.png "English"){kind=small}
 |
| James Caird, το όνομα της βάρκας που έμεινε στην ιστορία |
Διασχίζοντας τον απέραντο Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό, από τη Δυτική Ανταρκτική μέχρι τα πιο απομακρυσμένα νησιά της Γης και στα τροπικά νερά του Πράσινου Ακρωτηρίου, το φημισμένο αυτό ταξίδι δικαίως ονομάστηκε Atlantic Odyssey.
Ερχόμενος από την Ανταρκτική
16-19. μέρα (1-4 Απρ.). Μία εν πλω Διάσχιση με πολύ ιστορία
20. μέρα. (5 Απρ.) Νότια Γεωργία
21. μέρα. (6 Απρ.) Grutviken, Αναζητώντας τον τάφο του Σάκλετον, St Andrews Bay
22. μέρα. (7 Απρ.) στα νότια φιόρδ της Νότιας Γεωργίας
23. μέρα. Το ταξίδι συνεχίζεται στα νησιά Τριστάν Ντα Κούνια και Αγίας Ελένης
myVideo(towards to South Georgia)
16-19. μέρα (1-4 Απρ.). Μία εν πλω Διάσχιση με πολύ ιστορία
20. μέρα. (5 Απρ.) Νότια Γεωργία
21. μέρα. (6 Απρ.) Grutviken, Αναζητώντας τον τάφο του Σάκλετον, St Andrews Bay
22. μέρα. (7 Απρ.) στα νότια φιόρδ της Νότιας Γεωργίας
23. μέρα. Το ταξίδι συνεχίζεται στα νησιά Τριστάν Ντα Κούνια και Αγίας Ελένης
myVideo(towards to South Georgia)
16-19 μέρα. (1-4 Απρ.) Μια εν πλω διάσχιση με πολύ ιστορία
1916-2026: 110 χρόνια πίσω, ξεκίνησε μία περιπέτεια, η οποία έχει καταγραφεί στα χρονικά της παγκόσμιας ιστορίας, ως η μεγαλύτερη θαλάσσια διάσωση ανθρώπων, που έχει συμβεί ποτέ, χωρίς να υπάρξει απώλεια ζωής.
Σε μια μικρή σωσίβια λέμβο, με το όνομα James Caird, επέβαιναν έξι ναυαγοί (Tom Crean, Ernest Shackleton, Frank Worsley, Harry McNeish, John Vincent και Timothy McCarthy), που ξεκίνησαν από τη νήσο Elephant της Ανταρκτικής Χερσονήσου, για να διασχίσουν 1600 χλμ μέσα σε ένα φουρτουνιασμένο, μαινόμενο (σε κύματα επτά μέτρων), Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό και βασανιστικό ταξίδι 16 ημερών προς τη νήσο της Νότιας Γεωργίας, για να ζητήσουν βοήθεια για το υπόλοιπο πλήρωμα του Endurance (που εν τω μεταξύ είχε συνθλιβεί από τους πάγους και είχε βυθιστεί) και παρέμεναν εγκλωβισμένοι στους θυελλώδεις ανέμους και το ψύχος της Ανταρκτικής, τρώγοντας μόνο πιγκουίνους (με το φόβο ότι το "φαγητό" τους σε λίγο θα μετανάστευε), σε μία περιπέτεια που υπερέβαινε και την πιό υπέρμετρη αισιοδοξία από κάθε άποψη.
Ένα χαρακτηριστικό που υποτιμάται και ξεχνιέται στην ιστορικότητα του γεγονότος ήταν η ανθρώπινη αντοχή που είχε η ομάδα των έξι. Όταν έφτασαν, εξαντλημένοι, στο νησί της Νότιας Γεωργίας, αποβιβάστηκαν σε λάθος ακτή (δυτικές ακτές) με αποτέλεσμα να το διασχίσουν, ανεβαίνοντας σε παγετώνα 3000 μέτρων και κατεβαίνοντας προς την ανατολική πλευρά, εκεί που υπήρχε ένας φαλαινοθηρικός σταθμός και ζήτησαν βοήθεια, η οποία έφτασε τελικά στους επιζώντες.
1916-2026: 110 χρόνια πίσω, ξεκίνησε μία περιπέτεια, η οποία έχει καταγραφεί στα χρονικά της παγκόσμιας ιστορίας, ως η μεγαλύτερη θαλάσσια διάσωση ανθρώπων, που έχει συμβεί ποτέ, χωρίς να υπάρξει απώλεια ζωής.
 |
| η περίφημη Caird σε replica. Η αυθεντική βάρκα φυλάσσεται στο Λονδίνο και συγκεκριμένα στο Dulwich College του Λονδίνου, όπου ο Σάκλετον ήταν μαθητής του κολεγίου. Μετά το θάνατο του Σάκλετον, ο John Rowett, αγόρασε τη βάρκα και τη δώρισε στο σχολείο ως μνημείο για το σπουδαίο εξερευνητή. |
Σε μια μικρή σωσίβια λέμβο, με το όνομα James Caird, επέβαιναν έξι ναυαγοί (Tom Crean, Ernest Shackleton, Frank Worsley, Harry McNeish, John Vincent και Timothy McCarthy), που ξεκίνησαν από τη νήσο Elephant της Ανταρκτικής Χερσονήσου, για να διασχίσουν 1600 χλμ μέσα σε ένα φουρτουνιασμένο, μαινόμενο (σε κύματα επτά μέτρων), Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό και βασανιστικό ταξίδι 16 ημερών προς τη νήσο της Νότιας Γεωργίας, για να ζητήσουν βοήθεια για το υπόλοιπο πλήρωμα του Endurance (που εν τω μεταξύ είχε συνθλιβεί από τους πάγους και είχε βυθιστεί) και παρέμεναν εγκλωβισμένοι στους θυελλώδεις ανέμους και το ψύχος της Ανταρκτικής, τρώγοντας μόνο πιγκουίνους (με το φόβο ότι το "φαγητό" τους σε λίγο θα μετανάστευε), σε μία περιπέτεια που υπερέβαινε και την πιό υπέρμετρη αισιοδοξία από κάθε άποψη.
 |
| ο Σάκλετον και εγώ στο Μουσείο της Ν. Γεωργίας |
Ένα χαρακτηριστικό που υποτιμάται και ξεχνιέται στην ιστορικότητα του γεγονότος ήταν η ανθρώπινη αντοχή που είχε η ομάδα των έξι. Όταν έφτασαν, εξαντλημένοι, στο νησί της Νότιας Γεωργίας, αποβιβάστηκαν σε λάθος ακτή (δυτικές ακτές) με αποτέλεσμα να το διασχίσουν, ανεβαίνοντας σε παγετώνα 3000 μέτρων και κατεβαίνοντας προς την ανατολική πλευρά, εκεί που υπήρχε ένας φαλαινοθηρικός σταθμός και ζήτησαν βοήθεια, η οποία έφτασε τελικά στους επιζώντες.
 |
| Η Νότια Γεωργία είναι Βρετανικό Υπερπόντιο έδαφος. Βρίσκεται περίπου 2000 χιλιόμετρα Ανατολικά της Νότιας Αμερικής και είναι καλυμμένο με παγετώνες, βραχώδεις παράλιες και παγωμένα νερά. Είναι καταφύγιο της άγριας ζωής, όπως φώκιες, πιγκουίνους και θαλασσοπούλια. |
Αυτή τη θαλάσσια διαδρομή των 1600 χλμ ακολούθησα και βρέθηκα στον ίδιο χώρο, όπου ο Σάκλετον ζήτησε βοήθεια από το φίλο του και κυβερνήτη της περιοχής, ενώ με γέμιζαν τα ίδια συναισθήματα με εκείνα του κυβερνήτη, σαν να ήμουνα μέρος της ιστορίας, γιατί όπως υποστηρίζουν οι ιστορικοί .....όλοι μας συμμετέχουμε στα γεγονότα είτε σαν πρωταγωνιστές είτε σαν αφηγητές.... Η ιστορία δεν είναι μόνο αυτό που συνέβη, αλλά και αυτό που διηγείσαι ότι συνέβη και τότε αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι μέρος μιάς ιστορικής πραγματικότητας. Απίστευτο!
16. μέρα (1 Απρ.) το Στενό Beagle
12.00, εγώ και άλλοι τρεις ταξιδιώτες προερχόμαστε από το προηγούμενο ταξίδι του Hondius και έτσι μένουμε στο πλοίο, αναμένοντας τους νέους συνταξιδιώτες μας. Ο καιρός είναι βροχερός, τα γύρω βουνά άσπρισαν και να φανταστεί κανείς ότι είμαστε στις αρχές φθινοπώρου. Εδώ δεν υπάρχουν εποχές.
14.15, αποπλέουμε. Μετά τα διαδικαστικά, ανιχνεύω τους συνταξιδιώτες. Η μέση ηλικία είναι πολύ μεγαλύτερη της ανταρκτικής, φαντάζομαι 55+ και είναι φυσιολογικό. Ποιός νέος θα δαπανούσε χρήματα και χρόνο για ένα τέτοιο εξερευνητικό ταξίδι, τόσο μοναχικό και απόμακρο, θα προτιμούσε να πάει στα Bora-Bora. Μετρώ κεφάλια και βλέπω πως μοναχικές θείες κλέβουν την παράσταση. Respect για αυτές τις κυρίες που δεν αψηφούν τίποτε και ταξιδεύουν μόνες τους σε άγνωστα νερά. Και το expedition team φαίνεται να έχει ανάλογη ηλικία. Καμία ηλιακή σύγκριση με τα αγόρια και τα κορίτσια της Ανταρκτικής. Πάντως, το crew είναι σούπερ πολύγλωσσο και ικανοποιεί όλες τις γλωσσικές μας συνήθειες.
Μετά από κάποιες μέρες αντιλήφθηκα ότι η πλειονότητα των επιβατών ήταν σε οργανωμένα γκρουπ ορνιθολόγων, καθηγητών πανεπιστημίων και επαγγελματιών πτηνολόγων, που ταξίδευαν, όχι για αναψυχή αλλά για επιστημονικές παρατηρήσεις. Όπως μου έλεγαν, ήθελαν να παρατηρήσουν την εμφάνιση πουλιών (ακόμη την αποδοχή και προσαρμογή τους) σε νέες αποικίες πουλιών, ή και την απουσία τους από περιοχές μόνιμης διαβίωσης, γεγονός που υποδήλωνε κάποιες κλιματικές αλλαγές τής περιοχής.
 |
| η διαδρομή προς τη Νότια Γεωργία...πόσες μέρες εν πλω; |
16.00, διασχίζω το στενό Beagle για έκτη συνολική φορά και νομίζω ότι είναι αρκετές. Δεξιά είναι η Χιλή και αριστερά η αργεντίνικη χερσόνησος Μίτρε, μία από τις πιο απομονωμένες περιοχές του κόσμου. Στα αριστερά μας βλέπουμε πύργους, σαν της Αστράκας, που μάλλον έχουν σχηματιστεί από τη διάβρωση του εδάφους. Ο κόλπος της Aquiere θα προβάλλει σε λίγο μπροστά μας για νοσταλγικές θύμισες του ιστιοφόρου costa. Όπως δείχνει το google map πλέουμε πάνω στη μεθοριακή γραμμή Αργεντινής-Χιλής.
19.00, πολλοί αμφισβητούν ότι υπάρχουν σήμερα αποστολές σε δυσπρόσιτα μέρη, καθότι έχουν εξαντληθεί όλες οι εξερευνήσεις ή θεωρούνται μόνο εκείνες που απαιτούν τεχνικά μέσα για προώθηση. Εντούτοις υπάρχει και η άλλη πλευρά που υποστηρίζει ότι Expedition (αποστολή) είναι κάθε ταξίδι που είσαι έτοιμος να εφαρμόσεις Plan B ακόμη και Plan C. Το ταξίδι στην Ανταρκτική (π.χ. στην προσέγγιση του Stonigton Island σε 68oS) αυτό έδειξε, το ίδιο και το Αtlantic Οdyssey.
