.png "English"){kind=small}
 |
| ισπανική υποδοχή στο λιμάνι Granadilla της Τενερίφης |
1-7 Απριλίου, το τελευταίο ταξίδι
8-30 Απριλίου, ο θάνατος ενός ζευγαριού
1-3 Μαΐου, ο τρίτος θάνατος
4-8 Μαΐου, ένα άστεγο καράβι
9-11 Μαΐου, οι συνθήκες αλλάζουν, welcome home
12-17 Μαΐου, συνάντηση με Τσιόδρα
18 Μαΐου-7 Ιουνίου, όλη η υδρόγειος σε ...καραντίνα
8-17 Ιουνίου, πνέει άνεμος ελευθερίας
17 Ιουνίου, η τελευταία μέρα εγκλεισμού και η ώρα του απολογισμού
Παραλειπόμενα
Hantavirus: Τι ιός είναι και πώς μεταδίδεται
Hantavirus: map tracking (χάρτης αναζήτησης κρουσμάτων)
Η Mirian, o Leo και η Veronica ανέμεναν το ταξίδι τους με μεγάλη ανυπομονησία και χαρά. Το πλοίο τους θα ξεκινούσε από την άκρη της Αργεντινής και θα διέσχιζε ολόκληρο το Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό, σε μια θαλάσσια περιπέτεια που θα διαρκούσε περισσότερο από ένα μήνα. Τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν, με το θάνατό τους, μου θυμίζουν το εκπληκτικό ποίημα της Emily Dickinson "Because I could not stop for Death", όπου η Emily ήταν μια επιβάτιδα σε μια άμαξα και δεν είχε χρόνο να σταματήσει την καθημερινότητά της και τα όνειρά της για το θάνατο, οπότε ο ίδιος ο Θάνατος, προσωποποιημένος ως ένας ευγενικός τζέντλεμαν, σταματά την άμαξά της, την παίρνει μαζί του σε μέρη που συμβόλιζαν τη ζωή, χωρίς να αντιλαμβάνεται η ίδια ότι το ταξίδι αυτό δεν είχε έναν επίγειο προορισμό, παρά μόνο την Αιωνιότητα.
1-7 Απριλίου, το τελευταίο ταξίδι
1 Απριλίου, γίνεται επιβίβαση στο πλοίο Hondius 88 ταξιδιωτών, μεταξύ αυτών και της Mirian, του Leo και της Veronica. Πρώτος προορισμός η Νότια Γεωργία. Οι πρώτες μέρες περνούσαν με θαλάσσιες εντυπώσεις στα ταραγμένα νερά του Νότιου Ατλαντικού Ωκεανού και στο Νησί της Νότιας Γεωργίας.
8-30 Απριλίου, ο θάνατος ενός ζευγαριού
1-3 Μαΐου, ο τρίτος θάνατος
4-8 Μαΐου, ένα άστεγο καράβι
9-11 Μαΐου, οι συνθήκες αλλάζουν, welcome home
12-17 Μαΐου, συνάντηση με Τσιόδρα
18 Μαΐου-7 Ιουνίου, όλη η υδρόγειος σε ...καραντίνα
8-17 Ιουνίου, πνέει άνεμος ελευθερίας
17 Ιουνίου, η τελευταία μέρα εγκλεισμού και η ώρα του απολογισμού
Παραλειπόμενα
Hantavirus: Τι ιός είναι και πώς μεταδίδεται
Hantavirus: map tracking (χάρτης αναζήτησης κρουσμάτων)
Η Mirian, o Leo και η Veronica ανέμεναν το ταξίδι τους με μεγάλη ανυπομονησία και χαρά. Το πλοίο τους θα ξεκινούσε από την άκρη της Αργεντινής και θα διέσχιζε ολόκληρο το Νότιο Ατλαντικό Ωκεανό, σε μια θαλάσσια περιπέτεια που θα διαρκούσε περισσότερο από ένα μήνα. Τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν, με το θάνατό τους, μου θυμίζουν το εκπληκτικό ποίημα της Emily Dickinson "Because I could not stop for Death", όπου η Emily ήταν μια επιβάτιδα σε μια άμαξα και δεν είχε χρόνο να σταματήσει την καθημερινότητά της και τα όνειρά της για το θάνατο, οπότε ο ίδιος ο Θάνατος, προσωποποιημένος ως ένας ευγενικός τζέντλεμαν, σταματά την άμαξά της, την παίρνει μαζί του σε μέρη που συμβόλιζαν τη ζωή, χωρίς να αντιλαμβάνεται η ίδια ότι το ταξίδι αυτό δεν είχε έναν επίγειο προορισμό, παρά μόνο την Αιωνιότητα.
1-7 Απριλίου, το τελευταίο ταξίδι
1 Απριλίου, γίνεται επιβίβαση στο πλοίο Hondius 88 ταξιδιωτών, μεταξύ αυτών και της Mirian, του Leo και της Veronica. Πρώτος προορισμός η Νότια Γεωργία. Οι πρώτες μέρες περνούσαν με θαλάσσιες εντυπώσεις στα ταραγμένα νερά του Νότιου Ατλαντικού Ωκεανού και στο Νησί της Νότιας Γεωργίας.
2, 3, 4 Απριλίου, εν πλω στη Θάλασσα της Σκωτίας, οι μέρες περνούσαν με παρατήρηση πουλιών και διαλέξεις. Κανένα ιατρικό γεγονός δεν παρατηρήθηκε.
5, 6, 7 Απριλίου, άφιξη και περιήγηση στο νησί της Νότιας Γεωργίας. Κάποια σημάδια κόπωσης στα πρόσωπα των πρώτων θανόντων (Leo, Mirian)
άρχισαν να διαφαίνονται (στην επιστροφή από το Grutviken), όπου η Mirian αδυνατούσε να ανέβει στο πλοίο, όπως δείχνει και σχετικό βίντεο.
 |
| μαινόμενος Ατλαντικός |
 |
| τα άλμπατρος μάς ακολουθούσαν σε όλο το ταξίδι... |
 |
| ...περνούσαμε ώρες στο κατάστρωμα για τη φωτογράφισή τους |
 |
| Grutviken, Νότια Γεωργία, το ιστορικό πλοίο της φαλαινοθηρίας |
 |
| η πιο απομακρυσμένη εκκλησία του κόσμου |
8-30 Απριλίου, ο θάνατος ενός ζευγαριού
8 Απριλίου, μαθαίνουμε ότι έχουμε έναν ασθενή (Leo) στο πλοίο με υψηλό πυρετό. Θεωρείται φυσιολογικό γεγονός να αρρωστήσουν κάποιοι εν πλω, αλλά ο πυρετός του δεν έπεφτε παρά τις προσπάθειες του γιατρού Joost.
9, 10, 11 Απριλίου, δεν υπάρχει ιατρικό ανακοινωθέν για την κατάσταση του ασθενούς (Leo).
12 Απριλίου, ο καπετάνιος μάς ανακοινώνει ότι ο ασθενής πέθανε (case 1) και επιθυμία του ήταν να συνεχιστεί η κρουαζιέρα. Οι πρώτες (λανθασμένες) ενδείξεις έδειξαν "φυσιολογικός" θάνατος! Μέσα στη θάλασσα του ωκεανού, που το εγγύτερο λιμάνι είναι 6 μέρες με πλοίο, δεν έχεις καμία εναλλακτική σκέψη ή λύση, παρά μόνο να δεχτείς το μοιραίο. Την ίδια σκέψη ακολούθησε και η Mirian (σύζυγος του Leo), δεχόμενη τα συλλυπητήρια των συμπατριωτών ολλανδών συνταξιδιωτών της μέσω εναγκαλισμών, αλλά και της Veronica, στην οποία έγινε η μετάδοση του θανατικού ιού, όπως προσδιορίστηκε αργότερα.
 |
| ατενίζοντας τη δύση στη Νότια Γεωργία πάνω σε μια εξωλέμβια |
 |
| αποικία πιγκουίνων στο St Andrews bay της Νότιας Γεωργίας |
 |
| περιπλέοντας τις απόκρημνες όχθες του νησιού |
13-17 Απριλίου, παραμένουμε στο νησιωτικό σύμπλεγμα Tristan da Cunha (με εξορμήσεις στα νησιά Inaccessible και Nightingale και επίσκεψη στον οικισμό Εδιμβούργο των 7 Θαλασσών). Η ψυχολογική υποστήριξη των συνταξιδιωτών στο δράμα της Mirian (...είστε οι φύλακες άγγελοί μου...) ήταν ένα γεγονός που ελέγχεται, καθότι οι παρευρισκόμενοι ήσαν συνεχώς απασχολημένοι με επιστημονικές μελέτες στα έξω καταστρώματα του πλοίου παρατηρώντας και φωτογραφίζοντας τα πουλιά. Δεν θυμάμαι να υπήρχαν εναγκαλισμοί, στενές επαφές και χειραψίες. Εντούτοις, όπως αργότερα μου ανέφερε μία επιβάτης, οι επαφές της Mirian με την Veronica (τρίτη θανούσα) ήταν ιδιαίτερες στενές λόγω επικοινωνίας, επειδή η Veronica μιλούσε μόνο γερμανικά, όπως και η Mirian.
18-22 Απριλίου, διάσχιση εν πλω της υποτροπικής ζώνης του ατλαντικού ωκεανού και άφιξη στην Αγία Ελένη αργά το μεσημέρι της 22. Απριλίου. Ουδέν ιατρικό συμβάν δεν παρατηρήθηκε.
23-24 Απριλίου, φτάσαμε στην Αγία Ελένη, όπου αρχίσαμε μία διήμερη ξενάγηση στην περιοχή. Όπως μου διηγούνται, αργότερα, φίλοι συνταξιδιώτες, η κόπωση της Mirian ήταν ιδιαίτερα εμφανής.
25 Απριλίου, αναχωρήσαμε για τον τελευταίο προορισμό την Πράια, ενώ αφήσαμε τη Mirian στην Αγία Ελένη, όπου θα επέστρεφε αεροπορικώς στην πατρίδα της μαζί με το φέρετρο του θανόντος συζύγου της. Τρομερό, αν το σκεφτείς! Όπως μάθαμε αργότερα (27/4), στο αεροδρόμιο του Γιοχάνεσμπουργκ κατέρρευσε και στο νοσοκομείο η Mirian πέθανε (case 2).
26-27 Απριλίου, η Karla ενημερώνει ότι η Veronica είναι άρρωστη με ασταμάτητες διάρροιες και καμία όρεξη για φαγητό. Ο Καπετάνιος μάς ανακοινώνει ότι θα σταματήσουμε στη στρατιωτική βάση του Ascension για να αφήσουμε έναν επιβάτη (case 3) που δείχνει σημάδια πνευμονίας (πιθανή γρίπη ήταν η πρώτη -εσφαλμένη- διάγνωση) για να μεταφερθεί στη χώρα του για περαιτέρω εξετάσεις. Τουλάχιστον εδώ υπάρχει αεροδρόμιο.
23-24 Απριλίου, φτάσαμε στην Αγία Ελένη, όπου αρχίσαμε μία διήμερη ξενάγηση στην περιοχή. Όπως μου διηγούνται, αργότερα, φίλοι συνταξιδιώτες, η κόπωση της Mirian ήταν ιδιαίτερα εμφανής.
25 Απριλίου, αναχωρήσαμε για τον τελευταίο προορισμό την Πράια, ενώ αφήσαμε τη Mirian στην Αγία Ελένη, όπου θα επέστρεφε αεροπορικώς στην πατρίδα της μαζί με το φέρετρο του θανόντος συζύγου της. Τρομερό, αν το σκεφτείς! Όπως μάθαμε αργότερα (27/4), στο αεροδρόμιο του Γιοχάνεσμπουργκ κατέρρευσε και στο νοσοκομείο η Mirian πέθανε (case 2).
 |
| Mirian, Leo, μαζί στη ζωή, μαζί και στο θάνατο 😢😢 |
26-27 Απριλίου, η Karla ενημερώνει ότι η Veronica είναι άρρωστη με ασταμάτητες διάρροιες και καμία όρεξη για φαγητό. Ο Καπετάνιος μάς ανακοινώνει ότι θα σταματήσουμε στη στρατιωτική βάση του Ascension για να αφήσουμε έναν επιβάτη (case 3) που δείχνει σημάδια πνευμονίας (πιθανή γρίπη ήταν η πρώτη -εσφαλμένη- διάγνωση) για να μεταφερθεί στη χώρα του για περαιτέρω εξετάσεις. Τουλάχιστον εδώ υπάρχει αεροδρόμιο.
28-30 Απριλίου, πλέουμε στην περιοχή του Ισημερινού με παραδοσιακές εκδηλώσεις και χωρίς άλλο ιατρικό ανακοινωθέν. Η αιτία των δυο θανάτων δεν είχε εξακριβωθεί ...ακόμη.
1-3 Μαΐου, ο τρίτος θάνατος
Στο Recap της 1. Μαΐου, τα νέα δεν είναι καλά. Ο καπετάνιος ανακοινώνει ότι επισπεύδουμε το ταξίδι μας, μην εκτελώντας τον τελευταίο γύρο στο νησί Fogo για να φτάσουμε στην Πράια νωρίτερα. Η αιτία είναι δύο νέοι άρρωστοι (με άγνωστα συμπτώματα), που πρέπει να εισαχθούν-εξεταστούν επειγόντως στο νοσοκομείο. Είναι δυο μέλη του πληρώματος (case 5, case 6) που κούραραν το Leo στο στάδιο της ασθένειάς του.
2 Μαΐου, έχουμε ενημέρωση από τον πλοίαρχο για την κατάσταση των αρρώστων, μεταξύ αυτών και ο γιατρός τού πλοίου. Οι εξετάσεις που έγιναν στον ασθενή, που αφήσαμε στο Ascension, βγήκαν αρνητικές για γρίπη. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, ο καπετάνιος μάς καλεί εκτάκτως στο lounge room. ...Mirian και Leo πέθαναν από έναν ιό, το hantavirus, που ενδημεί στην Αργεντινή και τη Χιλή.... όπως διαπίστωσε ένα νοσοκομείο στο Γιοχάνεσμπουργκ. Ο ιός αυτός δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, η παραλλαγή του όμως Andesvirus, ναι, μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Το ζευγάρι είχε επισκεφτεί τις χώρες αυτές κατά τη διάρκεια ενός πολύμηνου ταξιδιού προτού επιβιβαστούν. Η μόλυνση του ιού Hanta προέρχεται από τα κόπρανα των τρωκτικών της αργεντίνικης περιοχής Epuyén, που όταν ξεραθούν, αναδύουν οσμές που περιέχουν τον ιό και με την εισπνοή, μολύνεσαι. Όμως πριν λίγο πέθανε και η Veronica (case 4) που δεν είχε καμία σχέση με το ζευγάρι, ενώ ο Martin και ο Γιατρός του πλοίου παραμένουν άρρωστοι. Σύμφωνα με τον ΠΟΥ η επώαση του ιού είναι 42 μέρες από το συμβάν και τα συμπτώματα είναι ο ψηλός πυρετός, η διάρροια και οι μυικοί πόνοι.
