πληθυσμό που άρχισε να αποδεκατίζεται. Ακόμη χειρότερα όταν ο Μαγγελάνος αιχμαλώτισε ιθαγενείς για να τους φέρει δώρο στο Βασιλιά Κάρολο, που δεν άντεξαν και πέθαναν καθ οδόν. Η επαφή όμως είχε και θετικές επιδράσεις. Π.χ. ο Πιγκαφέτα ήλθε σε επαφή με τους ιθαγενείς και έμαθε τα ιδιώματά τους, την υφολογία των λέξεων που χρησιμοποιούσαν, γιατί ονομάζονταν Τεχουέλτσες και οδηγήθηκε σε χρήσιμα συμπεράσματα, που αργότερα βοήθησαν τους γλωσσολόγους και τους εθνολόγους στην έρευνά τους.
 
ο πρώτος περίπλους της γης ολοκληρώθηκε το 1522

Η πλοήγηση γινόταν μέσω των αστερισμών. GPS δεν είχαν και μετρούσανε το γεωγραφικό πλάτος με αστρολάβο και χάρασσαν πορεία με την πυξίδα. Γνώριζαν τους αστερισμούς του νοτίου ημισφαιρίου, πχ. Το Σταυρό του Νότου, έναν αστερισμό με 5 αστέρια σε μορφή μάλλον σταυρού και διαπίστωσαν ότι ο ανταρκτικός κύκλος είχε τόσα πολλά αστέρια όσο και ο αντίστοιχος αρκτικός. Συνάντησαν παγετώνες, που ερμήνευσαν λανθασμένα το κυανού χρώμα τους. Οι παγετώνες ποτέ δεν κοιμούνται, κινούνται συνεχώς, τρίζουν, βρυχώνται και καταρρέουν.. εξέχουν σε ακανόνιστα σχήματα σαν τα δόντια του δράκου.

Από τη φυλή Τουελέτσες
 
Διασχίζοντας τα στενά, ο Μαγγελάνος θαύμαζε τη φύση, τα φιόρδ, την χλωρίδα αλλά ένοιωσε καλά τί σημαίνει κρύος άνεμος.  Έβλεπε από παντού τη γη να καπνίζει (οι ιθαγενείς άναβαν φωτιές για να ζεσταθούν) και γιαυτό ονόμασε την περιοχή tierra del humo που αργότερα μετονομάστηκε σε tierra del fuego. Ολόκληρη η περιοχή θα μπορούσε να ονομαστεί χώρα των ανέμων και των καταιγίδων γιατί σφυροκοπείται από ανέμους, καθώς βρίσκεται στο αντάμωμα δυο μεγάλων ωκεανών.

1 day. Η πτήση
Είναι μεσάνυκτα, τρέχουμε με ταχύτητα γύρω στα 100χλμ/ω μέσα στον άδειο αυτοκινητόδρομο και συζητάμε σαν να πηγαίνουμε να δώσουμε εξετάσεις στο πανεπιστήμιο: αν διαβάσαμε αυτό το ορειβατικό φυλλάδιο, αν βάλαμε στο σακίδιο αυτό ή το άλλο, αν πήραμε διαβατήρια, ενώ ακόμη δεν έχουμε συνειδητοποιήσει το εγχείρημα που θα ακολουθήσει τις επόμενες 15 μέρες. Έξω φυσά δυνατά και ίσως μας προϊδεάζει για αυτό που θα συναντήσουμε στην άκρη του κόσμου. Φθάνουμε στο Ελ Βενιζέλος που είναι σχεδόν έρημο. Η πρώτη επόμενη πτήση της ημέρας είναι η δική μας, 5.25 για Κωνσταντινούπολη. Κάνουμε check-in, έχουμε μια βαλίτσα με ορειβατικά και τουριστικά ρούχα και το σακίδιο με πράγματα πρώτης ανάγκης μπας και η βαλίτσα μας δεν έρθει, όπως συνηθίζουν οι τουρκικές αερογραμμές. Πηγαίνουμε στην πτέρυγα Α για έλεγχο και μετά lounge για τον πρωινό καφέ, ίσως τον τελευταίο γευστικό, ένα σάντουιτς και πολύ νερό. Σε υπερπόντια ταξίδια, η συνεχής ενυδάτωση είναι υποχρεωτική για τον επιβάτη. Η πτήση είναι έτοιμη, επιβιβαζόμαστε και φεύγουμε προτού καν το καταλάβουμε.


Το lounge της Κωνσταντινούπολης είναι το μεγαλύτερο και το γευστικότερο όλων των αεροδρομίων που έχω επισκεφτεί. Γνωστές και συγγενικές με την ελληνική, αλλά και άγνωστες γευστικές εμπειρίες μας περιμένουν εκεί... πέφτουμε με τα μούτρα σαν να μην έχουμε φάει ποτέ στη ζωή μας. Η πτήση των 20 ωρών, που θα ακολουθήσει, θέλει το στομάχι γεμάτο...

Η διαδρομή
 
Το αεροπλάνο είναι ένα Boeing 777-300 και η προεπιλογή της θέσης είναι απαραίτητη. 20 ώρες σε ένα κάθισμα θέλει να σηκώνεσαι, να συζητάς με τις πανέμορφες τουρκάλες αεροσυνοδούς, να ζητάς δήθεν ένα "λαχταριστό" σάντουιτς ή ένα μπουκαλάκι νερό, τόσο δροσερό όσο και τα κάλλη της.....  Έχουμε επιλέξει καθίσματα στη σειρά 51, που το SeatGuru τις δίνει σαν τις πλέον αναπαυτικές και εύχρηστες. Η πτήση ΤΚ15 διασχίζει τη Μακεδονία, τη Σικελία και την Τυνησία ακολουθώντας ΝΔ πορεία. 4 ώρες διασχίζουμε τη Σαχάρα μέσω Μαυριτανία και Dakar. Κάτω ένας πράσινος ποταμός εμποδίζεται από τους αμμόλοφους να βγει στον ωκεανό, που ξαφνικά βλέπουμε το μπλε χρώμα του. Άλλες 6 ώρες για να τον διασχίσουμε.

Σαο Πάολο από ψηλά
Φαβέλες και πλούτος

Ότι φτάνουμε σε ηπειρωτικό μέρος το αντιλαμβανόμαστε από τις αναταράξεις. μα πολλές αναταράξεις, που μας σταματά την αναπνοή και μας δημιουργεί αλλότριες σκέψεις!.  Πλησιάζουμε Sao Paolo για ενδιάμεση στάση και από ψηλά βλέπουμε τη διαφορετικότητα των κατοίκων της λατινικής Αμερικής, εδώ που συνυπάρχουν φτωχοί και πάμπλουτοι μέσα στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο. Το Sao Paolo είναι το μεγαλύτερο επιχειρηματικό κέντρο της Βραζιλίας και όλο το αεροπλάνο σχεδόν αδειάζει. Οι επιβάτες έχουν έλθει για Business εδώ, εκτός από εμάς που ο σκοπός μας είναι εξερευνητικός, ψυχικός, συναισθηματικός. Όλα μαζί σε ένα πακέτο καλής διάθεσης και ψυχισμού όταν πηγαίνεις εκεί, που παρακάτω δεν έχει.

22.30, είμαστε ακριβής στην ώρα μας στο Διεθνές αεροδρόμιο (ΕΖΕ) της Ezeiza του Μπουένος Άιρες (ΒΑ) και ο πιλότος το προσγειώνει με zic-zac λόγω του ισχυρού ανέμου. Παίρνουμε βαλίτσες και βουρ για το ξενοδοχείο Berbies B&B, που είναι μεν κοντά στο αεροδρόμιο αλλά ακριβό 100$. Μπάνιο και ξάπλα για 6 ώρες. Η επόμενη πτήση μας περιμένει.

Πρωινό αμερικάνικου τύπου
2 day. Ushuaia
Η πρώτη έκπληξη της ημέρας έρχεται με το ξυπνητήρι. Μας ενημερώνουν ότι άλλαξε η εσωτερική πτήση από το ένα αεροδρόμιο (ΕΖΕ) στο άλλο (Αeroparque, AEP) και θα πρέπει να βιαστούμε. Η απόσταση είναι περίπου 1 ώρα και ο ξενοδόχος προσπαθεί απεγνωσμένα να μας βρει ταξί. Έτσι προσφέρεται να μας πάει στο αεροδρόμιο ΕΖΕ και από εκεί να πάρουμε άλλο ταξί για το ΑΕΡ. Βιαστικό πρωινό, που μοιάζει με αμερικάνικο σερβίρισμα και φεύγουμε για το ΕΖΕ. Εκεί βρίσκουμε ένα ραλίστα ταξιτζή που με 800 ARPesos (20 euros) μας πηγαίνει σφαίρα στο παραθαλάσσιο ΑΕΡ μέσα σε 35 λεπτά!! Οι αργεντινοί ταξιτζήδες δεν τηρούν τα όρια ταχύτητας και τρέχουν συνήθως με 100χλμ/ω ακόμη και μέσα στην πόλη.

Aerolinas Argentinas
Το αεροδρόμιο USH που μοιάζει σαν καταφύγιο
 
Το αεροδρόμιο Aeroparque είναι μικρό και συμπαθητικό με πολύ κίνηση για εσωτερικές πτήσεις. Υπάρχει πολύ κόσμος που ταξιδεύει, παρότι η κρίση χρεοκόπησε τη χώρα. Χωρίς πρόβλημα κάνουμε check-in αν και είμαστε υπέρβαροι, ούτε καν το έλεγξαν το βάρος και έτσι σε λίγο θα επιβιβαστούμε στις Aerolinas Argentinas. O καιρός είναι ζεστός και υγρός με θερμοκρασία γύρω στους 25β. Τι θα συναντήσουμε όμως στην Ushuaia, τη νοτιότερη πόλη του κόσμου!!