17. μέρα (2 Απρ.) εν πλω στη Θάλασσα της Σκωτίας
Η Ατλαντική Οδύσσεια θεωρείται το κορυφαίο ταξίδι για τους ορνιθολόγους, γιατί είναι γνωστό, στην κοινότητα των παρατηρητών πουλιών (bird-watchers), ότι η μελέτη σπάνιων ειδών άγριας ζωής γίνεται μόνο σε απόμακρες περιοχές. Για τους υπολοίπους, ψαγμένους ταξιδευτές και λάτρεις της περιπέτειας με 45 μέρες πάνω στη θάλασσα, το ταξίδι αυτό έχει μια ιδιαίτερη τόλμη και γοητεία, να γνωρίσουν τη θαλάσσια ζωή και να βρίσκονται στις πιο απόμακρες γωνιές του πλανήτη μας.
Το προσωπικό (STAFF) περιλαμβάνει έμπειρα στελέχη θαλάσσιων αποστολών, που θα μας δώσουν ένα δείγμα επιστημονικής έρευνας (μέσω διαλέξεων) και εμπειρίας για τα ενδημικά και αποδημητικά πουλιά (στις εξορμήσεις μας με τις zodiac, αλλά και στις βραδινές wildlife review συναντήσεις μας), μαζί με το φωτογραφικό πάθος και την επιδίωξη άμετρης περιπέτειας, που τους διέπει. Ένας από αυτούς είναι και ο Hans (expedition leader), ειδικός στην έρευνα για τα θαλασσοπούλια και τα θαλάσσια θηλαστικά, και από το 2015 συνεργάτης της Oceanwide Expeditions ως Οδηγός και Αρχηγός Αποστολών.
 |
| Ο ωκεανός μπορεί να φαίνεται άδειος, αλλά κατά τη διάρκεια της Οδύσσειας, το να περάσεις μια ώρα χωρίς να δεις πουλί είναι σπάνιο, ακόμη και όταν δεν φυσά… |
Το επιστημονικό ταξίδι τού Atlantic Odyssey ξεκινά από την Ουσουάια (αν και ανεπίσημα το θεωρώ από τη Δυτική Ανταρκτική) και έχει πορεία με ΒΑ κατεύθυνση προς τον ανοικτό ωκεανό. Ο σκοπός των περισσοτέρων είναι η παρατήρηση της άγριας ζωής.
8.00, από τους τελευταίους κατεβαίνω για πρωινό, η μέρα θέλει χουζούρι. Ο έντονος κυματισμός (4-6μ), με συνειδητοποιεί για το τί σημαίνει ωκεανός, αυτός ο μέγας που με τα κύματά του σε οδηγεί σε ατραπούς μυστηριακούς και απρόσωπους. Πίνοντας τον καφέ, ο Dieter από την Ολλανδία (ένας από τους τρεις που συνέχιζε το ταξίδι μετά την ανταρκτική) με ρώτησε αν μπορούμε να επικοινωνήσουμε με τον ωκεανό... σκέφτηκα και του απάντησα με δελφική μαντεία: ...ο ωκεανός "μιλάει" μόνο όταν εμείς σταματάμε να θορυβούμε... αισθάνομαι... συνέχισα να απολογούμαι ...ότι υπάρχει κάτι βαθιά μεταφυσικό στον ήχο των κυμάτων... σαν ο ρυθμός τους να ταυτίζεται με το ρυθμό του καρδιακού παλμού σε κατάσταση ηρεμίας. Η επικοινωνία παύει να είναι λεκτική και γίνεται δονητική. Αφήνεις το θόρυβο της καθημερινότητας και συντονίζεσαι με τη "συχνότητα" του ωκεανού... Ο Πλάτων θα έδραττε της ευκαιρίας να μας δώσει μαθήματα εγωιστικής αποδόμησης, όπου μπροστά στο αχανές, το "εγώ" μικραίνει και η σύνδεση με το "Όλον" μεγαλώνει. Είναι η στιγμή που νιώθεις ότι δεν είσαι απλά ένας παρατηρητής, αλλά ένα αναπόσπαστο κομμάτι της δημιουργίας, αν και απειροελάχιστο. Διερωτώμαι αν ο ωκεανός θα μπορούσε να συμβολίσει τον ανθρώπινο εσωτερισμό, όπου η γαλήνη του νερού (όπως την συναντήσαμε στον ισημερινό) αντανακλά την εσωτερική ηρεμία και η τρικυμία της Θάλασσας της Σκωτίας τα καταπιεσμένα πάθη και τους φόβους μας. Σε τέτοιες στιγμές, όλοι μας γινόμαστε φιλόσοφοι και ποιητές για να μιμηθούμε πολλούς ναυτικούς, που ένιωσαν την ανάγκη να γράψουν ή να δημιουργήσουν, λειτουργώντας ως διάμεσοι (mediums) των μηνυμάτων της θάλασσας. Η πραγματικότητα με συνεφέρει. Βρισκόμαστε στη μέση τού πουθενά. Μόνο νερό και ουρανός και αυτός συννεφιασμένος. Την πρώτη στεριά θα δούμε σε δύο μέρες.
11.30, ντύνομαι αδιάβροχα και πηγαίνω στην πρύμνη στο χαμηλό κατάστρωμα 3. Εκεί αντιλήφθηκα τί σημαίνει κύματα 7 μέτρων, τα νερά να γεμίζουν το κατάστρωμα και οι άλμπατρος να ίπτανται και να χορεύουν στον ουρανό, ...οι πτήσεις τους είναι σαν τις πιρουέτες..., σκέφτηκα, ...ανεβαίνουν ψηλά και μετά αφήνονται να τους παρασύρει ο άνεμος, κάνοντας μια θεαματική φιγούρα πτήσης εμπρός στα μάτια σου και βουτάνε, θεαματικά, για να γραπώσουν ένα ψάρι... Αδιαφορείς αν το νερό σε έχει κάνει μούσκεμα, το αντιλαμβάνεσαι αργότερα όταν έχεις μουλιάσει πλήρως. Η φωτογραφική μηχανή δεν προλαβαίνει τα κλικ των λήψεων, μιά τα πουλιά, μιά τον κυματισμό, που σε ξεπερνά σε ύψος, μιά η αγριάδα του ωκεανού, μαζί και τα ουρλιαχτά του ανέμου. Τέτοια μεγάλη παρέα από αγριοπούλια δεν την περίμενα, εδώ στη μέση του ωκεανού η άγρια ζωή να σε συναρπάζει και εσύ να χορεύεις ψυχικά μαζί της.
18.15, τρέχουμε με 14kn για να προλάβουμε ένα χαμηλό βαρομετρικό που έρχεται από βόρεια και ακολουθεί ΒΔ πορεία. Η θάλασσα έντονα κυματώδης.
18.30, ο Josh θα μας μιλήσει για πουλιά... τι άλλο για το Southern Giant Petrel. Σήμερα, όλη την ημέρα, οι ειδικοί αυτόν φωτογράφιζαν. Είναι ένα δυνατό πουλί, που η πτήση του μοιάζει με τα στούκας. Στην παρέα μας είναι και ένας τύπος που θέλει να μαθαίνει και ρωτά συνέχεια, ενώ οι υπόλοιποι βιάζονται να πάνε για δείπνο. Η φωνή του μου θυμίζει τον αφηγητή του National Geographic, Sir David Attenborough, που φέτος έκλεισε τα 100 του χρόνια.
 |
| (φωτό από διάλεξη) |
Τα πουλιά Άλμπατρος είναι περίπου 22 είδη και τα περισσότερα τείνουν προς εξαφάνιση. Η αιτία είναι κυρίως η αλιεία, όπου πιάνονται στα αγκίστρια τη στιγμή που πάνε να φάνε τη γαρίδα-δόλωμα και τρώνε μαζί και το αγκίστρι. Για την αποφυγή αυτή, έχει εφευρεθεί η Tori Line, που είναι μια ειδική συσκευή για την προστασία των θαλάσσιων πτηνών. Αποτελείται από ένα μακρύ σκοινί, το οποίο δένεται στην πρύμνη του σκάφους και σέρνεται πάνω από το νερό. Από αυτό κρέμονται μικρότερα και χρωματιστά σκοινάκια, που δημιουργούν ένα κινούμενο οπτικό και φυσικό εμπόδιο και φοβίζει-εμποδίζει τα θαλασσοπούλια να πλησιάσουν και να βουτήξουν στα αγκίστρια που είναι γεμάτα δολώματα ή στα δίχτυα καθώς αυτά πέφτουν στο νερό. Θεωρείται ένας φθηνός και αποτελεσματικός τρόπος για την προστασία της άγριας ζωής, ενώ η χρήση του είναι νομικά υποχρεωτική σε πολλές περιοχές του ωκεανού. Χρησιμοποιείται στην εμπορική αλιεία κυρίως στα παραγάδια και τις τράτες.
 |
| (φωτό από διάλεξη) |
20.45, Wildlife review. Κάθε βράδυ μαζευόμαστε στο seminar room και συζητάμε τις ημερήσιες δράσεις, κυρίως παρουσιάζουμε τις φωτογραφίες της ημέρας. Πρωταγωνιστής της ημέρας ο Άλμπατρος. Ο ομιλητής παρουσιάζει χαρακτηριστικά αναγνώρισης του βασιλικού Άλμπατρου και αν λάβω υπόψη με πόση προσοχή παρακολουθεί το ακροατήριο, είμαι βέβαιος ότι όλοι είναι ορνιθολόγοι, όλοι εκτός από μένα. Μου θύμισαν ένα φίλο ορειβάτη που όταν τον χάναμε θα ήταν πίσω από κάποιο βράχο να φωτογραφίζει κάποιο πουλί. Έγινα και εγώ φωτογράφος με τηλεφακό που έμοιαζε σαν φιλιππινέζικο τσουτσούνι 😂 και ντρεπόμουνα να τον έβγαζα έξω. Είχα και το θράσος να αναρτήσω και φωτογραφίες στον κοινό υπολογιστή μας.
 |
| (φωτογραφίες από διάλεξη) |
18. μέρα (3 Απρ.) εν πλω στη Θάλασσα της Σκωτίας
7.00, πλέουμε στη Θάλασσα της Σκωτίας. Η θάλασσα είναι κυματώδης, έχει δυνατό δυτικό άνεμο 6Βf που σπρώχνει το πλοίο πιό γρήγορα προς τη Νότια Γεωργία, η θερμοκρασία γύρω στους 5C και της θάλασσας στους 9C, αλλά όπως μου είπε η Chaily, η ρεσεψιονίστρια, μία τυπική φιλιππινέζα, η θάλασσα δεν είναι τόσο άγρια όσο την προηγούμενη φορά. Χθες βράδυ τα μεσάνυκτα, ο αέρας έφτασε και τα 8Bf σύμφωνα με τα βιβλία του πλοίου. Σε αυτήν την περίπτωση, το πλοίο βγάζει τα πλευρικά του πτερύγια και σταθεροποιεί το σκάφος, ώστε οι επιβάτες να μην αισθάνονται τόσο πολύ το ταρακούνημα. Παρόλα αυτά, ζαλάδες δεν είχα, αλλά κινιόμουνα με προσοχή στους χώρους ακολουθώντας την τεχνική Hunker Down "one hand for yourself, one hand for the ship" που περιλαμβάνει τον κανόνα "συγκρατήσου συνεχώς από την κουπαστή στους διαδρόμους ή στο κατάστρωμα".