3 Μαΐου, φτάνουμε Πράια, αλλά οι Αρχές δεν μας αφήνουν να μπούμε στο λιμάνι. Γίνονται πολιτικές διαβουλεύσεις με την Ολλανδία, τον ΠΟΥ και την τοπική κυβέρνηση. Ο πλοίαρχος παρακαλεί να είμαστε φειδωλοί στις ανακοινώσεις μας, δυσκολεύουν τις διαπραγματεύσεις. Δεν υπήρξε ποτέ λογοκρισία ή διακοπή του Ίντερνετ, αντιθέτως μας είχαν εφοδιάσει με περισσότερα GB αν τα χρειαζόμασταν.
12.00, πλησιάζει ένα ρυμουλκό, που κουβαλά ένα ιατρικό team με δυο γιατρίνες, ντυμένες σαν να κατεβαίνουν στα υπόγεια του Τσερνομπίλ. Στα χέρια τους έχουν βρογχοσκόπιο και ένα γυάλινο πίνακα. Τα νέα άρχισαν να διαδίδονται.
17.30, ο καπετάνιος ανακοινώνει την κατάσταση σε May-Day, βασικά τον γράφουν, τόσο φόβος επικρατεί. Οι δυο άρρωστοι θα απομονωθούν και η Κάρλα (έμενε στην ίδια καμπίνα με τη Veronica) επίσης για προληπτικούς λόγους, χωρίς να παρουσιάζει συμπτώματα. Ακολουθούμε Plan B με σκοπό να πάμε Κανάρια Νησιά, εκεί όπου αρχικά ο ισπανός κυβερνήτης αρνείται την είσοδο του πλοίου στην Τενερίφη. Ο WHO βγάζει σχετική ανακοίνωση και το γεγονός γίνεται πρώτη είδηση.
4-8 Μαΐου, ένα άστεγο καράβι
4 Μαΐου, στην Ελλάδα έμαθαν τα νέα και ρωτούν για την υγεία μου. Τους καθησυχάζω. Πολλοί επιβάτες αντιμετωπίζουν το συμβάν με αμηχανία. Άλλοι χαζεύουν τον όμορφο Φάρο στην είσοδο του λιμανιού της Πράια και άλλοι φωτογραφίζουν τα πουλιά, αξιοσημείωτα δεν επικρατεί πανικός.
1-3 Μαΐου, ο τρίτος θάνατος
Στο Recap της 1. Μαΐου, τα νέα δεν είναι καλά. Ο καπετάνιος ανακοινώνει ότι επισπεύδουμε το ταξίδι μας, μην εκτελώντας τον τελευταίο γύρο στο νησί Fogo για να φτάσουμε στην Πράια νωρίτερα. Η αιτία είναι δύο νέοι άρρωστοι (με άγνωστα συμπτώματα), που πρέπει να εισαχθούν-εξεταστούν επειγόντως στο νοσοκομείο. Είναι δυο μέλη του πληρώματος (case 5, case 6) που κούραραν το Leo στο στάδιο της ασθένειάς του.
2 Μαΐου, έχουμε ενημέρωση από τον πλοίαρχο για την κατάσταση των αρρώστων, μεταξύ αυτών και ο γιατρός τού πλοίου. Οι εξετάσεις που έγιναν στον ασθενή, που αφήσαμε στο Ascension, βγήκαν αρνητικές για γρίπη. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, ο καπετάνιος μάς καλεί εκτάκτως στο lounge room. ...Mirian και Leo πέθαναν από έναν ιό, το hantavirus, που ενδημεί στην Αργεντινή και τη Χιλή.... όπως διαπίστωσε ένα νοσοκομείο στο Γιοχάνεσμπουργκ. Ο ιός αυτός δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, η παραλλαγή του όμως Andesvirus, ναι, μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Το ζευγάρι είχε επισκεφτεί τις χώρες αυτές κατά τη διάρκεια ενός πολύμηνου ταξιδιού προτού επιβιβαστούν. Η μόλυνση του ιού Hanta προέρχεται από τα κόπρανα των τρωκτικών της αργεντίνικης περιοχής Epuyén, που όταν ξεραθούν, αναδύουν οσμές που περιέχουν τον ιό και με την εισπνοή, μολύνεσαι. Όμως πριν λίγο πέθανε και η Veronica (case 4) που δεν είχε καμία σχέση με το ζευγάρι, ενώ ο Martin και ο Γιατρός του πλοίου παραμένουν άρρωστοι. Σύμφωνα με τον ΠΟΥ η επώαση του ιού είναι 42 μέρες από το συμβάν και τα συμπτώματα είναι ο ψηλός πυρετός, η διάρροια και οι μυικοί πόνοι.
 |
| Veronica... why? 😢 |
3 Μαΐου, φτάνουμε Πράια, αλλά οι Αρχές δεν μας αφήνουν να μπούμε στο λιμάνι. Γίνονται πολιτικές διαβουλεύσεις με την Ολλανδία, τον ΠΟΥ και την τοπική κυβέρνηση. Ο πλοίαρχος παρακαλεί να είμαστε φειδωλοί στις ανακοινώσεις μας, δυσκολεύουν τις διαπραγματεύσεις. Δεν υπήρξε ποτέ λογοκρισία ή διακοπή του Ίντερνετ, αντιθέτως μας είχαν εφοδιάσει με περισσότερα GB αν τα χρειαζόμασταν.
 |
| ...πρώτη φορά τέτοιο γεγονός, ας βγάλω μια selfie.... |
 |
| οι γιατρίνες ντύνονται για να επιβιβαστούν στο πλοίο |
 |
| η επιβίβαση της πρώτης γιατρίνας γίνεται με δυσκολία |
12.00, πλησιάζει ένα ρυμουλκό, που κουβαλά ένα ιατρικό team με δυο γιατρίνες, ντυμένες σαν να κατεβαίνουν στα υπόγεια του Τσερνομπίλ. Στα χέρια τους έχουν βρογχοσκόπιο και ένα γυάλινο πίνακα. Τα νέα άρχισαν να διαδίδονται.
 |
| εφοδιασμός τροφίμων για το ταξίδι μέχρι τα κανάρια νησιά |
 |
| αναποφάσιστοι για το αν θα ανέβουν ή όχι |
17.30, ο καπετάνιος ανακοινώνει την κατάσταση σε May-Day, βασικά τον γράφουν, τόσο φόβος επικρατεί. Οι δυο άρρωστοι θα απομονωθούν και η Κάρλα (έμενε στην ίδια καμπίνα με τη Veronica) επίσης για προληπτικούς λόγους, χωρίς να παρουσιάζει συμπτώματα. Ακολουθούμε Plan B με σκοπό να πάμε Κανάρια Νησιά, εκεί όπου αρχικά ο ισπανός κυβερνήτης αρνείται την είσοδο του πλοίου στην Τενερίφη. Ο WHO βγάζει σχετική ανακοίνωση και το γεγονός γίνεται πρώτη είδηση.
4-8 Μαΐου, ένα άστεγο καράβι
4 Μαΐου, στην Ελλάδα έμαθαν τα νέα και ρωτούν για την υγεία μου. Τους καθησυχάζω. Πολλοί επιβάτες αντιμετωπίζουν το συμβάν με αμηχανία. Άλλοι χαζεύουν τον όμορφο Φάρο στην είσοδο του λιμανιού της Πράια και άλλοι φωτογραφίζουν τα πουλιά, αξιοσημείωτα δεν επικρατεί πανικός.
 |
| πρώτο θέμα στις ειδήσεις |
9.00, ανακοίνωση από τον πλοίαρχο για την κατάσταση. Οι δυο ασθενείς παραμένουν στην ίδια κατάσταση, ενώ η Karla, που έμενε στο ίδιο δωμάτιο με τη Veronica, φαίνεται υγιής αλλά θα παραμείνει απομονωμένη, γιατί δεν ξέρουν την εξέλιξη του ιού, σε περίπτωση που έχει μολυνθεί. Αναμένεται ειδική πτήση τσάρτερ νάρθει να παραλάβει και τους τρεις (το γιατρό του πλοίου, το Martin που έκανε χρέη βοηθού στην περισυλλογή της σορού του Leo και την Κarla ως ύποπτο κρούσμα) και θα παραμείνουν έγκλειστοι για κάποιες εβδομάδες. Παράλληλα τους πήραν αίμα που έχει σταλεί στο ινστιτούτο Παστέρ στο Ντακάρ για αναλύσεις.
12.00, ο καπετάνιος αναβαθμίζει την ασφάλεια σε κατηγορία 3, που σημαίνει όλοι στις καμπίνες και καμία κυκλοφορία στους διαδρόμους χωρίς λόγο, ακολουθώντας το πρωτόκολλο του ΠΟΥ, πως όταν δείγμα ιού είναι υπό εξέταση στο ΠΑΣΤΕΡ, όλοι οι εμπλεκόμενοι παραμένουν στην απομόνωση.
14.00, Η Oceanwide εξέδωσε την πρώτη ανακοίνωση, που περιγράφει την κατάσταση εξαρχής και συμπίπτει σε γενικές γραμμές με τις δικές μου τοποθετήσεις.
 |
| οι εθνικότητες των ταξιδιωτών και του πληρώματος |
18.00, ο πλοίαρχος ανακοινώνει ότι οι τοξικολογικές εξετάσεις των πρώτων δυο θανόντων έδειξαν 100% hantavirus στη Mirian και 99% στο Leo και άγνωστο ποσοστό μόλυνσης για τον ασθενή που αφήσαμε στο Ascension, που τελικά δεν είχε γρίπη. Ερωτήματα αναπάντητα: πως μολύνθηκε η Veronica εφόσον ο Hantavirus δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο και γιατί δεν μολύνθηκε η Karla που φρόντιζε τη Veronica.
5 Μαΐου
13.00, ο καπετάνιος ανακοινώνει ότι ξεκίνησε από το Λουξεμβούργο πτήση της Luxembourg Αir Resque για να μεταφέρει στην Ευρώπη το Martin, το γιατρό Joost και την Karla. Παρακολουθώ την πτήση LRQ178H στο flightRadar με αναμενόμενη άφιξη στις 18.05. Αυτή τη στιγμή, το αεροπλάνο τύπου Bombardier Challenger 605, είναι πάνω από τη βόρεια Ισπανία. Οι στιγμές είναι έντονες και τις ζω σαν να πρόκειται για τη συντέλεια του κόσμου.
13.00, ο καπετάνιος ανακοινώνει ότι ξεκίνησε από το Λουξεμβούργο πτήση της Luxembourg Αir Resque για να μεταφέρει στην Ευρώπη το Martin, το γιατρό Joost και την Karla. Παρακολουθώ την πτήση LRQ178H στο flightRadar με αναμενόμενη άφιξη στις 18.05. Αυτή τη στιγμή, το αεροπλάνο τύπου Bombardier Challenger 605, είναι πάνω από τη βόρεια Ισπανία. Οι στιγμές είναι έντονες και τις ζω σαν να πρόκειται για τη συντέλεια του κόσμου.
 |
| σε λίγο θα προσγειωθεί.... επιτέλους! |
17.00, η πίεση από τους δημοσιογράφους συνεχίζεται, στέλνουν εμαιλ, ψάχνουν το μπλοκ μου και κάνουν αίτημα φιλίας στο ΦΒ, ενώ οι ειδήσεις οργιάζουν ...δραματικές ώρες περνούν οι επιβάτες....
 |
| απάντηση στη δημοσιογραφική έρευνα: ...ο κόσμος αγωνιά για μας και εμείς αγωνιούμε για μια υπέροχη δύση... είμαστε σε γεωγραφικό πλάτος 0o |
 |
| ψάχνουν τον έλληνα και αυτός κρύβεται |
19.00, η θανούσα Mirian, που την αφήσαμε, με τη σορό του Leo στην Αγία Ελένη, επιβιβάστηκε σε αεροσκάφος της Airlink για το Γιοχάνεσμπουργκ. Τώρα, ο ΠΟΥ αναζητά όλους τους επιβάτες τής εν λόγω πτήσης για ιατρικό προληπτικό έλεγχο. Εν τω μεταξύ ένας επιβάτης (case 7) της πτήσης (και ταξιδιώτης του Hondius) αρρώστησε όταν γύρισε σπίτι του και νοσηλεύεται στην πανεπιστημιακή κλινική της Ζυρίχης. Ο ΠΟΥ φοβάται μήπως η διασπορά αγγίξει περισσότερα άτομα από τα αναμενόμενα, αλλά δεν έχει τρόπο ελέγχου, (σύμφωνα με τo Arcis.com εκτέθηκαν 173 άτομα). Να σας φέρω ένα παράδειγμα, μία γαλλίδα (case 9), που νοσηλεύεται στην εντατική, είχε επαφές με ντόπιους στην Αγία Ελένη (όπως γνώριζα αλλά και διαπίστωσα, μεταγενέστερα, σε φωτογραφίες που είχα τραβήξει) και σήμερα ουδείς γνωρίζει την τύχη αυτών των ανθρώπων.
6 Μαΐου
8.05, σκάφος (ξανα)πλησιάζει το Hondius για την παραλαβή των αρρώστων, η μεταφορά των οποίων θα γίνει με ειδική πτήση προς την Ολλανδία. Αυτό είναι το πιό σπουδαίο νέο των τελευταίων ημερών. Είμαι χαρούμενος, τα δυο αυτά άτομα θα έχουν, σε λίγο, σωστή ιατρική μεταχείριση. Αργότερα μας πληροφόρησαν ότι η Karla εισήχθηκε σε γερμανικό νοσοκομείο για παρακολούθηση, ενώ οι δύο άρρωστοι σε διαφορετικά ολλανδικά νοσοκομεία.
