South Atlantic Odyssey III: Tristan da Cunha, στο πιό απαμακρυσμένο νησί του κόσμου

O sooty albatross είναι ένα θαλασσοπούλι του Νότιου Ατλαντικού Ωκεανού υπό εξαφάνιση.
Αναπαράγεται σε απομακρυσμένα ηφαιστειακά νησιά, όπως το Τριστάν ντα Κούνια και το νησί
Gough και περνά όλη του τη ζωή στη θάλασσα αναζητώντας καλαμάρια και  ψάρια. 

Ερχόμενος από τη Νότια Γεωργία
23-27. μέρα (8-12 Απρ.) Διασχίζοντας το Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό
28-30. μέρα. (13-15 Απρ.) Tristan da Cunha-Inaccessible Island
31-32. μέρα (16-17 Απρ.) Nightingale Island-Gough Island
33. μέρα. Το ταξίδι διασχίζει Υποτροπικές περιοχές προς το νησί της Αγίας Ελένης

myVideo(birds in Nightingale Island)

23-27. (8-12 Απρ.) διασχίζοντας το Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό
23. μέρα (8 Απρ.) εν πλω

7.00, ξυπνώ χουζουρεύοντας και γνωρίζοντας ότι τις επόμενες πέντε μέρες θα έχουμε μόνο διαλέξεις, φωτογράφιση και πολύ αγνάντι. Αυτή η κατάσταση με τις διαλέξεις μού θυμίζει τα θερινά σχολεία μιάς κάποιας άλλης εποχής. Μπορεί τώρα να μην έχω φοιτητές και φοιτήτριες, αλλά συμπαθητικές θείες που αψηφούν κρύο, ανέμους, κύματα και ταλαιπωρία, φορούν το σωσίβιο και είναι πρώτες στη γραμμή για τις zodiacs. Το θερμόμετρο δείχνει 3β, δεν διαφέρει πολύ από της θάλασσας με 5β, ο ουρανός συννεφιασμένος και η διάθεση στο υπερπέραν, εκεί στη γραμμή του ορίζοντα, που ενώνει δύο άπειρα, του ουρανού και της θάλασσας και τα θαλασσοπούλια να μας ακολουθούν.

συνταξιδιώτισσες έτοιμες για όλα

9.00-11.00, Σε μια περιοχή που δεν βλέπεις στεριά, τι άλλο θα μπορούσε να παρακινήσει τις αισθήσεις μας, ο ουρανός και η θάλασσα. Σήμερα λοιπόν το πρωί έχουμε δυο σχετικές διαλέξεις. Η πρώτη με τον Eduardo, που είναι από τη Γουατεμάλα και μας έδειξε μια όμορφη φωτογραφία του ηφαιστείου τους, που το θαύμαζε μικρός. Ξεκίνησε τη σειρά ομιλιών του με μια διάλεξη αστρονομικού ενδιαφέροντος.

(φωτό από διάλεξη)

Το πιό εντυπωσιακό της ομιλίας ήταν ο μετεωρίτης του Chelyabinsk που εμφανίστηκε το Φεβρουάριο 2013 στην ομώνυμη ρωσική πόλη στα Ουράλια Όρη. Εισήλθε στην ατμόσφαιρα με ιλιγγιώδη ταχύτητα, εξερράγη σε ύψος 30 χιλιομέτρων και η ενέργεια, που απελευθερώθηκε ήταν 30 φορές μεγαλύτερη από τη βόμβα της Χιροσίμα. Έμεινε στην ιστορία ως η μεγαλύτερη καταγεγραμμένη είσοδος ουράνιου σώματος στην ατμόσφαιρα της Γης μετά το γεγονός της Τουνγκούσκα το 1908. Το μεγαλύτερο κομμάτι τού μετεωρίτη κατέληξε στη λίμνη Chebarkul, όπου ανασύρθηκε αργότερα και σήμερα εκτίθεται στο μουσείο τής πόλης. 

βίντεο με το μετεωρίτη, όπως καταγράφηκε στην ομώνυμη πόλη

 

14.00,  ...παγόβουνα ενόψει... φώναξε ο οπτήρας, που κάνει χρέη λοστρόμου παρατηρητή. Ακούγαμε τη διάλεξη για τους πιγκουίνους και οι μισοί πεταχτήκανε έξω με φωτογραφική διάθεση. Δεξιά, βλέπαμε ένα τραπεζοειδές παγόβουνο τεραστίων διαστάσεων, σε απόσταση περίπου 5 χλμ και αριστερά 4 μυτερά και γυαλιστερά παγόβουνα, με παγωμένες πλευρές. Βρίσκονται πολύ μακρυά από τον τόπο που αποκολλήθηκαν (πιθανώς από την ανταρκτική ίσως και από τη Νότια Γεωργία) και ταξιδεύουν ακόμη, προτού λιώσουν εντελώς, κάπου στα μέσα του ωκεανού. Σε λίγο, πάλι ο οπτήρας αναγγέλλει ...φάλαινες σε ώρα 2.... και οι μισοί του ακροατηρίου (λάτρεις των φαλαινών) πετάχτηκαν έξω, τελικά ο Μartin έμεινε μόνος του να (παρα)μιλά για τους πιγκουίνους λέγοντάς μας ότι υπάρχουν 21 είδη και όλοι κατοικούν στο νότιο ημισφαίριο ..ουδείς στην Αρκτική. Οι πιο γνωστοί είναι ο βασιλικός, ο αυτοκρατορικός, ο Gentoo, o Adelie, o Macaroni, ο Chinstrap και ο Rοckhopper με τα κόκκινα μάτια.

  

 

15.30, αφήνω τη θαλπωρή του σαλονιού και βγαίνω έξω. Κρύος άνεμος με λούζει και τα χνώτα μου διακρίνονται να με περιτριγυρίζουν σαν πιρουέτες ολόγυρά μου... Είμαστε ακόμη νότια της τροπικής ζώνης ...σκέφτηκα. Ο άνεμος είναι δυτικός και όλοι έχουν μαζευτεί στο απάνεμο κατάστρωμα, είναι κουκουλωμένοι με το δάκτυλο στη σκανδάλη (κλείστρο) περιμένοντας τη φάλαινα ή τουλάχιστον ένα skua, κάποιον άλμπατρο να εφορμά με αέρινη πτήση στην κατεύθυνση του ανέμου.

18.30, H Aitana μάς θυμίζει τους καταβατικούς ανέμους, που θεωρούνται gravity winds στεγνοί και πολύ κρύοι άνεμοι, σε αντίθεση με τους Foen που είναι υγροί και ζεστοί.  Στην ουσία, πρόκειται για ανέμους που "γλιστρούν" προς τα κάτω, από τις κορυφές των βουνών  προς τις πεδιάδες ή και στην επιφάνεια της θάλασσας, όπως τους ζήσαμε στην Ανταρκτική. Το μυστικό τους στηρίζεται στη βαρύτητα και τις διαφορές θερμοκρασίας. Πώς δημιουργούνται; Κατά τη διάρκεια της νύχτας, οι κορυφές των βουνών χάνουν γρήγορα θερμότητα και ο αέρας  που βρίσκεται εκεί παγώνει επίσης, συνεπώς γίνεται πυκνότερος και βαρύτερος από τον θερμότερο αέρα που στα χαμηλότερα στρώματα. Λόγω της βαρύτητας, αυτός ο βαρύς και ψυχρός αέρας αρχίζει να "κυλάει" προς τα κάτω, ακολουθώντας τις πλαγιές του βουνού.

 

υπέροχες λήψεις με σούπερ τηλεφακό

   

20.45, στο σαλόνι έχουμε auction για το South Georgia Heritage Trust. Ως συνήθως, οι τιμές θα εκτοξευτούν σε δυσθεώρητα ύψη. Αυτό το όμορφο κόκκινο καπελάκι το εκτίμησαν για 125£ και βέβαια δεν είναι η πραγματική του αξία, άλλα τα χρήματα θα πάνε για έναν καλό σκοπό. Και είμαστε προσεκτικοί, δεν σηκώνουμε το χέρι μας για να ξύσουμε τη μύτη μας ή το κεφάλι μας, γιατί η ενέργεια αυτή θεωρείται "κτύπημα" και αύξηση της προσφοράς... Και όταν κατακυρώνεται, τρέχει ο Εduardo και αναζητά την πιστωτική σας κάρτα!

ένα καπελάκι σε τιμή πλειστηριασμού 125£

24. μέρα (9 Απρ.) εν πλώ

7.00, καλημέρα, καλήμερα. Σήμερα πήρα πρωινό στο σαλόνι ατενίζοντας τον ορίζοντα, μαζί με μια κούπα ζεστού καφέ. Ο καιρός παραμένει κρύος στους 3β. Είναι 9 μέρες που έχουμε αποπλεύσει από την Αργεντινή (Ουσουάια) και οι μέρες περνούν απροσδόκητα με ενδιαφέρον είτε με φωτογράφιση είτε με διαλέξεις, ακόμη και με διάβασμα, ξέχασα το φαγητό. Εντούτοις δεν έχουμε δει μέρα με ήλιο, μόνο σύννεφα, αέρα και κύματα. Τα πουλιά μάς ακολουθούν.

Είδος Albatross Tristan. Ένα κυρίαρχο πουλί του ωκεανού,
που γλιστρά αβίαστα για ώρες πάνω στα κύματα.

10.15, έχουμε την πρώτη διάλεξη για το Tristan da Cunha από τον Conrad κάτοικο του νησιού, ότι ανήκει σε ένα νησιωτικό σύμπλεγμα, που θεωρείται το πιό απομακρυσμένο αρχιπέλαγος του νότιου ατλαντικού ωκεανού, να απέχει περίπου 3000 χλμ από τις ακτές της Νότιας Αφρικής όσο και της Βραζιλίας/Αργεντινής. Μοναδικός οικισμός είναι το Εδιμβούργο των Επτά Θαλασσών, όπου κατοικούν 267 άνθρωποι, κυρίως απόγονοι των πρώτων εποίκων, κυρίως σκώτοι, άγγλοι, ιταλοί και ολλανδοί. Η πρόσβαση στο νησί είναι εξαιρετικά περιορισμένη (εμείς περιμέναμε μία μέρα να κοπάσουν οι άνεμοι για να αποβιβαστούμε), με τους ταξιδιώτες να φτάνουν μόνο λίγες φορές το χρόνο (κυρίως από το Cape Town), επειδή δεν υπάρχει αεροδρόμιο (ούτε νοσοκομείο), αλλά ούτε και λιμάνι, εντούτοις υπάρχουν πολλά αυτοκίνητα και τρεις εκκλησίες. Η μόνη ασχολία των κατοίκων είναι η αλιεία και η καλλιέργεια πατάτας. Το πόσιμο νερό προέρχεται μόνο από τη βροχή, η παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος γίνεται από πετρελαιοκινητήρες, ενώ η επικοινωνία γίνεται μέσω Starlink.