8.00, γνώρισα τη Ηαο, μια κινέζα που ζει στο Σαν Φραγκίσκο και έχει γυρίσει όλο τον κόσμο, στην κυριολεξία, εκτός της βόρειας Κορέας και κάποιων απομακρυσμένων νησιών της Πολυνησίας, που πηγαίνεις στην Ταϊτή με το περίφημο πλοίο Aranui, το πιο διάσημο πλοίο-ταχυδρομείο, φορτηγό και επιβατηγό μαζί στον κόσμο. Το πλοίο μεταφέρει την αλληλογραφία, τις προμήθειες και τα εμπορεύματα στους ντόπιους των απομακρυσμένων νησιών της Πολυνησίας και ταυτόχρονα παίρνει μαζί του και τουρίστες που θέλουν να ζήσουν μια αυθεντική εμπειρία. Ξεκινά από την Ταϊτή και κάνει έναν κύκλο περίπου 12 ημερών στα νησιά Μαρκέσας και Τουαμότου, νησιά άγνωστα σε εμένα! Κάνει ένα θρυλικό ταξίδι για όσους θέλουν το εντελώς διαφορετικό από τις κλασικές, αποστειρωμένες κρουαζιέρες. Αυτό το πλοίο πρέπει να έχω στο μυαλό μου 😁. Είναι πολυλογού, αλλά σε μια ατλαντική οδύσσεια, αυτό είναι ευεργετικό για να μην ξεχάσεις τη λαλιά σου, γιατί το μόνο που εξέρχεται από τις φωνητικές σου χορδές είναι ααααα και οοοο, ο θαυμασμός της στιγμής. Συμφωνεί άραγε ο Οδυσσέας;;
 |
| η ισπανίδα Alejandra με τον επαγγελματικό της φακό |
Report ενός συνταξιδιώτη στο FB: γνωρίζω ότι πολλοί άνθρωποι σε αυτήν την ομάδα λατρεύουν τα μοναδικά ταξίδια, οπότε σκέφτηκα να μοιραστώ με τι ασχολούμαι αυτή τη στιγμή. Bρίσκομαι σε ένα πραγματικά ξεχωριστό ταξίδι στον Ατλαντικό, επισκεπτόμενος μερικά από τα πιο απομακρυσμένα νησιά στον κόσμο τις επόμενες ημέρες. Είμαστε στη δεύτερη μέρα πλέοντας στη Θάλασσα της Σκωτίας προς το νησί της Νότιας Γεωργίας και έχουμε ήδη βιώσει κύματα άνω των 13 ποδιών. Είμαι με την Oceanwide Expeditions, μια εταιρεία που πραγματοποιεί ταξίδια τόσο στην Ανταρκτική όσο και στην Αρκτική. Είχα την τύχη να ταξιδέψω μαζί τους και στις δύο περιοχές στο παρελθόν, αλλά αυτή η εποχή του χρόνου είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα επειδή είναι η εποχή που τα πλοία μετακινούνται, λόγω αλλαγής σαιζόν, από την Ανταρκτική στην Αρκτική. Το Hondius, ένα από τα πλοία τους κάνει αυτό το ταξίδι με επιβάτες, γεγονός που το καθιστά ένα αρκετά μοναδικό δρομολόγιο που δεν βλέπετε πολύ συχνά. Αν κάποιος ενδιαφέρεται να παρακολουθήσει ή απλώς είναι περίεργος πώς μοιάζει ένα τέτοιο ταξίδι, μη διστάσετε να το δείτε το Instagram μου @jakerosmarin.
12.00, έχουμε meeting για Biosecurity, όπως και στην Ανταρκτική, επειδή η Νότια Γεωργία είναι τμήμα της και διέπεται απο τους ίδιους όρους της ΙΑΑΤΟ, ενός οργανισμού που προστατεύει την περιοχή και ιδρύθηκε το 1991. Βάζουμε τα ρολόγια μας 1 ώρα μπροστά, γιατί αλλάξαμε ζώνη ώρας. Καθ' όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, το ρολόι μας θα γίνει ακορντεόν... μια μπροστά και μια πίσω!
 |
| Ο Jake πήρε πολλές κίτρινες κάρτες λόγω της συμπεριφοράς του |
12.00, έχουμε meeting για Biosecurity, όπως και στην Ανταρκτική, επειδή η Νότια Γεωργία είναι τμήμα της και διέπεται απο τους ίδιους όρους της ΙΑΑΤΟ, ενός οργανισμού που προστατεύει την περιοχή και ιδρύθηκε το 1991. Βάζουμε τα ρολόγια μας 1 ώρα μπροστά, γιατί αλλάξαμε ζώνη ώρας. Καθ' όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, το ρολόι μας θα γίνει ακορντεόν... μια μπροστά και μια πίσω!
16.00, αρχίζει μια ενδιαφέρουσα ομιλία "The Life in South Georgia". Το 1775, ο Cook είδε χιλιάδες φώκιες να λιάζονται εδώ, οι οποίες αργότερα θανατώθηκαν για να χρησιμοποιηθεί το λίπος τους για φωτισμό πόλεων (πριν το ηλεκτρικό ρεύμα), σαπούνια και λίπανση μηχανών.
 |
| (φωτό από διάλεξη) |
Αφελές το ερώτημα, αλλά θα το κάνω ...πόσους κατοίκους έχει το νησί... το χειμώνα παραμένουν περίπου 15 άτομα και το καλοκαίρι έχει πολυκοσμία, ο αριθμός ανεβαίνει στους 30 με 40, μερικές φορές και τους 50 🤣🤣. Όσοι μένουν εδώ, ασχολούνται με την αλιεία, δεν υπάρχει τίποτε άλλο να κάνουν. Λειτουργεί ένα αστυνομικό τμήμα και μία φυλακή ...για ποιόν άραγε;..., γιατί εδώ μόνο φώκιες έχει. Υπάρχει και παπάς, καθώς και ιατρικό κέντρο. Μηχανικός και ηλεκτρολόγος επίσης, όλοι έχουν 12μηνες συμβάσεις εργασίας με αμοιβή 36000 pounds per year για να τα ξοδέψουν που; Μεταξύ όλων, υπάρχουν δυο κορίτσια (τα γνωρίσαμε) που κάνουν χρέη ταχυδρόμου και τελωνειακού/φύλακα του μουσείου, ενώ υπάρχει προσωπικό από επιστήμονες του Βρετανικού Παρατηρητηρίου Ανταρκτικής (British Antarctic Survey), κυβερνητικοί αξιωματούχοι και προσωπικό υποστήριξης.
 |
| αεροφωτογραφία του Grutviken |
 |
| (φωτoγραφίες από διάλεξη) |
17.00, έχουμε έναν κυκλώνα (στο νότιο ημισφαίριο κινείται δεξιόστροφα) είναι χαμηλό βαρομετρικό και αλίμονο αν βρίσκεσαι κοντά στο κέντρο του εκείνη τη στιγμή ..την έβαψες, οι άνεμοι μπορεί να φτάσουν και τα 10bf.
18.00, ανεβήκαμε στη γέφυρα και παρατηρώ το ανεμόμετρο, έχουμε 6bf ....τρίχες... είπε ο καπετάνιος. Τον ρώτησα πότε δεν ήταν "τρίχες" και μου είπε ...πέρσι, γυρίζοντας από την ανταρκτική, έξω από το Εlefant island πέσαμε σε καταιγίδα 11-12bf και οι επιβάτες τα είδαν όλα, στην κυριολεξία.... Τον ρώτησα επίσης γιατί το VesselFinder δεν δείχνει τώρα την πραγματική μας θέση και μου είπε ...we are out of range of the main radar station.... με άλλα λόγια, ουδείς ξέρει που είμαστε και το βυθόμετρο να δείχνει τα 4000 μέτρα. Παρακαλώ... μην κάνετε συνειρμούς.
 |
| τι δείχνει το ανεμόμετρο... 6bf |
19. μέρα (4 Απρ.) Εν πλω στη Θάλασσα της Σκωτίας
Τελικά, ποια είναι η "Θάλασσα της Σκωτίας". Αν την ψάχνεις στην Ευρώπη, άδικα ο κόπος σου και η απάντηση θα σε εκπλήξει, βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο του πλανήτη, κοντά στην Ανταρκτική, εκεί που ενώνεται ο Νότιος Ατλαντικός Ωκεανός με το Νότιο Παγωμένο Ωκεανό. Στον πάτο της διατρέχεται από το λεγόμενο "Τόξο της Σκωτίας", μιας υποθαλάσσιας οροσειράς που συνδέει τη Γη του Πυρός με την Ανταρκτική Χερσόνησο (οι γεωλόγοι την θεωρούν ως συνέχεια της οροσειράς των Άνδεων). Πήρε το όνομά της (1932) από το ερευνητικό πλοίο "Scotia", το οποίο χρησιμοποιήθηκε από τη Σκωτσέζικη Εθνική Αποστολή Ανταρκτικής, για την πολική εξερεύνηση την τριετία 1902–1904.
 |
| ο Eduardo μάς επεξηγεί το "Τόξο της Σκωτίας" |
7.00, έντονος ολονύκτιος κυματισμός...είχαμε αγρυπνία λοιπόν και σήμερα το πρωί πήρα πρωινό παρέα με το γιατρό του πλοίου Joost. Μου έλεγε πόσο τυχερός ήταν που τον επέλεξαν για τη θέση και παράλληλα να κάνει δωρεάν διακοπές σε απόμακρα μέρη, που η λέξη τουρισμός είναι ακόμη άγνωστη. Έτσι, θα γνωρίσει μέρη απίθανα, που λίγοι τα έχουν επισκεφτεί, ενώ άλλοι ούτε καν γνωρίζουν ότι υπάρχουν στο γεωγραφικό χάρτη.
 |
| ο γιατρός του πλοίου Joost |
9.00, πολύ κρύο βρε αδελφάκι μου. Αν και έχουμε 6 bf, ο παγωμένος αέρας δεν παίζεται. Οι Όρκες, που μοιάζουν και ανήκουν στην κατηγορία των δελφινιών, μας ακολουθούν κάνοντας την παρουσία τους αισθητή με ακροβατικά πηδήματα εκτός νερού. Τρέχουν δαιμονισμένα οι άτιμες. Τα πουλιά μάς ακολουθούν.
10.00, O James, ένας λιγομίλητος αμερικανός ταξιδιώτης και ο τρίτος συγκάτοικος στην καμπίνα, δεν μπορούσε να κοιμηθεί καλά και ζήτησε αλλαγή καμπίνας. Έτσι, μείναμε μόνοι, εγώ και ο ισπανός Alfonso, σαν να είχαμε δίκλινη καμπίνα. Αργότερα ήρθε στην καμπίνα μας ο Josp, αυστραλός υπήκοος, διοργανωτής μεγάλων αποστολών για παρατηρητές πουλιών και ιδιοκτήτης της εταιρείας ORNIS.
10.30, διάλεξη από την Aitana Forcen Vazquez περί "ice, ice, baby" με την ενδιαφέρουσα υποσημείωση ότι οι παγετώνες αντανακλούν το 85-95% της ηλιακής ακτινοβολίας και έτσι αποφεύγεται ο καύσωνας στη γη. Είναι ένας από τους πιο σημαντικούς μηχανισμούς "ψύξης" του πλανήτη μας! Αυτή η ιδιότητα των παγετώνων να αντανακλούν το μεγαλύτερο μέρος της ηλιακής ακτινοβολίας ονομάζεται λευκαύγεια (albedo).
14.00, "eternal darkness" μια διάλεξη μυστηρίου για το βυθό των ωκεανών, μιάς περιοχής με μεγάλα βάθη (4000-8000μ). Το HMS Challenger 1949 ήταν το πρώτο εξερευνητικό σκάφος που μας έδωσε μια ιδέα για το πραγματικό βάθος των ωκεανών. Βέβαια, ο Captain Nemo μάς τα είχε εξηγήσει άλλωστε πολύ πριν στη νουβέλα του Ιουλίου Βερν "20000 λεύγες υπό τη θάλασσα". Στην Ευρώπη και στα μέρη μας (Πύλος) υπάρχει το Φρέαρ Οινουσσών με βάθος 5109μ (το βαθύτερο στην ηπειρωτική Ευρώπη), που δημιουργήθηκε όταν η αφρικανική τεκτονική πλάκα βυθίστηκε κάτω από την Ευρασιατική (την πλάκα του Αιγαίου), προκαλώντας αυτό το ακραίο βύθισμα στον πυθμένα.