8.05, σκάφος (ξανα)πλησιάζει το Hondius για την παραλαβή των αρρώστων, η μεταφορά των οποίων θα γίνει με ειδική πτήση προς την Ολλανδία. Αυτό είναι το πιό σπουδαίο νέο των τελευταίων ημερών. Είμαι χαρούμενος, τα δυο αυτά άτομα θα έχουν, σε λίγο, σωστή ιατρική μεταχείριση. Αργότερα μας πληροφόρησαν ότι η Karla εισήχθηκε σε γερμανικό νοσοκομείο για παρακολούθηση, ενώ οι δύο άρρωστοι σε διαφορετικά ολλανδικά νοσοκομεία.
11.30, αναχώρηση πτήσης με τους δυο ασθενείς και το ύποπτο θύμα (Karla) για Άμστερνταμ. Αυτό είναι μια καλή είδηση. ...we think of you Martin and Joost. Please get better soon... τους ευχόμαστε, ενώ η Oceanwide αναφέρει ...the medical air evacuation (to Holland) of both patients is progressing successfully.
13.00, σε μια ώρα προσγειώνονται οι ασθενείς στην Ολλανδία και εμείς αναχωρούμε για Τενερίφη. Εν τω μεταξύ βίντεο έχουν κατακλείσει το Διαδίκτυο και το flightradar24.com έβγαλε την εξής ανακοίνωση ...were you on Airlink 4Z132 on April 25? The World Health Organization has issued a call for any passengers aboard 4Z132 on April 25 to contact health authorities following the death of a Dutch woman from hantavirus. The woman had left the MV Hondius in St Helena and taken the Airlink flight to Johannesburg... Πρόκειται για τη Mirian, στη μοναδική που προσδιορίστηκε ο ιός κατά 100%, ενώ στους υπολοίπους θανόντες 99%(1) και άγνωστος ιός (1) και αυτό καθιστά την πτήση ιδιαίτερα ύποπτη-ανησυχητική, για τη διασπορά του ιού. Μια αμερικανίδα επιβάτιδα της πτήσης 4Ζ132 συνέχιζε για νησιά του Νότιου Ειρηνικού Ωκεανού, την βρήκαν και την "μαντρώσανε". Φανταστείτε τι έκπληξη ένοιωσε όταν πληροφορήθηκε την καραντίνα της!
16.00, ...τους κάβους λύσατε.... αναχωρούμε για το λιμάνι Granadilla της Τενερίφης, μαζί μας και δυο πολύ συμπαθητικές (μικρές) ολλανδέζες γιατρίνες, ο αφρικανός ειδικός τού ΠΟΥ και ένας ιταλός επίτροπος του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Υγείας.
19.00, η Επιτροπή μάς συστήθηκε και μας ενημέρωσε για το πρωτόκολλο που θα πρέπει να ακολουθήσουμε. Μας ενημέρωσαν ότι σήμερα δεν θάχουμε μεταμεσονύκτια παραμονή στο σαλόνι, καθότι θα κλείσει για χημικό καθαρισμό.
19.30, έλαβα εμαιλ από τον ΕΟΔΥ για υποστήριξη αν χρειαστεί και απάντησα. Σε λίγο έχουμε νέα συνάντηση με τους 3 επιδημιολόγους που θα μας εξηγήσουν το λόγο που ανέβηκαν στο πλοίο και συνταξιδεύουν μαζί μας. Εμφανίστηκε και μια ειδική επιδημιολόγος του ολλανδικού στρατού και επομένως η επιτροπή αποτελείται πλέον από 4 άτομα. PCR test δεν είναι δυνατόν να γίνει εν πλω. Η υγεία της Karla είναι βαρόμετρο αξιολόγησης, σήμερα παραμένει υγιής, αλλά το ιατρικό απόρρητο δεν θα μας επιτρέψει να μαθαίνουμε την εξέλιξή της.
16.00, ...τους κάβους λύσατε.... αναχωρούμε για το λιμάνι Granadilla της Τενερίφης, μαζί μας και δυο πολύ συμπαθητικές (μικρές) ολλανδέζες γιατρίνες, ο αφρικανός ειδικός τού ΠΟΥ και ένας ιταλός επίτροπος του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Υγείας.
19.00, η Επιτροπή μάς συστήθηκε και μας ενημέρωσε για το πρωτόκολλο που θα πρέπει να ακολουθήσουμε. Μας ενημέρωσαν ότι σήμερα δεν θάχουμε μεταμεσονύκτια παραμονή στο σαλόνι, καθότι θα κλείσει για χημικό καθαρισμό.
19.30, έλαβα εμαιλ από τον ΕΟΔΥ για υποστήριξη αν χρειαστεί και απάντησα. Σε λίγο έχουμε νέα συνάντηση με τους 3 επιδημιολόγους που θα μας εξηγήσουν το λόγο που ανέβηκαν στο πλοίο και συνταξιδεύουν μαζί μας. Εμφανίστηκε και μια ειδική επιδημιολόγος του ολλανδικού στρατού και επομένως η επιτροπή αποτελείται πλέον από 4 άτομα. PCR test δεν είναι δυνατόν να γίνει εν πλω. Η υγεία της Karla είναι βαρόμετρο αξιολόγησης, σήμερα παραμένει υγιής, αλλά το ιατρικό απόρρητο δεν θα μας επιτρέψει να μαθαίνουμε την εξέλιξή της.
21.30, η επιτροπή των επιδημιολόγων κάλεσε όλο το πλήρωμα και τους επιβάτες σε μια ιατρική συνέντευξη, καθότι άλλο τεστ είναι αδύνατο να γίνει εν πλω. Με θερμομέτρησαν και μου έθεσαν ερωτήσεις αν είχα κάποιο σύμπτωμα από τα γνωστά του ιού. Επίσης αν είχα αδυναμία και αν άλλαξα καμπίνα, αν παρατήρησα ζαλάδες ή περίεργες σωματικές συμπεριφορές. Σε όλα απάντησα αρνητικά.
παίζοντας Cards vs Gravity
 |
| καθημερινές ασχολίες |
7-8 Μαΐου
Οι υπερβολές της περιπέτειας δεν είναι μόνο ελληνική έμπνευση. Στη Γερμανία παρομοιάζουν την καραντίνα του Hondius με το μύθο του "Ιπτάμενου Ολλανδού", όπου ένα σκάφος μετατρέπεται σε "φάντασμα" των θαλασσών, πλέοντας χωρίς να μπορεί να δέσει πουθενά. Έτσι, η πρόσφατη περιπέτεια ταιριάζει απόλυτα με αυτή την εικόνα, καθώς το Hondius βρέθηκε αποκλεισμένο και απομονωμένο στα ανοιχτά του Ατλαντικού. Όπως ο Ιπτάμενος Ολλανδός είναι καταδικασμένος από τη μοίρα να πλέει αιώνια, χωρίς να αγγίζει στεριά, έτσι και το Hondius βρέθηκε "άστεγο" για μέρες. Όταν ξέσπασε ο ιός, το Πράσινο Ακρωτήριο αρνήθηκε να επιτρέψει την αποβίβαση των επιβατών από φόβο διασποράς. Το πλοίο αναγκάστηκε να διανύσει μεγάλες αποστάσεις στον Ατλαντικό κουβαλώντας μια "αόρατη απειλή". Σε αντίθεση με το θρυλικό καταραμένο καράβι, η περιπέτεια του Hondius είχε τέλος. Μετά την παρέμβαση του ΠΟΥ και της ΕΕ, οι επιβάτες αποβιβάστηκαν στα Κανάρια Νησιά για να επαναπατριστούν και το πλοίο κατέπλευσε τελικά στο Ρότερνταμ για την απολύμανσή του, ενώ στις 13 Ιουνίου ξεκινά για τα αρκτικά νησιά. Στα πρώτα του ταξίδια θα συμμετάσχουν και έλληνες και κανένας δεν ακύρωσε τη συμμετοχή του.
 |
| 13 Ιουνίου, το νέο ξεκίνημα |
18.00, η επιτροπή επιδημιολογίας έχει καλέσει (8/5) κάποια άτομα για double check, των οποίων οι καμπίνες γειτνίαζαν με την καμπίνα του θανόντος ζεύγους (deck4). Η καμπίνα μου ήταν στο Deck3.
9-11 Μαΐου, οι συνθήκες αλλάζουν, welcome home
9 Μαΐου, εν πλω
8.30, ο Alfonso χθες τα μεσάνυκτα είχε κρίση πανικού. Ξύπνησε και πίστευε ότι είχε πυρετό και ότι θα πέθαινε. Έβαλε τα κλάματα. Ντύθηκε και πήγε στο γιατρό Steve, τον θερμομέτρησε και του βρήκε 37. Γύρισε, ήταν λιγότερο ανήσυχος και τον πήρε ο ύπνος. Το πρωί ξύπνησε και πήγε για γυμναστική. Προφανώς είχε αναστατωθεί η οικογένειά του και το γεγονός αυτό, τον επηρέασε.
 |
πρωινή γυμναστική σε καθημερινή βάση |
10.00, λαμβάνω μήνυμα από τον ΕΟΔΥ. Στρατιωτικό αεροπλάνο θα με παραλάβει και θα με μεταφέρει σε μονάδα αναφοράς.
12.00, μία είδηση σημαντική. Βρέθηκε το ημερολόγιο της Mirian, μπορούν να ιχνηλατήσουν την πορεία τού θανόντος ζεύγους και να εξάγουν πληροφορίες για το αρχικό σημείο τού ιού. Χωρίς να έχει επιβεβαιωθεί, το ζευγάρι είχε επισκεφτεί προηγούμενα επαρχίες της βόρειας Παταγονίας, ίσως και την περιοχή που είχαν εμφανιστεί Hanta-κρούσματα (2018-2019, στην πόλη Epuyén της επαρχίας Chubut) και άνθρωποι είχαν πεθάνει, αλλά ουδείς εκτός περιοχής γνώριζε το γεγονός (πέρασε στα ψιλά των ειδήσεων), ενώ το συμβάν ακόμη διερευνάται. Έπρεπε να συμβεί στο Hondius για να μάθουμε την ιστορία τους. Ένα άλλο σενάριο είναι, ότι το ζευγάρι είχε νοικιάσει τροχόσπιτο για την περιοδεία του, και σε κάποια φάση, ένα τρωκτικό μπήκε στο όχημα (συνηθισμένο φαινόμενο λένε οι ντόπιοι) και προκάλεσε την καταστροφή.
13.00, η αντίστροφη μέτρηση άρχισε. Μας επέστρεψαν τα διαβατήρια και πληρώσαμε το λογαριασμό των ποτών στο μπαρ. Το διαβατήριό μου περιζήτητο πλέον ανά τον κόσμο με σφραγίδες εισόδου στα πιο απομονωμένα μέρη-κράτη του κόσμου. Έχουμε νέα συνάντηση με τους επιδημιολόγους για ενημέρωση.
 |
| συλλεκτική σφραγίδα εισόδου στο Τριστάν |
Η επιδημιολόγος Michelle ανέφερε ότι δεν υπάρχουν νέα συμπτώματα στο πλοίο και ο Χανς έθεσε το θέμα των βαλιτσών. Θα φυλαχτούν από την εταιρεία, μέχρι να παρέλθει το κρίσιμο διάστημα, θα απολυμανθούν και θα σταλούν στους ιδιοκτήτες τους με κούριερ, ενώ κατά την αποβίβαση θάχουμε μαζί μας μόνο μία χειραποσκευή. Η ημέρα έναρξης της επώασης του ιού είναι η 6/5 και μπορεί να διαρκέσει 42 μέρες, δηλαδή μέχρι τις 17/6.
21.00, Recap και ενημέρωση από τους επιδημιολόγους. Ασυμπτωματικοί όλοι, φαινομενικά τουλάχιστον.
23.00, αύριο επιβιβαζόμαστε σε ένα πολιτικό αεροπλάνο, ναυλωμένο από την ολλανδική κυβέρνηση και πάμε στη στρατιωτική βάση του Eidhoven. Από εκεί θα προωθηθούμε στις χώρες μας με πρωτοβουλία των ιδίων χωρών και εγώ με στρατιωτικό αεροπλάνο C27 προς την Ελλάδα. Μίλησα με τον πρόεδρο του ΕΟΔΥ σχετικά.
Έχω μήνυμα στο whatsApp από την Sjoerd Otte (Netherlands Head of Social Consular Services) που με ενημερώνει για τα επόμενα βήματα ....arrival in Eindhoven Airport is planned for 19:35 local time. Upon arrival, there will be an intake process, there will be a blood test for diagnostic research, and you will be requested to complete a short questionnaire. You will be asked to keep your face mask on upon your arrival. You will be taken home via professional transport provided by the GGD (Municipal Health Service). If you have no place to stay or residence in The Netherlands and are not informed for pick-up by the authorities of your country of residence, you will be accommodated in a quarantine hotel in The Netherlands.... Της απάντησα ότι ο ΕΟΔΥ θα φροντίσει τη διακομιδή μου στην Ελλάδα.
 |
| στο Hondius αισθανόμασταν ασφαλείς |
10 Μαΐου, αποβίβαση στη στεριά και μεταφορά στο Eidhoven
7.30, δεν μπορώ να πω πως κοιμήθηκα καλά. Η προσμονή τής ημέρας αποβίβασης με κάνει ανυπόμονο. Το ημερολόγιό μου μετρά ήδη 56 ημέρες. Πάω για πρωινό με θερμομέτρηση 36.1C.
7.30, δεν μπορώ να πω πως κοιμήθηκα καλά. Η προσμονή τής ημέρας αποβίβασης με κάνει ανυπόμονο. Το ημερολόγιό μου μετρά ήδη 56 ημέρες. Πάω για πρωινό με θερμομέτρηση 36.1C.