Η απογείωση γίνεται πάνω από τις ακτές, εδώ που πριν 500 χρόνια ο Μαγγελάνος πρωτογνώριζε μια νέα ήπειρο. Η πτήση γίνεται με ένα Boeing 737 γεμάτο από κόσμο και διαρκεί λιγότερο από 4 ώρες. Η ατμόσφαιρα είναι τόσο θολή που δεν βλέπουμε στεριά. Η θάλασσα όμως είναι κυματώδης. Πετάμε πάνω από στέπες, μια διαφορετικότητα που ξεχωρίζει την κεντρική-ανατολική αργεντινή από την εκθαμβωτική νότια. Μέσα στο αεροπλάνο συναντάμε για πρώτη φορά τους γνήσιους λατινοαμερικάνους. Μελαμψοί, σπάνια βλέπουμε ξανθούς, με άσπρα δόντια που λάμπουν, ενώ οι κοπέλες είναι πανέμορφες. Αν υπάρχει κάποια άσχημη, αυτή δεν θα είναι λατινοαμερικάνα... υπερβολή;;;

Graffiti με την ιστορία των ιθαγενών
Παταγόνες υπερμεγέθεις

Ψηλές κορφές με αγνάντι από την πόλη
Τέλειο ρυμοτομικό σχέδιο πόλεων


Πετάμε σε γεωγραφικό πλάτος S 51ο. Εδώ, ο Μαγγελάνος έψαχνε απεγνωσμένα το πέρασμα και δεν το έβρισκε, ρωτούσε συνέχεια τον αστρολόγο του, που έκανε και χρέη αστρονόμου, να του πει τί δείχνει ο αστρολάβος, να του πει το αζιμούθιο μέσα στους θυελλώδεις ανέμους της περιοχής, το κρύο και τη βροχή. Αυτά σκεπτόμουνα ενώ πλησιάζαμε στην Ushuaia (USH) καλυμμένη από λόφους, που σιγά-σιγά γίνονται πανύψηλα βουνά με παγετώνες και θαλάσσιους οδούς.

Η πόλη είναι γεμάτη από συμπαθητικά καφέ
 
Το αεροδρόμιο της USH μοιάζει περισσότερο με ορειβατικό καταφύγιο ή σαλέ των ελβετικών Άλπεων με εσωτερική διακόσμηση από ξύλινους δοκούς και επιγραφές όπως welcome to Fin el mundo. Με ταξί πάμε στο ξενοδοχείο Isla Bella, περισσότερο ένα οικογενειακό σπίτι παρά ξενοδοχείο. Το booking το έχει εκτιμήσει με 9.2 σε βαθμολογία αλλά είναι υπερβολή. Η ξενοδόχα, μια συμπαθητική κυρία, είχε ετοιμάσει πίτσα και μύριζε όλος ο χώρος με καμένο λάδι. Το δωμάτιό μας ήταν στον πρώτο όροφο με θέα στο λιμάνι και στα βουνά της Παταγονίας. Το καθιστικό είχε και ένα τεράστιο παγκόσμιο χάρτη και συνειδητοποιούμε για πρώτη φορά που βρισκόμαστε. Κάτω-κάτω, εκεί που άλλο δεν υπάρχει. Για να θυμούνται οι επόμενοι, ότι εμείς πρωτο-βρεθήκαμε εδώ, κολλήσαμε στο χάρτη την κάρτα μας... 
 

Βγαίνουμε έξω για την πρώτη βόλτα. Είμαστε ψηλά και ατενίζουμε όλη την πόλη, μέχρι κάτω το λιμάνι. Η πόλη είναι ρυμοτομημένη σαν σταυρόλεξο, με οριζόντιους και κάθετους δρόμους, με Graffiti στους δρόμους που παραπέμπουν σε ιστορικά και εθνικά γεγονότα, όπως τα Φώκλαντ (για τους αργεντίνους ονομάζονται Μαλβίνες) είναι και θα παραμείνουν αργεντίνικα.


Η πόλη είναι άκρως τουριστική με κυρίως ορειβατικά καταστήματα και έναν πεζόδρομο (san martin) με καφέ και υποκατάστημα της Hard Rock.

Η μασκότ είναι, τί άλλο, ο πιγκουίνος!


Πηγαινοερχόμαστε στην παραλία και μέσα στην πόλη, άλλοτε με κουκούλα στο κεφάλι λόγω δυνατού ανέμου και άλλοτε χωρίς τζάκετ λόγω ζέστης. Η θερμοκρασία πάντως είναι γύρω στους 8-10β. Είμαστε περίπου στο απόγευμα και έξω κάνει το κρυάκι του, αν και τέλη καλοκαιριού. Ψάχνουμε το φημισμένο εστιατόριο Christopher,  εδώ που ένας χορτοφάγος αμάρτησε για να εκπληρωθεί η ρήση ... και οι χορτοφάγοι έχουν ψυχή, ας δοκιμάσουν τα αργεντίνικα κρέατα!!

3 day. Lago Acigamo, Museo Maritimo y del Presidio en Ushuaia
Η μέρα ξημερώνει με αίθριο καιρό στις 6 το πρωί που βρίσκω το Μάκη να δουλεύει στον υπολογιστή του προσπαθώντας να ρυθμίσει Δίκτυα στην Ελλάδα, που βρίσκεται περίπου 17000 χλμ μακρυά... κουράγιο που έχει!!!  Κατεβαίνουμε για ένα τυπικό πρωινό και με τον καφέ διαβάζω το βιβλίο Spuren auf Feuer, το βιβλίο του Federico Ezequiel Gargiulo, μια αληθινή ιστορία νέων παιδιών, που το 2006 αποφάσισαν να διασχίσουν τη Γη του Πυρός κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες, με περιπετειώδεις διαβάσεις μέσα στη ζούγκλα της Παταγονίας αλλά και με ψυχικό σθένος που χρειάζεται να έχεις κάθε στιγμή. Συζητάμε με τον ξενοδόχο στα λίγα ισπανικά μας για το πώς θα περάσουμε την ημέρα μέχρι το απόγευμα που σαλπάρουμε. Ευτυχώς έρχεται και η ξενοδόχα που μας λέει να πάμε στο Εθνικό Πάρκο και να πρωτογνωρίσουμε τη παταγονική φύση. Την πληρώνουμε σε αμερικάνικα δολάρια που χαίρεται ιδιαίτερα. ..μαζεύω δολάρια για να επισκεφτώ το ελληνικό καλοκαίρι τη Μύκονο και τη Σαντορίνη.. μας λέει που γνωρίζει πολύ καλά τα αιγαιοπελαγίτικα νησιά.


Το λιμάνι της USH
Παγετώνας μέσα στην πόλη
 
Με τον άνδρα της σε ισπανική παντομίμα μάς πηγαίνει πρώτα να αφήσουμε τις βαλίτσες μας στο πρακτορείο Stella Australis, που πρέπει να κάνουμε check-in μέχρι της 4.00 και μετά στο σταθμό των shuttle buses (linea regular) που έναντι 650pesοs + 450pesos είσοδος στο πάρκο θα μας πάνε δύο ώρες δρόμο για μια πρώτη δειγματοληψία στο τί έχουν να δουν τα μάτια μας. Ο Μάκης καθ οδόν δουλεύει στον υπολογιστή του. Αχ αυτό το παιδί!!! Με μια κάρτα claro AR των 15 ευρώ έχεις δίκτυο και ίντερνετ μαζί. Όμως σε λίγο δεν θα υπάρχει δίκτυο, όπως παντού αλλού μέσα στην παταγονική φύση.


Διασχίζουμε την πόλη και δεξιά μας βλέπουμε ψηλές κορυφές με παγετώνες να κρέμονται στις πλαγιές τους. Τόσο κοντά είναι οι παγετώνες!!! Η διαδρομή μού θυμίζει Νεπάλ, πυκνά δάση και χωματόδρομοι που γεμίζουν σκόνη με τη διέλευση  αυτοκινήτων, ενώ στον ορίζοντα υπέροχα βουνά υψώνονται και άφθονα νερά τρέχουν από παντού δημιουργώντας ορμητικά ποτάμια που μαζί με λίμνες σχηματίζουν ειδυλλιακό τοπίο.





Φθάνουμε στη Lago Acimani, όπως την ονόμασαν οι Yamana, μία φυλή ινδιάνων που πρωτο-κατοίκησε στην περιοχή πριν 7000 - 8000 χρόνια. Είχαν φτιάξει εξαιρετικά ταχύπλοα κανό για να κινούνται στην ενδοχώρα των άπειρων νησίδων και ακτών, ενώ υπάρχουν ενδείξεις πως είχαν φτάσει και μέχρι το ακρότερο σημείο της ηπείρου, στο ακρωτήριο Horn. Ζούσαν σχεδόν όλη την ημέρα μέσα στα κανό τους και είχαν εξοικειωθεί πλήρως με τις άγριες καιρικές συνθήκες. Φορούσαν κάποιες προβιές αλλά στην πράξη ήσαν γυμνοί και για να μην κρυώνουν άλειφαν το σώμα τους με λίπος φώκια. Άναβαν φωτιές για να ζεσταθούν, εξ ου λοιπόν και terra del fuego.

φυλή Yamana στο κυνήγι πιγκουίνων
 
Οι άνδρες κυνηγούσαν πιγκουίνους ή θαλάσσιους λέοντες για τροφή. Τα παιδιά μάζευαν ξύλα για τη φωτιά και οι γυναίκες κωπηλατούσαν ή ψάρευαν με δίκτυα. Όλη η οικογένεια είχε το ρόλο της σε νερά με 5β θερμοκρασία και ακραίες καιρικές συνθήκες. Η φυλή τους αποδεκατίστηκε από τους ισπανούς και σήμερα υπάρχουν ελάχιστοι Yamana που ζουν στο isla Navarino, ώστε να εκπληρωθεί η ρήση του αργεντινού συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες ..οι ισπανοί κατέστρεψαν τον αρχαίο πολιτισμό της λατινικής Αμερικής αλλά άφησαν πίσω τους μια μελωδική γλώσσα...