10.30, διάλεξη από την Aitana Forcen Vazquez περί "ice, ice, baby" με την ενδιαφέρουσα υποσημείωση ότι οι παγετώνες αντανακλούν το 85-95% της ηλιακής ακτινοβολίας και έτσι αποφεύγεται ο καύσωνας στη γη. Είναι ένας από τους πιο σημαντικούς μηχανισμούς "ψύξης" του πλανήτη μας! Αυτή η ιδιότητα των παγετώνων να αντανακλούν το μεγαλύτερο μέρος της ηλιακής ακτινοβολίας ονομάζεται λευκαύγεια (albedo).
 |
| Η προστασία των παγετώνων δεν είναι σημαντική μόνο για να μην ανέβει η στάθμη τής θάλασσας, αλλά και για να διατηρηθεί η "ασπίδα αντανάκλασης" που μας προστατεύει από ακραίους καύσωνες. |
14.00, "eternal darkness" μια διάλεξη μυστηρίου για το βυθό των ωκεανών, μιάς περιοχής με μεγάλα βάθη (4000-8000μ). Το HMS Challenger 1949 ήταν το πρώτο εξερευνητικό σκάφος που μας έδωσε μια ιδέα για το πραγματικό βάθος των ωκεανών. Βέβαια, ο Captain Nemo μάς τα είχε εξηγήσει άλλωστε πολύ πριν στη νουβέλα του Ιουλίου Βερν "20000 λεύγες υπό τη θάλασσα". Στην Ευρώπη και στα μέρη μας (Πύλος) υπάρχει το Φρέαρ Οινουσσών με βάθος 5109μ (το βαθύτερο στην ηπειρωτική Ευρώπη), που δημιουργήθηκε όταν η αφρικανική τεκτονική πλάκα βυθίστηκε κάτω από την Ευρασιατική (την πλάκα του Αιγαίου), προκαλώντας αυτό το ακραίο βύθισμα στον πυθμένα.
 |
| πώς διαμορφώνεται ο βυθός |
 |
| η Τάφρος των Μαριανών είναι το βαθύτερο σημείο των ωκεανών που φτάνει σε βάθος 11000μ. Βρίσκεται στο δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό. |
 |
| το juvenile snailfish είναι ο απόλυτος "βασιλιάς" της αβύσσου, καθώς θεωρείται το βαθύτερο ψάρι που έχει καταγραφεί ποτέ ζωντανό στην ιστορία της ανθρωπότητας. Το κινηματογράφησαν σε βάθος των 8336 μέτρων στην Τάφρο Izu-Ogasawara, νότια της Ιαπωνίας. Επιβιώνει γιατί δεν έχει νηκτική κύστη (ένα είδος ρυθμιστή πλευστότητας) και το σώμα του είναι ζελατινώδες με έλλειψη λεπιδίων. Καθώς μεγαλώνει, μετακινείται πιο ψηλά (γύρω στα 7000μ), όπου υπάρχει περισσότερη τροφή. |
 |
| είδη ψαριών σε βαθύτερα νερά των ωκεανών |
 |
| ιστορία των βαθυσκαφών |
15.00, αναμένοντας τα Shag rocks και εγώ τι να πρωτοθυμηθώ...το ναύτη Rodrigo de Triana που ήταν ο πρώτος που φώναξε ...Tierra..Tierra... (στεριά! στεριά!) πάνω από το πλοίο Pinta, του Χριστόφορου Κολόμβου, βλέποντας τις Μπαχάμες μετά από εβδομάδες στην ανοικτή θάλασσα. Και δεν χρειάστηκα να περιμένω τόσο καιρό για να αναφωνήσω και εγώ, αρκούσαν 4 μέρες στη θάλασσα της Σκωτίας, αντικρίζοντας τους βράχους να προβάλλουν έξω από την επιφάνεια του νερού, ως φοβιστικές μάγισσες, ακόμη και για τα αγριοπούλια!
Είναι μια συστάδα έξι βραχονησίδων (λίγο πριν φτάσει το πλοίο στη Νότια Γεωργία), που μοιάζουν με αιχμηρά δόντια δράκου να αναδύονται απότομα από τη θάλασσα, έχουν ύψος γύρω στα 75 μέτρα και είναι οι κορυφές ενός υποθαλάσσιου βουνού, που αποτελεί μέρος της Scotia Ridge. Το όνομά τους προέρχεται από το πουλί shag (είδος κορμοράνου) που ζει στην απόμακρη Νότια Γεωργία και φωλιάζει εδώ κατά χιλιάδες. Τα νερά γύρω από τους βράχους, είναι άφθονα σε κριλ (είδος γαρίδας πλούσιο σε πρωτεΐνη) και μπακαλιάρο της ανταρκτικής, καθιστώντας την περιοχή σημαντικό τόπο τροφής για τις φάλαινες, τις φώκιες και πολλά θαλασσοπούλια, όπως ο άλμπατρος και οι υδροβάτες (petrels). Μετά από τέσσερις μέρες σε ανοικτή θάλασσα, με ανέμους 6-8 μποφόρ, τα Shag rocks είναι το πρώτο σημάδι στεριάς. Λόγω των απότομων ακτών και της άγριας θάλασσας, η αποβίβαση σε αυτά είναι σχεδόν αδύνατη και η παρατήρησή τους γίνεται μόνο από μακρυά (πλοίο). Θέλει έναν καλό τηλεφακό για να παρατηρήσεις την άγρια ζωή...το κινητό δεν αρκεί.
17.00, και εκεί που πίνεις τον καφέ σου και βλέπεις τις φωτό σου στην σούπερ κάμερα, που ντρέπεσαι να παρουσιάσεις, έναντι των άλλων που έχουν δώσει γύρω στα 20000$, νάσου στα μεγάφωνα μια γνώριμη φωνή ... a lot of killer whales at 9 o'clock...
... a lot of orcas are following us at 9 o'clock...
18.30, captain is speaking ...κλείστε κουρτίνες και φιλιστρίνια... το οικοσύστημα της Νότιας Γεωργίας είναι πολύ ευαίσθητο και απαιτεί black out για την ολονύκτια διαδρομή για να μην φάνε τα μούτρα τους τα πουλιά αναζητώντας φως. Όταν σκοτεινιάσει, σαν να είμαστε σε πόλεμο, απαγορεύεται να κυκλοφορούμε έξω γιατί είναι θεοσκότεινα και για να μην φάμε και εμείς τα μούτρα μας. Τα εξωτερικά φώτα έχουν σβήσει.
19.00, Ο Eduardo μάς υπενθυμίζει οτι ο πρώτος που μελέτησε την Ανταρκτική Σύγκλιση ήταν ο αστρονόμος Halley. Ο διάσημος αυτός αστρονόμος (που έδωσε το όνομά του στον Κομήτη Χάλλεϋ) συνδέεται άμεσα με την Ανταρκτική Σύγκλιση. Το 1699, όταν η βρετανική κυβέρνηση του έδωσε τη διοίκηση του πλοίου HMS Paramore, με σκοπό να μελετήσει το μαγνητικό πεδίο της Γης και να καταγράψει πώς αλλάζουν οι ενδείξεις τής πυξίδας, ώστε να βοηθήσει στη ναυσιπλοΐα. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, ο Χάλλεϋ έπλευσε πολύ νότια στον Ατλαντικό Ωκεανό. Στις αρχές του 1700, το πλοίο έφτασε κοντά στις 52° Νότιο γεωγραφικό πλάτος και εκεί συνέβησαν δύο ιστορικά γεγονότα: (α) ο Χάλλεϋ έγινε ο πρώτος επιστήμονας που αντίκρισε και σχεδίασε στο ημερολόγιό του τα πελώρια ανταρκτικά παγόβουνα και (β) "ανακάλυψε" την Ανταρκτική Σύγκλιση, το αόρατο θαλάσσιο σύνορο όπου τα σχετικά θερμά νερά του Ατλαντικού συναντούν τα παγωμένα νερά της Ανταρκτικής και σημείωσε την απότομη πτώση της θερμοκρασίας και την πυκνή ομίχλη, που είναι τα κλασικά σημάδια όταν ένα πλοίο εισέρχεται σε αυτή τη ζώνη. Αυτός που την αποτύπωσε με επιστημονικούς όρους ήταν ο Βρετανός θαλασσοπόρος Τζέιμς Κουκ, κατά το δεύτερο μεγάλο ταξίδι του (1772–1775). Χρησιμοποιώντας θερμόμετρα και καταγράφοντας συστηματικά τη θαλάσσια ζωή, παρατήρησε κάτι πολύ συγκεκριμένο: όταν το πλοίο περνούσε αυτό το γεωγραφικό πλάτος, η θερμοκρασία του νερού έπεφτε απότομα μέσα σε ελάχιστα μίλια, η ομίχλη γινόταν μόνιμη και ξαφνικά η θάλασσα γέμιζε με εκατομμύρια πουλιά (όπως άλμπατρος) και φάλαινες.
 |
| H Νότια Γεωργία αποτελεί μέρος μιας από τις μεγαλύτερες θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές του κόσμου και η πρόσβασή της περιορίζεται σε ερευνητικές και εξερευνητικές αποστολές, όπου η λέξη "κρουαζιέρα" είναι μάλλον μία αφελής έκφραση. Παραμένει ένα παρθένο, φυσικό καταφύγιο και ένας σημαντικός κόμβος μελέτης των πολικών οικοσυστημάτων και των προσπαθειών διατήρησης τους. |
21.00, έχω νύστα φοβερή....χθες δεν κοιμήθηκα από το ταρακούνημα που ερχόταν και έφευγε, μου θύμισε το βασανιστήριο ευγενείας της εποχής του Λουδοβίκου ΙΣΤ', που όταν φυλακίστηκε στον Πύργο του Ναού (Tour du Temple), οι δεσμοφύλακές του (επαναστάτες) χρησιμοποιούσαν την υπερβολική ευγένεια ως όπλο, δηλαδή όταν πήγαινε να τον πάρει ο ύπνος, άνοιγαν την πόρτα του θαλάμου του, τον ξυπνούσαν και τον ρωτούσαν υποκλινόμενοι ειρωνικά: ...Μεγαλειότατε, μήπως χρειάζεστε κάτι;.... Ήταν ένας τρόπος να τον εξαντλήσουν νευρικά χωρίς να χρησιμοποιήσουν σωματική βία, που θα τον μετέτρεπε σε μάρτυρα στα μάτια των ξένων δυνάμεων. Βέβαια, τέτοιες ιστοριούλες είναι για να κοιμούνται τα παιδιά και να μην μένουν ξάγρυπνα.... Αποκοιμήθηκα και εγώ γιατί αύριο μας περιμένει μια μεγάλη μέρα, αγκυροβολούμε στη South Georgia.
 |
| οι διαδρομές και οι αποβάσεις με zodiac |
 |
| Το έμβλημα της σημαίας τους είναι η βρετανική πανοπλία, ένας πιγκουίνος και μια φώκια |
20. μέρα (5 Απρ.) Νότια Γεωργία, η πρώτη αποβίβαση
7.00, Πάσχα των Καθολικών σήμερα και μετά από έναν ωραίο ύπνο, χωρίς ταρακούνημα και με ωτοασπίδες να κάνουν δουλειά, ξύπνησα στο νησί του Σάκλετον. Πίνω τον καφέ μου στο Lounge και βλέπω την ανατολή του ήλιου, όμορφη και λαμπερή, αλλά με δυνατό αέρα. Η ύπαρξη παγόβουνων μάς προειδοποιούν ότι είμαστε ακόμη σε πολική περιοχή. Ξεκόλλησαν πριν κάμποσο καιρό και ταξιδεύουν, όπου τα παρασύρουν τα ρεύματα και κάποια στιγμή θα λιώσουν. Γεννήθηκαν κάποτε με μια σφοδρή χιονόπτωση, ουδείς ξέρει πότε ακριβώς, έζησαν και "ενηλικιώθηκαν" (...ξεκόλλα από την οικογένεια... τους είπαν 😀) και άρχισαν να ταξιδεύουν στους ωκεανούς, όπου μια μέρα θα πεθάνουν. Βρίσκονται συνεχώς σε κινητικότητα, όπως τα περιγράφει και ο Enrico Camanni στο βιβλίο του "Ιστορία του Πάγου".
 |
| βιβλιοθήκη |
 |
| καφετιέρα |
 |
| seminar and PC room |
13.30, είναι η ώρα για την πρώτη μας αποβίβαση στον κόλπο Godthul, που στα νορβηγικά σημαίνει "Καλός Κόλπος", καθώς λειτουργούσε ως φυσικό λιμάνι για πλοία και αποτελούσε σημαντικό κέντρο στην περίοδο της φαλαινοθηρίας. Έξω ρίχνει χιονόνερο και εγώ σκέπτομαι ότι ο ρουχισμός της Ανταρκτικής θα με ζέστανε ξανά. Είναι απίστευτο και χορταστικό να βλέπεις κυρίες των 60+ να είναι ντυμένες με τρία στρώματα ρουχισμού, σωσίβιο, γάντια και φωτογραφική μηχανή να ανεβαίνουν στη zontiac και να αρμενίζουν τα πελάγη.....respect με πολλά θαυμαστικά.... μα καμία σχέση με την κυρία Κατίνα της γειτονιάς μου, μιας αργοκίνητης και νωχελικής φιγούρας, που κυριολεκτικά ή μεταφορικά βαριέται να κουνηθεί.