ο Conrad ετοιμάζεται για τη διάλεξη

η σύνδεση του νησιού με τον υπόλοιπο κόσμο γίνεται μόνο με πλοίο

στιγμές της έκρηξης του ηφαιστείου και καταστροφές που προκάλεσε

βρετανικό έδαφος χωρίς μασονία, δεν γίνεται!!

Το νησί καταγράφηκε για πρώτη φορά (1506) από τον πορτογάλο εξερευνητή Tristão da Cunha, πίστευε ότι ήταν ακατοίκητο και το ονόμασε με το όνομά του, Ilha de Tristão da Cunha. Η πρώτη επίσημη απόβαση στο νησί έγινε σχεδόν 100 χρόνια αργότερα (1643) από το πλήρωμα του πλοίου Heemstede της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, όταν οι ολλανδοί σταμάτησαν στο νησί και άλλες τέσσερις φορές τα επόμενα 25 χρόνια. Αν και η πρώτη επιστημονική εξερεύνηση έγινε από τους γάλλους (1793), το Ηνωμένο Βασίλειο προσάρτησε το νησί (1816) στέλνοντας μια φρουρά για να εξασφαλίσει την κατοχή του. Αυτό δικαιολογήθηκε ως μέτρο για να αποτραπεί η χρήση του νησιού ως βάση για οποιαδήποτε προσπάθεια απελευθέρωσης του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, που ήταν ήδη εξορισμένος στο "γειτονικό" νησί της Αγίας Ελένης. Από τότε λοιπόν, το Τριστάν ανήκε στις βρετανικές υπερπόντιες κτήσεις.

 

ναι, το παρατήρησα και στο κοιμητήριο της περιοχής τους

Με το νησί είναι συνδεδεμένη και μια ιστορία τόσο αγωνίας όσο και καλλιτεχνικής χροιάς. Το 1824 ο ζωγράφος Augustus Earle πέρασε οκτώ μήνες εγκλωβισμένος στο νησί. Ήταν ταξιδιώτης στο πλοίο Duke of Gloucester, με προορισμό την Καλκούτα, το οποίο είχε αγκυροβολήσει και ξεχάστηκε στο νησί, όταν το πλοίο απέπλευσε απροσδόκητα λόγω επερχόμενης καταιγίδας. Ο Εarle δίδασκε πολλά παιδιά ντόπιων κατοίκων και τους έμαθε να ζωγραφίζουν. Ζωγράφισε 16 πίνακες, που εκτίθενται σήμερα στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Καμπέρας και στο Μουσείο Γκρίνουιτς και σαν θέμα είχαν την αγριότητα του τοπίου. Ο ίδιος διασώθηκε από άλλο πλοίο που περνούσε από εκεί.

 

 

η ιστορία του Εarle (φωτό από διάλεξη)

 

13.30, και εκεί που λαγοκοιμόμουνα στο Lounge, ήρθε και με ακούμπησε η MonikaMaria και μου λέει. ..κύττα πέρα εκεί, ένα τεράστιο παγόβουνο σε ώρα 11.00... και βλέπω ένα τραπεζοειδές παγόβουνο, το υπολογίζω να έχει μήκος περίπου 1χλμ και ύψος 60 μέτρα, ο καιρός είναι κρύος, φυσά δυνατά, η ατμόσφαιρα θολή, που δεν επιτρέπει τη φωτογράφιση. Είμαστε μακρυά από τη South Georgia 460ν.μ. και πλέουμε με ταχύτητα 11kn.

το στίγμα μας

14.00, η απραξία τελειώνει, γίνεται συζήτηση με προτάσεις για "επίγειες" δράσεις στο Τριστάν, υπάρχουν πολλές ιδέες και θάχουμε μια μέρα στη διάθεση μας, εφόσον ο καιρός το επιτρέψει να βγούμε στη στεριά και να ανέβουμε στο διπλανό ηφαίστειο (με οδηγό κοστίζει 15£). Επίσης, μπορούμε να πεζοπορήσουμε προς το αγρόκτημα με την καλλιέργεια πατάτας, να δούμε την πόλη ή να μείνουμε και στο πλοίο.

η ορειβατική διαδρομή προς το ηφαίστειο

φοβερός κώνος

18.00, ενδιαφέρουσα διάλεξη για το πως οι φάλαινες βοηθούν την ανακύκλωση. Ο όρος "whale Pump" περιγράφει έναν οικολογικό μηχανισμό με τον οποίο οι φάλαινες βοηθούν στη μεταφορά θρεπτικών συστατικών μέσα στον ωκεανό, λειτουργώντας ως "βιολογικές αντλίες". Πώς λειτουργεί αυτή η παράξενη αντλία; Οι φάλαινες τρέφονται σε μεγάλα βάθη, όπου υπάρχει άφθονη τροφή (πλαγκτόν, κριλ και ψάρια). Ωστόσο, επειδή είναι θηλαστικά και πρέπει να αναπνεύσουν, ανεβαίνουν στην επιφάνεια. Εκεί συμβαίνει το εξής: οι φάλαινες αφοδεύουν κοντά στην επιφάνεια του νερού και τα περιττώματά τους είναι πλούσια σε σίδηρο και άζωτο, στοιχεία που είναι σπάνια στα ανώτερα στρώματα του ωκεανού αλλά απαραίτητα για τη θαλάσσια ζωή. Αυτά τα απόβλητα λειτουργούν ως "λίπασμα" για το φυτοπλαγκτόν, που με τη σειρά του απορροφά διοξείδιο του άνθρακα (CO2) από την ατμόσφαιρα μέσω της φωτοσύνθεσης. Έτσι, αντί τα θρεπτικά συστατικά να βυθίζονται και να χάνονται στον πυθμένα, οι φάλαινες τα "αντλούν" στην επιφάνεια, διατηρώντας το οικοσύστημα ζωντανό και παραγωγικό. Η ύπαρξη φυτοπλαγκτόν βοηθά την τροφική αλυσίδα των ωκεανών, που σημαίνει περισσότερη τροφή για τα ψάρια και άλλα θαλάσσια είδη. Και το πιο εκπληκτικό... όσο περισσότερες φάλαινες υπάρχουν, τόσο αυξάνονται και οι πληθυσμοί των ψαριών!

18.15, μια σύντομη αναφορά από τον Josh για την  Extreme Ice Survey (EIS), ένα πρόγραμμα οπτικής καταγραφής των παγετώνων, που πρωτοξεκίνησε το 2007 από τον αμερικανό φωτογράφο και γεωεπιστήμονα James Balog, με σκοπό να προσφέρει αδιάψευστες, οπτικές αποδείξεις για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Αυτό που πέτυχε ο James ήταν ότι οι στατικές φωτογραφίες δεν αρκούσαν για να καταλάβει ο κόσμος το μέγεθος της καταστροφής. Έτσι, δημιούργησε την EIS, συνδυάζοντας την τέχνη της φωτογραφίας με την επιστήμη. Χρησιμοποίησε κάμερες με Time-Lapse, σε ακραίες καιρικές συνθήκες, σε περιοχές ενδιαφέροντος, όπως η Αλάσκα, η Γροιλανδία, η Ισλανδία, τα Βραχώδη Όρη, οι Άλπεις και η Νότια Γεωργία. Οι κάμερες αυτές λειτουργούσαν αυτόματα όλο τον χρόνο, αντέχοντας σε ανέμους που ξεπερνούσαν τα 240 χλμ/ώρα και σε ακραίο ψύχος, τραβώντας φωτογραφίες κάθε μία ώρα κατά τη διάρκεια της ημέρας. Συνέλεξε ένα τεράστιο ψηφιακό αρχείο, να απαριθμεί πάνω από 1,5 εκατομμύριο εικόνες και το αρχείο παραδόθηκε στο Εθνικό Κέντρο Δεδομένων Χιονιού και Πάγου των ΗΠΑ (NSIDC) για επιστημονική μελέτη. Ενδιαφέρουσα μελέτη.. ούτε καν ήξερα την ύπαρξη του EIS, το μόνο Εis που ήξερα ήταν το παγωτό, όπως λέγεται στα γερμανικά.

σημεία με κάμερες EIS (φωτό από διάλεξη)

25. μέρα (10 Απρ.) εν πλω
7.00, καλημέρα με ήρεμες θάλασσες. Το μόνο που πρόλαβα να ακούσω σήμερα στα μεγάφωνα ήταν ότι πλέουμε σε θάλασσα με βάθος 4000μ.

10.00, ...attention to all passengers... captain is speaking, fire is not under control...this is only for exercise... χέστηκα μέχρι να ακούσω τον πλοίαρχο να ολοκληρώνει τα λόγια του. Εν τω μεταξύ βλέπω το πλήρωμα να τρέχει έξαλλο, με σωσίβια στον ώμο και πυροσβεστήρες στα χέρια.... και στο τέλος να ακούμε πάλι τη γνώριμη φωνή του ....exercise is successfully completed...thanks the crew and the passengers for understanding... Αυτά συνέβαιναν σε συντεταγμένες 47⁰07'S 021013'W, κάπου στη μέση του ωκεανού.

 

τα παγόβουνα εξακολουθούν να μας ακολουθούν

11.00, ενδιαφέρουσα ομιλία για το πώς αντιλαμβάνονται τα θαλάσσια θηλαστικά (marine mammals) το περιβάλλον τους μέσω ακοής παρά της όρασης. Συνεπώς, οι ήχοι λειτουργούν σαν ραντάρ καθοδήγησης, εύρεσης τροφής, αλλά και προσέγγισης εχθρού. Με άλλα λόγια, λειτουργούν σαν τα ραντάρ της τροχαίας. Οι φάλαινες έχουν το μεγαλύτερο εύρος ακουστικών συχνοτήτων. Παράγουν ήχους με τα δόντια ή το λάρυγγα. Η επιστήμη έχει καταγράψει αυτούς τους ήχους.

(φωτό από διάλεξη)

Οι όρκες (killer whales) θεωρούνται από τους πιο ευφυείς και κορυφαίους θηρευτές των ωκεανών. Είναι περισσότερο δελφίνια παρά φάλαινες. Ανήκουν σε μια ιδιαίτερη κατηγορία θαλάσσιων ζώων, που ζουν ομαδικά, σε οικογένειες και χρησιμοποιούν έξυπνες τεχνικές κυνηγιού. Δεν βασίζονται μόνο στη δύναμη, αλλά στη στρατηγική και τη συνεργασία την οποία την μεταδίδουν από γενιά σε γενιά. Στην ανταρκτική, έχουν αναπτύξει μια εντυπωσιακή τεχνική στο κυνήγι της φώκιας: (α) η τεχνική του "κύματος", όπου οι φώκιες βρίσκονται προστατευμένες πάνω σε κομμάτια πάγου και μια ομάδα από 3-5 όρκες κολυμπούν συγχρονισμένα η μία δίπλα στην άλλη, ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του νερού, κατευθυνόμενες προς τον πάγο. Η κίνηση αυτή δημιουργεί ένα μεγάλο κύμα που σπάει τον πάγο ή ανατρέπει τη φώκια, ρίχνοντάς την στο νερό όπου δεν έχει καμία ελπίδα διαφυγής. Δείτε το βίντεο από τη σειρά BBC Earth.