Στην επιστροφή σταματάμε στο el tren del fin del mundo και φωτογραφίζουμε το μικρό τρενάκι, που κάποιες άλλες εποχές μετέφερε κρατούμενες σε καταναγκαστικά έργα της περιοχής. Ως γνωστό, η USH ήταν μια τεχνητή πόλη-τόπος εξορίας  και φυλακής. Όσοι προσπάθησαν να αποδράσουν σκοτώθηκαν ή πιάστηκαν εξαντλημένοι από την ταλαιπωρία και τη πείνα. Σήμερα είναι ένας σπουδαίος τουριστικός προορισμός για τα ταξίδια που ξεκινούν για την Γη του Πυρός και την Ανταρκτική.

Πρώην φυλακή, νυν μουσείο
 
Επιστρέφουμε λίγο πριν από τις 4.00 και κάνουμε check-in, μας δίνουν την καμπίνα 203 στο πλοίο stella australis και μας λένε να είμαστε στις 7.00 στο dock για την επιβίβαση. Στις 8.00 το βράδυ σαλπάρουμε. Έχουμε λοπόν 3 ώρες μπροστά μας. Ψάχνουμε για το Μουσείο των Φυλακισμένων που βρίσκεται στο Museo Maritimo y del Presidio με ιστορικές περιγραφές των κελιών, τη ζωή των φυλακισμένων και με αναπαραστάσεις της καθημερινής τους ζωής. Το μουσείο είναι ακριβώς η φυλακή που υπήρχε τότε. Βγάζουμε φωτογραφίες και τις αναρτάμε στο ΦΒ με τον τίτλο when I was a prisoner at Ushuaia!!!

σε λίγο σαλπάρει για ανταρκτική...είναι το Plancius
θάλασσα και παγετώνες
 
Η καμπίνα 203 είναι αρκετά ευρύχωρη με ένα μεγάλο παράθυρο. Τακτοποιούμε τα πράγματα και διερευνούμε τους χώρους. Στο 4 dock είναι το αναγνωστήριο με συνεχή καφέ να ρέει. Στο 2 dock ο χώρος για προβολές και ενημέρωση, ενώ στο 1 dock η τραπεζαρία. 



Εδώ με τους νόστιμους μπουφέδες και τα άνοστα γλυκά. Στις 7.00 έχουμε το πρώτο event, με καλωσόρισμα από τον καπετάνιο. Μας δίνουν το τραπέζι 9, στο οποίο θα καθόμαστε συνέχεια μαζί με ένα ζευγάρι αμερικανών και αυστραλών από το Περθ. Στην αποστολή συμμετέχουν 180 άτομα από 16 κράτη, οι πλειονότητα είναι 50+ σε ηλικία που έρχονται μόνο να απολαύσουν τη διάσχιση των στενών, να δουν εκ του μακρόθεν τους παγετώνες και να ξυπνούν μετά τις 10 το πρωί.Οι υπόλοιποι, δηλαδή εμείς, κάθε μέρα εγερτήριο στις 6.15.


Κάθε μέρα θα μας δίνονται πληροφορίες για τις δραστηριότητες της επόμενης μέρας. Μαθαίνουμε να φοράμε τα σωσίβια και ενημερωνόμαστε ότι οι δράσεις μας θα γίνονται εφόσον (1) ο άνεμος θα είναι <30knots, δηλαδή 6 μποφόρ, (2) τα κύματα <1μ και (3) δεν θα φυσά ΝΑ άνεμος..... προειδοποιήσεις που δεν ίσχυσαν καμία μέρα του ταξιδιού. Ο καιρός είχε δυνατούς ανέμους αλλά μόνο τοπικά. Ευτυχώς!!  Όλο το βράδυ χορεύαμε στους ρυθμούς των κυμάτων.

4 day. Cape Horn (S 56o)
Το cape Horn είναι το νοτιότερο άκρο ηπειρωτικής γης που μπορεί να προσεγγίσει ο άνθρωπος. Μετά είναι η Ανταρκτική που βρίσκεται σε απόσταση λιγότερο από 1000 χλμ. Στις 6.30 φοράμε ισοθερμικό, αντιανεμικό αμάνικο, τζάκετ με κουκούλα, γάντια, αδιάβροχο παντελόνι και ορειβατικά παπούτσια και κατεβαίνουμε στις zodiac που μας περιμένουν για να μας μεταφέρουν στην όχθη από τη ΝΔ πλευρά του νησιού που είναι και η πλέον προσιτή στους δυνατούς ανέμους. Η απόσταση της ακτής είναι 2-3 λεπτά και είναι πρώτη φορά που πατάμε το έδαφος μιας πολύ μακρινής περιοχής. 



Η θερμοκρασία είναι γύρω στους 7β με ελαφρύ κυματισμό αλλά αίθριο καιρό. Τι είπε ο Μάκης όταν πάτησε το πόδι του στο cape Horn; ..να δούμε αν έχει δίκτυο..!!! Ο καιρός αλλάζει συνέχεια, μια βγαίνει ο ήλιος και μια ρίχνει χιονόνερο μέσα στο καλοκαίρι. Αλλά είμαστε πολύ τυχεροί. Πριν τρεις μέρες εδώ είχε 12 μποφόρ!!! Η περιοχή έχει συστάδα νησιών, όλα είναι άγονα με χαμηλή χλωρίδα. Δέντρο ούτε για δείγμα, πώς μπορεί να αντέξει στους δυνατούς ανέμους που επικρατούν σε αυτήν περιοχή.



Στην κορυφή υπάρχει ο τελευταίος φάρος που ανήκει στη Χιλή. Μέσα είναι διακοσμημένος με ιστορικές φωτογραφίες, σήματα, ναυτικούς κόμπους. Είναι ένας μικρός τόπος εξορίας, όπως όλοι οι φάροι του κόσμου. 2-3 μέρες μπορεί εδώ να αντέξεις, όχι παραπάνω.






Η ανάγκη των πλοίων να παραπλέουν το ακρωτήριο Χορν μειώθηκε σημαντικά με την διάνοιξη της διώρυγας του Παναμά το 1914. Η πλεύση γύρω από το ακρωτήριο θεωρείται μία από τις δυσκολότερες προκλήσεις στην ιστιοπλοΐα. Έτσι λίγοι ναυτικοί εξακολουθούν να ακολουθούν αυτή τη διαδρομή, μερικές φορές ως τμήμα του περίπλου της Γης και σχεδόν πάντα επιλέγουν διαδρομές βόρεια του νησιού.




Γύρω στην περιοχή έχουν βυθιστεί περισσότερα από 800 πλοία και έχουν πνιγεί περίπου 10000 ναυτικοί. Για να τιμήσει τη μνήμη αυτών των ανθρώπων, στις 5 Δεκεμβρίου 1992 κατασκεύασε ο καλλιτέχνης José Balcells ένα μνημείο με το εξής ποίημα:

είμαι ο άλμπατρος που σε περιμένει στο τέλος του κόσμου,
είμαι η ξεχασμένη ψυχή των νεκρών ναυτικών,
που κατέπλευσε στο ακρωτήριο Horn από όλες τις θάλασσες της γης,
αλλά δεν πέθαινε στα κυματιστά κύματα,
και τώρα πετά με τα φτερά της για πάντα στην αιωνιότητα,
όπου η άβυσσος είναι μια Ανταρκτική καταιγίδα.
 
στο βάθος είναι η Ανταρκτική
Το ακρότερο σημείο του κόσμου...

Το μνημείο είχε σχεδιαστεί να αψηφά καταιγίδες και θυελλώδεις ανέμους έως και 200χλμ/ω. Μας κτυπά αλύπητα ένας δυνατός άνεμος και σκέπτομαι το ζεστό πρωινό που μας περιμένει στο πλοίο. Επιστρέφουμε.


All inclusive δείχνει μια ταμπέλα και αυτό είναι ένα ανησυχητικό στοιχείο για τη ζυγαριά που μας περιμένει στην επιστροφή. Εντούτοις ο μπουφές είναι προκλητικός. Εκτός από τα continental έχει και ντόπιες νοστιμιές, όπως η μαρμελάδα calafate, ένα είδος φραγκοστάφυλου με μπλε μαύρα μούρα που τρώγονται είτε φρέσκα ή σε μαρμελάδα... και ο μύθος λέει ότι ....όποιος τρώει ένα calafate επιστρέψει στην Παταγονία.... 
 
 
Είναι περίπου 12 το μεσημέρι (5 απόγευμα στην Ελλάδα) και έξω ο καιρός έχει χαλάσει για τα καλά. Δεν μπορείς να βγεις στο κατάστρωμα, φυσά δαιμονισμένα κρύο άνεμο. Η θάλασσα είναι κυματώδης και βρέχει χιονόνερο, αλλά σε λίγο θα βγει ο ήλιος, θα πέσει ο άνεμος και πάλι άντε πάλι από την αρχή. Στην άκρη της τραπεζαρίας υπάρχει οθόνη LG που δείχνει τη θέση του πλοίου και την ταχύτητά του, τρέχουμε με 12 ναυτικά μίλια την ώρα.




Η απογευματινή αποβίβαση γίνεται στον κόλπο Wulaia bay που επικρατεί άπνοια και είναι μαγευτικός. Στη στεριά υπάρχει ένα εγκαταλειμμένο κτήριο ενός ραδιοφωνικού σταθμού του χιλιανού στρατού (1930) που χρησιμοποιείται σήμερα ως Μουσείο. Μέσα υπάρχει το γνωστό ταχυδρομικό βαρέλι, που το 19ο αιώνα το γεμίζανε με γράμματα και παρασυρόταν από τα ρεύματα της περιοχής προς τον τόπο της αποστολής του. Έτσι οι άνθρωποι επικοινωνούσαν τότε.



Η περιοχή βρίσκεται μέσα  σε ζούγκλα και ανεβαίνουμε ένα λόφο 200μ μέσα από στρωτό μονοπάτι μήκους περίπου 3 χλμ. Στην κορυφή έχουμε εξαιρετική θέα... η περιοχή είναι άγρια και παρθένα, δεν έχουμε δει ούτε ένα άγριο ζώο. Ο οδηγός απευθύνεται προς εμάς και λέει: ..για να αντιληφθείτε την παταγονική φύση μείνετε σιωπηροί και ...observing, listening, feeling...