11.00, ενδιαφέρουσα είδηση. Το BBC ανακοίνωσε ότι ειδική μονάδα βρετανών αλεξιπτωτιστών έπεσαν στο Τριστάν, κουβαλώντας φάρμακα, καθότι ένα άτομο (case 8) παρουσίασε συμπτώματα!!! Μου θυμίζει τους παταγόνες που ξεκληρίστηκαν από τους Ευρωπαίους κατακτητές, όταν η αποστολή του Μαγγελάνου και οι επόμενοι εξερευνητές τούς μετέδωσαν ασθένειες και αφροδίσια νοσήματα. Το Τριστάν ντα Κούνια, ως το πλέον απομονωμένο μέρος του κόσμου (απέχει 3000 χλμ. τόσο από την αργεντινή, όσο και από τη Νότια Αφρική) δεν έχει αεροδρόμιο.
 |
| βρετανοί κομάντος σε μια θεαματική πτώση με αλεξίπτωτα |
 |
| Τριστάν, στη μέση του πουθενά |
12.00, στο τελευταίο γεύμα επί του Hondius συναντώ τον καπετάνιο, τον ευχαριστώ που για τόσες μέρες είμασταν μαζί, τρώγαμε μαζί, συζητούσαμε και γελάγαμε μαζί και του εύχομαι γαλήνιες θάλασσες και ασφαλή ταξίδια. Ωραίος τύπος ο καπετάνιος.
 |
| το τελευταίο γεύμα πριν να εγκαταλείψουμε το Hondius |
 |
| thanks captain! |
14.00, μας καλούν να προετοιμαστούμε. Τη βαλίτσα μας αφήνουμε πίσω (θάρθει αργότερα) και βάζουμε τη χειραποσκευή σε μία διάφανη σακούλα. Με μάσκα και ντύσιμο χειρουργού, από το κεφάλι μέχρι τα πόδια, ετοιμαζόμαστε, αστειευόμαστε και βγάζουμε τις τελευταίες σέλφις και αποχαιρετιζόμαστε. Είμαστε ντυμένοι σαν χειρουργοί έτοιμοι για επέμβαση. Έξω, κυκλοφορούν πλεούμενα, policia civil, με μάσκες και ρουχισμό σαν τους σφουγγαράδες της Καλύμνου. Επιβιβαζόμαστε μέχρι 10 άτομα σε κάθε μαούνα και αποχαιρετούμε το Hondius και τους συνταξιδιώτες μας.
 |
| Goodbye Hondius, goodbye guys |
Στο λιμάνι, μας περιμένουν άλλοι "βατραχάνθρωποι" και μας ρωτούν τα τυπικά, ...πως λέγεστε..., χωρίς να δείξουμε διαβατήριο και ανεβαίνουμε σε λεωφορείο για λεπρούς 🤣🤣. Τα μέτρα που έχουν πάρει οι ισπανοί δείχνουν, ότι δεν μας φοβούνται (είναι πολύ ευγενικοί μαζί μας και πράοι), τους τουρίστες φοβούνται μπας και δεν πατήσουν στο νησί τους. Καθ' οδόν, παπαράτσι μάς φωτογραφίζουν. Εμείς τους χαιρετάμε με το δάκτυλο υψωμένο, σαν να τους λέμε ...άντε γ@μηθείτε... Κυκλοφορεί μια φωτό στο Διαδίκτυο με τον Dirk να έχει βγάλει τη μάσκα μέσα στο λεωφορείο, πράγματι ήταν πολύ νευρικός, με λεζάντα ...κυκλοφορούν χωρίς μάσκα... υποδηλώνοντας έτσι ότι έχουμε γίνει "επικίνδυνοι". Το ερώτημα γιατί άλλαξε γνώμη ο τοπικός κυβερνήτης (αρχικά είχε εναντιωθεί με την αποβίβασή μας) ίσως οφείλεται σε άνωθεν εντολές (ή οδηγίες) καθότι η ισπανική ομάδα περιλάμβανε περιώνυμα μέλη τής χώρας και ισπανός φίλος με παρακάλεσε να μην επεκταθώ σε λεπτομέρειες ....διαφορετικά θα συνεχίζαμε το ταξίδι μας για Ρότερνταμ, άλλες πέντε μέρες εν πλω, γεγονός που δεν θα πείραζε (καλύτερα καραντίνα στο πλοίο παρά στο θάλαμο)!
Καθ' οδόν προς το αεροδρόμιο συναντώ εξωπραγματικές καταστάσεις και αντιλαμβάνομαι το πως ταξιδεύει ένας πρωθυπουργός. Η κυκλοφορία στον αυτοκινητόδρομο έχει διακοπεί, οδηγοί βγαίνουν έξω με τα κινητά στο χέρι, μας ακολουθούν αστυνομικά οχήματα, μπροστά και πίσω, τρέχουμε με μεγάλη ταχύτητα και δεν σταματάμε πουθενά. Στο μυαλό μου περνούν ιδέες, όπως να γράψω την επόμενη ταινία του James Bond, έχω έτοιμο όλο το σενάριο ή να γυρίσω ντοκιμαντέρ. Οι παπαράτσι παντού. Φτάνουμε στο αεροδρόμιο Tenerife Sur και από ειδική πύλη μάς πάνε στο αεροπλάνο. Ούτε check-in, ούτε κοντρόλ, ούτε διαβατήρια. Μεγάλο πράγμα να είσαι διάσημος, το είχε πει και ο Andy Warhol.
Ανεβαίνουμε τις σκάλες του αεροπλάνου και διαλέγουμε όποια θέση θέλουμε. Κάθομαι στην 21F και δίπλα μου έχω ποτά, γλυκά και κρακεράκια. Ζωάρα σάς λέω. Κάποιες φορές περνά από το μυαλό μου, προς τι όλη αυτή η υπέρμετρη ασφάλεια. Δεν υπάρχει σύμπτωμα, "δεν υπάρχει ιός", ΦΟΒΟΣ υπάρχει και αυτός όχι σε εμάς, σε εκείνους που δεν φορούν μάσκα. Πόσες φορές αισθάνθηκα ότι "ο ιός είναι πολιτικός, δεν είναι πρωτίστως ιατρικός"!!
15.50, το αεροπλάνο είναι της Titan Airways, για ειδικές αποστολές. Ένα Airbus A321-LR με χαρακτηριστικά πτήσης AWC871 και με κατεύθυνση το Eidhoven. Η πτήση διήρκεσε 3ω 40λ. Το προσωπικό της καμπίνας φορούσε λευκή ποδιά και διαφανή μάσκα που κάλυπτε ολόκληρο το πρόσωπο. Δεν είχε πρόβλημα με τις φωτογραφίες, έδειχνε ευγενικό, χωρίς σημάδια φόβου, ενώ μας ζητούσε συγνώμη για τα τηρούμενα μέτρα. Ο φίλος Dirk φαινόταν νευρικός με ένα είδος πανικού να τον περιβάλλει. Αντιδρούσε σαν μικρό παιδί και ύψωνε τη φωνή του στο προσωπικό. Κάποιος συνταξιδιώτης τον πλησίασε και χαμηλόφωνα του λέει να ηρεμήσει.
20.40, φτάσαμε στη στρατιωτική βάση του Eidhoven και η υποδοχή από το προσωπικό τής βάσης δεν είχε καμία σχέση με εκείνο της Τενερίφης. Το προσωπικό φορούσε μόνο μάσκες, αστειευόταν και ήταν πολύ φιλικό. Ανακούφιση!!! εδώ πλέον δεν είμαστε Viral, είμαστε φυσιολογικοί άνθρωποι, ταξιδιώτες, εξερευνητές, περιπετειώδεις τύποι, που σε κανέναν δεν ταίριαζε ο τίτλος της διασημότητας και όλοι μας κρατήσαμε την ανωνυμία μας, μέχρι να λήξει ο...πόλεμος. Βέβαια, είχαμε την παραφωνία του Jake, που ως infuencer έπρεπε να διαφημίσει αυτό που πήρε δωρεάν από την Oceanwide, ένα ατλαντικό ταξίδι.
21.00, Ετοιμάζονται να μας περάσουν από ιατρικές εξετάσεις. Είναι η πρώτη φορά που εξεταζόμαστε επιστημονικά. Απάντησα σε ένα ερωτηματολόγιο και μου πήραν αίμα για ανίχνευση του ιού. Τα αποτελέσματα εστάλησαν στην Ελλάδα και ήταν αρνητικά! Με ρωτούν τι μενού θέλω, το παραγγέλνω και μου το βάζουν σε μια σακούλα με σκοπό να το γευτώ εν ώρα πτήσης προς την Ελλάδα. Που να φανταστώ ο άμοιρος ότι το C27 (μεταγωγικό αεροπλάνο), δεν θα είχε τις ανέσεις των αεροπλάνων της Aegean. Ήταν θορυβώδες, κρύο, με άβολα καθίσματα και η απογείωσή του θύμιζε την εκτόξευση του ARTEMIS II, με κρατούσαν για να μην φύγω (λόγω επιτάχυνσης) από τη θέση μου. ..δεν σας το προτείνω να ταξιδέψετε με το C27... για να κάνω χιούμορ, όπως και ο Βοναπάρτης που όταν έφτασε στην Αγία Ελένη, σχολίασε ...δεν είναι ένα ελκυστικό μέρος, θα είχα κάνει καλύτερα να είχα μείνει στην Αίγυπτο...
Ένας στρατιωτικός με οδήγησε στο χώρο που είχε σταθμεύσει το C27. Περπατούσα ευδιάθετος σε έναν παράπλευρο διάδρομο προσγείωσης, γύρω στα 300-400 μέτρα, καθ΄οδόν αστειευόμασταν, σταματούσαμε και συζητάγαμε, έτσι ώστε οι Έλληνες του C27 θα με έβλεπαν και θα διερωτώνται ....αυτός είναι ο έλληνας που ήρθαμε να πάρουμε.... Είχε ταξιδέψει με το αεροπλάνο και ο πρόεδρος του ΕΟΔΥ, κ. Βασιλακόπουλος (ήταν πολύ cool, ευγενικός και δεν έδειχνε σημάδια ανησυχίας), που με καλωσόρισε μαζί με ένα συνεργάτη του, ενώ με περιποιήθηκε ο μουσάτος Κώστας από το ΕΚΑΒ, ευγενικός και έτοιμος να προσφέρει οποιαδήποτε βοήθεια. Υπήρξε επίσης και το στρατιωτικό προσωπικό από 4-5 ακόμη άτομα. Κανείς δεν έδειχνε σημάδια φόβου, απέφευγαν τις ερωτήσεις και τηρούσαν όλα τα μέτρα προστασίας, όπως περιγράφονται στα διεθνή πρωτόκολλα.
21.50, απογειωθήκαμε κατά περίεργο τρόπο, επειδή τα αεροπλάνα αυτά σηκώνονται γρήγορα και έχουν μεγάλη επιτάχυνση. Τέτοιου είδους αεροπλάνα χρησιμοποιούνται σε επιχειρήσεις ανθρωπιστικού χαρακτήρα και έχουν περιορισμένες ανέσεις. Φτάσαμε πρωινές ώρες και η πτήση διήρκεσε περίπου 4 ώρες.
11 Μαΐου, εισαγωγή στο Αττικόν
3.00, είχαμε άφιξη στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ελευσίνας. Με παρέλαβε ένα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, με τους ΕΚΑΒίτες να έχουν βγάλει την μπέμπελη μέσα στις στολές τους. Φθάνοντας στο Αττικόν νοσοκομείο άρχισα να αντιλαμβάνομαι την ελληνική πραγματικότητα. Το ΕΚΑΒ και το νοσοκομείο δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν. Περίμενα αρκετή ώρα μέχρι οι τραυματιοφορείς του Αττικού νοσοκομείου να με παραλάβουν ....γιατί αργείτε συνάδελφοι φώναζαν οι ΕΚΑΒίτες στους τραυματιοφορείς... ...ετοιμαζόμαστε.... απαντούσαν ή ενεργοποιούσαν τους παπαράτσι για να πάρουν θέση σκόπευσης!
Ο διάδρομος του ισογείου είναι μακρύς και εκείνες τις ώρες μού περνούσαν από το μυαλό σκηνές από το σανατόριο των Άλπεων, στο οποίο ο Thomas Mann περιγράφει εξαίσια στο βιβλίο του "Το Μαγικό Βουνό", την αξεπέραστη εκείνη στιγμή, που ο άνθρωπος περνάει το κατώφλι του "κόσμου των ασθενών" σε ένα χώρο απομονωμένο, σχεδόν αποστειρωμένο μικρόκοσμο. Η στιγμή που μεταφέρομαι στον τέταρτο όροφο του νοσοκομείο έχει διαγραφεί από τη μνήμη μου. Προσπαθώ να εξηγήσω αυτή τη "διαγραφή" ακόμη και με τα λεγόμενα της Virginia Woolf, όπου στο δοκίμιό της "Περί Αρρώστιας", περιγράφει ....πώς, όταν είμαστε άρρωστοι και η συνείδησή μας θολώνει ή "σβήνει", μπαίνουμε σε έναν άλλο κόσμο, άγνωστο και μυστικιστικό... αλλά δεν είμαι άρρωστος, αντιθέτως αισθάνομαι καλά και ίσως το μυαλό μου έκανε ένα μοντάζ και έκοψε τη σκηνή του ασανσέρ.
4.00, μεταφέρομαι τελικά στο κελί 23, στο θάλαμο 23 ήθελα να πω, αλλά η λέξη δεν μου έβγαινε από το στόμα μου, σε ένα χώρο, που δεν μπορείς να βγεις παρά μόνο να μπεις, είναι μία ΜΕΛ (Μονάδα Ειδικών Λοιμώξεων), εντελώς απομονωμένη από τους εξωτερικούς χώρους. Είναι μικρότερη από ένα φοιτητικό δωμάτιο, με λουτρό και την χρησιμοποιούσαν στην εποχή του κορωνοιού, ενώ σήμερα σε συμβάντα λοιμώξεων. Με παρέλαβε η νοσηλεύτρια Κατερίνα, που έγινε διάσημη για τον "ασθενή" της και με ρώταγε αν είμαι καλά, ενώ αυτή την ερώτηση έπρεπε να της την κάνω εγώ. Μέσα στη στολή της άτμιζε και έλιωνε από ιδρώτα και εφίδρωση. Έφυγε και έμεινα μόνος μου να κοιτάζω το ταβάνι, και τους σκοτεινούς χώρους, σαν να ήμουνα σε υπόγειο, ενώ οι ανοιχτόχρωμοι τοίχοι μού θύμιζαν τα "λευκά" κελιά των Μπάιντερ-Μαινχοφ της μακρινής δεκαετίας του '70.
8.30, αισθάνομαι ένα αγγούμπισμα και ανοίγω τα μάτια μου ...σας ξύπνησα;;... ήταν η φωνή του Σωτήρη Τσιόδρα, του διάσημου γιατρού της εποχής του κορωνοιού. Πρώτη φορά τον έβλεπα από τόσο κοντά και η μορφή του λειτούργησε ως αντίδοτο στην έντονη συναισθηματική φόρτιση των τελευταίων ωρών, αντιλήφθηκα ότι ο γιατρός Σωτήρης Τσιόρδας είναι το ίδιο συμπαθής από κοντά όσο και στην εποχή του covid. Μιλήσαμε περισσότερο γενικά, παρά για το Χανταιό και μου υποσχέθηκε ότι η προληπτική παραμονή μου στη ΜΕΛ του Αττικού Νοσοκομείου θα ήταν αξιοπρεπής.