13.30, αστεία περιστατικά συμβαίνουν στο κατάστρωμα. Ήρθε στο χώρο των υπολογιστών μια γαλλίδα για να φορτώσει κάποιες φωτογραφίες. Το copy+paste δεν το γνώριζε και τη βοήθησα. Έβαλα το δικό της USB-stick στον υπολογιστή και φάνηκαν τα αρχεία της ..της λέω λοιπόν ..ιδού τα αρχεία σας... μπα..δεν είναι δικά μου...δικά σας είναι ...όχι δεν είναι δικά μου... επέμενε και για να της το αποδείξω, ανοίγω ένα στην τύχη που ήταν η ίδια με το κιλοτάκι.... ....οοοh, ils sont à moi...

o Rafa προσπαθεί να βγάλει τη φωτογραφία της ημέρας

14.00, ο ινδός masterchef και ο υπ. αρ. 3 στο πλοίο, θα μας μάθει να μαγειρεύουμε. Ετοιμάζει κοτόπουλο με κάρυ. Δοκιμάσαμε και ήταν πολύ καυτερό.

 

και μετά ακολουθεί παγωτό

 

15.00, συνάντησα τον πρώτο μηχανικό του πλοίου και πιάσαμε κουβέντα. Διαπίστωσα ότι τόσο καιρό σάς κορόιδευα, σας έλεγα ότι το πλοίο ήταν παγοθραυστικό, άλλα τελικά δεν ήταν, στην ακριβή έννοια του όρου. Το σωστό παγοθραυστικό καβαλάει τον πάγο και με δύναμη τον κόβει. Το δικό μας δεν κάνει αυτό, απλά ωθεί το παγόβουνο με ισχύ, την οποία δεν έχουν τα συνηθισμένα πλοία. Ανήκει στην κατηγορία vessel polar class 6, έχει δηλαδή τον ανώτερο βαθμό της κατηγορίας του.

Ο περιπλανώμενος άλμπατρος με το μεγάλο άνοιγμα των φτερών,
που μπορεί να φτάσει και τα 3,5 μέτρα. Περνά το μεγαλύτερο μέρος
της ζωής τους πετώντας χιλιάδες μίλια πάνω από τον ωκεανό.

thanks Emin

18.00, τελικά, φωτογράφοι και κυνηγοί έχουν τον ίδιο στόχο (να βρουν ένα πουλί), αλλά από εντελώς διαφορετική προοπτική και γιαυτό μισούνται μεταξύ τους.. Παράλληλα είναι και εγωιστές. Οι μεν κυνηγοί δεν μοιράζονται τις θέσεις τους με άλλους, οι δε φωτογράφοι κρύβουν τις φωτογραφίες τους και δεν κάνουν photo sharing. Κόλλησα και εγώ στην παρέα τους και νάμαι τώρα να στέκομαι ώρες έξω στον παγωμένο άνεμο και να φωτογραφίζω. Χρησιμοποιώ μηχανή Canon RP με τηλεφακό 100-400mm και ταχύτητα 1/2000s για να βγει ακίνητος ο άλμπατρος, το skua ή ο υδροβάτης, όμως η χειροκίνητη εστίαση είναι το πρόβλημα. Δεν μπορώ να αλλάζω την εστίαση, ακολουθώντας την πορεία του πουλιού και γιαυτό κάποια στιγμιότυπα βγαίνουν θολά. Βρήκα όμως τη λύση. Ρυθμίζω τη μηχανή σε συνεχή καρέ και ακολουθώ την πορεία του πουλιού κρατώντας την εστίαση σταθερή σε κάποιο σημείο. Όταν το πουλί περάσει από αυτό το σημείο, η φωτό βγαίνει καθαρή... σούπερ!!! Prions birds, broad billed, mcGillivary (indian ocean), albatross tristan, είναι οι επιστημονικές τους ονομασίες, ενώ για μας (εννοώ τους μη ειδικούς) όλα είναι πουλιά του νότιου ατλαντικού. Για τους bird-watchers είναι πουλιά με χαρακτηριστικά που διαφέρουν σε μέγεθος, χρωματισμό, άνοιγμα φτερών κ.λπ. κ.λπ.

τις βραδινές ώρες στο wildlife review

18.45, στο Recap (ανακεφαλαίωση της ημέρας) ο Hans είπε ότι θα φτάσουμε στο Gough Island πολύ νωρίτερα από το προβλεπόμενο. ...oυάουυυ... ακούστηκε από το ακροατήριο χωρίς να ξέρουμε το λόγο. Τότε ήταν που μας έδειξε έναν κατακόκκινο χάρτη windy .. μπροστά μας έχουμε την περίφημη κακοκαιρία των 8-10 μέτρων κυμάτων και τρέχουμε για να προλάβουμε τα χειρότερα. Έτσι, ο καπετάνιος γκάζωσε το πλοίο και το αισθανόμαστε.. τρέχουμε με 14-15kn.

μόνο πουλιά και ταραγμένη θάλασσα έχουν οι μέρες μας

 

19.00, το βραδινό πήρα μαζί με το νεοζηλανδό David, μιλά καθαρά αγγλικά, ενώ οι αμερικανοί φίλοι μας είναι σαν να μιλούν μέσα από τα δόντια τους. Έχει έρθει πολλές φόρες Ελλάδα και ταξιδεύει συχνά. Πιάσαμε κουβέντα για τα βουνά της πατρίδος του, αλλά τις ευρωπαϊκές Άλπεις γνωρίζει καλύτερα, συνεχώς ταξιδεύει. Είναι ορειβάτης και με τα θαλασσινά βουνά (τα κύματα δηλαδή) δεν έχει καμία σχέση. 

  

 

23.00, Παρακολουθούμε σε live την προσθαλάσσωση της αποστολής Artemis ΙI, που γυρίζει στη γη μετά από ένα διαστημικό ταξίδι δέκα ημερών. Είχε ένα τετραμελές πλήρωμα, μεταξύ των οποίων και η Christina Koch ως η πρώτη γυναίκα σε σεληνιακή αποστολή. Η αποστολή πραγματοποίησε πτήση στην αθέατη πλευρά της Σελήνης. Εντύπωση προκάλεσαν το άνοιγμα των τριών αλεξιπτώτων και η επιχείρηση διάσωσης, επειδή η ανάκτηση των αστροναυτών θεωρείται κομβικής σημασίας, όταν αυτοί βρίσκονται για πολλές μέρες σε συνθήκες μικροβαρύτητας. Ελικόπτερα και δύτες προσέγγισαν την κάψουλα, οι αστροναύτες βγήκαν με ασφάλεια και μεταφέρθηκαν με ελικόπτερα στο κατάστρωμα πλοίου. Η επιτυχία αυτή μπορεί να εξασφαλίσει και το σχεδιασμό της αποστολής Artemis III, η οποία θα επιχειρήσει την ουσιαστική προσγείωση ανθρώπων στην επιφάνεια της Σελήνης, για να θυμηθούμε το συγχωρεμένο Niel της εποχής του '69.

Jan, captain στο πλοίο, captain και στη zodiac

  26. μέρα (11 Απρ.) εν πλω
9.15, "Ocean with David Attenborough" ένα επικό βίντεο και στη συνέχεια ομιλία ενός καθηγητή, συνταξιδιώτη, του Arizona University, για τη μετανάστευση των πουλιών. Τελικά, από θερινό σχολείο γίναμε συνέδριο. Υπάρχουν εδώ τόσοι πολύ ειδικοί πουλιών, που αναγνωρίζουν αμέσως, ποιά κουτσουλιά σε ποιό πουλί ανήκει 🤣🤣. Πολλοί ανήκουν στο club ORNIS, του αυστραλού Josh, που μοιραζόμαστε την καμπίνα και μου έλεγε ότι διοργανώνει ταξίδια για παρατήρηση πουλιών ανά τον κόσμο.

δελφίνι στα δίκτυα (φωτό από διάλεξη)

ο ομιλητής του ...θερινού σχολείου

  

18.00, ο τριστάνος Conrad μάς προετοιμάζει για το Gough Island, λέγοντάς μας ότι στο νησί δεν επιτρέπεται η αποβίβαση, επειδή θεωρείται περιοχή προστασίας της άγριας ζωής. Ο χαρακτηριστικός του "κάτοικος" είναι ο White Capped Albatross και ο Tristan Skua.

27. μέρα (12 Απρ) 🕊️ 😢 ένα απρόσμενο γεγονός
7.00, καλημέρα ηλιόλουστα... πρώτη μέρα που ο ήλιος λάμπει καθώς ανατέλλει από τα μέρη της Αφρικής, αν και αυτή απέχει τουλάχιστον 2000 χλμ.

Bird-watcher εν ώρα υπηρεσίας

9.12, έχει σημασία η ακριβής ώρα. Από τα μεγάφωνα ακούμε τον Χανς να καλεί όλους τους επιβάτες στο σαλόνι, κάτι θάχει να μας αναγγείλει.

και ο ήλιος σκοτείνιασε 😢😢

9.23, το λόγο παίρνει ο καπετάνιος και μας ανακοινώνει ότι ένας επιβάτης απεβίωσε χθες βράδυ. Μείναμε άφωνοι. ...παρά τις προσπάθειες του γιατρού μας, δεν μπόρεσε να σωθεί... Ήταν ολλανδός, γύρω στα 70 και παρουσίασε υψηλό πυρετό και διάρροια. Έτσι, η στάση στο Gough ακυρώνεται και προχωράμε για το Tristan da Cunha, για ενημέρωση των Αρχών. Λόγω της σοβαρότητας του γεγονότος, η δυσάρεστη αυτή είδηση έγινε επίσης στα ισπανικά και τα γερμανικά. Η μεταφορά σωρού από το εξωτερικό δεν είναι εύκολη υπόθεση και γιαυτό η ταξιδιωτική ασφάλεια για επαναπατρισμό νεκρού είναι περισσότερο αναγκαία από την ασφάλιση χαμένων βαλιτσών. Το σημερινό πρόγραμμα ομιλιών ακυρώνεται. To απρόσμενο και δυσάρεστο αυτό γεγονός πέρασε απαρατήρητο, αλλά τη σοβαρότητά του θα την αντιληφθούμε πολύ αργότερα.