 |
| έτοιμοι για φωτογράφιση |
Φθάσαμε στην ακτή και το τοπίο μού θύμισε χερσόνησο Μίτρε...το ίδιο άγριο, το ίδιο ερημικό, το ίδιο πράσινο παντού, άλλωστε και εδώ βρέχει συνέχεια. Μέσα από ένα λασπώδες και γλιστερό μονοπάτι αρχίσαμε να ανεβαίνουμε το λόφο, υψομετρικά γύρω στα 150μ, και νάχουμε τις φώκιες να μας δείχνουν τα δόντια τους στα δύο μέτρα απόσταση. Δεν ξέρω αν παίζανε ή φοβόντουσαν ή ήθελαν να επιτεθούν και το σκεπτόντουσαν, πάντως τους κυνόδοντές τους θα τους θυμάμαι για καιρό... χέστηκα πάνω μου μόλις τους είδα. Οι φώκιες τρώνε ευχαρίστως πιγκουίνους αλλά και τρώγονται από τους θαλάσσιους λέοντες. Στο λόφο υπάρχει και μια αλπική λίμνη, όπου χύνονται τα νερά από το διπλανό παγετώνα, ενώ στα πέριξ έχει και αποικίες πιγκουίνων Gentoo που εδώ θα ξεχειμωνιάσουν. Οι φώκιες είναι πολύ ζωηρές και παιχνιδιάρες.
 |
| ...πέρα βρέχει.... |
Ο κόλπος του Godthul ειναι απάνεμος. Ενώ εκτός προβλέπεται κακοκαιρία, εντός, ο καιρός είναι μιά χαρά. Άλλωστε ήξερε ο πλοίαρχος που μας έφερε, μπορεί να χιονίζει, αλλά αυτό δεν ενοχλεί. Στο λόφο υπάρχουν μονοπάτια με θέα προς τον κόλπο ή τις ψηλότερες κορυφές, ήμασταν περίπου 1,5-2 ώρες περπατητοί. Μετά, ξεκινήσαμε με τις zodiac να παραπλέουμε τη γύρω περιοχή. Οι Φώκιες χόρευαν μέσα στο νερό, οι πιγκουίνοι απαθείς, σαν κουστουμαρισμένοι σοβαροί προϊστάμενοι και πουλιά να προσγειώνονται θεαματικά στα ήρεμα νερά. Λίγο παραπέρα, ένας όμορφος καταρράκτης και ένας τεράστιος βράχος που είχε ξεκολλήσει λόγω διάβρωσης, να συνδυάζουν ένα μαγευτικό αλλά άγριο τοπίο. Κάνω υποβρύχιες λήψεις μπας και πιάσω κάποια καταδυόμενη φώκια. Η θάλασσα είναι γεμάτη απο πλακτόν και προσφέρει άπειρη τροφή στα ζώα της. Μετά από 4 ώρες γυρίζουμε στο πλοίο, σηκώνουμε άγκυρα και φεύγουμε. Μόλις ξεμυτίσαμε έξω από τον κόλπο, μας έπιασε φουσκοθαλασσιά.
 |
| εντυπωσιακή υποθαλάσσια φώκια... |
 |
| ...και εντυπωσιακός καταρράκτης |
19.00, σήμερα έχουμε το Πάσχα των Καθολικών και ο μάγειρας ετοίμασε αρνάκι. Είπα και εγώ να το δοκιμάσω, ήταν σκληρό και δεν τρωγότανε. Η χορτοφαγία μου με τιμώρησε που την απάτησα και αναγκάστηκα να ξαναγυρίσω στην παλιά μου συνήθεια, ιδού το αποτέλεσμα...
Ήρθε και κάθισε δίπλα μου ο Hans, ο αρχηγός αποστολής, και πιάσαμε κουβέντα. Εστίασα τη συζήτηση στο πόσο απομονωμένο είναι το νησί, αεροδρόμιο δεν υπάρχει και να ήθελε δεν υπάρχει πουθενά χώρος για αεροδιάδρομο. Παντού κακοτραχαλιά και ψηλά βουνά των 2000-3000μ, ...και τί γινεται αν κάποιος αρρωστήσει σοβαρά, περιμένει κάποιο πλοίο να περάσει και οι δυο κοπέλες; ...είναι εφτάψυχες... μου είπε χαμογελώντας και συνέχισε ...ελικόπτερο δεν μπορεί να έρθει, είναι πολύ μακρυά και αν συμβεί στο πλοίο κάτι σοβαρό με κάποιον επιβάτη, γυρίζουμε πίσω..., μου απάντησε. Κάποιες απαντήσεις έχουν σιβυλλική ερμηνεία. Όπως και οι Σίβυλλες της αρχαίας Ελλάδας και Ρώμης, που τα λόγια τους μπορούσαν να ερμηνευτούν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, έτσι και εγώ προσπαθώ να ερμηνεύσω τη στιχομυθία μου με τον Hans ως μία αόρατη διαίσθηση ή στη καλύτερη περίπτωση σαν μια συμπτωματική χρονική συγκυρία.
 |
| μαζί με τον Χάνς |
20.45, έχουμε εκ νέου biosecurity καθότι αύριο πριν την αποβίβαση θάρθουν οι
δυο "εφτάψυχες" κυρίες να ελέγξουν το πόσο καθαρός είναι ο εξοπλισμός μας, για να μην μεταφέρουμε μικρόβια στο νησί. Ο έλεγχος θα γίνει με οδοντογλυφίδα 😂 για όποιους ακόμη επιμένουν ...STOP trips to Antarctica....
 |
| όταν η θάλασσα βάφεται κόκκινη... |
 |
| ...και κίτρινη |
 |
| αντιθέσεις.... |
 |
| αποχαιρετώντας τον κόλπο Godthul |
21. μέρα. (6 Απρ.) Νότια Γεωργία, Grutviken και St. Andrews bay
6.15, εγερτήριο, η μέρα σήμερα είναι μεγάλη και σημαντική.. ακούει στο όνομα "The Boss", όπως οι άνδρες αποκαλούσαν τον Σάκλετον. Και εγώ ξεκίνησα από έναν άλλον boss, ... τον πλοίαρχο που στον πρωινό καφέ με ρωτά ...πώς λέγεται good morning στα ελληνικά.... και συνεχίζει ... φτάσαμε στο κέντρο της ιστορίας που διαδραματίστηκε πριν 110 χρόνια, όταν ξεκίνησε μία περιπέτεια, η οποία έχει καταγραφεί στα χρονικά της παγκόσμιας ιστορίας, ως η μεγαλύτερη θαλάσσια διάσωση ανθρώπων, που έχει συμβεί ποτέ, χωρίς να υπάρξει απώλεια ζωής...., έτσι ώστε ο Raymond Priestley να πει την περίφημη ωδή "...πάρτε τον Scott ως επικεφαλής μιας επιστημονικής αποστολής, τον Amundsen για μια γρήγορη και αποτελεσματική επιδρομή, αλλά αν βρεθείτε αντιμέτωποι με δυσκολίες και δεν βλέπετε καμία έξοδο διαφυγής, πέστε στα γόνατα και προσευχηθείτε στο Θεό να σας στείλει το Σάκλετον...".
 |
| πλησιάνοντας προς τον King Edward Cove... |
 |
| δεξιά μας υψώνεται ένας ηφαιστειογενής όγκος |
8.15, αγγελία ότι αναμένουμε βελτίωση καιρού για να βγούμε στην ξηρά, γιατί ένα ρεύμα ισχυρού ανέμου, πλάτους περίπου 100μ, διέρχεται από την περιοχή τής αποβίβασης, ενώ στην υπόλοιπη περιοχή επικρατεί άπνοια. Μοιάζει σαν αυλάκι νερού και από όπου διέρχεται, η θάλασσα έχει ένα πολύ έντονο μπλε χρώμα. Κατεβαίνει από το διάσελο στο αντικρινό βουνό (δυτικά) και ίσως είναι μέρος του χαμηλού βαρομετρικού που μας ακολουθεί. Είναι η στιγμή που αντικρίζω το Grutviken... στιγμή συγκλονιστική όταν ξέρεις την ιστορία ενός ανθρώπου, στιγμή μεγαλείο όταν βλέπεις τους πίσω ορεινούς όγκους, που διέσχισε αυτός ο απίθανος άνθρωπος... ποιός έχει όρεξη για breakfast, αλλά και ποιός τολμά να βγει στο κατάστρωμα με τόσο δαιμονιώδη αέρα, έναν καταβατικό άνεμο από το βουνό του Σάκλετον, εγώ τόλμησα, έστω και για ένα λεπτό... και βγήκα έξω και είδα μία αλλόκοτη ύπαιθρο χωρίς δένδρα και οι κορυφές χιονισμένες, μόλις στις αρχές του φθινοπώρου.
 |
| αγκυροβολήσαμε έξω από τον όρμο του Βασιλιά Εδουάρδου |
 |
| ο ερευνητικός σταθμός στο Grutviken (φωτό από διάλεξη) |
9.00, η αποβίβαση στη στεριά έγινε με δυνατό άνεμο, αλλά σούπερ ηλιόλουστο καιρό και ειδοποιηθήκαμε ότι στη zodiac θα γίνουμε παπιά, όπως πράγματι γίναμε, αλλά ποιός ενδιαφέρεται όταν ξέρει ότι σε λίγο θα βρεθούμε μπροστά στον τάφο ενός μεγάλου εξερευνητή, που είχε αλώσει την Ανταρκτική και ενδιαφερόταν να την διασχίσει μιάς και το Νότιο Πόλο είχε προλάβει ο νορβηγός Αμούδσεν. Αρκέστηκε να φθάσει μέχρι το γεωγραφικό πλάτος 88o Νότιο, και του υπολειπόταν μια απόσταση Αθήνα-Ξυλόκαστρο πριν να γίνει ο πρώτος που θα έφθανε στο Νότιο Πόλο. Δεν τα κατάφερε. Στο Μουσείο Fram του Όσλο υπάρχει όλη η σχετική ιστορία. Δείτε εδώ.
 |
| μετά από επιθυμία της γυναίκας του, ο Σάκλετον ετάφη στο Grutviken |
 |
| ... έτσι συνήθιζαν, οι φίλοι του, να τον χαιρετούν... |
 |
| ακόμη και οι φώκιες είναι λυπημένες |
 |
| το κοιμητήριο στο Grutviken |
Η ιστορία για το θάνατό του είναι δραματική.... Στα τελευταία του, ο Σάκλετον έπινε πολύ, πιθανότατα ήταν σε κατάθλιψη και γενικά σε άσχημη κατάσταση. Όσοι τον γνώριζαν μπορούσαν να δουν τις προφανείς αλλαγές και όσοι τον συναντούσαν για πρώτη φορά έβρισκαν έναν άνθρωπο που δεν έμοιαζε καθόλου με τη φήμη του. Φοβόταν το μέλλον, δεν είχε πλέον επαγγελματικές δεξιότητες πέρα από τις διαλέξεις και ίσως κάποιο είδος πωλήσεων από βιβλία. Τα κατορθώματά του, φαίνονταν ξεπερασμένα, ενώ αισθανόταν απόμακρος για την οικογένειά του, όπου πλούσιοι φίλοι του πλήρωναν για την εκπαίδευση των παιδιών του. Ίσως να έβλεπε τον εαυτό του ως αποτυχημένο. Το ποτό ήταν ένα καταφύγιο και πιθανότατα ανακούφιση, μέχρι που επήλθε ο θάνατος. Στις 5 Ιανουαρίου 1922, ο Alexander Macklin (ο γιατρός του Σάκλετον) συζητούσε μαζί του και άδραξε της ευκαιρίας να του τονίσει την ανάγκη να αντιμετωπίσει τα πράγματα πολύ πιο ήρεμα από ό,τι έκανε μέχρι πρότινος, και ο Σάκλετον του απάντησε ...θέλεις να εγκαταλείψω κάτι, τι θέλεις να εγκαταλείψω τώρα.... και ο γιατρός τού απάντησε ....Boss το αλκοόλ εννοώ, δεν νομίζω ότι συμφωνώ μαζί σου.... Ήταν η τελευταία τους στιχομυθία. Ο Σάκλετον πέθανε από καρδιακή προσβολή την ίδια μέρα, ενώ προετοίμαζε τη νέα του πολική αποστολή. Μετά από επιθυμία της γυναίκας του θάφτηκε σε αυτά εδώ τα μέρη.