10.30, όλοι οι Hondius-ταξιδιώτες είμαστε πλέον εγκλεισμένοι σε ανάλογες ΜΕΛ και κάποιοι στα σπίτια τους, ανάλογα με τη χώρα. Επικοινωνούμε μεταξύ μας μέσω του whatsApp και έτσι μαθαίνουμε τα νέα της ομάδος, νέα που σπάνια μεταδίδουμε στα ΜΜΕ, αλλά κάποιες δημοσιογραφικές ειδήσεις είναι πραγματικά εξοργιστικές. Στη Γαλλία π.χ. υπήρχε μια πολύ υποστηρικτική ομάδα στο τμήμα των μολυσματικών ασθενειών και οι νοσηλευτές ήσαν φιλικοί και εξυπηρετικοί με τους φίλους γάλλους συνταξιδιώτες μου, οπότε ένας δικός μας τους ρώτησε ....αισθάνεστε ανασφαλείς ή έχετε άγχος με οποιονδήποτε τρόπο που έρχεστε σε επαφή μαζί μας... και η απάντηση ήταν ...ΟΧΙ, οι επαγγελματίες νοσηλευτές δεν φοβούνται.... Από ποιόν έπαιρνε τότε συνέντευξη ο δημοσιογράφος, μπροστά στο κτίριο του νοσοκομείου, που μια νοσοκόμα του έλεγε πανικόβλητη ότι φοβάται. Και συνέχισε ο φίλος συνταξιδιώτης, ...περιμένω όλους όσους σκόρπισαν τον πανικό, το μίσος και την ενοχή να ζητήσουν συγγνώμη σε 6 εβδομάδες από όλους μας που δημιουργήσαμε τόσα πολλά προβλήματα και τα κάναμε μεγαλύτερα από ό,τι είναι, δεν λέω ότι δεν είναι σοβαρή η κατάσταση, προφανώς είναι, αλλά οι ακρότητες και οι υπερβολές δεν προσφέρουν τίποτε απολύτως.... Ανάλογα, αλλά σε μικρότερη κλίμακα, είχαν δημιουργηθεί και στην Ελλάδα. Προφανώς με έψαχναν και εγώ δεν απαντούσα. Αλαζονεία (...ποιός είναι αυτός ο vip που κρύβεται...), αγένεια, προστασία της προσωπικής ζωής και της οικογένειας ή ίση απόσταση μεταξύ όλων (... αν απαντούσα σε έναν, έπρεπε να απαντήσω και στους υπόλοιπους 99...), αλλά και πάλι δεν αισθανόμουνα ενοχή, καθότι είχε βρεθεί αντικαταστάτης μου, κάποιος/α φίλος/η μου είχε διαβάσει κείμενα από το μπλοκ μου, έκανε ανώνυμη παρέμβαση για το ποιός είμαι, με τι ασχολούμαι και πως βρέθηκα εδώ.
Τις επόμενες μέρες ανταλλάσσαμε συνεχώς μηνύματα και γνωρίζαμε το καθεστώς καραντίνας σε κάθε χώρα και καταλήγαμε στο συμπέρασμα του πολιτικού κόστους αυτού του ιού, από το μακρινό αφρικανικό Πράσινο Ακρωτήρι μέχρι τις "πολιτισμένες" πολιτείες των ΗΠΑ. Οι φίλοι μου συνταξιδιώτες από κάποια πολιτεία των ΗΠΑ δεν εισήχθησαν σε νοσηλευτική μονάδα, αλλά αυτό που βίωσαν, κλεισμένοι στο σπίτι τους, ήταν χειρότερο και από μια ΜΕΛ. Σας παραθέτω το πρωτότυπο κείμενο-αφήγηση στα αγγλικά για να μην χαθεί το νόημα και η έντονη συναισθηματικότητά τους κατά τη μετάφραση: ....I’d like to clarify a few things regarding us that came home from St Helena. 1). For the first week, they had no idea there was a virus. 2) when they did realize, we had just wrapped up the first week and the info hit the news about the Hantavirus. 3) for that week, they went back and forth between what to do. During that time, we followed our Ga Health Depts directives and stated cautions. 4). I had only been out of the house one time after getting home just to pick up some paperwork and that was again, before they found out. 5). We were hounded here when news broke that out of 7, 2 were in Georgia. Then they narrowed it down to 1 who was a “real estate agent”. We endured death threats, threats of violence and other things. We did NOT leave our home for multiple reasons and one of those was fear for our lives! Even walking the dogs I carried a pistol. (Yes. I have a few of them). 6) at the end of week 3. When they figured it out, we started having face to face check ins 2x a day. Also checking our temps. 7) we have not argued and remain locked in our home. I know that isn’t what yall are experiencing, but we are further along in the process and we also were not around as many sick individuals. We are complying. Even today, I need to go to the dr for a kidney stone. Just a kidney stone. To do that would require us driving an hour away to Savannah, going to the hospital. Waiting in our car until they clear out the area of everyone that does not need to be there. So I’m waiting and hoping I don’t have to go. So, please don’t think we aren’t and haven’t been on lock down as well. While it may not have started at first, we did get there. We are all going thru the same or similar situations. Ours is no different...
Ο κόσμος φοβάται, διακατέχεται από έντονη αρνητικότητα και η παραμικρή είδηση που σχετίζεται με ιούς, τον ξαναφέρνει στη στυγνή πραγματικότητα φρίκης, αυτή που βίωσε την εποχή του κορωνοϊού, τα θεωρεί όλα πανδημία!! Ένας γάλλος φίλος έγραψε ....as a matter of fact, our Prime Minister recently tweeted "I am saving 66 millions people by locking down 20", This is pure politics..., γιατί ...εκατοντάδες χιλιανοί και αργεντίνοι πολίτες των ενδημικών περιοχών του ιού, κυκλοφορούν και ταξιδεύουν ελεύθερα χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο.... συμπλήρωσε!
Στην Αυστραλία επικρατούν άλλα μέτρα και σταθμά. Διαβάστε τι μας εξιστορεί ο Jeremy ...παρακολουθώ όλα τα σχόλιά σας με μεγάλο ενδιαφέρον. Όπως οι περισσότεροι, είμαι έκπληκτος από τα διαφορετικά πρωτόκολλα σε όλο τον κόσμο. Οι έξι από εμάς εδώ στη Δυτική Αυστραλία μάς φέρονται καλά και ο καθένας μας έχει ένα δωμάτιο λογικού μεγέθους και καλά εξοπλισμένο με βεράντα, ώστε να έχουμε άφθονο ήλιο και καθαρό αέρα. Μας έχουν δοθεί δύο χρονικά διαστήματα μιας ώρας για να περπατήσουμε. Μας ενημέρωσαν χθες ότι θα πρέπει να κάνουμε ολόκληρη την καραντίνα μας εδώ μέχρι τις 17 Ιουνίου, όταν θα μας ναυλώσουν μια πτήση για το σπίτι (2 στο Σίδνεϊ, 2 στο Μπρίσμπεϊν, 1 στη Νέα Ζηλανδία και 1 στο Κερνς). Απογοητευτικό, αλλά όχι απροσδόκητο. Σε αντιστάθμισμα αύξησαν την περιοχή περπατήματος και όταν είμαστε μακριά από τα κτίρια μπορούμε να περπατάμε χωρίς μάσκες. Όχι πολλά πουλιά, αλλά μερικές ομορφιές όπως οι Spendid Fairywrens και μερικά τοπικά ενδημικά είδη όπως οι Κόκκινοι Παπαγάλοι. Δεν υπάρχουν έξοδα να πληρώσουμε, εκτός της μπύρας, του κρασιού και του ουίσκι, οπότε δεν μπορούμε πραγματικά να παραπονεθούμε, ειδικά επειδή φέρνουν το δείπνο μας από τοπικά εστιατόρια, οπότε υπάρχει μεγάλη ποικιλία. Νιώθω μεγάλη ενσυναίσθηση για όσους είναι περιορισμένοι σε μονόκλινο δωμάτιο, έχουν λίγες ευκαιρίες να περιπλανηθούν ή ακόμα και να δουν φυτά και ζώα. Σας εύχομαι ό,τι καλύτερο...
12-17 Μαΐου, συνάντηση με Τσιόδρα
14.30, έχω επίσκεψη από τον Τσιόδρα, ως Δ/ντης της ΜΕΛ, που συνοδεύεται από την κ. Καββαθά (Δ/ντρια ΕΣΥ) και είχα μία σύντομη τηλεφωνική επικοινωνία με τον Άδωνι, που με αποκαλεί γενναίο και ότι ο εγκλεισμός μου είναι μόνο προληπτικός, δεν με θεωρεί άρρωστο και ότι όλα γίνονται για τον τουρισμό μας, όπως ανέφερε και σε μια συνέντευξη που έδωσε. Ποτέ δεν φανταζόμουνα ότι, εγώ, θάμουνα εκείνος που θα έσωζε την ελληνική οικονομία. Ας μην σχολιάσω λοιπόν τις δηλώσεις του, εντούτοις σε μεταγενέστερη και πιό ψύχραιμη φάση, τον ευχαριστώ για τις συνολικές δηλώσεις του, καθώς επίσης και τον ΕΟΔΥ για την επιχείρηση "διάσωσης".
Τις επόμενες μέρες είχα καθημερινή επίσκεψη του Τσιόδρα που ήταν πάντα ευδιάθετος και ευγενής. Σε μία από τις συναντήσεις μας, άδραξα της ευκαιρίας να τον ενημερώσω ότι ο χώρος είναι μεν αξιοπρεπής, αλλά η ανύπαρκτη οπτική επαφή με τον έξω κόσμο, στερεί στον εγκλεισμένο την ψυχική του διάθεση ...δες, είμαστε στον τέταρτο όροφο με θέα το λεκανοπέδιο της Αθήνας και την Πάρνηθα και όμως τα ματ τζάμια εμποδίζουν αυτή την ομορφιά να μπει στο δωμάτιο... και ήταν σαν να του έκανα ένα κλικ στο μυαλό του, την άλλη μέρα είχε φέρει συνεργείο και τα καθάριζαν. Η θέα ήταν αποκαλυπτική, όχι μόνο στα μάτια μου, αλλά και στην ψυχή μου. Του στέλνω μήνυμα ...οι μελλοντικοί ασθενείς θα σε ευγνωμονούν.... Πράγματι, ο χώρος από μάλλον καταθλιπτικός έγινε ένας χώρος για να δέχεται ασθενείς με σοβαρές λοιμώξεις και να τους ανεβάζει την ψυχολογία, βλέποντας τις αλλαγές του καιρού και του ημερήσιου φωτισμού, τα πουλιά να πετούν, ακόμη και την κίνηση στους δρόμους, σαν να συμμετείχαν στις καθημερινές τους δραστηριότητες και το προσωπικό να μου λέει ...έπρεπε νάρθεις εσύ για να φωτιστεί ο χώρος...
 |
| προσέξτε το βλέμμα του |
Καθ' οδόν προς το αεροδρόμιο συναντώ εξωπραγματικές καταστάσεις και αντιλαμβάνομαι το πως ταξιδεύει ένας πρωθυπουργός. Η κυκλοφορία στον αυτοκινητόδρομο έχει διακοπεί, οδηγοί βγαίνουν έξω με τα κινητά στο χέρι, μας ακολουθούν αστυνομικά οχήματα, μπροστά και πίσω, τρέχουμε με μεγάλη ταχύτητα και δεν σταματάμε πουθενά. Στο μυαλό μου περνούν ιδέες, όπως να γράψω την επόμενη ταινία του James Bond, έχω έτοιμο όλο το σενάριο ή να γυρίσω ντοκιμαντέρ. Οι παπαράτσι παντού. Φτάνουμε στο αεροδρόμιο Tenerife Sur και από ειδική πύλη μάς πάνε στο αεροπλάνο. Ούτε check-in, ούτε κοντρόλ, ούτε διαβατήρια. Μεγάλο πράγμα να είσαι διάσημος, το είχε πει και ο Andy Warhol.
 |
| "πρωθυπουργική" συνοδεία |
Ανεβαίνουμε τις σκάλες του αεροπλάνου και διαλέγουμε όποια θέση θέλουμε. Κάθομαι στην 21F και δίπλα μου έχω ποτά, γλυκά και κρακεράκια. Ζωάρα σάς λέω. Κάποιες φορές περνά από το μυαλό μου, προς τι όλη αυτή η υπέρμετρη ασφάλεια. Δεν υπάρχει σύμπτωμα, "δεν υπάρχει ιός", ΦΟΒΟΣ υπάρχει και αυτός όχι σε εμάς, σε εκείνους που δεν φορούν μάσκα. Πόσες φορές αισθάνθηκα ότι "ο ιός είναι πολιτικός, δεν είναι πρωτίστως ιατρικός"!!
 |
| κινητοποίηση του στρατιωτικού μηχανισμού |
15.50, το αεροπλάνο είναι της Titan Airways, για ειδικές αποστολές. Ένα Airbus A321-LR με χαρακτηριστικά πτήσης AWC871 και με κατεύθυνση το Eidhoven. Η πτήση διήρκεσε 3ω 40λ. Το προσωπικό της καμπίνας φορούσε λευκή ποδιά και διαφανή μάσκα που κάλυπτε ολόκληρο το πρόσωπο. Δεν είχε πρόβλημα με τις φωτογραφίες, έδειχνε ευγενικό, χωρίς σημάδια φόβου, ενώ μας ζητούσε συγνώμη για τα τηρούμενα μέτρα. Ο φίλος Dirk φαινόταν νευρικός με ένα είδος πανικού να τον περιβάλλει. Αντιδρούσε σαν μικρό παιδί και ύψωνε τη φωνή του στο προσωπικό. Κάποιος συνταξιδιώτης τον πλησίασε και χαμηλόφωνα του λέει να ηρεμήσει.
 |
| Titan Airways σε μια μοναδική πτήση |
20.40, φτάσαμε στη στρατιωτική βάση του Eidhoven και η υποδοχή από το προσωπικό τής βάσης δεν είχε καμία σχέση με εκείνο της Τενερίφης. Το προσωπικό φορούσε μόνο μάσκες, αστειευόταν και ήταν πολύ φιλικό. Ανακούφιση!!! εδώ πλέον δεν είμαστε Viral, είμαστε φυσιολογικοί άνθρωποι, ταξιδιώτες, εξερευνητές, περιπετειώδεις τύποι, που σε κανέναν δεν ταίριαζε ο τίτλος της διασημότητας και όλοι μας κρατήσαμε την ανωνυμία μας, μέχρι να λήξει ο...πόλεμος. Βέβαια, είχαμε την παραφωνία του Jake, που ως infuencer έπρεπε να διαφημίσει αυτό που πήρε δωρεάν από την Oceanwide, ένα ατλαντικό ταξίδι.