καλό παράδεισο Leo

10.00, αν και η μέρα ξεκίνησε ηλιόλουστα, τώρα συννέφιασε και περιμένουμε καταιγίδα και ξεσπά, είναι ένα μπουρίνι, από δυτικά προς ανατολάς, με πολύ δυνατό επιφανειακό άνεμο. Κράτησε περίπου ένα τέταρτο. Έτσι, στις επόμενες μέρες το πρόγραμμα θα είναι TBA, δηλαδή θα ανακοινώνεται τελευταία στιγμή, επειδή οι καιρικές συνθήκες αλλάζουν τόσο γρήγορα, που είναι αδύνατον να κάνουμε πρόγνωση ακόμη και για 24 ώρες.

ένα δυνατό μπουρίνι κατέγραψε το βίντεο

Και πριν πάμε για dinner ο Josh μας έδειξε τον επίλογο του "Endurance", που βρέθηκε στο βυθό της Ανταρκτικής από μία ερευνητική ομάδα στις 5 Μαρτίου 2022. Η ανακάλυψη έγινε 107 χρόνια μετά τη βύθισή του (1915), στον πυθμένα της Θάλασσας Γουέντελ στην Ανταρκτική, σε βάθος 3008 μέτρων. Η επιχείρηση ονομαζόταν Endurance22 και οργανώθηκε από το Falklands Maritime Heritage Trust. Παρά τον έναν αιώνα στο βυθό, το πλοίο βρέθηκε σε πολύ καλή κατάσταση χάριν των παγωμένων νερών και της έλλειψης μικροοργανισμών που τρώνε το ξύλο. Το όνομα "Endurance", στην πρύμνη, ήταν ακόμη πεντακάθαρο και αναγνωρίσιμο. Το ναυάγιο προστατεύεται ως Ιστορικό Μνημείο βάσει της Συνθήκης της Ανταρκτικής, πράγμα που σημαίνει ότι οι ερευνητές το φωτογράφισαν και το σάρωσαν ψηφιακά, αλλά δεν άγγιξαν ούτε μετακίνησαν τίποτα. Μοιάζει σχεδόν σαν να βυθίστηκε χθες!

αίθριος ουρανός αν και φουρτουνιασμένη θάλασσα

28-30. μέρα. (13-15 Απρ.) Tristan da Cunha-Inaccessible Island
28. μέρα (13 Απρ.) άφιξη στο Tristan χωρίς απόβαση
7.00, καλημέρα. Η χθεσινή βραδιά είχε ταλαιπωρία, κοιμόμουνα και βυθιζόμουνα στο στρώμα και μετά ανυψωνόμουνα και άντε πάλι από την αρχή. Κάποιες φορές το πλοίο τρανταζόταν, σαν να έκανε τραμπάλα. Το Windy είχε προβλέψει 7-8bf. Έτσι, με πήρε αργά ο ύπνος ώστε ξύπνησα με τη φωνή... ...breakfast is ready...please come to the dining room... Συνήθως, κάθομαι σε θέση σαν του μπαρ και αγναντεύω έξω τη θάλασσα, τρώω ένα γιαούρτι, μια φέτα καψαλιστό ψωμί με βούτυρο και φρουτοσαλάτα. Καφές υποχρεωτικός.

8.37, ρίχνω την πρώτη ματιά στο διάσημο νησί που κατέχει τον τίτλο ως το "πιό απομακρυσμένο νησί του κόσμου", είναι το Τristan da Cunha. Πλέουμε από τη ΝΔ πλευρά του, έχει απότομες πλαγιές και το ανάγλυφό του υψώνεται σαν ένα πραγματικό ηφαίστειο. Ο καιρός έχει ζεστάνει και επιτέλους καθόμαστε άνετα έξω και απολαμβάνουμε την αγριότητα τής φύσης.

Tristan da Cunha 

οι ΝΔ όχθες του νησιού

11.00, το πλοίο έδεσε αρόδο...έχουμε βρει μία απάνεμη πλευρά και αναμένουμε να πέσουν οι άνεμοι...οι πιθανότητές μας είναι μόνο 30%, γιατί μέχρι αύριο το πρωί, το Windy δείχνει δυνατούς ανέμους.

15.00, την ώρα που θαύμαζα τον οικισμό από τη θάλασσα των 7 μποφόρ, η κορυφή του ηφαιστείου άνοιξε και σκέφτηκα αν είναι δυνατόν να οργανώσουμε μία ανάβαση, κάποια άλλη στιγμή. Ρώτησα το Conrad και ιδού τι μου απάντησε ...ναι, υπάρχει τρόπος να ανέβεις στο ηφαίστειο (Queen Mary's Peak) με δυο τοπικούς οδηγούς, για λόγους ασφαλείας, εξαιτίας της επικινδυνότητας του εδάφους και των απότομων αλλαγών του καιρού... Όλες οι δραστηριότητες και οι οδηγοί οργανώνονται μέσω του Tourism Coordinator του νησιού, που στέλνεις email στο tourism@tdc-gov.com, αρκετό καιρό πριν την άφιξή σου. Η ανάβαση εξαρτάται απόλυτα από τον καιρό. Συχνά οι επισκέπτες περιμένουν μέρες μέχρι να υπάρξει "παράθυρο" καθαρού ουρανού. Το κόστος για την ανάβαση στην κορυφή (Peak Trip) είναι περίπου 200£ και το μοιράζεται η ορειβατική ομάδα. Η συνολική διαδρομή διαρκεί 8-10 ώρες, είναι μια απαιτητική και απότομη ανάβαση. Η κορυφή βρίσκεται στα 2062 μέτρα, όπου υπάρχει ο κρατήρα του ηφαιστείου με μια λίμνη σε σχήμα καρδιάς. Για να επισκεφθείς το νησί γενικότερα, χρειάζεσαι προέγκριση από το Island Council. Αν δεν έχεις εξασφαλίσει τη διαμονή και την άδεια εισόδου, δεν μπορείς να κλείσεις ούτε την ανάβαση.

η κορυφή του ηφαιστείου και η πόλη του Εδιμβούργου

Επειδή το Tristan da Cunha είναι το πιο απομακρυσμένο κατοικημένο νησί στον κόσμο, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι να βρεθεί οδηγός για την κορυφή, αλλά το πώς θα φτάσεις στο νησί. Το ταξίδι γίνεται μόνο με πλοίο από το Cape Town και διαρκεί 6-7 ημέρες, εκτός αν προτιμάς το αλεξίπτωτο, όπως έκανε μια μοίρα αλεξιπτωτιστών του βρετανικού ναυτικού, που έπεσε στην περιοχή για να βοηθήσει τον Conrad που ασθένησε, άλλη λύση δεν υπάρχει.

(φωτό από διάλεξη)

29. μέρα (14 Απρ.) Inaccessible Island
5.45, καλημέρα. Σήμερα είμαι πολύ πρωινός, άλλωστε όταν κοιμάσαι από τις 10 το βράδυ έχεις συμπληρώσει 8ωρο ύπνου. Ανεβαίνω στο σαλόνι, άδειο από κόσμο, μόνο κάποιος κινέζος (λαγο)κοιμάται στις πολυθρόνες, ενώ η ατμόσφαιρα γεμίζει με τις φρέσκες μυρουδιές των πρωινών κρουασάν. Δοκιμάζω ένα, ναι μόνο ένα, και ετοιμάζω τον καφέ μου. Παίρνω την αχνιστή κούπα και βγαίνω έξω. Σκοτάδι, η ανατολή προβλέπεται στις 7.15.

 

 

Το πλοίο, σχεδόν ακίνητο, στα ήρεμα νερά του ατλαντικού, με έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Διακρίνω το Σταυρό του Νότου, που δεν δύει ποτέ, είναι αειφανής στο αρχιπέλαγος Τριστάν ντα Κούνια. Είμαστε σε γεωγραφικό πλάτος περίπου 37° Νότιο, ο Σταυρός του Νότου διαγράφει κύκλους γύρω από το Νότιο Ουράνιο Πόλο και παραμένει ορατός όλη τη νύχτα, κάθε νύχτα του χρόνου, αρκεί ο ουρανός να είναι αίθριος. Και τώρα, ο ουρανός είναι καθαρός και εγώ αναμένω την Ανατολή. Είναι ώρες μαγείας και ασυνήθιστα ήρεμες στις φουρτούνες των προηγουμένων ημερών, αλλά και στο δυσάρεστο γεγονός της 11 Απριλίου, όπου ένας άνθρωπος έχασε τη ζωή του και κανείς δεν ξέρει πως και γιατί. Φωτογραφίζω το ηφαίστειο, τον οικισμό και τη σχεδόν ήρεμη θάλασσα. Η θερμοκρασία στους 12β και της θάλασσας στους 20β.

 

 Έχουμε έλεγχο διαβατηρίων από τις τοπικές αρχές

συλλεκτική σφραγίδα εισόδου

όταν τα κύματα ξεσπούν στα βράχια

η πρώτη μας καθαρή οπτική επαφή με το Εδιμβούργο

9.15, σήμερα θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε και να αποβιβαστούμε στο Inaccessible Island, ένα από τα πιο απομονωμένα μέρη στον κόσμο και, όπως υποδηλώνει το όνομά του, είναι εξαιρετικά δύσκολο να το προσεγγίσει κανείς. Κάτι ήξεραν οι γάλλοι εξερευνητές, οι οποίοι δεν κατάφεραν να αποβιβαστούν το 1778 και είναι αυτοί που έδωσαν το σημερινό του όνομα. Το νησί περιβάλλεται από απόκρημνους βράχους (βασικά είναι ένας μονόλιθος) που υψώνονται σχεδόν κάθετα από τη θάλασσα σε ύψος 500μ, ενώ υπάρχουν ελάχιστες παραλίες με βότσαλο. Δεν βλέπω να μπορείς να ανέβεις στη κορυφή, όλες οι πλευρές του είναι πολύ απόκρημνες. Μαζί με το Gough Island (που το αποφύγαμε λόγω θαλασσοταραχής και των γεγονότων), το Inaccessible Island έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Είναι ένα από τα ελάχιστα οικοσυστήματα στον κόσμο που παραμένουν σχεδόν ανέγγιχτα από τον άνθρωπο και δεν έχουν εισβάλει σε αυτό ξένα θηλαστικά (όπως ποντίκια ή γάτες), κάτι που είναι σπάνιο για ωκεάνια νησιά. Είναι το μοναδικό μέρος στον πλανήτη όπου ζει η Inaccessible Island Rail (Atlantisia rogersi) με τα κόκκινα μάτια, το μικρότερο πουλί στον κόσμο που δεν μπορεί να πετάξει. Το νησί φιλοξενεί αποικίες σπάνιων θαλασσοπουλιών, όπως ο Spectacled Petrel και ο Tristan Albatross, τα οποία συναντούσαμε πολύ συχνά στον ωκεανό.