 |
| ...υπέρ αναπαύσεως... |
 |
| τάδε έφη Σάκλετον |
 |
| ...to Boss with love... |
Το Grutviken βρίσκεται μέσα σε έναν μικρό κολπίσκο, που διαθέτει έναν ερευνητικό σταθμό (δεν τον επισκεφτήκαμε), ένα Μουσείο, το Post office, που στέλνεις κάρτα στους δικούς σου και θα την παραλάβουν κάποτε και μία εκκλησία που έφτιαξε ο νορβηγος Larsen. Πίσω, γρανιτένια βουνά, που θυμίζουν Κορσική ή Πυρηναία.
 |
| σουβενίρ |
 |
| η νορβηγική Λουθηρανική Εκκλησία |
Carl Anton Larsen (1860–1924), ένας σπουδαίος νορβηγός θαλασσοπόρος και πολικός εξερευνητής. Ίδρυσε το Grutviken (1904), που έγινε ο μεγαλύτερος φαλαινοθηρικός σταθμός στην Ανταρκτική. Εισήγαγε σύγχρονες, βιομηχανικές μεθόδους φαλαινοθηρίας μετατρέποντας τη Νότια Γεωργία σε παγκόσμιο επίκεντρο της φαλαινοθηρικής δραστηριότητας. Έζησε στο Grutviken για αρκετά χρόνια και πολιτογραφήθηκε Βρετανός υπήκοος, ενώ φρόντισε και για την κατασκευή της περίφημης Νορβηγικής Λουθηρανικής Εκκλησίας που δεσπόζει εκεί μέχρι σήμερα. Λόγω της συνεισφοράς του στην εξερεύνηση των πολικών περιοχών, το όνομά του έχει δοθεί στη διάσημη Παγοκρηπίδα (Larsen Ice Shelf) της Ανταρκτικής, από την οποία κατά καιρούς αποκολλώνται γιγάντια παγόβουνα και τα θαλάσσια ρεύματα τα παρασέρνουν προς το "νεκροταφείο παγόβουνων", στη Νότια Γεωργία.
To Grutviken είναι λοιπόν, ο διάσημος φαλαινοθηρικός σταθμός, όπου οι βασιλικοί πιγκουίνοι περπατούν ακόμη στα μονοπάτια και οι φώκιες ελέφαντες βρίσκονται τριγύρω σαν να τους ανήκει το μέρος αυτό και να διερωτώνται ποιοί είναι αυτοί οι δίποδοι που δεν μοιάζουν με τους πιγκουίνους. Η περιοχή έχει εγκαταλειμμένα καζάνια, που αποθήκευαν το λίπος των 5000 φαλαινών, που πρόλαβαν να θανατώσουν, προτού επέλθει η οριστική απαγόρευση αυτού του απάνθρωπου επαγγέλματος, που κάποια εποχή ήταν και μέσον επιβίωσης, επειδή το λίπος χρησιμοποιόταν για φωτισμό (λάμπες ελαίου), παρασκευή φαρμάκων και διατροφή.
12.30, το μενού σήμερα είχε φαλάφεθ, βραστά λαχανικά και Apfelstrudel για επιδόρπιο. Έφαγα γρήγορα και ανέβηκα στο Lounge για να αποχαιρετίσω το Grutviken, ενώ το πλοίο κατευθυνόταν στον κόλπο του St Andrews.
15.00, φτάνουμε στον κόλπο του St Andrews όπου ένας τεράστιος παγετώνας κατεβαίνει από την πλαγιά τού βουνού. Η περιοχή περιστοιχίζεται από βουνά των 800-1000 μέτρων, αλλά στο εσωτερικό τού νησιού θάναι ακόμη ψηλότερα. Σήμερα, καλύπτονται από ένα φακοειδές νέφος και δεν διακρίνεται η κορυφή τους. Προς το εσωτερικό έχουν χιονοκάλυψη, ενώ στα παράλια είναι γυμνά και μόνο με χαμηλή βλάστηση.
16.00, ναι, τους μέτρησα είναι 6785322 (120000 επίσημα) και δεν υπάρχει πιγκουίνα χωρίς σύζυγο, απολαμβάνουν τον ήλιο και το απάνεμο μέρος, ενώ θα ξεχειμωνιάσουν εδώ.... κατά τον Οκτώβριο θα κολυμπήσουν στην Ανταρκτική για να γεννήσουν. Μιλάμε για τους βασιλικούς πιγκουίνους, που κολυμπούν και κοιμούνται ταυτόχρονα, όταν ο μισός εγκέφαλος κοιμάται ο άλλος μισός είναι ξύπνιος και ταξιδεύει. Εδώ κατοικούν σε μεγάλους πληθυσμούς. Ειναι χάρμα να τους βλέπεις, πανέμορφοι με κίτρινο λαιμό και πορτοκαλί ράμφος. Δεν φοβούνται, σε πλησιάζουν περίεργα και προσεκτικά.
Ανεβήκαμε σε ένα λόφο όπου είδαμε όλη την παροικία τους και με τηλεφακό διέκρινες τα μικρά τους, που ήδη έχουν μεγαλώσει. Εντούτοις τα πουλιά skua καραδοκούν και θα εκμεταλλευτούν κάθε απροσεξία τους. Αυτό σημαίνει άγρια ζωή και εσύ δεν παρεμβαίνεις. Φώκιες υπάρχουν πολλές, παιχνιδιάρες, να σε πλησιάζουν απειλητικά, άλλα μόλις τις αντιληφθείς το βάζουν στα πόδια (στα πτερύγια εννοούσα 😂😂). Το θέαμα είναι πρωτόγνωρο εδώ στον κόλπο του St Andrews και σήμερα η μέρα ήταν πραγματικά γεμάτη.
22. μέρα. (7. Απρ.) Νότια Γεωργία, Cooper bay και Fjord
6.45, είμαστε πολύ πρωινοί για να απολαύσουμε την Ανατολή στον κόλπο Cooper, όμως είναι μουντή και συννεφιασμένη κai επομένως τις ανατολές τις αφήνουμε για βορειότερα.
8.00-9.30, η απόβαση στο Gold Harbour είναι αδύνατη γιατί ο κυματισμός είναι έντονος και μπορεί να αναποδογυρίσει η λέμβος. Είμαστε 1,5 ώρα πάνω στη zodiac και βολτάρουμε στα βράχια με τις φώκιες και τους πιγκουίνους. Έχει φουσκοθαλασσιά, αναμενόμενη όταν δεν υπάρχει άνεμος, ένα φαινόμενο που οφείλεται στη "Μνήμη του Νερού" ως αποτέλεσμα ισχυρών ανέμων που έπνεαν ώρες ή και μέρες πριν σε μια άλλη, μακρινή περιοχή. Επιστημονικά λοιπόν, όταν φυσάει δυνατά σε ένα σημείο του ωκεανού, ο άνεμος μεταφέρει ενέργεια στην επιφάνεια του νερού δημιουργώντας κύματα, που ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά, διατηρώντας την ενέργειά τους, ακόμα κι αν βγουν σε περιοχή με απόλυτη άπνοια. Αυτό το φαινόμενο κράτησε για τρεις ώρες, μετά κόπασε και φάνηκε η βραχώδης ακτή σαν να επρόκειτο για άμπωτη. 
12.00, σηκώσαμε άγκυρα και αποπλεύσαμε για το Drygalsku Fjord. Ο καιρός ηλιόλουστα ζεστός. Πόσο θα κρατήσει άραγε αγαπητό μου Windy? Σε μία ώρα έχουμε φθάσει στο Cooper island (αριστερά μας) και περνάμε ένα στενό με όμορφη παραλία στα δεξιά μας, ενώ στο βάθος πανύψηλα βουνά...amazing!!! Φυσά από την πλώρη, δεν στέκεσαι έξω, πάμε πρύμνη. Ο άνεμος είναι αναμενόμενος, είμαστε σε στενό δίαυλο και ο Bernoulli έχει δίκιο.
14.00-15.30, και τώρα κυρίες και κύριοι αποκαλύπτεται η αληθινή South Georgia, το Drygalsku Fjord. Tι να πω και τι να περιγράψω. Γρανιτώδεις ορεινοί όγκοι καλύπτουν το φιόρδ, σαν να είμαι στη νορβηγία, που σε συνδυασμό με τους παγετώνες, τις όρκες και τους ιπτάμενους Άλμπατρος κάνουν το τοπίο μαγικό. Τόσο αγριάδα και μοναχικότητα δεν έχω ξαναδεί. Ακόμη και στη χερσόνησο Μίτρε συναντούσες αγελάδες, Gauchos και καλό καιρό. Εδώ όλα ανατρέπονται. Πέσαμε σε άνεμο με ριπές χαλαζιού-χιονιού, που κάνουν δύσκολη την παραμονή μας στο κατάστρωμα, ενώ επικρατεί και ομίχλη. Εντούτοις, κανείς δεν κάθεται στο σαλόνι, όλοι είναι έξω στο αγιάζι με αντιανεμικό και ζεστά γάντια. Μετά από ώρα μπαίνω μέσα για ένα ζεστό τζίντζερ...τόχω ανάγκη, λένε οι αισθήσεις μου, τα μάτια μου που δεν χορταίνουν τα τοπία, η αφή με τα παγωμένα χέρια, η μύτη μου που τρέχει ασταμάτητα, ενώ η γλώσσα μου αναζητεί κάτι χαλαρό και εύγευστο. Ο καπετάνιος ωραίος, σταμάτησε το πλοίο ώστε οι μανιώδεις φωτογράφοι να ξανα-φωτογραφίζουν μια όρκα και κάποιος τρελαμένος να αγγέλλει αγχωτικά στο μικρόφωνο ...εμφανίστηκε όρκα σε κατεύθυνση 3 η ώρα...
16.00, Επιστρέφουμε από το Cooper Bay. Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα μεταβάλλεται ο καιρός μέσα σε λίγα χλμ. Από τις ριπές του χαλαζιού και το δυνατό άνεμο, στον ηλιόλουστο καιρό. Σταματάμε σε ένα κολπίσκο, όπου κατοικεί ένα άλλο είδος πιγκουίνου, ο Macaroni πιγκουίνος, που είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα είδη πιγκουίνων στον κόσμο, κυρίως λόγω της ιδιαίτερης εμφάνισής τους. Το όνομά τους οφείλεται στους Άγγλους, που το 18. αιώνα, για να περιγράψουν κάποιον που ντυνόταν με υπερβολική δόση μόδας και φανταχτερά αξεσουάρ, τους έδωσαν το όνομα macaroni.
Έχουν ένα εντυπωσιακό λοφίο από πορτοκαλοκίτρινα φτερά που ξεκινούν ανάμεσα στα μάτια και εκτείνονται προς τα πίσω. Αυτά τα φτερά θυμίζουν έντονα "φρύδια" ή στολίδια καπέλου. Το ράμφος τους είναι σκούρο πορτοκαλί ή κοκκινωπό με μάτια κόκκινα, αρκετά έντονα και "άγρια" σε έκφραση. Είναι εξαιρετικά θορυβώδεις και κοινωνικοί. Ζουν σε μεγάλες αποικίες που μπορεί να αριθμούν εκατοντάδες χιλιάδες μέλη. Τρέφονται κυρίως με κριλ, μικρά ψάρια και καλαμάρια. Αν και στην ξηρά κινούνται με το κλασικό "κουνιστό" περπάτημα των πιγκουίνων, στο νερό είναι ταχύτατοι κολυμβητές. Είναι από τους πιο πολυπληθείς πιγκουίνους στον κόσμο, αν και οι πληθυσμοί τους θεωρούνται "ευάλωτοι" εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής και της μείωσης της τροφής τους. Δυστυχώς, δεν τους συναντήσαμε από κοντά, καθότι η αποβίβαση στην ξηρά δεν επετράπη λόγω θαλασσοταραχής.