Θέα προς το στενό beagle
Κάπου εδώ θα στεκόταν και ο Δαρβίνος...

για τον αυριανό καιρό δεν έχει νόημα να ρωτήσεις It should be.... θα είναι η απάντηση.

5 day. Glacier Pia & waterfall in Garibaldi fjord
Διασχίζουμε το περίφημο beagle channel, που ονομάστηκε έτσι από το ομώνυμο  πλοίο που διέσχισε το κανάλι κατά τη διάρκεια της πρώτης υδρογραφικής μελέτης των παταγονικών ακτών (1826-1830) υπό τον ναύαρχο Robert FitzRoy, που στο δεύτερο ταξίδι του (1833) πήρε μαζί του και το νεαρό τότε  Δαρβίνο, δίνοντάς του ευκαιρίες, ως ερασιτέχνης φυσιοδίφης, να έχει θέαση των παγετώνων, της χλωρίδας και της πανίδας.  Το κανάλι έχει μήκος 240 χλμ και πλάτος περίπου 5 χλμ, ενώ το βάθος του είναι περίπου 360μ.




Βρισκόμαστε σε περιοχή παγετώνων, τμήματα των οποίων επιπλέουν. Σύμφωνα με τους νόμους της Φυσικής, βλέπουμε μόνο το 10% της έκτασης των πλεούμενων παγετώνων, ενώ το υπόλοιπο 90% βρίσκεται κάτω από τη θάλασσα. Όπως και το Δαρβίνο, έτσι και εμείς εντυπωσιαζόμαστε από το γαλάζιο χρώμα τους που οφείλεται στα εγκλωβισμένα μόρια του αέρα, τα οποία σκεδάζουν το φως διαχωρίζοντάς το σε χρωματικές αποχρώσεις, η πιό έντονη των οποίων (μπλε)  προσπίπτει στον παρατηρητή.

Πλεούμενα παγόβουνα σε ελεκτρίκ ατμόσφαιρα



Ενώ οι περισσότεροι επιβάτες είναι οπαδοί του φραπέ και του καναπέ, εμείς ετοιμαζόμαστε με τα σωσίβια να επιβιβαστούμε στις zodiac και να επισκεφτούμε τον πρώτο παγετώνα Pia (το πραγματικό του όνομα είναι calv). Εντυπωσιαζόμαστε από το σχήμα του, τους ήχους που προκαλεί και την ομορφιά του και αισθανόμαστε την ίδια αγαλλίαση που αισθάνθηκε και ο Δαρβίνος όταν τον πρωτοείδε. Πλησιάζουμε την ακτή μέσα από πλεούμενους παγετώνες που έχουν αποκολληθεί και αποβιβαζόμαστε στη βράχινη όχθη του. από το μονοπάτι πλησιάζουμε αρκετά κοντά και το φωτογραφίζουμε.


πλεούμενα παγοβουνάκια
τα δόντια ενός παταγονικού δράκου

Οι παγετώνες επικρατούσαν στη γη πριν από 12000 χρόνια και με τη συνεχή κυματοειδή κίνησή τους δημιούργησαν τις κοιλάδες και τη λεία επιφάνεια των ορεινών όγκων. Η παταγονική φύση θεωρείται η τρίτη παγκοσμίως σε απόθεση πάγου μετά την ανταρκτική και τη Γροιλανδία. Για παράδειγμα αναφέρω τον παγετώνα Grey (βλέπε παρακάτω κείμενο) που έχει μήκος 350 χλμ, δηλαδή είναι δεκαπλάσιος του Aletsch (ελβετία) που θεωρείται ο μεγαλύτερος της Ευρώπης.





Πώς δημιουργείται όμως ένας παγετώνας; Στα ψηλά των ορεινών όγκων πέφτει συνεχώς χιόνι που δεν προλαβαίνει να λιώσει. Πάνω στο παλιό πέφτει νέο χιόνι και το παλιό παγώνει. Με το βάρος των νέων επιστρωμάτων, ο παγετώνας κινείται με φιδίσιο τρόπο παρασύροντας μαζί του τα πάντα, δέντρα, βράχους και οργανικές ουσίες, λειαίνοντας κατ΄αυτό τον τρόπο ό,τι βρει μπροστά του. Όταν μετά από χρόνια λιώσουν οι πάγοι και ξαναεμφανιστεί το έδαφος, τότε θα δούμε μια εντελώς λεία επιφάνεια (π.χ. στην περιοχή Yosemite/Cloud's Rest της Καλιφόρνιας υπάρχει σχηματισμός βράχων με τεράστιες κοιλότητες, που σχηματίστηκαν στην περίοδο των παγετώνων και από μακρυά φαίνονται εντελώς λείοι).



ηρεμία μετά την καταιγίδα
ουίσκι με ζεστή σοκολάτα.. έχετε δοκιμάσει..
 
Εδώ είμαστε στην πραγματική Παταγονία των παγετώνων και των ψηλών ορεινών όγκων. Στην περιοχή αυτή υπάρχει μια τεκτονική πλάκα που υψώνεται πολύ γρήγορα, δημιουργώντας έτσι απότομες κορφές (Torres, Cuernos) των 2000μ, ενώ βορειότερα επικρατούν μόνο πεδιάδες ή μικροί λόφοι. Αυτή εδώ η περιοχή ονομάζεται Παταγονία, ενώ για τουριστικούς λόγους έχει επεκταθεί η ονομασία της και πολύ βορειότερα.

έρχεται.... έρχεται...
τί κρύβεται από πίσω;;
.. o παγετώνας Garibaldi
....


Ενώ παίρνουμε το μεσημεριανό φαγητό (πένες με σολομό) το πλοίο κατευθύνεται αργά (8 μίλια) προς το φιόρδ Garibaldi. Είναι ένα κάθετο παρακλάδι του μεγάλου καναλιού (beagle) και εκεί γύρω στις 4.00 το απόγευμα θα σταματήσει για να αποβιβαστούμε στη στεριά για να επισκεφτούμε έναν απότομο καταρράκτη, τα νερά του οποίου προέρχονται από τα σωθικά ενός παγετώνα. Το νερό που ρέει πρέπει να είναι ηλικίας πάνω από 5000 ετών. 





Διασχίζουμε το δάσος που είναι πολύ πυκνό, φτάνει σχεδόν μέχρι τη θάλασσα. Το μονοπάτι είναι ανύπαρκτο. Καβαλάμε πάνω από πεσμένους κορμούς, σερνόμαστε μέσα από στενά βραχώδη ανοίγματα, τσαλαβουτάμε στη λάσπη, πιανόμαστε από ένα υποτυπώδες σχοινί για να ανέβουμε ένα βράχο και διερχόμαστε προσεχτικά, πέτρα-πέτρα, στα νερά του για να περάσουμε την αντικρινή όχθη. Στο τέλος, φτάνουμε σε ένα άνοιγμα και βλέπουμε τον καταρράκτη, ορμητικό να κυλά πλάι μας και να μας δροσίζει. Η μέρα δεν είναι μόνο ζεστή αλλά έχει και υπερβολική υγρασία... είμαστε μέσα σε ζούγκλα. Στην επιστροφή αντικρίζουμε από μακρυά τον παγετώνα Garibaldi και στην καμπίνα βάζουμε μπουγάδα.




 6 day.  Glaciers Aguila & Condor 
Η μέρα ξεκίνησε στις 1 το πρωί, με ξύπνησε το κούνημα του πλοίου. Είμαστε σε ανοικτό δίαυλο και φυσά δαιμονισμένα, σηκώνομαι και κοιτώ τα άγρια κύματα που αντανακλούν το φως του φεγγαριού, που σήμερα έχει πανσέληνο.


Όμως ο καιρός είναι αίθριος και φαίνεται στον ουρανό ο Ωρίωνας (προς βορρά), ένας αστερισμός με τρία συνεχόμενα αστέρια στις άκρες των οποίων σχηματίζεται ένα τετράπλευρο με τέσσερα αντίστοιχα αστέρια και ο περίφημος Σταυρός του Νότου, που λόγω της μετάπτωσης της γης φαίνεται σχεδόν μόνο από το νότιο ημισφαίριο. Σήμερα έχει φεγγάρι, αλλά τις επόμενες μέρες θα δούμε πολύ καθαρά και το νεφέλωμα του Μαγγελάνου, που απαιτεί εντελώς σκοτεινό ουρανό. Και η γη της Παταγονίας έχει αυτή την ιδιότητα.


Συνάντηση με φάλαινα μέσα στο φιόρδ Aguila

Άquila στα ισπανικά σημαίνει αετό. Στις αρχές του 1900 είχε έρθει εδώ ένας γερμανός εξερευνητής Gunther Plüschow με το αερόπλοιό του και έβγαλε φωτό τον παγετώνα. Είναι μια φωτογραφία που σώζεται μέχρι σήμερα και οι ξεναγοί πάντα την δείχνουν. Περπατάμε κατά μήκος της παραλίας και σε λίγο μπαίνουμε μέσα σε ένα μικρό κόλπο που σχηματίζεται από τα νερά των παγετώνων, που ορμητικά πέφτουν στην όχθη του. Εδώ, υπάρχουν διάφορα φύκια άγνωστα στην Ευρώπη, όπως το Luga και το Huiro, που το πρώτο είναι σαν δέρμα χοίρου και το δεύτερο έχει θερμαντικές ιδιότητες όταν περιτυλίγεται σαν επίδεσμος σε ένα τραύμα.

Luga
.....

  Όπως μας εξηγεί ο ξεναγός, πριν πολλά χρόνια ολόκληρη η περιοχή καλυπτόταν από παγετώνες, που λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη μειώθηκαν δραστικά. Αν και περιμέναμε να δούμε λειασμένο έδαφος, εντούτοις υπάρχουν πολλά δάση, τα οποία αναπτύχθηκαν μετά το λιώσιμο των πάγων από οργανικές ουσίες που μετέφεραν οι παγετώνες στο διάβα τους.