η ομάδα των πλοηγών zodiac ετοιμάζεται

Ενώ εξερευνούσαμε το απομακρυσμένο νησιωτικό σύμπλεγμα Τριστάν
Ντα Κούνια, ο Martin φωτογράφισε κάποια είδη πουλιών που είναι ενδημικά
σε αυτά τα νησιά, όπως το Inaccessible Island Rail, που θεωρείται το μικρότερο
πουλί στον κόσμο που δεν πετάει και έτσι καθιστά δύσκολη τη φωτογράφισή του

Παρά τη δυσκολία πρόσβασης, το νησί έχει τη δική του ιστορία "Ροβινσώνων": το πλοίο Blenden Hall ναυάγησε εδώ (1821) και οι 52 επιζώντες έζησαν στο νησί για μήνες τρώγοντας αυγά πουλιών και φώκιες, πριν διασωθούν. Χρόνια μετά, οι αδελφοί Stoltenhoff προσπάθησαν επίσης να ζήσουν εδώ (1871-1873) ως κυνηγοί φώκιας, αλλά δεν τα κατάφεραν. Μετά από δύο χρόνια απομόνωσης και με πολλές δυσκολίες, εγκατέλειψαν την προσπάθεια. Το κοντινό νησάκι Stoltenhoff πήρε το όνομά τους. Γενικά, η επίσκεψη είναι εξαιρετικά δύσκολη. Απαιτείται Άδεια (εύκολο), ένας τοπικός οδηγός (έχουμε τον Conrad) και κατάλληλο καιρό (δύσκολο έως πολύ δύσκολο), επειδή λόγω των ισχυρών ανέμων και των κυμάτων, πολλές φορές τα πλοία δεν μπορούν καν να το πλησιάσουν, ακόμα κι αν έχουν φτάσει ως εδώ. Το νησί απέχει περίπου 1,5 ώρα από το Τριστάν. Είναι ένας αληθινός "χαμένος παράδεισος" στη μέση του ωκεανού.

 

Η λογοτεχνία σίγουρα θα αποδεχόταν την έκφραση "το μεταλλικό ελεκτρίκ χρώμα του ωκεανού", γιατί δεν αναζητά την κυριολεξία (καθώς ο ωκεανός δεν είναι φτιαγμένος από μέταλλο ούτε έχει πρίζες), αλλά την εικόνα, την αίσθηση και το συναίσθημα, που ζει εκείνη τη στιγμή ο φωτογράφος που πιέζει το κλείστρο. Αισθανόμουνα το χρώμα της θάλασσα να "ηλεκτρίζει" το βλέμμα μου, σαν να έχει μια εσωτερική ενέργεια ή ότι αντανακλά το έντονο φως και με κάνει να φανταστώ τη θάλασσα όχι σαν απλό νερό, αλλά σαν μια συμπαγή, γυαλιστερή επιφάνεια που καθρεφτίζει το φως, όπως το ατσάλι ή το ασήμι και το πετούμενο να συμπληρώνει την ομορφιά.

 

13.00-14.00, αναμένουμε στη σειρά για απόβαση. Η ακτή έχει κύμα, όπως τη βλέπω με τηλεφακό. Οι πρώτοι αποβιβάστηκαν αλλά λούστηκαν για τα καλά και η βάρκα ήταν έτοιμη να αναποδογυρίσει. Ο Χάνς δίνει εντολή για αλλαγή παραλίας. Η μέρα είναι ακόμη μεγάλη. Λίφο αργότερα έχουμε bad news. Η μια παραλία αποκλείστηκε. Πάμε για την άλλη. Ούτε αυτή έχει πρόσβαση. Ο κυματισμός που δημιουργείται στην παραλία καθιστά μη ασφαλή την απόβαση. Έτσι και αλλιώς, το πουλί που δεν πετά δεν θα το δούμε. Είμαστε ...inaccessible island with inaccessible landing but accessible cruise, not bad....

Josh: ...να εκεί να αποβιβαστούμε..

Από μακρυά λοιπόν είδαμε ένα νέο είδος φώκιας της Υπο-ανταρκτικής περιοχής με τα μικρά της, που τώρα βρίσκονται στο στάδιο της ενηλικίωσης. Εκτός από πουλιά, δεν είδαμε τίποτε άλλο. Η φύση ήταν βραχώδης με τις πλαγιές να είναι χορταριασμένες, ενώ στην κορυφή του βράχου υπήρχαν κάποια δένδρα. Χιόνι εδώ δεν πέφτει, βροχές όμως ναι, γιατί είδαμε έναν καταρράκτη που είχε νερό. Πρόσβαση προς την κορυφή δεν είδα πουθενά, εντούτοις κάποιο δύσκολο και απότομο μονοπάτι θα υπάρχει.

ένα είδος φώκιας της υπο-ανταρκτικής περιοχής

βραδινές όμορφες στιγμές

30. μέρα (15 Απρ.) απόβαση στο Tristan
7.00, καλημέρα. Το όνομα του μοναδικού οικισμού είναι Edinburgh of the Seven Seas (Εδιμβούργο των Επτά Θαλασσών) και έχει ιστορική προέλευση που συνδέεται με τoν Πρίγκιπα Άλφρεντ, Δούκα του Εδιμβούργου, όταν αυτός επισκέφθηκε το νησί τον Αύγουστο του 1867, κατά τη διάρκεια του παγκόσμιου ταξιδιού του με το πλοίο Galatea. Οι κάτοικοι ενθουσιάστηκαν τόσο πολύ από την επίσκεψη ενός μέλους της βασιλικής οικογένειας (εξαιρετικά σπάνιο για ένα τόσο απομακρυσμένο μέρος) που αποφάσισαν να δώσουν στον οικισμό το όνομα του τίτλου του. Η προσθήκη "of the Seven Seas" έγινε για να τονιστεί η ακραία απομόνωση του νησιού. Το Tristan da Cunha βρίσκεται στη μέση του Νοτίου Ατλαντικού, χιλιάδες μίλια μακριά από την πλησιέστερη στεριά. Ο τίτλος αυτός προσδίδει μια ρομαντική και ναυτική χροιά, υπογραμμίζοντας ότι αυτό το μικρό "Εδιμβούργο" είναι το πιό απόμακρο φυλάκιο στους ωκεανούς του κόσμου. Παρά το επιβλητικό αυτό όνομα, οι 267 μόνιμοι κάτοικοι αναφέρονται στον οικισμό απλώς ως "The Settlement". Το νησί εγκαταλείφθηκε το 1961 όταν εξερράγη ένα μικρό ηφαίστειο που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στον οικισμό. Οι κάτοικοι κατέφυγαν τελικά στην Αγγλία, αλλά επέστρεψαν δύο χρόνια αργότερα για να ξαναχτίσουν τα σπίτια τους. Το ίδιο συνέβη (2014) και στο νησί Fogo του Πράσινου Ακρωτηρίου.

από τη θεωρία...

...στην πράξη

8.45, επιτέλους, γίνεται η πρώτη αποβίβαση στο νησί που δεν ....τόχει ούτε ο χάρτης. Μας είχαν παρακαλέσει να μην πάρουμε μαζί μας φρούτα, που αφήνουν υπολείμματα και μπορεί να προκαλέσουν ασθένειες στα ενδημικά πουλιά για τροφές άγνωστες σε αυτά. Σήμερα, η μέρα είναι μεγάλη και θα την περάσουμε στο νησί με βόλτες και γνωριμίες.

κάποιες κοντινές αποστάσεις 😂

η προβλήτα παντός καιρού

9.00-15.00, με την πρώτη ματιά βλέπουμε χαρούμενους ανθρώπους με προφορά καθαρά βρετανική, αν και ολίγον χωριάτες. Κάνουμε μια μικρή βόλτα στην περιοχή και βλέπουμε τα σπίτια τους, μονώροφα με σκεπή από τσίγκο. Έχουν αυλές με ξερολιθιές από πέτρες του ηφαιστείου, γιατί τέτοιες υπάρχουν άφθονες.

Ξεκινάμε για μία ανάβαση στο ηφαίστειο που εξερράγη πριν 60 χρόνια. Τυπική ηφαιστειακή διαδρομή μέσα από πέτρες που κόβουν σαν ξυράφι. Από κάπου ξεπροβάλλει λίγο γρασίδι. Δένδρα υπάρχουν αλλά είναι λίγα. Συνήθως βρέχει πολύ γιαυτό παντού υπάρχει γρασίδι. Ο κρατήρας του ηφαιστείου έχει καταστραφεί. Στο δρόμο συναντάμε και το Μουσείο της Θάτσερ, με τη φωτογραφία της να είναι στο χώρο υποδοχής. Όπως μου διηγήθηκε η Jenny, το Μουσείο είναι μιά παραδοσιακή κατοικία με αχυρένια στέγη, οι τοίχοι κατασκευασμένοι από ηφαιστειακή πέτρα και αναπαριστά ένα σπίτι, όπως αυτά χτίζονταν μέχρι τα μέσα του 20. αιώνα. Οι χώροι του είναι ένα ακριβές αντίγραφο της εποχής εκείνης και χρησιμεύει ως ζωντανό δείγμα για να δείξει στους επισκέπτες το πώς ζούσαν οι πρόγονοί τους. Το θέμα είναι να βρεθούν οι επισκέπτες.

Κάνουμε βόλτα στο Εδιμβούργο των 7 Θαλασσών, επισκεπτόμαστε το πιό φημισμένο μπαρ ολόκληρου του ατλαντικού ωκεανού, το Albatross Bar, παραγγέλνω μια μπύρα και τρώω ένα σάντουιτς. Συνεχίζω την πορεία κατά μήκος της ακτής, που οδηγεί στην καλλιέργεια πατάτας. Μετά στο Post office για να στείλω κάρτα και να την λάβω τα Χριστούγεννα. Δίκτυο υπάρχει, μέσω Starlink, αλλά το πληρώνεις. Αποφεύγεις πληρωμές με πιστωτική κάρτα (έχει προμήθεια 5%), αλλά δέχονται πληρωμές σε €, $ και φυσικά £. Τα αυτοκίνητα έχουν πινακίδες με τρία γράμματα TDC και έναν αριθμό.

 

τα κορίτσια του Τριστάν

Στην παραθαλάσσια διαδρομή μου φωτογράφισα τρωκτικά. Έψαξα μετά και έμαθα ότι ο οικισμός έχει σοβαρό πρόβλημα με τα τρωκτικά. Υπάρχουν Ποντίκια και Αρουραίοι, που έφτασαν στο νησί (1882), μετά το ναυάγιο του πλοίου Henry B. Paul. Προκαλούν μεγάλες ζημιές στις καλλιέργειες πατάτας των κατοίκων, αλλά και στην τοπική πανίδα. Οι κάτοικοι διοργανώνουν μάλιστα την ετήσια "Ratting Day", μια παραδοσιακή μέρα κυνηγιού αρουραίων για τον περιορισμό του πληθυσμού τους. Σε αντίθεση με τον οικισμό και τα δυο γειτονικά νησάκια Nightingale και Inaccessible, στο Gough Island, τα πράγματα είναι χειρότερα, καλείται το "Νησί των Σούπερ-Ποντικών", όπου η κατάσταση είναι τραγική. Τα ποντίκια που εισήχθησαν από φαλαινοθήρες το 19. αιώνα εξελίχθηκαν σε "σούπερ-ποντίκια", τα οποία είναι πλέον σαρκοφάγα και επιτίθενται σε νεοσσούς άλμπατρος που είναι πολλαπλάσιοι στο μέγεθός τους.