Παρόλα αυτά, φωτογράφησα μόνο τους Chinstrap Penguins. Το όνομά τους οφείλεται στη λεπτή, μαύρη γραμμή που ξεκινά από τη μια πλευρά του κεφαλιού, περνά κάτω από το σαγόνι και καταλήγει στην άλλη. Μοιάζουν ακριβώς σαν να φοράνε ένα μαύρο κράνος που στερεώνεται με λουράκι! Είναι ασπρόμαυροι, αλλά σε αντίθεση με άλλους πιγκουίνους, το πρόσωπό τους είναι μάλλον λευκό. Θεωρούνται οι πιο ατρόμητοι και επιθετικοί πιγκουίνοι. Δεν διστάζουν να τα βάλουν με μεγαλύτερα ζώα, αν νιώσουν ότι απειλείται η φωλιά τους. Είναι δεινοί ορειβάτες και γιαυτό προτιμούν να φτιάχνουν τις φωλιές τους σε απόκρημνες και βραχώδεις νησιωτικές πλαγιές γύρω από την Ανταρκτική, για να αποφεύγουν τους θηρευτές. Όπως οι περισσότεροι πιγκουίνοι, είναι θορυβώδεις και χρησιμοποιούν έντονες κινήσεις των πτερυγίων και του κεφαλιού τους για να επικοινωνούν με το ταίρι τους. Οι Ironmen θα τους ζήλευαν, γιατί διανύουν κολυμπώντας πάνω από 80 χιλιόμετρα την ημέρα για να βρουν τροφή στα παγωμένα νερά.
17.00, εγκαταλείπουμε τη South Georgia και το γιορτάζουμε δεόντως. Έχουμε happy hour στο μπαρ και προσφέρονται κοκτέιλ, κρασί και μπύρες στη μισή τιμή. Λέω να παραγγείλω ένα ισπανικό tinto Torres Tempranillo, ενώ η South Georgia απομακρύνεται. Πράγματι, ήταν εντυπωσιακή! Πλέουμε ΒΑ με αίθριο καιρό, μακρυά από ανέμους και χιονοθύελλες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η κακοκαιρία δεν παραμονεύει. Τις επόμενες μέρες θα βλέπουμε μόνο ουρανό και θάλασσα και είναι η ώρα της περισυλλογής. Αύριο ξημερώνει η 23. μέρα του ταξιδιού.
18.00, έχουμε διάλεξη για τον Frank Wild, εξερευνητή της ανταρκτικής, που ο τάφος του είναι δεξιά του Σάκλετον, όπως και στη ζωή... ήταν το δεξί του χέρι. Ένας από τους σπουδαιότερους και έμπειρους εξερευνητές τής "Ηρωικής Εποχής της Ανταρκτικής Εξερεύνησης". Ενώ ο Σάκλετον ήταν ο χαρισματικός ηγέτης, ο Wild ήταν ο άνθρωπος των πράξεων, ψύχραιμος, πρακτικός και απίστευτα ικανός στην επιβίωση κάτω από τις πιο ακραίες συνθήκες. Συμμετείχε σε 5 αποστολές στην Ανταρκτική μεταξύ των οποίων οι αποστολές Nimrod και Endurance. Ειδικότερα, όταν ο Σάκλετον πέθανε ξαφνικά από καρδιακή προσβολή μέσα στο πλοίο Quest, στην αρχή μιάς νέας αποστολής (1922), ο Wild ανέλαβε αμέσως τη διοίκηση και ολοκλήρωσε το ταξίδι. Ο Σάκλετον έτρεφε σεβασμό για τον Wild, γράφοντας γι' αυτόν ότι ήταν ...o δεύτερος στην ιεραρχία, αλλά ο πρώτος στην αξία... Το πλήρωμα τον αγαπούσε και τον εμπιστευόταν τυφλά, καθώς η ηρεμία του σε στιγμές απόλυτης κρίσης απέτρεπε τον πανικό.
Το πιο δύσκολο έργο του ήταν να κρατήσει ζωντανή την ελπίδα (στη νήσο Elefant), όταν κάποιοι άρχισαν να χάνουν τα λογικά τους. Εφάρμοσε μια αυστηρή, αλλά ψυχολογικά σωτήρια ρουτίνα, που και οι σημερινοί ψυχολόγοι θα ζήλευαν. Κάθε πρωί, ξυπνούσε το πλήρωμα με τη φράση ....μαζέψτε τα πράγματά σας, παιδιά, ο Boss μπορεί να έρθει σήμερα...., αυτό κρατούσε το μυαλό τους εστιασμένο στη σωτηρία. Τα βράδια διοργάνωνε συναυλίες και οι άνδρες τραγουδούσαν για να ξεχάσουν το κρύο και την πείνα. Όταν στις 30 Αυγούστου 1916, το χιλιανό ατμόπλοιο Yelcho με τον Σάκλετον εμφανίστηκε στον ορίζοντα, ο Wild μοίρασε τα τελευταία αποθέματα τσιγάρου και τροφής. Κατάφερε να επιβιώσουν όλοι οι άνδρες που είχαν μείνει πίσω και όταν ο Σάκλετον τον ρώτησε πώς τα κατάφερε, ο Wild, με τη γνώριμη μετριοφροσύνη του, απάντησε ...απλά κρατήθηκαν απασχολημένοι... Σήμερα, τέτοιοι άνδρες, δεν υπάρχουν! 
To Grutviken είναι λοιπόν, ο διάσημος φαλαινοθηρικός σταθμός, όπου οι βασιλικοί πιγκουίνοι περπατούν ακόμη στα μονοπάτια και οι φώκιες ελέφαντες βρίσκονται τριγύρω σαν να τους ανήκει το μέρος αυτό και να διερωτώνται ποιοί είναι αυτοί οι δίποδοι που δεν μοιάζουν με τους πιγκουίνους. Η περιοχή έχει εγκαταλειμμένα καζάνια, που αποθήκευαν το λίπος των 5000 φαλαινών, που πρόλαβαν να θανατώσουν, προτού επέλθει η οριστική απαγόρευση αυτού του απάνθρωπου επαγγέλματος, που κάποια εποχή ήταν και μέσον επιβίωσης, επειδή το λίπος χρησιμοποιόταν για φωτισμό (λάμπες ελαίου), παρασκευή φαρμάκων και διατροφή.
 |
| Το Petrel (από το όνομα του πουλιού) είναι ένα ιστορικό φαλαινοθηρικό, άρρηκτα συνδεδεμένο με την ιστορία της Νότιας Γεωργίας. Ναυπηγήθηκε το 1928 στη Νορβηγία και σχεδιάστηκε με σκοπό, το κυνήγι των φαλαινών. Είναι ένα από τα ελάχιστα πλοία του είδους του που σώζονται μέχρι σήμερα και αποτελούν μνημείο μιας εξαιρετικά σκληρής εποχής, ενώ το κουφάρι του στέκει ως σιωπηλός μάρτυρας των ηρωικών, αλλά και των σκοτεινών ημερών της εξερεύνησης και της εκμετάλλευσης του Νότου. |
12.30, το μενού σήμερα είχε φαλάφεθ, βραστά λαχανικά και Apfelstrudel για επιδόρπιο. Έφαγα γρήγορα και ανέβηκα στο Lounge για να αποχαιρετίσω το Grutviken, ενώ το πλοίο κατευθυνόταν στον κόλπο του St Andrews.
 |
| bye bye Grutviken... |
15.00, φτάνουμε στον κόλπο του St Andrews όπου ένας τεράστιος παγετώνας κατεβαίνει από την πλαγιά τού βουνού. Η περιοχή περιστοιχίζεται από βουνά των 800-1000 μέτρων, αλλά στο εσωτερικό τού νησιού θάναι ακόμη ψηλότερα. Σήμερα, καλύπτονται από ένα φακοειδές νέφος και δεν διακρίνεται η κορυφή τους. Προς το εσωτερικό έχουν χιονοκάλυψη, ενώ στα παράλια είναι γυμνά και μόνο με χαμηλή βλάστηση.
 |
| οι χρυσαφένιες βραδινές ώρες |
16.00, ναι, τους μέτρησα είναι 6785322 (120000 επίσημα) και δεν υπάρχει πιγκουίνα χωρίς σύζυγο, απολαμβάνουν τον ήλιο και το απάνεμο μέρος, ενώ θα ξεχειμωνιάσουν εδώ.... κατά τον Οκτώβριο θα κολυμπήσουν στην Ανταρκτική για να γεννήσουν. Μιλάμε για τους βασιλικούς πιγκουίνους, που κολυμπούν και κοιμούνται ταυτόχρονα, όταν ο μισός εγκέφαλος κοιμάται ο άλλος μισός είναι ξύπνιος και ταξιδεύει. Εδώ κατοικούν σε μεγάλους πληθυσμούς. Ειναι χάρμα να τους βλέπεις, πανέμορφοι με κίτρινο λαιμό και πορτοκαλί ράμφος. Δεν φοβούνται, σε πλησιάζουν περίεργα και προσεκτικά.
Ανεβήκαμε σε ένα λόφο όπου είδαμε όλη την παροικία τους και με τηλεφακό διέκρινες τα μικρά τους, που ήδη έχουν μεγαλώσει. Εντούτοις τα πουλιά skua καραδοκούν και θα εκμεταλλευτούν κάθε απροσεξία τους. Αυτό σημαίνει άγρια ζωή και εσύ δεν παρεμβαίνεις. Φώκιες υπάρχουν πολλές, παιχνιδιάρες, να σε πλησιάζουν απειλητικά, άλλα μόλις τις αντιληφθείς το βάζουν στα πόδια (στα πτερύγια εννοούσα 😂😂). Το θέαμα είναι πρωτόγνωρο εδώ στον κόλπο του St Andrews και σήμερα η μέρα ήταν πραγματικά γεμάτη.
 |
| οι νεοσσοί έχουν ήδη μεγαλώσει |
 |
| αποικία βασιλικών πιγκουίνων |
22. μέρα. (7. Απρ.) Νότια Γεωργία, Cooper bay και Fjord
6.45, είμαστε πολύ πρωινοί για να απολαύσουμε την Ανατολή στον κόλπο Cooper, όμως είναι μουντή και συννεφιασμένη κai επομένως τις ανατολές τις αφήνουμε για βορειότερα.
8.00-9.30, η απόβαση στο Gold Harbour είναι αδύνατη γιατί ο κυματισμός είναι έντονος και μπορεί να αναποδογυρίσει η λέμβος. Είμαστε 1,5 ώρα πάνω στη zodiac και βολτάρουμε στα βράχια με τις φώκιες και τους πιγκουίνους. Έχει φουσκοθαλασσιά, αναμενόμενη όταν δεν υπάρχει άνεμος, ένα φαινόμενο που οφείλεται στη "Μνήμη του Νερού" ως αποτέλεσμα ισχυρών ανέμων που έπνεαν ώρες ή και μέρες πριν σε μια άλλη, μακρινή περιοχή. Επιστημονικά λοιπόν, όταν φυσάει δυνατά σε ένα σημείο του ωκεανού, ο άνεμος μεταφέρει ενέργεια στην επιφάνεια του νερού δημιουργώντας κύματα, που ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά, διατηρώντας την ενέργειά τους, ακόμα κι αν βγουν σε περιοχή με απόλυτη άπνοια. Αυτό το φαινόμενο κράτησε για τρεις ώρες, μετά κόπασε και φάνηκε η βραχώδης ακτή σαν να επρόκειτο για άμπωτη.
Από το πλοίο βλέπουμε τη βραχώδη ύπαιθρο, πράγματι εντυπωσιακή, να αποτελεί μια αντίθεση από γρανίτη και παγετώνα, ο τελευταίος να είναι τόσο ισχυρός ώστε να έχει εισχωρήσει σε κάθε σχισμή του βράχου και να τον έχει συνθλίψει...στην κυριολεξία. Είναι ένας εντυπωσιακός κρεμαστός παγετώνας, το όνειρο του κάθε παγοαναρριχητή να αναρριχάται εδώ, αν επιτρεπόταν. Δεν υπάρχουν πεδιάδες, παραμόνο ψηλά βουνά καλυμμένα με χιόνι.