απίστευτος χρωματισμός ενός παγετώνα
 
Ολόκληρη η περιοχή ανήκει στο Εθνικό Πάρκο Agostini, ενός ιταλού εξερευνητή, γεωγράφου και ορειβάτη που μελέτησε την περιοχή γύρω στα 1930. Στο google map φαίνεται ολόκληρη η περιοχή να καλύπτεται από παγετώνες, τα νερά των οποίων χύνονται με ορμή στους μικρούς κολπίσκους.


Το απόγευμα επισκεπτόμαστε τον τελευταίο παγετώνα με το όνομα του αρπακτικού πουλιού Condor που είναι πράγματι εντυπωσιακός. Τον πλησιάζουμε γύρω στα 50 μ επειδή είναι επικίνδυνο να τον προσεγγίσεις πιό κοντά. Κάθε παγετώνας αποτελείται από πολλά κατακόρυφα "δόντια" σχηματίζοντας διάκενα. Όταν αυτά μεγαλώσουν πολύ, σπάνε και πέφτουν προκαλώντας έναν εκκωφαντικό θόρυβο και παλιρροϊκό κύμα. Το να βρίσκεσαι κοντά τους και αναποδογυρίσει η βάρκα, θα βρεθείς σε νερό θερμοκρασίας 5β. 





Καθ οδόν προς τον Condor έχουμε κόντρα τον άνεμο με ριπές χιονόνερου. Κρυώνουμε αλλά τα ρούχα μας έδειξαν την αξία τους. Στην επιστροφή αντικρίζουμε τους πανύψηλους πύργους του εθνικού πάρκου και μας προϊδεάζουν για το τί θα συναντήσουμε τις επόμενες μέρες.
 
Σήμερα έχουμε το τελευταίο δείπνο και αποχαιρετιστήριο από τον πλοίαρχο. Μας επιτρέπει να φωτογραφηθούμε μαζί του. Είναι ένας συμπαθής καπετάνιος με σπασμένη αγγλική προφορά και πολύ ευγενικός.
 
Τα Tips είναι συνηθισμένα στην Αμερική, βόρεια ή νότια. Έτσι το πλήρωμα σκάρωσε μια δημοπρασία ενός "περίφημου" χάρτη, τα έσοδα του οποίου θα μοιραστούν στο πλήρωμα. Η τιμή εκκίνησης ήταν τα 100$ και με πολύ αγωνία βλέπαμε τα κτυπήματα το πώς ανέβαινε η προσφορά. Οι δυο επικρατέστεροι, ένας Νεοζηλανδός μεγιστάνας ανέβασε την τιμή στα 2500$ αλλά μια τεξικανή νεόπλουτη τον καθήλωσε στα 3000$. Τότε το παιγνίδι είχε λήξει όταν ο τύπος την συνεχάρη. Όπως μας εξομολογήθηκε μέλος του πληρώματος, ήταν πρώτη φορά που η αγορά έφτασε στο αστρονομικό αυτό ποσό. Συνήθως τελείωνε στα 200$.

Δημοπρασία σε εξέλιξη για την κατοχή του..
Η τεξικανή κυρία στα δεξιά πλειοδότησε..


7 day.  Isla Magdalena, Pinguins, Punta Arenas
Ιστορικά, στο νησί αυτό ο Μαγγελάνος έχασε ένα από τα πλοία του το San Antonio ενώ μεταγενέστερα το βραχώδες αυτό νησί χρησιμοποιούταν από τους πειρατές που αλώνιζαν μεταξύ ειρηνικού και ατλαντικού ωκεανού.


Με περίπου 120000 μαγγελανικούς πιγκουίνους, το Isla Magdalena είναι ένας σημαντικός τόπος αναπαραγωγής τους. Το 1982 ανακηρύχθηκε σε εθνικό μνημείο με την ονομασία Monumento Natural Los Pingüinos. Ο τίτλος αυτός αποσκοπούσε στο να αναγνωρίσει, πώς αυτά τα μικρά αλλά αξιοσημείωτα νησιά πρέπει να είναι ο χώρος των προσπαθειών διατήρησης για την προστασία τόσο των πιγκουίνων όσο και των άλλων θαλάσσιων πτηνών, όπως οι κορμοράνοι και οι γλάροι που κατοικούν εδώ.




Η παρουσία των επισκεπτών δεν ενοχλεί ιδιαίτερα τους πιγκουίνους. Τους φωτογραφίζουμε τη στιγμή που περπατούν, όταν κράζουν ή όταν φωλιάζουν. Έχει ύψος περίπου 40-60 εκ και κάθονται πάντα με την πλάτη στον ήλιο, επειδή το χρώμα τους εκεί είναι σκουρόχρωμο και συνεπώς απορροφούν περισσότερη ενέργεια από τον ήλιο και έτσι ζεσταίνονται καλύτερα.


Ο μεγαλύτερος εχθρός τους είναι οι θαλάσσιοι λέοντες και οι φώκιες, που τους τρώνε ή τα αρπακτικά πουλιά που κυνηγούν τα αυγά τους. Αρσενικά και θηλυκά συναντιούνται την άνοιξη (Οκτώβριο) και συνευρίσκονται κανονικά. Γίνεται μάχη για τη διεκδίκηση ενός θηλυκού. Το ζευγάρι παραμένει συνήθως μαζί για πάντα. Όταν ξεχειμωνιάζουν βορειότερα και επανέρχονται την άνοιξη, το αρσενικό ψάχνει το θηλυκό και αν δεν το βρει δύσκολα βρίσκει ταίρι. Αντιθέτως, αν το θηλυκό δεν βρει το ταίρι του ψάχνει για νέο. Θα μου πείτε τώρα.... το απαιτεί η διαιώνιση τού είδους!!!!

Η μαύρη μπροστινή μαύρη λουρίδα προσδίδουν θερμότητα στην εκκόλαψη των αυγών του
 
Στις 12.00 φτάνουμε στο Punta Arenas (PA), ένα χιλιανό λιμάνι, που αν και εκτεθειμένο σε καταιγίδες, θεωρούταν ένα από τα πιο σημαντικά της Χιλής, πριν από την κατασκευή της διώρυγας του Παναμά, καθώς χρησιμοποιούταν ως σταθμός ανεφοδιασμού για τα ατμόπλοια που ταξίδευαν μεταξύ Ατλαντικού και Ειρηνικού ωκεανού. Σήμερα, η κίνησή του περιορίζεται σε κρουαζιερόπλοια και επιστημονικές αποστολές. Η πόλη αποτελεί συχνά τον τόπο έναρξης αποστολών στην Ανταρκτική, αν και η Ushuaia και το Christchurch στη Νέα Ζηλανδία, έχουν επίσης μεγάλο ποσοστό της αντίστοιχης κίνησης. To PA έχει αεροπορική σύνδεση με το Santiago, όχι όμως και με το Buenos Aires. 


Γύρος υπάρχει και στη μακρινή Παταγονία και εξαιρετικά cafe. Εδώ αγοράσαμε και μια κάρτα δικτύου (Entel) της Χιλής για να έχουμε Ιντερνέτ εκτός καφέ, το κόστος της οποίας ήταν γύρω στα 3 ευρώ.  Διαπιστώσαμε όμως, πώς πρέπει να αγοράσουμε και χρόνο ομιλίας (δώσαμε γύρω στα 3000 CLP, δηλαδή 5 ευρώ) για να ενεργοποιηθεί το ιντερνέτ. Μια πληροφορία που την ανακαλύψαμε στο ψάξιμο χάνοντας ώρα συζητήσεων και νεύρων.




Εδώ, στο ΡΑ υπάρχει η πλατεία Munoz Gamero με το άγαλμα του Μαγγελάνου να υπερίπταται των αιθέρων και χαμηλά να βρίσκονται οι γίγαντες παταγόνες με τα τεράστια πέλματα των ποδιών τους, που πήγαιναν οι χιλιανοί τα άγγιζαν και φωτογραφίζονταν. Στις 4.30 φεύγουμε με λεωφορείο της γραμμής Fernadez για Puerto Natales. Η διαδρομή είναι 3 ώρες περίπου και σχεδόν ευθεία. Βουνά δεν υπάρχουν εδώ. Εκεί θα διανυκτερεύσουμε στο ξενοδοχείο Vandaval με αλλαγή φρουράς.

8 day.  Puerto Natales 
Ανακαλύφτηκε ημέρα Χριστουγέννων. Σήμερα θεωρείται ως το σημείο εκκίνησης για το Torres del Paine, μια πεζοπορική-ορειβατική περιοχή της Παταγονίας. Η πόλη μου θυμίζει σταυρόλεξο, με οριζόντιους και κάθετους δρόμους. Μία καμπύλη δρόμου δεν βλέπεις πουθενά. Έχει φαρδιά πεζοδρόμια με παρτέρια από λουλούδια και καθόλου graffiti στους δρόμους. Είναι μια ήσυχη πόλη χωρίς εγκληματικότητα. Η κίνηση είναι συνήθως το πρωί, γύρω στις 6 που αναχωρούν οι ορειβάτες για το περίφημο Torres και το απόγευμα για εκείνους που επιστρέφουν. 




Τα σπίτια της πόλης είναι τυπικά χιλιανά, ισόγεια,  με πολύχρωμη πρόσοψη και χρωματιστά παράθυρα.  Η πρόσοψη συνήθως είναι από ένα είδος ελλενίτ, τσιμέντο και τούβλο δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου. 


τσουνάμι εδώ!!!!!
Δρόμος στο Puerto Natales




Φύγε εσύ, έλα εσύ. Ο Μάκης έφυγε με το πρωινό λεωφορείο για το ίδιο δρομολόγιο που θα ακολουθήσουμε και εμείς σε λίγες μέρες, ενώ ήρθε ο Δημήτρης με πτήση swiss και aerolinas. Τον περίμενα στο busstation, ένα σύγχρονο κέντρο υπεραστικών λεωφορείων, που όποιος το επισκεφτεί αμφιβάλλω αν θα ξαναπάει στα ΚΤΕΛ Κηφισού. Διασχίσαμε την πόλη μαζί και έτσι πήραμε μια πρώτη γεύση. Στον κεντρικό δρόμο βλέπουμε και το μαγαζί ενός έλληνα με το όνομα DIMITRI, μπαίνουμε μέσα να του πούμε ένα γεια και ούτε σημασία μας έδωσε.