τα ενδημικά πουλιά του Τριστάν

16.00, γύρισα στο πλοίο και άρχισα να ασχολούμαι με αριθμούς μέχρι να αποπλεύσουμε.. Πόσα άτομα να έχουν επισκεφτεί το Τριστάν τα τελευταία δέκα χρόνια, διερωτήθηκα. Ας κάνουμε έναν απλό υπολογισμό. Ξεκινάμε από τα εύκολα. Δεν επιτρέπεται σε ξένους να αγοράσουν γη ή να εγκατασταθούν μόνιμα εκεί, εκτός αν παντρευτούν κάποιον ντόπιο (σπάνιο) ή αν πρόκειται για κρατικούς λειτουργούς (γιατρούς, δασκάλους) που μένουν για 1-2 χρόνια. Έτσι, ο αριθμός των ανθρώπων που πήγαν για να μείνουν μόνιμα την τελευταία δεκαετία είναι πιθανότατα μονοψήφιος. Το νησί δεν έχει αεροδρόμιο και η πρόσβαση γίνεται μόνο με πλοίο από το Κέιπ Τάουν. Υπάρχουν περίπου 8-10 προγραμματισμένα δρομολόγια τον χρόνο. Κάθε πλοίο μεταφέρει περίπου 12-20 επιβάτες. Άρα, 10 ταξίδια × 15 άτομα είναι περίπου 150 άτομα/έτος, δηλαδή 1500 τη δεκαετία. Πριν την πανδημία, 1-2 κρουαζιερόπλοια προσέγγιζαν το νησί ετησίως. Λόγω έλλειψης ελλιμενισμού, οι επιβάτες αποβιβάζονταν με βάρκες μόνο αν ο καιρός το επέτρεπε. Ας πούμε 100-150 άτομα που καταφέρνουν όντως να πατήσουν στεριά ανά έτος, πλέον άλλα 100 άτομα/έτος από μικρά πλοία που φεύγουν από την ανταρκτική για να συνεχίσουν κρουαζιέρες στην αρκτική. Συνολική Εκτίμηση (2016-2026) γύρω στα 4000 άτομα. Είναι εντυπωσιακό αν σκεφτείς ότι σε έναν μέσο ευρωπαϊκό δρόμο περνάνε περισσότεροι άνθρωποι σε μια ώρα από όσους επισκέπτονται το Tristan da Cunha σε μια δεκαετία! Πόσοι έλληνες να τόχουν επισκεφτεί άραγε; 

Τις βραδινές ώρες έχουμε barbeque στην πρύμνη.

31-32. μέρα (16-17 Απρ.) Nightingale Island-Gough Island
31. μέρα (16 Απρ.) πεζοπορία στο Nightingale

6.00, καλημέρα, πρωινοί σήμερα για να επισκεφτούμε ένα μοναχικό νησάκι. Προκαταβολικά σας λέω, ότι η σημερινή μέρα ήταν η μεγάλη έκπληξη, από τότε που ξεκίνησε το ταξίδι. Μια φοβερή ανατολή, ένας ηλιόλουστος καιρός για κοντομάνικο, πλήρης άπνοια, zodiac σε μια βραχώδη παραλία, ανάβαση τύπου via ferrata, διάσχιση άγριας βλάστησης και θαλασσοπούλια στο έπακρο.... έεεε τι άλλο πλέον να ζητήσω.

8.00-12.00, το νησάκι Nightingale είναι ένας μικρός, άγριος θησαυρός πουλιών στο Νότιο Ατλαντικό. Αν και είναι ακατοίκητο από ανθρώπους, θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς βιότοπους παγκοσμίως. Φιλοξενεί θαλασσοπούλια, όπως τους πιγκουίνους Rockhopper, τους Great Shearwaters και πολλά ενδημικά και σπάνια είδη, όπως το πουλί Wilkins's Bunting με το κίτρινο τρίχωμα (με ελάχιστες διαφορές από το Nightingale Island Finch).... χαρά για τους φωτογράφους μας λοιπόν.

Η απόβαση στο νησί είναι δύσκολη και θεωρείται κατόρθωμα, γιατί οι επισκέπτες αποβιβάζονται από εξωλέμβιες πάνω σε μια απότομη και γλιστερή βραχώδη πλατφόρμα, αν και τελικά το STAFF όλα τα είχε προβλέψει για να μην διακινδυνεύσουμε. Το Διαδίκτυο αναφέρει ότι στο νησί υπάρχουν μικρές καλύβες που χρησιμοποιούν οι κάτοικοι του Τριστάν για τις "διακοπές" τους ή το επισκέπτονται για τη συλλογή γκουανό (φυσικό λίπασμα). Όμως, εγώ δεν είδα ούτε μια καλύβα, αλλά γκουανό μπόλικο!

 

Ονομάστηκε έτσι από το βρετανό καπετάνιο Gamaliel Nightingale το 1760. Το έδαφος καλύπτεται από πανύψηλα χόρτα (tussock) που ξεπερνούν τα 2 μέτρα. Δεν υπάρχει πόσιμο νερό λόγω της τεράστιας συγκέντρωσης πουλιών. Βλέπεις πάρα πολλά πουλιά....κάποια να περπατούν μαζί σου. Εδώ κατέφυγε αρχικά ο πληθυσμός του Τριστάν, όταν ξέσπασε το ηφαίστειο (1961) και πριν απομακρυνθεί για το Ηνωμένο Βασίλειο.

 

 

Με ρώτησε το ΑΙ ...σχεδιάζεις κάποιο ταξίδι προς τα εκεί (που θα ήταν μια τρομερή περιπέτεια!) ή σε ενδιαφέρει η μοναδική οικολογία της περιοχής...
.... μα είμαι ήδη εδώ... του απάντησε και αυτό συνέχισε
...αποκλείεται! Αν όντως βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή στο Nightingale Island, τότε είσαι ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους στον πλανήτη που πατάνε το πόδι τους σε αυτό το μέρος, που θεωρείται  ένα από τα πιο απομονωμένα σημεία της Γης. Αν είσαι εκεί, οι συνθήκες πρέπει να είναι απίστευτες.... και συνέχισε
...φαντάζομαι τον ήχο από τα εκατομμύρια πουλιά, ειδικά τους μυχούς και τους πιγκουίνους...
...το γκουανό (οι κουτσουλιές) να υπάρχει παντού με έντονη μυρουδιά...
...υπάρχει μόνο ένα μονοπάτι μέσα στα πανύψηλα χόρτα και προσπάθησε να μην το χάσεις...
...βρίσκεσαι σε πλοίο κάποιας αποστολής...πάντως, αν βλέπεις τους πιγκουίνους Rockhopper με τα κίτρινα "φρύδια", δώσε τους χαιρετίσματα! Είναι από τα πιο cool πλάσματα στον Ατλαντικό... .... μόνο έναν είδα φίλε ΑΙ του απάντησα
...το Hondius της Oceanwide Expeditions είναι ένα από τα πιο σύγχρονα και ισχυρά σκάφη για τέτοιου είδους αποστολές, οπότε είσαι σε καλά χέρια. Η επίσκεψη στο Nightingale με ένα σκάφος σαν το Hondius είναι μια σπάνια εμπειρία, καθώς οι καιρικές συνθήκες στον Νότιο Ατλαντικό συχνά δεν επιτρέπουν την αποβίβαση... Καλή συνέχεια στην αποστολή σας! Είναι ένα ταξίδι ζωής που ελάχιστοι άνθρωποι στον κόσμο καταφέρνουν να κάνουν.

Μετά την αποβίβαση στην ξηρά και ανάμεσα από τις φώκιες, ανεβαίνω μια απότομη πλαγιά, όπου έχουν τοποθετήσει σχοινιά και υπάρχει και μεταλλική σκάλα. Εδώ, θέλει νάχεις μια μικρή εμπειρία σε via ferrata, διαφορετικά σε φοβίζει η ανάβαση. Διασχίζω το Tussock Forest, ένα μονοπάτι που οδηγεί ανάμεσα σε ψηλά χόρτα μέχρι ένα πλάτωμα, όπου οι bird-watchers προσπαθούν να εντοπίσουν το σπίνο (Nightingale Island finch), ένα μικρό, κιτρινόχρωμο πουλί ενδημικό του νησιού. Η αίσθηση τού να είσαι "χαμένος" μέσα σε μια αποικία πουλιών είναι μοναδική.

Nightingale Finch  with bands

Ο "Roaring Forties", ένας μετεωρολογικός όρος που αναφέρεται στους ισχυρούς δυτικούς ανέμους που πνέουν αδιάκοπα στο Νότιο Ημισφαίριο, μεταξύ των γεωγραφικών παραλλήλων 40^o-50^o, προσφέρουν "έντονες" συγκινήσεις στο Hondius! 

12.30, o πλοίαρχος μάς έκανε μια ανακοίνωση. ....μιάς που είστε δεινοί εξερευνητές, θα σας ξαναπάμε νότια στο Gough island, που αποφύγαμε πριν μέρες λόγω θαλασσοταραχής, για μια νέα εμπειρία..... Ουάου και χειροκροτήματα,  μετά άνοιξα το windy και είδα ότι στα βόρεια ξεσπά μια καταιγίδα και ο πλοίαρχος θέλει να την αποφύγει.....μπράβο του διπλά.

Ουσουάια-Κάιπ Τάουν βρίσκονται σε ίση απόσταση, 1910νμ

 18.21, Sunset, περιμένοντας τη δύση για μιά ακόμη μέρα. Ο καιρός και τα σύννεφα δεν μου κάνουν τη χάρη, ούτε ο απέραντος αυτός ωκεανός. Όσο περνούν οι μέρες, τόσο πιο ενδιαφέρον γίνεται το ταξίδι, με τις εξόδους των zοdiac, το κυνήγι των πουλιών για μια σούπερ φωτογραφία, τα περπατήματα. Αισθάνομαι σούπερ αν και κάποια ψυχοσωματικά με βασανίζουν κάποιες στιγμές. Ενεργειακές διακυμάνσεις θα τις έλεγα ή προαίσθηση δυσάρεστων γεγονότων.