21.00, Ετοιμάζονται να μας περάσουν από ιατρικές εξετάσεις. Είναι η πρώτη φορά που εξεταζόμαστε επιστημονικά. Απάντησα σε ένα ερωτηματολόγιο και μου πήραν αίμα για ανίχνευση του ιού. Τα αποτελέσματα εστάλησαν στην Ελλάδα και ήταν αρνητικά! Με ρωτούν τι μενού θέλω, το παραγγέλνω και μου το βάζουν σε μια σακούλα με σκοπό να το γευτώ εν ώρα πτήσης προς την Ελλάδα. Που να φανταστώ ο άμοιρος ότι το C27 (μεταγωγικό αεροπλάνο), δεν θα είχε τις ανέσεις των αεροπλάνων της Aegean. Ήταν θορυβώδες, κρύο, με άβολα καθίσματα και η απογείωσή του θύμιζε την εκτόξευση του ARTEMIS II, με κρατούσαν για να μην φύγω (λόγω επιτάχυνσης) από τη θέση μου. ..δεν σας το προτείνω να ταξιδέψετε με το C27... για να κάνω χιούμορ, όπως και ο Βοναπάρτης που όταν έφτασε στην Αγία Ελένη, σχολίασε ...δεν είναι ένα ελκυστικό μέρος, θα είχα κάνει καλύτερα να είχα μείνει στην Αίγυπτο...
Ένας στρατιωτικός με οδήγησε στο χώρο που είχε σταθμεύσει το C27. Περπατούσα ευδιάθετος σε έναν παράπλευρο διάδρομο προσγείωσης, γύρω στα 300-400 μέτρα, καθ΄οδόν αστειευόμασταν, σταματούσαμε και συζητάγαμε, έτσι ώστε οι Έλληνες του C27 θα με έβλεπαν και θα διερωτώνται ....αυτός είναι ο έλληνας που ήρθαμε να πάρουμε.... Είχε ταξιδέψει με το αεροπλάνο και ο πρόεδρος του ΕΟΔΥ, κ. Βασιλακόπουλος (ήταν πολύ cool, ευγενικός και δεν έδειχνε σημάδια ανησυχίας), που με καλωσόρισε μαζί με ένα συνεργάτη του, ενώ με περιποιήθηκε ο μουσάτος Κώστας από το ΕΚΑΒ, ευγενικός και έτοιμος να προσφέρει οποιαδήποτε βοήθεια. Υπήρξε επίσης και το στρατιωτικό προσωπικό από 4-5 ακόμη άτομα. Κανείς δεν έδειχνε σημάδια φόβου, απέφευγαν τις ερωτήσεις και τηρούσαν όλα τα μέτρα προστασίας, όπως περιγράφονται στα διεθνή πρωτόκολλα.
 |
| C27 σε μια επική πτήση |
21.50, απογειωθήκαμε κατά περίεργο τρόπο, επειδή τα αεροπλάνα αυτά σηκώνονται γρήγορα και έχουν μεγάλη επιτάχυνση. Τέτοιου είδους αεροπλάνα χρησιμοποιούνται σε επιχειρήσεις ανθρωπιστικού χαρακτήρα και έχουν περιορισμένες ανέσεις. Φτάσαμε πρωινές ώρες και η πτήση διήρκεσε περίπου 4 ώρες.
11 Μαΐου, εισαγωγή στο Αττικόν
3.00, είχαμε άφιξη στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ελευσίνας. Με παρέλαβε ένα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, με τους ΕΚΑΒίτες να έχουν βγάλει την μπέμπελη μέσα στις στολές τους. Φθάνοντας στο Αττικόν νοσοκομείο άρχισα να αντιλαμβάνομαι την ελληνική πραγματικότητα. Το ΕΚΑΒ και το νοσοκομείο δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν. Περίμενα αρκετή ώρα μέχρι οι τραυματιοφορείς του Αττικού νοσοκομείου να με παραλάβουν ....γιατί αργείτε συνάδελφοι φώναζαν οι ΕΚΑΒίτες στους τραυματιοφορείς... ...ετοιμαζόμαστε.... απαντούσαν ή ενεργοποιούσαν τους παπαράτσι για να πάρουν θέση σκόπευσης!
Ο διάδρομος του ισογείου είναι μακρύς και εκείνες τις ώρες μού περνούσαν από το μυαλό σκηνές από το σανατόριο των Άλπεων, στο οποίο ο Thomas Mann περιγράφει εξαίσια στο βιβλίο του "Το Μαγικό Βουνό", την αξεπέραστη εκείνη στιγμή, που ο άνθρωπος περνάει το κατώφλι του "κόσμου των ασθενών" σε ένα χώρο απομονωμένο, σχεδόν αποστειρωμένο μικρόκοσμο. Η στιγμή που μεταφέρομαι στον τέταρτο όροφο του νοσοκομείο έχει διαγραφεί από τη μνήμη μου. Προσπαθώ να εξηγήσω αυτή τη "διαγραφή" ακόμη και με τα λεγόμενα της Virginia Woolf, όπου στο δοκίμιό της "Περί Αρρώστιας", περιγράφει ....πώς, όταν είμαστε άρρωστοι και η συνείδησή μας θολώνει ή "σβήνει", μπαίνουμε σε έναν άλλο κόσμο, άγνωστο και μυστικιστικό... αλλά δεν είμαι άρρωστος, αντιθέτως αισθάνομαι καλά και ίσως το μυαλό μου έκανε ένα μοντάζ και έκοψε τη σκηνή του ασανσέρ.
 |
| Αττικόν, σε μια ιστορική διάσχιση |
4.00, μεταφέρομαι τελικά στο κελί 23, στο θάλαμο 23 ήθελα να πω, αλλά η λέξη δεν μου έβγαινε από το στόμα μου, σε ένα χώρο, που δεν μπορείς να βγεις παρά μόνο να μπεις, είναι μία ΜΕΛ (Μονάδα Ειδικών Λοιμώξεων), εντελώς απομονωμένη από τους εξωτερικούς χώρους. Είναι μικρότερη από ένα φοιτητικό δωμάτιο, με λουτρό και την χρησιμοποιούσαν στην εποχή του κορωνοιού, ενώ σήμερα σε συμβάντα λοιμώξεων. Με παρέλαβε η νοσηλεύτρια Κατερίνα, που έγινε διάσημη για τον "ασθενή" της και με ρώταγε αν είμαι καλά, ενώ αυτή την ερώτηση έπρεπε να της την κάνω εγώ. Μέσα στη στολή της άτμιζε και έλιωνε από ιδρώτα και εφίδρωση. Έφυγε και έμεινα μόνος μου να κοιτάζω το ταβάνι, και τους σκοτεινούς χώρους, σαν να ήμουνα σε υπόγειο, ενώ οι ανοιχτόχρωμοι τοίχοι μού θύμιζαν τα "λευκά" κελιά των Μπάιντερ-Μαινχοφ της μακρινής δεκαετίας του '70.
8.30, αισθάνομαι ένα αγγούμπισμα και ανοίγω τα μάτια μου ...σας ξύπνησα;;... ήταν η φωνή του Σωτήρη Τσιόδρα, του διάσημου γιατρού της εποχής του κορωνοιού. Πρώτη φορά τον έβλεπα από τόσο κοντά και η μορφή του λειτούργησε ως αντίδοτο στην έντονη συναισθηματική φόρτιση των τελευταίων ωρών, αντιλήφθηκα ότι ο γιατρός Σωτήρης Τσιόρδας είναι το ίδιο συμπαθής από κοντά όσο και στην εποχή του covid. Μιλήσαμε περισσότερο γενικά, παρά για το Χανταιό και μου υποσχέθηκε ότι η προληπτική παραμονή μου στη ΜΕΛ του Αττικού Νοσοκομείου θα ήταν αξιοπρεπής.
10.30, όλοι οι Hondius-ταξιδιώτες είμαστε πλέον εγκλεισμένοι σε ανάλογες ΜΕΛ και κάποιοι στα σπίτια τους, ανάλογα με τη χώρα. Επικοινωνούμε μεταξύ μας μέσω του whatsApp και έτσι μαθαίνουμε τα νέα της ομάδος, νέα που σπάνια μεταδίδουμε στα ΜΜΕ, αλλά κάποιες δημοσιογραφικές ειδήσεις είναι πραγματικά εξοργιστικές. Στη Γαλλία π.χ. υπήρχε μια πολύ υποστηρικτική ομάδα στο τμήμα των μολυσματικών ασθενειών και οι νοσηλευτές ήσαν φιλικοί και εξυπηρετικοί με τους φίλους γάλλους συνταξιδιώτες μου, οπότε ένας δικός μας τους ρώτησε ....αισθάνεστε ανασφαλείς ή έχετε άγχος με οποιονδήποτε τρόπο που έρχεστε σε επαφή μαζί μας... και η απάντηση ήταν ...ΟΧΙ, οι επαγγελματίες νοσηλευτές δεν φοβούνται.... Από ποιόν έπαιρνε τότε συνέντευξη ο δημοσιογράφος, μπροστά στο κτίριο του νοσοκομείου, που μια νοσοκόμα του έλεγε πανικόβλητη ότι φοβάται. Και συνέχισε ο φίλος συνταξιδιώτης, ...περιμένω όλους όσους σκόρπισαν τον πανικό, το μίσος και την ενοχή να ζητήσουν συγγνώμη σε 6 εβδομάδες από όλους μας που δημιουργήσαμε τόσα πολλά προβλήματα και τα κάναμε μεγαλύτερα από ό,τι είναι, δεν λέω ότι δεν είναι σοβαρή η κατάσταση, προφανώς είναι, αλλά οι ακρότητες και οι υπερβολές δεν προσφέρουν τίποτε απολύτως.... Ανάλογα, αλλά σε μικρότερη κλίμακα, είχαν δημιουργηθεί και στην Ελλάδα. Προφανώς με έψαχναν και εγώ δεν απαντούσα. Αλαζονεία (...ποιός είναι αυτός ο vip που κρύβεται...), αγένεια, προστασία της προσωπικής ζωής και της οικογένειας ή ίση απόσταση μεταξύ όλων (... αν απαντούσα σε έναν, έπρεπε να απαντήσω και στους υπόλοιπους 99...), αλλά και πάλι δεν αισθανόμουνα ενοχή, καθότι είχε βρεθεί αντικαταστάτης μου, κάποιος/α φίλος/η μου είχε διαβάσει κείμενα από το μπλοκ μου, έκανε ανώνυμη παρέμβαση για το ποιός είμαι, με τι ασχολούμαι και πως βρέθηκα εδώ.
Τις επόμενες μέρες ανταλλάσσαμε συνεχώς μηνύματα και γνωρίζαμε το καθεστώς καραντίνας σε κάθε χώρα και καταλήγαμε στο συμπέρασμα του πολιτικού κόστους αυτού του ιού, από το μακρινό αφρικανικό Πράσινο Ακρωτήρι μέχρι τις "πολιτισμένες" πολιτείες των ΗΠΑ. Οι φίλοι μου συνταξιδιώτες από κάποια πολιτεία των ΗΠΑ δεν εισήχθησαν σε νοσηλευτική μονάδα, αλλά αυτό που βίωσαν, κλεισμένοι στο σπίτι τους, ήταν χειρότερο και από μια ΜΕΛ. Σας παραθέτω το πρωτότυπο κείμενο-αφήγηση στα αγγλικά για να μην χαθεί το νόημα και η έντονη συναισθηματικότητά τους κατά τη μετάφραση: ....I’d like to clarify a few things regarding us that came home from St Helena. 1). For the first week, they had no idea there was a virus. 2) when they did realize, we had just wrapped up the first week and the info hit the news about the Hantavirus. 3) for that week, they went back and forth between what to do. During that time, we followed our Ga Health Depts directives and stated cautions. 4). I had only been out of the house one time after getting home just to pick up some paperwork and that was again, before they found out. 5). We were hounded here when news broke that out of 7, 2 were in Georgia. Then they narrowed it down to 1 who was a “real estate agent”. We endured death threats, threats of violence and other things. We did NOT leave our home for multiple reasons and one of those was fear for our lives! Even walking the dogs I carried a pistol. (Yes. I have a few of them). 6) at the end of week 3. When they figured it out, we started having face to face check ins 2x a day. Also checking our temps. 7) we have not argued and remain locked in our home. I know that isn’t what yall are experiencing, but we are further along in the process and we also were not around as many sick individuals. We are complying. Even today, I need to go to the dr for a kidney stone. Just a kidney stone. To do that would require us driving an hour away to Savannah, going to the hospital. Waiting in our car until they clear out the area of everyone that does not need to be there. So I’m waiting and hoping I don’t have to go. So, please don’t think we aren’t and haven’t been on lock down as well. While it may not have started at first, we did get there. We are all going thru the same or similar situations. Ours is no different...
 |
| We were allowed out for the first time (after 20 days) 45min and 300m walk! With mask and security guards... |
Ο κόσμος φοβάται, διακατέχεται από έντονη αρνητικότητα και η παραμικρή είδηση που σχετίζεται με ιούς, τον ξαναφέρνει στη στυγνή πραγματικότητα φρίκης, αυτή που βίωσε την εποχή του κορωνοϊού, τα θεωρεί όλα πανδημία!! Ένας γάλλος φίλος έγραψε ....as a matter of fact, our Prime Minister recently tweeted "I am saving 66 millions people by locking down 20", This is pure politics..., γιατί ...εκατοντάδες χιλιανοί και αργεντίνοι πολίτες των ενδημικών περιοχών του ιού, κυκλοφορούν και ταξιδεύουν ελεύθερα χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο.... συμπλήρωσε!