Οι πεζοπορικές διαδρομές
1 day trekking
2 day trekking
3 day trekking
4 day trekking
catamaran's day

9 day. Torres del Paine
Το απογευματινό briefing με τον οδηγό μας τον Chalo είχε ως σκοπό να μας δώσει κάποιες γενικές πληροφορίες σχετικά με το trekking. H περιοχή του Torres περιλαμβάνει δυο σημαντικά μονοπάτια, το ένα είναι ορειβατικού ενδιαφέροντος (καλείται circuit) και ενός πεζοπορικού ενδιαφέροντος (καλείται W-trekking). Από συζητήσεις και συγκρίσεις που έκανα με άλλους ορειβάτες, διαπίστωσα ότι το δεύτερο είναι και το θεαματικότερο και καλά κάναμε που το επιλέξαμε.

Guanakos, ένα είδος τοπικού ελαφιού
Η πρώτη αίσθηση των Torres

Ρίγος και εκστασίαση...
Chalo, ο οδηγός μας...
 
Εγερτήριο στις 6.00, πρωινό στις 6.30 και στις 7.00 είμαστε καθ' οδόν με το βανάκι της Moser action. Μιας γερμανοχιλιανής εταιρίας που ασχολείται με δραστηριότητες υπαίθρου. Η απόσταση μέχρι το εθνικό πάρκο του Torres είναι περίπου 2 ώρες. Από μακρυά, στη λίμνη Sarmiento αντικρίζουμε ήδη τους γνωστούς πύργους, για τους οποίους ήρθαμε εδώ.  Με τηλεφακό τους φωτογραφίζουμε χωρίς να ξέρουμε ακόμη ότι σε λίγο θα τους έχουμε στα πόδια μας.



Στην είσοδο του πάρκου γίνεται έλεγχος ταυτοτήτων και αν έχουμε πληρώσει την είσοδο. Μετά από συνοπτικές διαδικασίες του οδηγού μας, αναχωρούμε και σε 15 λεπτά είμαστε στο Refugio Central όπου και θα διανυκτερεύσουμε. Η επικοινωνία γίνεται στα αγγλικά αν και προτιμούν την ισπανική γλώσσα. Μας δίνουν το δωμάτιο almirande nieto, που έχει 6 κρεβάτια, και είναι το όνομα ενός ορεινού όγκου της περιοχή με υψόμετρο στα 2640μ.

Η σημαία τους: ο Σταυρός του Νότου (μπλε), οι κορυφογραμμές (άσπρο)
τα enstancias (ράντζα, κίτρινο)

Η ώρα είναι περασμένες 10.00 και πρέπει να βιαστούμε. Έχουμε διαδρομή 10 χλμ 4 ωρών με συνολική υψομετρική διαφορά τα 1000μ. Ξεκινάμε λοιπόν για το πρώτο trekking στη μακρινή Παταγονία. Μετά από 3 χλμ αρχίζει η ανηφόρα των 500μ, όπου στο διάσελο βλέπουμε το refugio chileno και το μονοπάτι ανεβοκατεβαίνει. Δεξιά του μονοπατιού είναι ο ποταμός Ascensio. Συνεχίζουμε μέσα σε ένα πυκνό δάσος και συναντάμε ένα ξέφωτο από το οποίο αρχίζει μια ανελέητη ανηφόρα 300μ, που μου θυμίζει Νταβάλιστα ή κάτι χειρότερο.... το δάσος αραιώνει και το τοπίο γίνεται αλπικό, πετρώδες και στο τέλος με μεγάλες κροκάλες. Σε μια στροφή, αντικρίζουμε τους πύργους. Το θέαμα είναι εκθαμβωτικό. Ο οδηγός μάς λέει να συνεχίσουμε γιατί μας περιμένει καλύτερη θέα. Κόβουμε από το γνωστό μονοπάτι και βγαίνουμε σε ένα μπαλκόνι που οι πύργοι πλέον είναι μπροστά μας.





Είμαστε σε υψόμετρο 1000μ και οι πύργοι ορθώνονται στα 2840 μ (ο υψηλότερος), δηλαδή η κάθετη ορθοπλαγιά τους έχει ύψος περίπου 1800μ. Αφάνταστη διάσταση για ευρωπαϊκά δεδομένα. Η θέασή τους είναι αρκετά ικανοποιητική αν και επικρατεί μια ομίχλη που κρύβει τις κορυφές τους. Στη βάση τους μικρή παγετώνες και πιο κάτω μια λίμνη που συλλέγει τα λιωμένα νερά τους. Η περιοχή είναι πετρώδες και δεν υπάρχει ούτε δείγμα χλόης.



Οι 3 πύργοι του Torres del Paine
 
Τους 3 αυτούς πύργους (Torres d'Agostini, Torres Central, Torres Monzino) τους πρωτοαναρρίχησαν ιταλοί αλπινιστές στη δεκαετία του '60 και μετά ακολούθησαν βρετανοί. Δεν υπήρχε μεγάλο ενδιαφέρον της περιοχής μέχρι που έγινε γνωστή Παταγονία στις αρχές τις δεκαετίας του '70.
 
αυτός....
...και εγώ
καταφύγιο Chileno

Επιστρέφουμε γρήγορα στο καταφύγιο επειδή στις 8.15 έχουμε το δείπνο. Τα χιλιανά καταφύγια διαχειρίζονται από ιδιωτικές εταιρίες, είναι σχετικώς ακριβά αλλά έχουν πολύ καλές ανέσεις και είναι πολύ περιποιημένα. Τα περισσότερα έχουν ζεστό νερό και μπάνιο. Μπορείς να πιεις την μπύρα ή το τσάι σου, να παίξεις ένα επιτραπέζιο παιγνίδι, να ξεκουραστείς από την πεζοπορία. Το φαγητό σχετικά καλό, συνήθως το δείπνο περιλαμβάνει σούπα, κύριο πιάτο (κανονικό ή χορτοφαγικό), σαλάτα και γλυκό. Το νερό δεν πίνεται εύκολα. Έχει μια απόχρωση σκούρο ανοικτό, επειδή το συλλέγουν από λίμνες και του βάζουν μπόλικο χλώριο. Σε αντίθεση με την Ευρώπη, το νερό από τα ρυάκια εδώ πίνεται. Προέρχεται από το κάτω μέρος των παγετώνων και μπορεί να είναι 3000 ή 5000 ετών, σαν το παλιό καλό κρασί!! Φυσικά δεν γνωρίζω τί μικροοργανισμοί υπήρχαν τότε. Σήμερα, μέρες μετά από την πόση του αισθάνομαι μια χαρά!


πρωινές φωτό στα Torres
δείκτης υπεριώδους ακτινοβολίας

Η πρώτη εντύπωση είναι ότι τα μονοπάτια είναι γεμάτα από κόσμο και μάλιστα από νεαρά παιδιά με ηλικία 35- και τα περισσότερα είναι ζευγάρια. Τα μονοπάτια είναι πολύ καλά σηματοδοτημένα και βασικά δεν χρειάζεσαι οδηγό. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί μειώνει το κόστος του ταξιδιού. Όμως, θα πρέπει να έχεις αναλάβει όλη την οργάνωση μόνος σου: κάρτα εισόδου, καταφύγια , λεωφορεία κ.λπ. Επίσης, κάποιες φορές είναι απαραίτητη η γνώση ισπανικών.

10 day.  Los Cuernos
Οι διαβρωτικές διεργασίες που έγιναν στην περίοδο των παγετώνων έχουν διαμορφώσει την σημερινή τοπογραφία της περιοχής και είναι κυρίως υπεύθυνη για τη "γλυπτική" των πύργων του Torres del Paine. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα Cuernos del Paine, των οποίων οι κεντρικές ορθοπλαγιές του έχουν διαβρωθεί εντελώς, αφήνοντας πίσω τον πιο ανθεκτικό γρανίτη.




Δέκατη μέρα του ταξιδιού και πρωινό έχουμε κάπως αργά, στις 8.00. Βούτυρο με ψωμί ψιλοχάλια, τυρί, ζαμπόν και πάντοτε ομελέτα νερουλιαστή. Πάντα πίνουμε τσάι γιατί ο καφές είναι σε σκόνη και τον φτιάχνεις μόνο σου. Στις 9.00 αναχωρούμε για μια διαδρομή 16 περίπου χιλιομέτρων και ΥΔ γύρω στα 700μ. Βαδίζουμε κατά μήκος της λίμνης Nordenskjold με ανεβοκατεβάσματα σε μικρούς λόφους. Ο αέρας είναι έντονα αισθητός και τον έχουμε κόντρα, μας εμποδίζει στο περπάτημα. 

Los Cuernos
....



Εντούτοις, σε 3 ώρες φτάνουμε στο Mirador, ένα lookout των Cuernos που οι πρόποδές του φτάνουν μέχρι το μονοπάτι μας. Υψώνονται μπροστά μας σαν γίγαντες τις ελληνικής μυθολογίας, ο μεσαίος να μας κοιτά σαν τον Πολύφημο του Οδυσσέα. Είναι εκπληκτικά ψηλοί οι πύργοι, ενώ σαν φόντο έχουν τον παγετώνα frances.

Κόνδορας εν πτήση

Είναι ηλιόλουστη μέρα αλλά με δυνατές ριπές ανέμου. Οι κορυφές και το σχήμα τους φαίνεται ολοκάθαρα. Δεν έχουν ίχνος χιονιού στις ορθοπλαγιές τους, τόσο κάθετες είναι και εκεί φωλιάζουν μόνο οι κόνδορες. Εκεί που υπάρχουν εστίες χιονιού, η πλαγιά έχει μεγαλύτερη κλίση και μπορούν οι αναρριχητές να διανυκτερεύσουν σε αναγκαστικό bivouac. Είναι εύκολο αναρριχήσιμο μέχρι ενός σημείου. Από εκεί και πάνω είναι τόσο σαθρό, που το αποφεύγουν. Οι απογευματινές ακτίνες του ηλίου, του δίνουν μια ιδιαίτερη σουρεαλιστική εικόνα και το κάνουν ακόμη πιο μαγευτικό.