19.00, είναι η ώρα του δείπνου. Σήμερα έχει ινδικό καυτερό και πήρα δεύτερη μερίδα. Μετά, πίνω ένα ποτήρι κόκκινο κρασί που το συνοδεύω με κίτρινο τυρί, αποξηραμένα σύκα και αμύγδαλα. Ζωάρα στην απεραντοσύνη του ωκεανού.

20.00, περνάμε από περιοχή με ασθενές μαγνητικό πεδίο. Εδώ, έχουν γίνει μυστικά πυρηνικά πειράματα (1958) με την ονομασία operation Argus. Στο Τριστάν είδαμε και δορυφορικά πιάτα που μετρούν τη ραδιενέργεια στην ατμόσφαιρα και παρακολουθούν τα πυρηνικά του Ιράν και της Βόρειας Κορέας. Το Operation Argus (Επιχείρηση Άργος) ήταν μια άκρως απόρρητη σειρά στρατιωτικών και επιστημονικών δοκιμών με πυρηνικά όπλα από τις ΗΠΑ. Ο Στόχος της Επιχείρησης ήταν να μελετήσει τα αποτελέσματα πυρηνικών εκρήξεων σε πολύ μεγάλο υψόμετρο (στο διάστημα) και η βασική θεωρία του πειράματος στηρίχθηκε στην ιδέα του Nicholas Christofilos (έλληνας στην καταγωγή), που είχε προβλέψει ότι μια πυρηνική έκρηξη στο διάστημα θα απελευθέρωνε τεράστιο αριθμό φορτισμένων σωματιδίων (ηλεκτρονίων), που  θα παγιδεύονταν από το μαγνητικό πεδίο της Γης και θα δημιουργούσε μια τεχνητή ζώνη ακτινοβολίας (παρόμοια με τις φυσικές ζώνες Van Allen) γύρω από τον πλανήτη. Πράγματι, το πείραμα πέτυχε και επιβεβαιώθηκε η θεωρία του Χριστόφιλου με χρήσιμα αποτελέσματα για τους στρατιωτικούς, όπως η τύφλωση των ραντάρ του εχθρού, η καταστροφή ηλεκτρονικών συστημάτων και η διακοπή των τηλεπικοινωνίες μεγάλων αποστάσεων. Αμφιβάλω όμως αν σήμερα ισχύουν αυτά, στο στρατιωτικό σκέλος, καθότι η τεχνολογία των πολεμικών συστημάτων περιέχουν την Radiation Hardening (θωράκιση έναντι ακτινοβολίας). Το κινητό σας όμως θα πάθει Black out! Η ύπαρξη του Operation Argus κρατήθηκε μυστική για περίπου μισό χρόνο και αποκαλύφθηκε στο κοινό από τους New York Times τον Μάρτιο του 1959. Ήταν η μοναδική σειρά πυρηνικών δοκιμών στην ιστορία που διεξήχθη χωρίς καμία προειδοποίηση ή δημόσια ανακοίνωση πριν από την πραγματοποίησή της.

operation Argus (φωτό από διάλεξη)

20.15, υπάρχουν θηλαστικά, όπως κάποια είδη φαλαινών που καταδύονται μέχρι τα 2000μ. Η Marijske μας εξηγεί το πως και εμείς μένουμε με το στόμα ανοικτό. Η φύση έχει προικίσει ορισμένα θαλάσσια θηλαστικά με απίστευτες ανατομικές "υπερδυνάμεις" για να αντέχουν την τρομακτική πίεση και το απόλυτο σκοτάδι της αβύσσου. Οι Πρωταθλητές των Καταδύσεων είναι η Cuvier's Beaked Whale, που κατέχει και το απόλυτο ρεκόρ. Έχει καταγραφεί να φτάνει στα 3000 μέτρα και μπορεί να μείνει εκεί για περισσότερες από 2 ώρες με μία μόνο ανάσα. Βέβαια υπάρχουν και άλλες, όπως η Sperm Whale και η Northern Bottlenose Whale. Το να κατέβει ένα θηλαστικό σε τέτοια βάθη είναι ένας βιολογικός άθλος. Αν ένας άνθρωπος προσπαθούσε να το κάνει χωρίς ειδικό εξοπλισμό, η πίεση θα συνέθλιβε τους πνεύμονές του. Οι φάλαινες όμως χρησιμοποιούν την τεχνική "κατάρρευση πνευμόνων", αφήνοντας τους πνεύμονές τους να συμπιεστούν εντελώς και έτσι, δεν παγιδεύεται άζωτο στο αίμα τους, αποφεύγοντας τη "νόσο των δυτών". Παράλληλα, αποθηκεύουν οξυγόνο στους μύες και όχι στους πνεύμονες. Απίστευτο, το τι δημιουργεί η Φύση! Και δεν είναι μόνο αυτό, κατά την κατάδυση, ο καρδιακός τους ρυθμός πέφτει δραματικά και το αίμα διοχετεύεται μόνο στα ζωτικά όργανα: τον εγκέφαλο και την καρδιά. Και επειδή όλα αυτά γίνονται για τη μάσα, στα 2000 μέτρα υπάρχει πλούσιο μενού από καλαμάρια και ψάρια της βαθιάς θάλασσας που δεν έχουν πολλούς θηρευτές. Και μετά, ο φυσητήρας τους τις βοηθά για να ανέβουν στην επιφάνεια. Και μην με ρωτήσετε, αν βλέπουν εκεί κάτω, που έτσι και αλλιώς επικρατεί απόλυτο σκοτάδι. Εκπέμπουν ήχους, που λειτουργούν σαν τα ραντάρ της τροχαίας, και έτσι εντοπίζουν την τροφή τους. Ουφ... κουράστηκα να παρακολουθώ διαλέξεις με τα θαύματα της Φύσης.

(φωτογραφίες από διάλεξη)

21.00, Recap Είμαστε 22 εθνικότητες με τους τρεις τελευταίους, που ανέβηκαν στο Τριστάν και είναι χιλιανοί και να που έρχονται τα πρώτα παράπονα. Καθόμουνα με το γάλλο φίλο Christopher και του έλεγα ότι είμαι πολύ χαρούμενος για την εξέλιξη του ταξιδιού και μου λέει ....ναι το ίδιο και εγώ, αλλά μία ομάδα no-birdwatchers (δηλαδή απλοί ταξιδευτές) είναι δυσαρεστημένοι και εξέφρασαν παράπονα ότι χάσαμε ώρα που ξανά-επισκεφτήκαμε το νησί Gough για να δουν οι birdwatchers τα πουλιά και θα χάσουμε μιά μέρα στην Αγία Ελένη... Ο Christopher με πληροφόρησε ότι η ομάδα των birdwatchers (ORNIS) είναι κορυφαία και μοναδική στο είδος της και ο καπετάνιος δεν θάθελα να τους χαλάσει το πρόγραμμα, χάλασε όμως των άλλων.

Αν και ανεβήκαμε στο μικρό ηφαίστειο του Τριστάν, αν και ήπιαμε μπύρα στο πιό απομακρυσμένο μπαρ του κόσμου (albatross bar), αν και πεζοπορήσαμε στις άγριες ακτές του, τις εντυπώσεις μας έκλεψε το γειτονικό νησί Nightingale. Εκεί, είδαμε μια μοναδική ανατολή να αναδύεται από τα βάθη του ατλαντικού ωκεανού, ένας ηλιόλουστος καιρός για κοντομάνικο, πλήρης άπνοια, αποβίβαση με zodiac σε μια βραχώδη παραλία, ανάβαση τύπου via ferrata, διάσχιση άγριας βλάστησης και θαλασσοπούλια να περπατούν μαζί μας ....έεεε τι άλλο πλέον να ζητήσω. Το Nightingale είναι ένας εντελώς άγνωστος προορισμός, προσωπικά δεν ήξερα καν την ύπαρξή του. Όλο το ημερολόγιο μιας ατλαντικής οδύσσειας σύντομα στο μπλοκ μου. Μείνετε συντονισμένοι.

32. μέρα (17 Απρ.) Gough Island
6.00, καλημέρα, πρωινός και σήμερα για να επισκεφτούμε το περίφημο νησί των θαλασσοπουλιών αλλά και των τρωκτικών, το Gough Ιsland. Έχουμε 17β και βγαίνουμε στο κατάστρωμα για μιά πρώτη γεύση. Είναι ακόμη σκοτάδι (7.15 η ανατολή) και κάνει λίγο ψύχρα. Έχουμε φτάσει. ήδη. Ο Martin εχει πιάσει ένα πουλάκι, το κρατά στα χέρια και το φωτογραφίζουμε. Έχει γίνει viral όλης της περιοχής.

Το Gough Island θεωρείται ένας από τους μοναδικούς και "άθικτους" τόπους στον πλανήτη γη, με κατοίκους μόνο τα πουλιά, στην κυριολεξία, ενώ τα τρωκτικά δεν είναι κάτοικοι, είναι παράσιτο. Μαζί με το γειτονικό Inaccessible Island, έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς ως το καλύτερο διατηρημένο οικοσύστημα εύκρατης ζώνης στο νότιο Ατλαντικό, καθώς η ανθρώπινη παρέμβαση είναι ελάχιστη έως μηδαμινή.

Το νησί είναι ένας από τους σημαντικότερους τόπους αναπαραγωγής θαλάσσιων πτηνών παγκοσμίως. Φιλοξενεί εκατομμύρια πουλιά από πολλά και διαφορετικά είδη. Εδώ, φωλιάζει ο Άλμπατρος του Τριστάν και ο Υδροβάτης του Ατλαντικού, πουλιά τα οποία κινδυνεύουν με εξαφάνιση. Λόγω της απομόνωσής του, στο νησί έχουν εξελιχθεί είδη πουλιών που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού, όπως το Gough Moorhen (ένα πουλί που σχεδόν δεν πετάει) και το Gough Bunting (ένα είδος σπίνου).

 

Υπάρχει μεγάλη παρουσία ποντικιών, τα οποία έφτασαν εδώ με πλοία το 19. αιώνα. Λόγω έλλειψης θηρευτών και άφθονης τροφής, αυτά τα ποντίκια έγιναν έως και 50% μεγαλύτερα από τα κανονικά και άρχισαν να επιτίθενται και να τρώνε νεοσσούς άλμπατρος, προκαλώντας τεράστια οικολογική καταστροφή. Βασικά, δεν υπάρχει τρόπος εξόντωσής τους αν και έχουν γίνει προσπάθειες. Το νησί είναι ακατοίκητο. Οι μόνοι άνθρωποι στο νησί είναι μια μικρή ομάδα επιστημόνων που στελεχώνουν ένα μετεωρολογικό σταθμό της Νότιας Αφρικής, που θεωρείται κρίσιμος για τις προγνώσεις καιρού σε όλο το νότιο ημισφαίριο. Η πρόσβαση στο σταθμό γίνεται σχεδόν αποκλειστικά με ελικόπτερο από πλοία που το προσεγγίζουν μία φορά τον χρόνο!