12.00, σηκώσαμε άγκυρα και αποπλεύσαμε για το Drygalsku Fjord. Ο καιρός ηλιόλουστα ζεστός. Πόσο θα κρατήσει άραγε αγαπητό μου Windy? Σε μία ώρα έχουμε φθάσει στο Cooper island (αριστερά μας) και περνάμε ένα στενό με όμορφη παραλία στα δεξιά μας, ενώ στο βάθος πανύψηλα βουνά...amazing!!! Φυσά από την πλώρη, δεν στέκεσαι έξω, πάμε πρύμνη. Ο άνεμος είναι αναμενόμενος, είμαστε σε στενό δίαυλο και ο Bernoulli έχει δίκιο.
14.00-15.30, και τώρα κυρίες και κύριοι αποκαλύπτεται η αληθινή South Georgia, το Drygalsku Fjord. Tι να πω και τι να περιγράψω. Γρανιτώδεις ορεινοί όγκοι καλύπτουν το φιόρδ, σαν να είμαι στη νορβηγία, που σε συνδυασμό με τους παγετώνες, τις όρκες και τους ιπτάμενους Άλμπατρος κάνουν το τοπίο μαγικό. Τόσο αγριάδα και μοναχικότητα δεν έχω ξαναδεί. Ακόμη και στη χερσόνησο Μίτρε συναντούσες αγελάδες, Gauchos και καλό καιρό. Εδώ όλα ανατρέπονται. Πέσαμε σε άνεμο με ριπές χαλαζιού-χιονιού, που κάνουν δύσκολη την παραμονή μας στο κατάστρωμα, ενώ επικρατεί και ομίχλη. Εντούτοις, κανείς δεν κάθεται στο σαλόνι, όλοι είναι έξω στο αγιάζι με αντιανεμικό και ζεστά γάντια. Μετά από ώρα μπαίνω μέσα για ένα ζεστό τζίντζερ...τόχω ανάγκη, λένε οι αισθήσεις μου, τα μάτια μου που δεν χορταίνουν τα τοπία, η αφή με τα παγωμένα χέρια, η μύτη μου που τρέχει ασταμάτητα, ενώ η γλώσσα μου αναζητεί κάτι χαλαρό και εύγευστο. Ο καπετάνιος ωραίος, σταμάτησε το πλοίο ώστε οι μανιώδεις φωτογράφοι να ξανα-φωτογραφίζουν μια όρκα και κάποιος τρελαμένος να αγγέλλει αγχωτικά στο μικρόφωνο ...εμφανίστηκε όρκα σε κατεύθυνση 3 η ώρα...
 |
| διασχίζοντας το φιόρδ |
16.00, Επιστρέφουμε από το Cooper Bay. Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα μεταβάλλεται ο καιρός μέσα σε λίγα χλμ. Από τις ριπές του χαλαζιού και το δυνατό άνεμο, στον ηλιόλουστο καιρό. Σταματάμε σε ένα κολπίσκο, όπου κατοικεί ένα άλλο είδος πιγκουίνου, ο Macaroni πιγκουίνος, που είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα είδη πιγκουίνων στον κόσμο, κυρίως λόγω της ιδιαίτερης εμφάνισής τους. Το όνομά τους οφείλεται στους Άγγλους, που το 18. αιώνα, για να περιγράψουν κάποιον που ντυνόταν με υπερβολική δόση μόδας και φανταχτερά αξεσουάρ, τους έδωσαν το όνομα macaroni.
Έχουν ένα εντυπωσιακό λοφίο από πορτοκαλοκίτρινα φτερά που ξεκινούν ανάμεσα στα μάτια και εκτείνονται προς τα πίσω. Αυτά τα φτερά θυμίζουν έντονα "φρύδια" ή στολίδια καπέλου. Το ράμφος τους είναι σκούρο πορτοκαλί ή κοκκινωπό με μάτια κόκκινα, αρκετά έντονα και "άγρια" σε έκφραση. Είναι εξαιρετικά θορυβώδεις και κοινωνικοί. Ζουν σε μεγάλες αποικίες που μπορεί να αριθμούν εκατοντάδες χιλιάδες μέλη. Τρέφονται κυρίως με κριλ, μικρά ψάρια και καλαμάρια. Αν και στην ξηρά κινούνται με το κλασικό "κουνιστό" περπάτημα των πιγκουίνων, στο νερό είναι ταχύτατοι κολυμβητές. Είναι από τους πιο πολυπληθείς πιγκουίνους στον κόσμο, αν και οι πληθυσμοί τους θεωρούνται "ευάλωτοι" εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής και της μείωσης της τροφής τους. Δυστυχώς, δεν τους συναντήσαμε από κοντά, καθότι η αποβίβαση στην ξηρά δεν επετράπη λόγω θαλασσοταραχής.
 |
| South Polar skua |
 |
| South Georgia pintail |
Παρόλα αυτά, φωτογράφησα μόνο τους Chinstrap Penguins. Το όνομά τους οφείλεται στη λεπτή, μαύρη γραμμή που ξεκινά από τη μια πλευρά του κεφαλιού, περνά κάτω από το σαγόνι και καταλήγει στην άλλη. Μοιάζουν ακριβώς σαν να φοράνε ένα μαύρο κράνος που στερεώνεται με λουράκι! Είναι ασπρόμαυροι, αλλά σε αντίθεση με άλλους πιγκουίνους, το πρόσωπό τους είναι μάλλον λευκό. Θεωρούνται οι πιο ατρόμητοι και επιθετικοί πιγκουίνοι. Δεν διστάζουν να τα βάλουν με μεγαλύτερα ζώα, αν νιώσουν ότι απειλείται η φωλιά τους. Είναι δεινοί ορειβάτες και γιαυτό προτιμούν να φτιάχνουν τις φωλιές τους σε απόκρημνες και βραχώδεις νησιωτικές πλαγιές γύρω από την Ανταρκτική, για να αποφεύγουν τους θηρευτές. Όπως οι περισσότεροι πιγκουίνοι, είναι θορυβώδεις και χρησιμοποιούν έντονες κινήσεις των πτερυγίων και του κεφαλιού τους για να επικοινωνούν με το ταίρι τους. Οι Ironmen θα τους ζήλευαν, γιατί διανύουν κολυμπώντας πάνω από 80 χιλιόμετρα την ημέρα για να βρουν τροφή στα παγωμένα νερά.
 |
| Chinstrap pinguin |
17.00, εγκαταλείπουμε τη South Georgia και το γιορτάζουμε δεόντως. Έχουμε happy hour στο μπαρ και προσφέρονται κοκτέιλ, κρασί και μπύρες στη μισή τιμή. Λέω να παραγγείλω ένα ισπανικό tinto Torres Tempranillo, ενώ η South Georgia απομακρύνεται. Πράγματι, ήταν εντυπωσιακή! Πλέουμε ΒΑ με αίθριο καιρό, μακρυά από ανέμους και χιονοθύελλες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η κακοκαιρία δεν παραμονεύει. Τις επόμενες μέρες θα βλέπουμε μόνο ουρανό και θάλασσα και είναι η ώρα της περισυλλογής. Αύριο ξημερώνει η 23. μέρα του ταξιδιού.
18.00, έχουμε διάλεξη για τον Frank Wild, εξερευνητή της ανταρκτικής, που ο τάφος του είναι δεξιά του Σάκλετον, όπως και στη ζωή... ήταν το δεξί του χέρι. Ένας από τους σπουδαιότερους και έμπειρους εξερευνητές τής "Ηρωικής Εποχής της Ανταρκτικής Εξερεύνησης". Ενώ ο Σάκλετον ήταν ο χαρισματικός ηγέτης, ο Wild ήταν ο άνθρωπος των πράξεων, ψύχραιμος, πρακτικός και απίστευτα ικανός στην επιβίωση κάτω από τις πιο ακραίες συνθήκες. Συμμετείχε σε 5 αποστολές στην Ανταρκτική μεταξύ των οποίων οι αποστολές Nimrod και Endurance. Ειδικότερα, όταν ο Σάκλετον πέθανε ξαφνικά από καρδιακή προσβολή μέσα στο πλοίο Quest, στην αρχή μιάς νέας αποστολής (1922), ο Wild ανέλαβε αμέσως τη διοίκηση και ολοκλήρωσε το ταξίδι. Ο Σάκλετον έτρεφε σεβασμό για τον Wild, γράφοντας γι' αυτόν ότι ήταν ...o δεύτερος στην ιεραρχία, αλλά ο πρώτος στην αξία... Το πλήρωμα τον αγαπούσε και τον εμπιστευόταν τυφλά, καθώς η ηρεμία του σε στιγμές απόλυτης κρίσης απέτρεπε τον πανικό.
Το πιο δύσκολο έργο του ήταν να κρατήσει ζωντανή την ελπίδα (στη νήσο Elefant), όταν κάποιοι άρχισαν να χάνουν τα λογικά τους. Εφάρμοσε μια αυστηρή, αλλά ψυχολογικά σωτήρια ρουτίνα, που και οι σημερινοί ψυχολόγοι θα ζήλευαν. Κάθε πρωί, ξυπνούσε το πλήρωμα με τη φράση ....μαζέψτε τα πράγματά σας, παιδιά, ο Boss μπορεί να έρθει σήμερα...., αυτό κρατούσε το μυαλό τους εστιασμένο στη σωτηρία. Τα βράδια διοργάνωνε συναυλίες και οι άνδρες τραγουδούσαν για να ξεχάσουν το κρύο και την πείνα. Όταν στις 30 Αυγούστου 1916, το χιλιανό ατμόπλοιο Yelcho με τον Σάκλετον εμφανίστηκε στον ορίζοντα, ο Wild μοίρασε τα τελευταία αποθέματα τσιγάρου και τροφής. Κατάφερε να επιβιώσουν όλοι οι άνδρες που είχαν μείνει πίσω και όταν ο Σάκλετον τον ρώτησε πώς τα κατάφερε, ο Wild, με τη γνώριμη μετριοφροσύνη του, απάντησε ...απλά κρατήθηκαν απασχολημένοι... Σήμερα, τέτοιοι άνδρες, δεν υπάρχουν!
21.00, εγκαταλείποντας πλέον το νησί του Σάκλετον, ένας αμερικανός συνταξιδιώτης, ο Peter Marsh, μας διηγείται ότι αυτός και η παρέα του επανέλαβαν (2001) την ορεινή διάσχιση στα βουνά της Νότιας Γεωργίας (στη φωτό είναι αυτός με το λευκό φουλάρι) και μας διηγήθηκε τη διάσχιση, ενώ ο εξερευνητής Tim Jarvis επανέλαβε ολόκληρο το ταξίδι επιβίωσης του Σάκλετον, ξεκινώντας από την Ανταρκτική και χρησιμοποιώντας τον ίδιο εξοπλισμό και τα ίδια μέσα. Η αποστολή τού Tim περιγράφεται λεπτομερώς στο ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους Shackleton: The Greatest Story of Survival (2023) και στην τηλεοπτική σειρά 3 επεισοδίων Chasing Shackleton, που κυκλοφόρησε επίσης ως Shackleton: Death or Glory. Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από τη διάλεξη του Peter.
 |
| Peter Marsh, ο αφηγητής |
 |
| τα σέβη μου στον Peter! |
Επειδή μία φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις, ας θυμηθούμε το χρονικό των γεγονότων στη νήσο Elefant. Όλες οι φωτογραφίες είναι από διάλεξη.
 |
| η επική διαδρομή του 1914-1916 |
 |
| οι άνδρες χαιρετούν το Σάκλετον και ...ελπίζουν |
 |
| επιβιβάζονται για το μεγάλο ταξίδι |
 |
| σέρνουν την ιστορική βάρκα στο νερό |
 |
| το Endurance είχε ήδη βυθιστεί |
Και εμείς... στο κατάστρωμα 5 έχουμε μπροστά μας ταξίδι αρκετών ημερών στον ανοικτό ωκεανό, όπου το επόμενο σημείο στο χάρτη θα είναι το νησιωτικό συγκρότημα του Τριστάν Ντα Κούνια, κρυμμένο μέσα σε ομίχλες και αέρηδες, μια σημαντική τοποθεσία φωλιάσματος θαλασσοπουλιών για είδη, όπως ο Τρίσταν Άλμπατρος και ο υδροβάτης (petrel) του Ατλαντικού, ...πιθανότατα να συναντήσουμε το Σπίνο του νησιού και την Νερόκοτα, που είναι ενδημικά είδη του νησιού... μου λένε οι ορνιθολόγοι γεμάτοι από χαρά.
No comments:
Post a Comment