Refugio Guernos
Glacier Frances



Refugio Cuernos
..από εδώ πέρασε ένας έλληνας...

Κάνουμε διάλειμμα στο Refugio Cuernos, όπου πίνουμε μια μπύρα Austral Calafate. Είναι μια κόκκινη γευστική μπύρα που μου άρεσε ιδιαίτερα. Είναι πολύ συμπαθητικό το καταφύγιο με θέα προς τη λίμνη και τον παγετώνα frances. Συνεχίζουμε για μια ώρα ακόμη για το Refugio frances όπου και θα διανυκτερεύσουμε. Είναι ένα πρωτότυπο καταφύγιο με πλαστικό θόλο και σιδηροκατασκευή. Μέσα έχει φιλιστρίνια και μικρά δωμάτια με κουκέτες ανά δυο. Έχει σόμπα, μπάνιο και τουαλέτα. Όχι όμως και ζεστό νερό.

Refugio Frances
Καρακάρα.. η μασκότ του καταφυγίου


Refugio Frances σε στυλ αστεροσκοπείου
 
Τα σκεπάσματα είναι ένας υπνόσακος, συνεπώς θα πρέπει να έχετε μαζί σας τουλάχιστον  ένα υπνοσέντονο. Έξω φυσά ένας δυνατός άνεμος που τον ακούμε από το ανοικτό φιλιστρίνι. Συνήθως με θόρυβο δεν μπορώ να κοιμηθώ, αλλά αυτός ο θόρυβος πραγματικά με αποκοιμίζει, ιδίως αν έχουμε πιει και ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί.

11 day.  Compamento Britanico
Όλο το βράδυ ακούγαμε τους τριγμούς των παγετώνων, που δεν κοιμούνται, βρυχώνται, κινούνται και συνεχώς μετατοπίζονται. Ο θόρυβος προκαλεί ένα δέος, δεν είναι ούτε ο ήχος ενός πυροτεχνήματος, ούτε η εκπυρσοκρότηση ενός τουφεκιού. Είναι ένα ήχος αγωνίας, που ο παγετώνας στέλνει σε εσένα και να σου λέει ότι η ζωή του τελείωσε. Ο πάγος 3000 ετών έλιωσε, έγινε νερό και κυλά στο ρυάκι που σε λίγο θα συναντήσεις. 




Ήδη στις 8.00 είμαστε στο μονοπάτι. Σήμερα έχουμε μεγάλη διαδρομή, γύρω στις 10 ώρες και θα πρέπει να φτάσουμε στο επόμενο καταφύγιο Paine Grande κάποια συγκεκριμένη ώρα. Βρισκόμαστε στο μεσαίο πόδι του W και στα αριστερά μας είναι ο ορμητικός ποταμός Frances και ο ομώνυμος παγετώνας. Δεξιά μας είναι οι Los Cuernos. Βαδίζουμε συνεχώς μέσα σε δασώδη περιοχή, άλλοτε με πυκνή και άλλοτε με αραιή βλάστηση. Ο στόχος είναι το plateau Britanico, ένα βραχώδες ξέφωτο με θέα προς το indian head και σε άλλους ορεινούς όγκους με μέσο υψόμετρο τα 2200μ. Στο indian head δεν έχει αναρριχηθεί κανείς αναρριχητής. Έχει μεγάλη σαθρότητα και είναι επικίνδυνο.   προτιμούν τη σιγουριά των torres del paine.



Πίσω όμως στα Cuernos, την επιβλητικότητα των οποίων δεν μπορεί να κλέψει κανείς άλλος ορεινός όγκος. Ο μεσαίος ορεινός του όγκος είναι ένας ερυθρωπός γρανίτης. Ο οδηγός μας έχει ανέβει εκεί επάνω, αλλά αναγκάστηκε να διανυκτερεύσει κάπου πριν την κορυφή, γιατί ο οδηγός του τραυματίστηκε και περίμεναν βοήθεια την άλλη μέρα το πρωί. Μας έδειξε το σημείο που διανυκτέρευσαν, έχει μια μικρή χιονούρα, που σημαίνει ότι η κλίση δεν είναι τόσο απότομη. Φθάνοντας στο plateau βρέχει ασταμάτητα. Δύσκολο ακόμη και για φωτογραφίες και η ορατότητα είναι περιορισμένη. Το μονοπάτι γλιστρά και θέλει προσοχή.


Εκθαμβωτική θέα των Cuernos
 
Η επιστροφή γίνεται με ταχύ ρυθμό, φαίνεται σήμερα έχουμε αρκετή ενέργεια. Φτάνουμε στο campamento italiano, όπου είχαμε αφήσει τα βαριά πράγματα και συνεχίζουμε για 2,5 ώρες ακόμη προς το Paine grande, ένα καταφύγιο πολύ μεγάλο που έχει τη δυνατότητα να διανυκτερεύσεις σε σκηνές. Ο αέρας μας ακολουθεί με το ισχυρό άγγισμά του. Ο καιρός στην Παταγονία δεν είναι κρύος, είναι μόνο δροσερά κρύος. Διερχόμαστε μέσα από ένα καμένο δάσος, που το 2012 από μια απροσεξία κάηκε σε μεγάλη έκταση και προκαλούν θλίψη οι γυμνοί κορμοί του.


Σε όλη σχεδόν τη διαδρομή από την αρχή μέχρι τέλους δεν υπάρχει δίκτυο. Είσαι σε ένα κόσμο απομονωμένο από τον υπόλοιπο. Στο Lodge Paine Grande υπάρχουν όμως κάποια σημεία που πιάνεις έστω και περιορισμένα για ένα σύντομο μήνυμα. Στα σημεία αυτά έχουν βάλει μια πέτρα για να αναγνωρίζονται. Πίσω στο καταφύγιο, αφού πήραμε το δωμάτιο κατεβαίνουμε στο μπαρ για μία μπύρα προς ενυδάτωση και περιμένουμε να έλθει η σειρά μας για το δείπνο.



Τα περισσότερα καταφύγια έχουν θύρες USB για να φορτώσεις το κινητό σου, αλλά και οι ηλεκτρικές πρίζες με 220V. Όμως η εισδοχή διαφέρει συνήθως από του ευρωπαϊκού τύπου (μοιάζουν σαν τις αμερικάνικες) και γιαυτό χρειάζεσαι έναν αντάπτορα.


12 day. Refugio Grey, Kayak
Σήμερα είναι η τελευταία πεζοπορική διαδρομή κατά μήκος της λίμνης Grey. Αρχικά, η διαδρομή ανεβοκατεβαίνει σε μικρούς λόφους, διέρχεται μέσα από βάλτους, στους οποίους έχουν τοποθετήσει μικρούς κορμούς δένδρων για να αποφύγουμε τη λάσπη, ενώ καθ οδόν κόβουμε και τα μικρά calafate που είναι πολύ νόστιμα. Πρωινές φωτογραφίες των Cuernos.



Έχει δυνατό βόρειο άνεμο. Προχωράμε όμως μέσα σε μια ηλιόλουστη μέρα. Σε 3 περίπου ώρες φτάνουμε σε ένα viewpoint από το οποίο έχουμε εξαιρετική θέα προς τη λίμνη με τα αιωρούμενα παγόβουνα και προς τον παγετώνα Grey, που φτάνει μέχρι την άκρη της λίμνης. Εκτείνεται πολύ βόρεια ακόμη και 350 χλμ αποτελώντας έτσι το μεγαλύτερο παγετώνα της περιοχής.



Στο καταφύγιο Grey επικρατεί άπνοια και έχουμε ήλιο καλοκαιρινό. Πολύ συμπαθητικό το τελευταίο μας κατάλυμα με ωραία τραπεζαρία και ευρύχωρα δωμάτια. Φθάνοντας εδώ βλέπουμε το μετρητή της υπεριώδους ακτινοβολίας και δείχνει 7 (alto UV). Όλα σχεδόν τα καταφύγια έχουν μετρητή που σου δείχνει πόσο έντονη είναι για σήμερα η υπεριώδης ακτινοβολία του ηλίου. Εδώ στο νότιο ημισφαίριο, η τρύπα του όζοντος είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι στο βόρειο και οι κάτοικοι το αντιμετωπίζουν με αντιηλιακή κρέμα υψηλού δείκτη, καπέλο και μάλλινα ρούχα.


Για όποιον θέλει να κλείσει μόνος του τα καταφύγια, κάποιες ενδεικτικές τιμές είναι οι εξής: μπύρα 7-8 ευρώ, δείπνο γύρω στα 30 ευρώ και με διανυκτέρευση 80 και σε σκηνές γύρω στα 20 ευρώ. Γενικά, η Χιλή είναι ακριβότερη από την Αργεντινή.

Austral για ενυδάτωση
 
Στις 2.30 έχουμε κλείσει ραντεβού για kayak για να πλησιάσουμε όσο είναι δυνατό τον παγετώνα. Δυο νέα παιδιά μάς κάνουν ένα σύντομο μάθημα χειρισμού του σκάφους (χαχα) και μας δίνουν οδηγίες το τί θα πρέπει να κάνουμε αν πέσουμε μέσα στο νερό των 5β.  Άστο καλύτερα... θα φωνάξουμε να μας βγάλουν πεθαμένους!!! Φοράμε ισοθερμική ολόσωμη νεοπρέν, από πάνω το σωσίβιο και από κάτω ένα επιπλέον ένδυμα που πιάνει στο άνοιγμα του καγιάκ και στεγανοποιεί τον εσωτερικό χώρο.