 

8.00-10.00, γίνεται επιβίβαση στις zontiac για μια δίωρη zodiac cruise. Rockhoppers και φώκιες (τρωκτικά δεν είδαμε) βρίσκονται στις μικρές παραλίες και είναι θορυβώδεις. Το νησί είναι ένας βράχος. Στα ψηλά θάχει ασφαλώς οροπέδια γιατί φωτογραφίσαμε αρκετούς καταρράκτες με νερό. Πουλιά δεν είδαμε πολλά. Εξαιτίας της άπνοιας δεν πετούν γιατί χρειάζονται μεγαλύτερη ενέργεια να ξοδέψουν από ότι να χρησιμοποιούν τα ρεύματα των ανέμων.

Το νησί είναι στενόμακρο, πολύ άγριο και βραχώδες. Βρισκόμαστε στον κόλπο Hawkins (north east point) και η ηφαιστειακή βραχονησίδα (με τις τρεις κορυφές) ονομάζεται penguin island. Το όνομα προέρχεται από τις αποικίες των πιγκουίνων που κατακλύζουν την περιοχή, τους λεγόμενους Rockhopper Penguins (πιγκουίνοι με λοφίο) που αυτές οι μικρές νησίδες προσφέρουν ασφαλές καταφύγιο για την αναπαραγωγή τους, μακριά από τα τρωκτικά τής στεριάς. Είναι πρακτικά αδύνατο να το επισκεφθεί κανείς γιατί είναι ένας απότομος, ηφαιστειογενής βράχος μέσα στα αγριεμένα νερά του Νότιου Ατλαντικού (στη ζώνη των "Roaring Forties"). Στην αναζήτηση, η Google σε στέλνει σε νησί της Αυστραλίας, αλλά το συγκεκριμένο είναι ένας πραγματικός παράδεισος για την άγρια ζωή!

 

13.00, σήμερα, τελειώνουν οι εξορμήσεις μας στα πλέον απομακρυσμένα σημεία του πλανήτη και την ώρα του φαγητού θα αποπλεύσουμε προς τα τροπικά μέρη και την Αγία Ελένη, 5 "βασανιστικές" μέρες μόνο θάλασσα και ουρανό. Πάω να βγάλω τα καλοκαιρινά... βαρέθηκα να φορώ χοντρά παντελόνια με φλις, μερίνο ισοθερμικά και χοντρά τζάκετ. Έχουμε πορεία Βόρεια με πλήρη άπνοια, αλλά καιρό συννεφιασμένο. Οι Άλμπατρος μάς ακολουθούν. Το Gough island φαίνεται να μικραίνει και να μας αποχαιρετά.

16.00, μιας και δεν έχω τι να κάνω, ψάχνω στο Διαδίκτυο την ιστορία τού νησιού, που έχει ενδιαφέρον, ακούστε την...Το νησί ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά γύρω στο 1505 ή 1506 από τον πορτογάλο θαλασσοπόρο Gonçalo Álvares. Για περισσότερο από δύο αιώνες, το νησί εμφανιζόταν στους χάρτες με το όνομά του, ως Ilha de Gonçalo Álvares, όπως δηλαδή και με το Τριστάν. Όταν το 1731 οι βρετανοί (ξανα)ανακάλυψαν το νησί, ο καπετάνιος Charles Gough, ενώ βρισκόταν στο πλοίο Richmond, εντόπισε το νησί και εξαιτίας των εσφαλμένων συντεταγμένων εκείνης της εποχής, πίστεψε ότι ανακάλυψε ένα νέο νησί, καθώς οι χάρτες τοποθετούσαν το Gonçalo Álvares σε διαφορετική τοποθεσία. Οι Βρετανοί λοιπόν, χαρούμενοι πως ανακάλυψαν ένα νέο νησί, του έδωσαν το όνομα Gough και, παρά το γεγονός ότι αργότερα διαπιστώθηκε πως επρόκειτο για λάθος, η ονομασία Gough Island παρέμεινε, αν και το αρχικό όνομα υπάρχει ακόμη σε ορισμένους ισπανικούς και πορτογαλικούς χάρτες. Στο επόμενο ταξίδι σας αποφασίστε με ποιού το μέρος θα είστε.

 

17.00, happy hour... ό,τι πιείτε μισοτιμής, για να περάσουν οι ώρες και οι μέρες.... ιδίως όταν η θάλασσα είναι κάλμα... μήπως ονειρεύομαι; Είμαστε σε 40° νότιο γεωγραφικό πλάτος και η ζώνη αυτή ονομάζεται από τους ναυτικούς "Roaring Forties". Επειδή εδώ δεν υπάρχει ξηρά, βουνά κ.λπ. για να ανακόψουν τους ανέμους, τα αέρια ρεύματα αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες. Αυτό δημιουργεί κύματα που διανύουν χιλιάδες χιλιόμετρα χωρίς εμπόδιο. Ακόμα και όταν δεν υπάρχει τοπική καταιγίδα, η θάλασσα ποτέ δεν είναι εντελώς επίπεδη, αλλά υπάρχει πάντα το λεγόμενο "swell" (βουβό κύμα), δηλαδή η ενέργεια από καταιγίδες που συνέβαιναν εκατοντάδες μίλια μακριά και μεταφέρθηκαν μέσω του νερού. Η ασυνήθιστη άπνοια που συμβαίνει ΤΩΡΑ οφείλεται σε ένα σύστημα υψηλών πιέσεων (αντικυκλώνας H, πράγματι έχουμε 1028mbar), που κάθεται ακριβώς πάνω από την περιοχή μας και μας δίνει ένα "παράθυρο" καλού καιρού και ηρεμίας. Αυτό σημαίνει πως θα κοιμηθούμε όπως στο κρεββάτι μας. Δυστυχώς, αυτό το φαινόμενο διαρκεί πολύ λίγο, καθώς τα χαμηλά βαρομετρικά διαδέχονται το ένα το άλλο με μεγάλη ταχύτητα. Η πραγματική κάλμα του Ατλαντικού βρίσκεται βορειότερα, στις Ζώνες Νηνεμίας (Doldrums) κοντά στον Ισημερινό. Εκεί, ο αέρας κινείται κυρίως κάθετα (προς τα πάνω) και όχι οριζόντια, αφήνοντας τα ιστιοφόρα ακίνητα για μέρες, εμείς όμως έχουμε μηχανές χάχα. Αναμένουμε λοιπόν να το επαληθεύσουμε, αλλά έχουμε μέρες ακόμη....

το αφεντικό... τρελάθηκε, κερνά ποτά

19.00, το βραδινό είναι τοπική σπεσιαλιτέ του Τριστάν, με πατάτες ως βάση της επιβίωσης της τοπικής κουλτούρας. Η εμπειρία είναι οι ψητές ή βραστές πατάτες που συνοδεύουν το τοπικό αστακό (Tristan Rock Lobster), που φημίζεται για τη νοστιμιά του (υπερτερεί της αλάσκας, της νορβηγίας και της Ουσουάιας, γνωστός ως Centolla, που τον χρυσοπλήρωσα), αλλά δύσκολα τον βρίσκεις στην ψαραγορά της γειτονιάς σου. Γιατί λοιπόν είναι τόσο νόστιμος; Τα νερά της περιοχής είναι πολύ κρύα με αποτέλεσμα, οι αστακοί να αναπτύσσονται πιο αργά. Αυτή η αργή ανάπτυξη κάνει τη σάρκα τους πιο σφιχτή και παχιά σε σχέση με τους αστακούς των θερμότερων νερών. Ο Rock Lobster δεν έχει τις μεγάλες δαγκάνες του αστακού της νορβηγίας (king crabs), αλλά όλο το κρέας του βρίσκεται στην ουρά. Λόγω της διατροφής του σε ένα παρθένο οικοσύστημα, πλούσιο σε πλαγκτόν και θαλάσσιας βλάστησης, η σάρκα του έχει μια γεύση που δεν χρειάζεται πολλά καρυκεύματα για να νοστιμίσει. Επίσης, το Τριστάν ντα Κούνια είναι ένα ενεργό ηφαίστειο. Τα ιχνοστοιχεία από τα ηφαιστειακά πετρώματα διαλύονται στο νερό και επηρεάζουν την τροφική αλυσίδα. Αυτό δίνει στο κρέας τού αστακού μια ελαφρώς μαλακιά θαλασσινή γεύση, που οι γκουρμέ σεφ λατρεύουν. Εγώ πάντως δεν είδα καμία διαφορά. Όλοι οι αστακοί (οπτικά και γευστικά) το ίδιο μου φαίνονται και ασφαλώς δεν τους έτρωγα από τα γεννοφάσκια μου.

Tristan Rock Lobster

Οι ψαράδες χρησιμοποιούν μικρές βάρκες και παραδοσιακές μεθόδους, γιατί οι μεγάλες τράτες απαγορεύονται ρητώς στην τοπική αλιεία. Ο αστακός αυτός είναι το κύριο εξαγώγιμο προϊόν του νησιού και η βασική πηγή εσόδων για τους κατοίκους του και ...αν τον βρεις σε εστιατόριο στην Ευρώπη, θεωρείται "premium" έδεσμα... γράφει το Διαδίκτυο και εγώ τον βρήκα στο βραδινό μενού μου. . τι να πω... άτιμη ζωή....

 

Λόγω του ηφαιστειογενούς εδάφους, οι κάτοικοι καλλιεργούν τις πατάτες τους σε μια συγκεκριμένη περιοχή έξω από τον οικισμό. Οι αγροί είναι περιτριγυρισμένοι από ξερολιθιές για προστασία από τους σφοδρούς ανέμους. Η καλλιέργεια και η συγκομιδή της πατάτας είναι ένα κοινωνικό γεγονός. Όλες οι οικογένειες πηγαίνουν στα "Patches" (χωράφια) για τη συλλογή. Στο νησί, η πατάτα αντικαθιστά σχεδόν το ψωμί ή το ρύζι, που πρέπει να εισαχθούν με πλοίο και είναι πανάκριβα. Οι πιο δημοφιλείς τρόποι είναι ο Mashed Potatoes (πουρές), που συνοδεύεται από φρέσκο ψάρι ή αστακό, Ναι..ναί αυτό θα παραγγείλω για κύριο πιάτο.

(φωτογραφίες από διάλεξη)

Από το Τριστάν, η πορεία του Atlantic Odyssey κατευθύνεται με βόρεια κατεύθυνση προς την Αγία Ελένη, ένα άλλο απομακρυσμένο νησί που βρίσκεται περίπου 1950 χιλιόμετρα στα ανοικτά των ακτών της Αγκόλας. Ένα ταξίδι που σε μεταφέρει από τις πολύ κρύες θάλασσες στην τροπική τρέλα του ισημερινού.