Στην Αυστραλία επικρατούν άλλα μέτρα και σταθμά. Διαβάστε τι μας εξιστορεί ο Jeremy ...παρακολουθώ όλα τα σχόλιά σας με μεγάλο ενδιαφέρον. Όπως οι περισσότεροι, είμαι έκπληκτος από τα διαφορετικά πρωτόκολλα σε όλο τον κόσμο. Οι έξι από εμάς εδώ στη Δυτική Αυστραλία μάς φέρονται καλά και ο καθένας μας έχει ένα δωμάτιο λογικού μεγέθους και καλά εξοπλισμένο με βεράντα, ώστε να έχουμε άφθονο ήλιο και καθαρό αέρα. Μας έχουν δοθεί δύο χρονικά διαστήματα μιας ώρας για να περπατήσουμε. Μας ενημέρωσαν χθες ότι θα πρέπει να κάνουμε ολόκληρη την καραντίνα μας εδώ μέχρι τις 17 Ιουνίου, όταν θα μας ναυλώσουν μια πτήση για το σπίτι (2 στο Σίδνεϊ, 2 στο Μπρίσμπεϊν, 1 στη Νέα Ζηλανδία και 1 στο Κερνς). Απογοητευτικό, αλλά όχι απροσδόκητο. Σε αντιστάθμισμα αύξησαν την περιοχή περπατήματος και όταν είμαστε μακριά από τα κτίρια μπορούμε να περπατάμε χωρίς μάσκες. Όχι πολλά πουλιά, αλλά μερικές ομορφιές όπως οι Spendid Fairywrens και μερικά τοπικά ενδημικά είδη όπως οι Κόκκινοι Παπαγάλοι. Δεν υπάρχουν έξοδα να πληρώσουμε, εκτός της μπύρας, του κρασιού και του ουίσκι, οπότε δεν μπορούμε πραγματικά να παραπονεθούμε, ειδικά επειδή φέρνουν το δείπνο μας από τοπικά εστιατόρια, οπότε υπάρχει μεγάλη ποικιλία. Νιώθω μεγάλη ενσυναίσθηση για όσους είναι περιορισμένοι σε μονόκλινο δωμάτιο, έχουν λίγες ευκαιρίες να περιπλανηθούν ή ακόμα και να δουν φυτά και ζώα. Σας εύχομαι ό,τι καλύτερο...
12-17 Μαΐου, συνάντηση με Τσιόδρα
14.30, έχω επίσκεψη από τον Τσιόδρα, ως Δ/ντης της ΜΕΛ, που συνοδεύεται από την κ. Καββαθά (Δ/ντρια ΕΣΥ) και είχα μία σύντομη τηλεφωνική επικοινωνία με τον Άδωνι, που με αποκαλεί γενναίο και ότι ο εγκλεισμός μου είναι μόνο προληπτικός, δεν με θεωρεί άρρωστο και ότι όλα γίνονται για τον τουρισμό μας, όπως ανέφερε και σε μια συνέντευξη που έδωσε. Ποτέ δεν φανταζόμουνα ότι, εγώ, θάμουνα εκείνος που θα έσωζε την ελληνική οικονομία. Ας μην σχολιάσω λοιπόν τις δηλώσεις του, εντούτοις σε μεταγενέστερη και πιό ψύχραιμη φάση, τον ευχαριστώ για τις συνολικές δηλώσεις του, καθώς επίσης και τον ΕΟΔΥ για την επιχείρηση "διάσωσης".
Τις επόμενες μέρες είχα καθημερινή επίσκεψη του Τσιόδρα που ήταν πάντα ευδιάθετος και ευγενής. Σε μία από τις συναντήσεις μας, άδραξα της ευκαιρίας να τον ενημερώσω ότι ο χώρος είναι μεν αξιοπρεπής, αλλά η ανύπαρκτη οπτική επαφή με τον έξω κόσμο, στερεί στον εγκλεισμένο την ψυχική του διάθεση ...δες, είμαστε στον τέταρτο όροφο με θέα το λεκανοπέδιο της Αθήνας και την Πάρνηθα και όμως τα ματ τζάμια εμποδίζουν αυτή την ομορφιά να μπει στο δωμάτιο... και ήταν σαν να του έκανα ένα κλικ στο μυαλό του, την άλλη μέρα είχε φέρει συνεργείο και τα καθάριζαν. Η θέα ήταν αποκαλυπτική, όχι μόνο στα μάτια μου, αλλά και στην ψυχή μου. Του στέλνω μήνυμα ...οι μελλοντικοί ασθενείς θα σε ευγνωμονούν.... Πράγματι, ο χώρος από μάλλον καταθλιπτικός έγινε ένας χώρος για να δέχεται ασθενείς με σοβαρές λοιμώξεις και να τους ανεβάζει την ψυχολογία, βλέποντας τις αλλαγές του καιρού και του ημερήσιου φωτισμού, τα πουλιά να πετούν, ακόμη και την κίνηση στους δρόμους, σαν να συμμετείχαν στις καθημερινές τους δραστηριότητες και το προσωπικό να μου λέει ...έπρεπε νάρθεις εσύ για να φωτιστεί ο χώρος...
 |
| όταν η αυλαία αναπετάννυται |
13 Μαΐου, δημοσίευμα στη METRO/UK, που αναφέρει ότι συνελήφθη βρετανός επιβάτης σε μπαρ του Μιλάνου και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Sacco, ελέγχεται για την ακρίβειά του.
18 Μαΐου - 7 Ιουνίου, όλη η υδρόγειος σε ...καραντίνα
Με το νοσηλευτικό προσωπικό είχα καλή συνεργασία. Με έλεγχαν ιατρικά σε τακτικά διαστήματα και με αφαίμαζαν κάθε 2-3 μέρες, στέλνοντας τα δείγματα σε εξειδικευμένα εργαστήρια ανίχνευσης του Χανταιού. Όλα τα αποτελέσματα έβγαιναν αρνητικά, και θεωρούσα πλέον τον εαυτό μου πολύ ευνοημένο μέσα σε μια ιατρική κοινότητα πολύ φιλική και επαγγελματικά σωστή. Θα ισχύει το ίδιο και στην Κοινωνία... πως θα είναι η ζωή όταν τελειώσει ο "πόλεμος"; Η 17. Ιουνίου θα είναι η τελευταία μέρα της μάσκας και της απομόνωσης, όχι όμως και της κοινής αποδοχής. Η αμηχανία και η "απόσταση ασφαλείας" είναι οι δύο μηχανισμοί που ενεργοποιούνται συνειδητά ή ασυνείδητα. "....Το πιο παλιό και ισχυρό συναίσθημα του ανθρώπου είναι ο φόβος, και ο πιο παλιός και ισχυρός φόβος είναι ο φόβος για το άγνωστο..." είχε πει ο αμερικανός συγγραφέας τρόμου και φαντασίας H. P. Lovecraft και αυτό θα φανεί με τις πρώτες συναντήσεις. Κάποιοι γνωστοί ή συνάδελφοι μπορεί να κρατούν μια ασυνείδητη (ή και συνειδητή) απόσταση στην πρώτη συνάντηση. Θα αποφεύγουν τις χειραψίες, τις αγκαλιές ή θα δείχνουν μαζεμένοι όταν βήξεις, επειδή ξεράθηκε ο λαιμός σου και αυτό δεν το κάνουν από κακία, αλλά από έλλειψη ενημέρωσης ή ένστικτο αυτοσυντήρησης. Βάζω τα όριά μου με ευγένεια και χαμόγελο, είναι η μοναδική συνταγή που μπορώ να χρησιμοποιήσω και να τους πω ....ο Τσιόδρας μού έδωσε το πράσινο φως και το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να χαλαρώσουμε και να τα πούμε όπως παλιά...
 |
| ευγενικό νοσηλευτικό προσωπικό |
Οι πρώτες μέρες εγκλεισμού περνούσαν γρήγορα, είχα πολλά να ασχοληθώ. Ήταν χώρος αυτοσυγκέντρωσης με ελάχιστες εξωτερικές επιρροές, χώρος πειθαρχίας, αλλά και θύμησης. Όσα έζησα τις προηγούμενες μέρες, σε ένα ταξίδι που ελάχιστοι τολμούν ή γνωρίζουν ότι υπάρχει, έπρεπε να το μεταφέρω στο μπλοκ μου ξοδεύοντας αρκετό μελάνι στη συγγραφή του. Το laptop μου ήταν απαραίτητο και έπρεπε να βρω τρόπο να το ανακτήσω. Γιαυτό ευχαριστώ το Δ/ντή του Νοσοκομείου, κ Αποστολόπουλο, που βρήκε λύση, προτού καν του το ζητήσω. Ο Νίκος ανέλαβε την επιχείρηση και ήδη από τις πρώτες μέρες είχα υπολογιστή με γρήγορο "νοσοκομειακό" Ίντερνετ. Το ψηφιακό μου αρχείο αποτελείτο από 7000 φωτογραφίες και βίντεο που έπιαναν χώρο γύρω στα 100GB, και η τακτοποίησή του μου κόστισε περίπου μια εβδομάδα "κλεισούρας" στο ...δωμάτιο.
 |
| οι "ανέσεις" δεν αρκούν μόνο |
20 Μαΐου, ένα ταξιδιωτικό γραφείο, που οργανώνει αρκτικά ταξίδια και θα συμμετάσχει με ελληνικό γκρουπ στα πρώτα ταξίδια του Hondius, έκανε την παρακάτω δημοσίευση στο ΦΒ: ...μετά από την περιπέτεια με το χανταϊό, το Hondius βρίσκεται στο Ρότερνταμ και περνάει από έναν γενικό καθαρισμό και μια γενναία απολύμανση που ανατέθηκε στην EWS Group. Η EWS Group έχει εκτεταμένη εμπειρία στην απολύμανση πλοίων, συμπεριλαμβανομένης της πανδημίας COVID-19. Η διαδικασία διαρκεί 3-4 ημέρες και μετά τον ολοκληρωμένο καθαρισμό και την απολύμανση, το σκάφος είναι και πάλι ασφαλές για τα ταξίδια του στις πολικές περιοχές του πλανήτη μας. Η αναχώρησή μας λοιπόν στις 25 Ιουνίου για τον Αρκτικό Ωκεανό και το Αρχιπέλαγος Svalabard γίνεται κανονικά. Και το πιο ευχάριστο είναι ότι δεν είχαμε ούτε μια ακύρωση! Γιατί έτσι είναι οι τολμηροί ταξιδιώτες... Μπράβο στους τολμηρούς ταξιδιώτες, αλλά ο συντάκτης δεν μας λέει, πως ακόμη και αν ήθελαν να ακυρώσουν το ταξίδι τους, δεν υπάρχει καμία επιστροφή χρημάτων την τελευταία στιγμή. Ακόμη και ασφάλεια για "trip cancellation" να είχαν κάνει, δεν θα τους έδιναν ούτε ένα ευρώ και θα απέρριπταν την αίτησή τους ως αβάσιμη. Το πλοίο πέρασε από διπλό και τριπλό έλεγχο και είναι ασφαλές, εγώ θα ξαναταξίδευα μαζί του. Προφανώς, υπάρχει μόνο μία αδιόρατη ανησυχία στους μελλοντικούς ταξιδιώτες, αλλά την πρώτη μέρα που θα αντικρίσουν τους πάγους της Γροιλανδίας, θα τα έχουν ξεχάσει όλα.
29 Μαΐου, ενώ όλα στην Ελλάδα παραμένουν αμετάβλητα, στη Νεμπράσκα των ΗΠΑ, ο αμερικανός συνταξιδιώτης Steve, που έκανε χρέη γιατρού μετά την ασθένεια του Joost, έδωσε συνέντευξη στο JAMA για το πως αντιμετώπισε την κατάσταση από τη στιγμή που ανέλαβε δράση στο Hondius. Ενδιαφέρουσα συνέντευξη.
31 Μαΐου, οι αμερικάνοι συνταξιδιώτες, κάποιων πολιτειών, πανηγυρίζουν. Εθελοντικά μπορούν να συνεχίσουν την καραντίνα στο σπίτι τους.
1 Ιουνίου, συμπληρώνουμε τρεις εβδομάδες έγκλειστοι και τα νέα πλέον είναι ενθαρρυντικά. Όλοι οι ισπανοί είναι πλέον αρνητικοί, ενώ οι δυο συμπτωματικοί (ένας αμερικανός, case 10 και ένας ισπανός, case 11) έχουν πλέον ήπια συμπτώματα και αναμένουν να βγουν αρνητικοί. Μια επιβάτιδα (case 9) παραμένει μόνο σοβαρά, που ασθένησε αμέσως με την επιστροφή στην πατρίδα της. Οι αμερικανοί κάνουν σαν μωρά παιδιά που σε λίγο θα πάνε σπίτια τους (όχι όλοι και ανάλογα με την πολιτεία), γεγονός που μου προκαλεί εντύπωση. Άνθρωποι ψύχραιμοι, θαλασσοπόροι, ταξιδευτές και με μεγάλα ψυχικά αποθέματα, "λύγισαν" στον εγκλεισμό, ενδιαφέρον θέμα για κοινωνιολόγους και ψυχολόγους για την case study "τι θα γινόταν αν υπήρχαν οικογένειες με παιδιά".