Τα καγιάκ είναι των δυο ατόμων, που ο πισινός κάνει χρέη πηδαλιούχου και ο μπροστινός απλά κωπηλατεί κόντρα στο κύμα. Σε πλάγιο κύμα μπορεί το καγιάκ να αναποδογυρίσει. Κωπηλατούμε για 25 λεπτά συνεχώς και διερχόμαστε δίπλα από πλεούμενους μικροπαγετώνες. Μπαίνουμε μέσα σε ένα μικρό κολπίσκο, ξεκουραζόμαστε και αρχίζουμε τις φωτογραφίες. Το θέαμα είναι εκπληκτικό, όπως και ο καιρός. Τώρα επικρατεί άπνοια, ειδική στιγμή για καγιάκ. Είμαστε πολύ τυχεροί.

Kayak στη λίμνη Grey

Πλησιάζουμε τον παγετώνα Grey γύρω στα πενήντα μέτρα. Μας ακολουθούν και οι οδηγοί της σχολής για κάθε περίπτωση. Χαζεύουμε δεξιά και αριστερά. Η ώρα περνά χωρίς να το καταλάβουμε. Είμαστε εδώ γύρω στις 2 ώρες. Συνολικά είμαστε γύρω στα 6-7 σκάφη, με τους γάλλους να δείχνουν τις δεινές τους ικανότητες στη χρήση του κουπιού. Τελικά μαθαίνουμε και εμείς χρονισμό και πάμε σφαίρα... εεεε αυτό ήταν.
 
 
Το απόγευμα είναι ηλιόλουστο και επικρατεί άπνοια. Τι να κάνουμε λοιπόν;; Αποφασίζουμε να πάμε σε ένα μικρό κόλπο που είναι γεμάτο μικρά παγοβουνάκια που επιπλέουν. Είναι μισή ώρα δρόμο μέσα στο δάσος. Εκεί λοιπόν βάζουμε τα πόδια μας μέσα στο νερό ακουμπώντας και μικρά τεμάχια πάγου. ΤΟ νερό είναι πολύ κρύο. Δεν αντέχουμε πάνω από 10 δευτερόλεπτα, ίσως και πολλά λέω. Στην επιστροφή όμως πετάμε. Αισθανόμαστε σαν να είναι ξένα πόδια που έχουν ξεκουραστεί για τουλάχιστον ένα μήνα. Είναι η αποθεραπεία που χρειαζόμασταν.





χρωματισμός που .... τσακίζει
σε θερμοκρασία 5β

βλέποντας την κορυφή....
13 day.  Glacier Grey, Catamaran
Σήμερα είναι η μέρα του αποχαιρετισμού της πεζοπορίας και του Torres del Paine. Ξυπνάμε, ως συνήθως στις 7.00, παίρνουμε πρωινό, μία από τα ίδια, και φεύγουμε βουρ για να αισθανθούμε για λίγο το ορειβατικό μονοπάτι circuit, που ανεβαίνει προς το διάσελο Garnder, το οποίο μπορείς μόνο να κατέβεις και όχι να το ανέβεις. 
 
 Λένε ότι είναι πολύ απότομο, ίσως σαν την Νταβάλιστα ή ακόμη χειρότερο. Προχωράμε για 45 λεπτά μέσα στο δάσος με μικρή ανηφόρα και φτάνουμε στην πρώτη κρεμαστή γέφυρα. Υπάρχει και δεύτερη, ακόμη πιο θεαματική, αλλά ο χρόνος δεν μας φτάνει. Στις 11.00 μας περιμένει το catamaran.
 


Lago Grey είναι το όνομά του, γεμάτο από επισκέπτες με σούπερ τηλεφακούς, για να φωτογραφήσουν ακόμη και τους παγοκρυστάλλους των παγόβουνων. Επιβιβαζόμαστε και φοράμε σωσίβια εφόσον θέλουμε να μείνουμε στο κατάστρωμα. Μας κερνάνε pisco sour, ένα αλκοολούχο κοκτέιλ περουβιανής προέλευσης που είναι χαρακτηριστικό στη Χιλή και στο Περού. Το pisco έχει σχέση με χυμούς εσπεριδοειδών και γλυκαντικών ουσιών. 
 

Πλησιάζουμε τον παγετώνα και φωτογραφιζόμαστε. Η μέρα είναι ιδανική για φωτογράφηση. Ο ήλιος λάμπει και ρίχνει όλες τις χρωματικές του αποχρώσεις πάνω στα παταγονικά βουνά, τη λίμνη και τους παγετώνες. Ο αποχαιρετισμός είναι τέλειος και αντικατοπτρίζεται πάνω στα απόνερα που αφήνουν οι προπέλες του καταμαράν.





adios Patagonia
 
Αποβιβαζόμαστε σε μια αμμουδερή παραλία και τη διασχίζουμε για 20 λεπτά μέχρι να δούμε τα πρώτα σπίτια, να έχουμε δίκτυο και το βανάκι της επιστροφής. Και όλα αυτά μετά από τόσες μέρες. Τρέχουμε πάνω σε άσφαλτο πλέον και πλέον απομακρύνονται οι ορεινοί όγκοι που μας μάγεψαν όλες αυτές τις ημέρες.  Το Puerto Natales είναι μία ώρα δρόμο.


βουνά περπατημένα και αγαπημένα
τα Cuernos από το βανάκι της επιστροφής

Πάλι στο ίδιο ξενοδοχείο (Vandaval) και βγαίνουμε για την τελευταία βόλτα. Επιλέγουμε ένα container εστιατόριο με το όνομα sentolla και παραγγέλνουμε tapas (ostiones) και για κύριο πιάτο  Meros, ψάρι σαν μπακαλιάρος. Για μπύρα πίνουμε Austral Calafate, για τελευταία φορά αυτήν την γευστική χιλιανή μπύρα.



14 day: Glacier Moreno, El Calafate
Με τα λεωφορεία της Bus Sur ξεκινάμε για το El Calafate. Περνάμε πρώτα από τα χιλιανά σύνορα για να επιστρέψουμε την κάρτα εισόδου και μετά στα αργεντίνικα σύνορα με τυπικές και γρήγορες διαδικασίες. Νομίζω ότι είμαστε σε έρημο. Δεξιά και αριστερά υπάρχουν estancias (ράντζα) που βόσκουν κάποιες αγελάδες και τα Guanakos, ένα είδος ελαφιού, που συναντάται στην περιοχή. 


Το άνετο πούλμαν τρέχει με 95 χλμ/ω στη Χιλή και με 85 χλμ/ω στην Αργεντινή. Υπάρχει ένδειξη ταχύτητας για τους επιβάτες, που αν την υπερβεί ο οδηγός μπορεί κάποιος να διαμαρτυρηθεί. Η ασφάλεια πάνω από όλα γράφει μια πινακίδα στα ισπανικά. Άντε λοιπόν να διαμαρτυρηθεί σε οδηγό του ΚΤΕΛ στην Ελλάδα για την ταχύτητα. Πλησιάζοντας προς το El Calafate βλέπουμε τους ορεινούς όγκους του Fritz Roy να τρυπούν τον ουρανό. Από εδώ ξεκινούν οι ορειβάτες για αυτήν τη συστάδα βουνών.


τελευταίος σταθμός στη Χιλή...
.... Αργεντινή
 
Φτάνουμε στο El Calafate και έχουμε 6 ώρες καιρό για τη βραδινή πτήση προς το Μπουένος Άιρες. Ο Παγετώνας Moreno είναι ξακουστός και υπάρχουν πολλά βίντεο που δείχνει τις κατακρημνίσεις του. Παίρνουμε ένα ταξί με τη συμφωνία να μας περιμένει και μετά να μας πάει στο αεροδρόμιο. Δέχεται με 85$.




Στην είσοδο του πάρκου υπάρχει εισιτήριο. Φθάνοντας, διασχίζουμε μια περιφερειακή ξύλινη γέφυρα που με πολύ ωραία θέα προς τον παγετώνα, ενώ μικρά πλοιάρια τον προσεγγίζουν. 



Όπως είναι γνωστό, κάθε παγετώνας μετακινείται 1-2 μέτρα κάθε μέρα. Ο παγετώνας καθώς επεκτείνεται, συναντά την απέναντι ξηρά αποκόπτοντας έτσι το νότιο βραχίονα της λίμνης Braco Rico από την υπόλοιπη λίμνη. Τότε, η στάθμη του Braco Rico αρχίζει να ανυψώνεται σταδιακά, δεχόμενη τα ύδατα της λεκάνης απορροής της, φθάνοντας έως και 30 μέτρα πάνω από τη στάθμη της υπόλοιπης λίμνης. Η δύναμη που ασκεί το νερό στη βάση του παγετώνα τον διαβρώνει σιγά-σιγά, έως ότου αναγκάζεται το παγωμένο αυτό φράγμα να καταρρεύσει τελείως και τα νερά να παροχετευτούν στη λίμνη μέσω του πορθμού Canal de los Tempanos.  


Αυτό συμβαίνει κάθε 4 χρόνια και η τελευταία "έκρηξη" έγινε το 2016 με διαφορά μερικών ωρών από την αναμενόμενη. Όπως φαίνεται και σε σχετικά βίντεο του διαδικτύου, σχηματίζεται αρχικά μια μεγάλη τρύπα, σαν σπηλιά, και μετά καταρρέει η οροφή της. Το θέαμα είναι μοναδικό και η επισκεψιμότητα φτάνει το μέγιστο κάθε τετραετία. Τώρα το σκηνικό είναι έτοιμο για την έναρξη του επόμενου κύκλου που προβλέπεται το 2020.





Η βραδινή πτήση είναι στην ώρα της. Φτάνουμε στο Μπουένος Άιρες αργά τα μεσάνυκτα, στην πιό ερωτική πόλη του κόσμου.


Pictures by Dimitris (Buenos Aires, Puerto Natales, El Torres del Paine, Los Cuernos, Grey lake)
Buenos Aires


Puerto Natales
towards to Torres del Paine
 
Los Cuernos
 
Refugio Paine Grande
Καγιάκ στη λίμνη Grey
Good bye Patagonia
Torres del Paine during winter
Ένα χρόνο μετά το επικό ταξίδι.... η Γη του Πυρός είναι απομονωμένη λόγω της πανδημίας.
Posted by

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)