2 Ιουνίου, άρχισαν οι διαπραγματεύσεις για να εκτίσω το υπόλοιπο της "ποινής" μου στο σπίτι, αφού ...πείσουμε τους φορείς για τη συγκατάθεσή τους.... Μία φράση που μου θυμίζει περιόδους, όπου η ιατρική επιστήμη δεν είχε τον πρώτο λόγο. Μάλλον πρέπει να ξαναδιαβάσω το βιβλίο του Ουμπέρτο Έκο το "Όνομα του Ρόδου" (ή ακόμη και τον "Ηγεμόνα" του Νικολά Μακιαβέλι). Και το λέω αυτό γιατί στις 9 Μαΐου έλαβα μήνυμα από τον ΕΟΔΥ "...με την άφιξή σας στη χώρα, θα σας παραλάβει ασθενοφόρο, το οποίο θα σας μεταφέρει σε νοσοκομειακή μονάδα αναφοράς. Εκεί θα χρειαστεί να παραμείνετε σε προληπτική απομόνωση για χρονικό διάστημα τουλάχιστον δεκαπέντε (15) ημερών (που μπορεί να χρειαστεί να παραταθεί), σύμφωνα με τα ισχύοντα υγειονομικά πρωτόκολλα..." και ας έχουν περάσει 10 μέρες μετά από τις πρώτες 15 και χωρίς να υπάρχει λόγος (όλες οι ιατρικές εξετάσεις βγαίνουν αρνητικές, ενώ έχουν σταματήσει να διενεργούν αιμοληψίες) παραμένω ακόμη έγκλειστος. Τελικά, η αμφιβολία μου αν ...ο ιός είναι πρωτίστως πολιτικός και όχι ιατρικός... γίνεται σιγουριά ...είναι μόνο πολιτικός... Και όποιος διαφωνεί, ας διαβάσει το άρθρο της "Le Canard enchaîné" για να αναφωνήσει ...το πολιτικό κόστος νικά κατά κράτος την επιστήμη... και μάλιστα στη Γαλλία. Αλλά και στις ΗΠΑ (Utah) οι συνθήκες είναι επίσης πολιτικο-μεσαιωνικές .... these requirements are dictated to us by the Federal Government and therefore our hands are tied... είναι η απάντηση των γιατρών σε έγκλειστους κελιών. Σε μεταγενέστερη φάση, διαπίστωσα ότι η παράταση εγκλεισμού μου είχε κάποιο νόημα και ήταν περισσότερο ανεκτή (και λογική) συγκριτικά με άλλες χώρες που φημίζονται για την ιατρική τους. Τώρα όμως "...γράφω ότι αισθάνομαι..." για να μιμηθώ τον Edmond About, που το 19. αιώνα είχε εγκατασταθεί στην Ελλάδα και έλεγε ...γράφω ό,τι βλέπω...
 |
| το άρθρο αφορά το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός συμβουλεύτηκε ιατρικούς εμπειρογνώμονες, και όλοι είπαν ότι δεν χρειάζεται να βρισκόμαστε υπό αυστηρές συνθήκες καραντίνας στο νοσοκομείο ...συμβουλές που αγνόησε και είμαστε ακόμα σε καραντίνα. Ζήτω η Γαλλία! |
Στο Ηνωμένο Βασίλειο οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές ....here in UK we were allowed to leave hospital accommodation after 3 days to self isolate at home. Was a black cab that brought us home. (No escorts, thankfully) We were given really good information regarding what to do if we fell ill. (The hospital where the isolation unit would be if needed) Our details have been registered with all the emergency services to flag re Hanta virus, in case of an emergency, and will drop off the systems after isolation finished! We have blood test kits to do ourselves weekly which are couriered to Porton Down. Daily telephone call from UKHSA. Cant believe how everyone is treated so differently... ενώ σε κάποιες περιπτώσεις τούς έδωσαν και ημερήσια αποζημίωση επειδή ήταν αυτοαπασχολούμενοι ...they’ve also covered me for lost income (I’m self employed).... αναφέρει ο Jonathan στο γκρουπ της επικοινωνίας μας.
3 Ιουνίου, πρόσφατα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι στην περίφημη πτήση 4Z132 (Αγίας Ελένης-Γιοχάνεσμπουργκ) ταξίδευαν και παιδιά ηλικίας 11-17 ετών, τα οποία τέθηκαν και αυτά σε καραντίνα και θα εξέλθουν (για κατ' οίκον παραμονή) τη Δευτέρα (8/6), δηλαδή μετά από 30 μέρες. Όλα αυτά συμβαίνουν στη Γαλλία, όχι σε κάποια υπό ανάπτυξη χώρα. Αν ήταν το δικό σας παιδί στην καραντίνα, θα υποστηρίζατε ακόμη την άποψη ...ας μείνουν ακόμη στην καραντίνα της ΜΕΛ για το δημόσιο καλό;...
4 Ιουνίου, από συζητήσεις, αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει ένας υπαρκτός πόλεμος Πολιτικής-Ιατρικής. Το πρώτο αίτημα, να συνεχίσω τον εγκλεισμό μου στο σπίτι, απορρίφθηκε από την ηγεσία του υπουργείου. Σίγουρα φοβήθηκαν τον αντίκτυπο από τα Media, που θα θέτουν περίεργες ερωτήσεις και μάλιστα σε μια περίοδο που βαίνουμε σε εκλογές.
5 Ιουνίου, παραμένω για 26. μέρα (15 μέρες + 11 μέρες επιπλέον) εγκλεισμένος σε ένα χώρο που απευθύνεται σε άτομα που είναι άρρωστα και πρέπει να γίνουν καλά. Εγώ όμως είμαι υγιής και ίσως περιμένουν να ...αρρωστήσω(!) διαφορετικά δεν εξηγείται η παραμονή μου εδώ, θα έπρεπε να συνεχίσω την καραντίνα στο σπίτι (...μετά τη 15. μέρα και εφόσον δεν συντρέχουν άλλοι λόγοι..., έλεγε το πρωτόκολλο που μου κοινοποιήθηκε από τον ΕΟΔΥ). Όλες οι μετρήσεις PCR έχουν βγει αρνητικές, όπως και σε όλους τους υπολοίπους συνταξιδιώτες που βιώνουν ανάλογες περιστάσεις. Αυτοί όμως μπορούν και προαυλίζονται, εγώ όχι. Αισθάνομαι πλέον φυλακισμένος και όχι προληπτικά απομονωμένος. Ποιός μπορεί να μου αποδείξει το αντίθετο; Αυτός είναι ο λόγος που κρατούμαι εδώ μέσα: ...να σώσουμε τον τουρισμό μας... είχε πει ο Άδωνις και εγώ συμπληρώνω την αρχική μου άποψη ...ο ιός είναι πολιτικός... όχι ιατρικός...!
7 Ιουνίου, ο Τσιόδρας μου έστειλε 34 ερωτήσεις-συνέντευξη για να τις εντάξει σε μια δημοσίευση σε ιατρικό περιοδικό. Αν γίνει αποδεκτή, θα είναι η πρώτη ιατρική συνέντευξη επιβάτη για την υπόθεση Hondius vs Hantavirus. Παράλληλα, ενημέρωσα φοιτητές του ΣΚΙ του ΕΑΠ, αν θέλουν να δημιουργήσουν ένα ντοκιμαντέρ για την περιπέτεια του Ατλαντικού. Ένας ταιριαστός τίτλος, θα ήταν "Degrees of Isolation: from the Ocean to Hantavirus". Ο τίτλος αυτός έχει τα εξής χαρακτηριστικά: o όρος "Degrees" παραπέμπει άμεσα στον ακαδημαϊκό χώρο (πτυχία, βαθμοί, πανεπιστημιακοί τίτλοι). Χρησιμοποιώντας τον σε ένα ντοκιμαντέρ που αφορά μια επιστημονική αποστολή, δημιουργείς μια πολύ ισχυρή ειρωνεία: οι "βαθμοί" δεν αναφέρονται πλέον σε ακαδημαϊκούς τίτλους, αλλά στα επίπεδα της απομόνωσης που βιώσαμε. Στον ωκεανό δεν έχεις ελευθερία κινήσεων, είσαι απομονωμένος μεταξύ ουρανού και θάλασσας, ύπαιθρος δεν υπάρχει. Η λέξη Hantavirus υπονοεί τη νόσο, άρα απομονωμένος στο πλοίο (δεν σε δέχεται κανένα λιμάνι) και συνεχίζεις στον απόλυτο εγκλεισμό.
8-17 Ιουνίου, πνέει άνεμος ελευθερίας
Mου πήραν αίμα πριν την έξοδο! Είναι αλήθεια ή ένα ακόμη ευχολόγιο για να μου ξεγελάσουν τον πόνο μου. Παράλληλα, στην Τζόρτζια των ΗΠΑ έκαναν "Ανάσταση", ούτε καν την πρώτη(!), τέλος καραντίνα οριστικά, ούτε καραντίνα σπίτι, ούτε μάσκα, ενώ τους επιτρέπουν να πετάξουν με το αεροπλάνο, το ίδιο και στη Γερμανία, τη στιγμή που βρισκόμαστε στην πέμπτη εβδομάδα.
12.00, Πριν λίγο με πήρε ο Τσιόδρας τηλέφωνο και μου είπε ότι η πολιτική ηγεσία συμφώνησε στη σπιτική απομόνωση, με προέγκριση από τον ΕΟΔΥ και με τεκμηριωμένη δήλωση από τον ίδιον. Να έχω έτοιμο ένα αυτοκίνητο και να "αποδράσω" αθόρυβα, να μείνω σπίτι και να επικοινωνώ καθημερινά με βιντεοκλήση, κάτι ανάλογο με το βραχιολάκι. Η μεταφορά αυτοκινήτου ήταν σύνθετη επιχείρηση. Νάρθουν να πάρουν τα κλειδιά (σε μορφή αποστείρωσης), να πάνε σπίτι (να ανοίξουν με γάντια σαν να είναι διαρρήκτες) για να πάρουν τα κλειδιά του οχήματος, να το βάλουν μπροστά μετά από ακινησία τριών μηνών, να βάλουν βενζίνη, να μου το φέρουν να φύγουν και να φύγω... Όλη η επιχείρηση-καθοδήγηση έγινε με βιντεοκλήση.
3 Ιουνίου, πρόσφατα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι στην περίφημη πτήση 4Z132 (Αγίας Ελένης-Γιοχάνεσμπουργκ) ταξίδευαν και παιδιά ηλικίας 11-17 ετών, τα οποία τέθηκαν και αυτά σε καραντίνα και θα εξέλθουν (για κατ' οίκον παραμονή) τη Δευτέρα (8/6), δηλαδή μετά από 30 μέρες. Όλα αυτά συμβαίνουν στη Γαλλία, όχι σε κάποια υπό ανάπτυξη χώρα. Αν ήταν το δικό σας παιδί στην καραντίνα, θα υποστηρίζατε ακόμη την άποψη ...ας μείνουν ακόμη στην καραντίνα της ΜΕΛ για το δημόσιο καλό;...
 |
| c'est fou !!! |
4 Ιουνίου, από συζητήσεις, αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει ένας υπαρκτός πόλεμος Πολιτικής-Ιατρικής. Το πρώτο αίτημα, να συνεχίσω τον εγκλεισμό μου στο σπίτι, απορρίφθηκε από την ηγεσία του υπουργείου. Σίγουρα φοβήθηκαν τον αντίκτυπο από τα Media, που θα θέτουν περίεργες ερωτήσεις και μάλιστα σε μια περίοδο που βαίνουμε σε εκλογές.
5 Ιουνίου, παραμένω για 26. μέρα (15 μέρες + 11 μέρες επιπλέον) εγκλεισμένος σε ένα χώρο που απευθύνεται σε άτομα που είναι άρρωστα και πρέπει να γίνουν καλά. Εγώ όμως είμαι υγιής και ίσως περιμένουν να ...αρρωστήσω(!) διαφορετικά δεν εξηγείται η παραμονή μου εδώ, θα έπρεπε να συνεχίσω την καραντίνα στο σπίτι (...μετά τη 15. μέρα και εφόσον δεν συντρέχουν άλλοι λόγοι..., έλεγε το πρωτόκολλο που μου κοινοποιήθηκε από τον ΕΟΔΥ). Όλες οι μετρήσεις PCR έχουν βγει αρνητικές, όπως και σε όλους τους υπολοίπους συνταξιδιώτες που βιώνουν ανάλογες περιστάσεις. Αυτοί όμως μπορούν και προαυλίζονται, εγώ όχι. Αισθάνομαι πλέον φυλακισμένος και όχι προληπτικά απομονωμένος. Ποιός μπορεί να μου αποδείξει το αντίθετο; Αυτός είναι ο λόγος που κρατούμαι εδώ μέσα: ...να σώσουμε τον τουρισμό μας... είχε πει ο Άδωνις και εγώ συμπληρώνω την αρχική μου άποψη ...ο ιός είναι πολιτικός... όχι ιατρικός...!
7 Ιουνίου, ο Τσιόδρας μου έστειλε 34 ερωτήσεις-συνέντευξη για να τις εντάξει σε μια δημοσίευση σε ιατρικό περιοδικό. Αν γίνει αποδεκτή, θα είναι η πρώτη ιατρική συνέντευξη επιβάτη για την υπόθεση Hondius vs Hantavirus. Παράλληλα, ενημέρωσα φοιτητές του ΣΚΙ του ΕΑΠ, αν θέλουν να δημιουργήσουν ένα ντοκιμαντέρ για την περιπέτεια του Ατλαντικού. Ένας ταιριαστός τίτλος, θα ήταν "Degrees of Isolation: from the Ocean to Hantavirus". Ο τίτλος αυτός έχει τα εξής χαρακτηριστικά: o όρος "Degrees" παραπέμπει άμεσα στον ακαδημαϊκό χώρο (πτυχία, βαθμοί, πανεπιστημιακοί τίτλοι). Χρησιμοποιώντας τον σε ένα ντοκιμαντέρ που αφορά μια επιστημονική αποστολή, δημιουργείς μια πολύ ισχυρή ειρωνεία: οι "βαθμοί" δεν αναφέρονται πλέον σε ακαδημαϊκούς τίτλους, αλλά στα επίπεδα της απομόνωσης που βιώσαμε. Στον ωκεανό δεν έχεις ελευθερία κινήσεων, είσαι απομονωμένος μεταξύ ουρανού και θάλασσας, ύπαιθρος δεν υπάρχει. Η λέξη Hantavirus υπονοεί τη νόσο, άρα απομονωμένος στο πλοίο (δεν σε δέχεται κανένα λιμάνι) και συνεχίζεις στον απόλυτο εγκλεισμό.
8-17 Ιουνίου, πνέει άνεμος ελευθερίας
Mου πήραν αίμα πριν την έξοδο! Είναι αλήθεια ή ένα ακόμη ευχολόγιο για να μου ξεγελάσουν τον πόνο μου. Παράλληλα, στην Τζόρτζια των ΗΠΑ έκαναν "Ανάσταση", ούτε καν την πρώτη(!), τέλος καραντίνα οριστικά, ούτε καραντίνα σπίτι, ούτε μάσκα, ενώ τους επιτρέπουν να πετάξουν με το αεροπλάνο, το ίδιο και στη Γερμανία, τη στιγμή που βρισκόμαστε στην πέμπτη εβδομάδα.
 |
| από την Πολιτεία Τζόρτζια των ΗΠΑ με αγάπη |
12.00, Πριν λίγο με πήρε ο Τσιόδρας τηλέφωνο και μου είπε ότι η πολιτική ηγεσία συμφώνησε στη σπιτική απομόνωση, με προέγκριση από τον ΕΟΔΥ και με τεκμηριωμένη δήλωση από τον ίδιον. Να έχω έτοιμο ένα αυτοκίνητο και να "αποδράσω" αθόρυβα, να μείνω σπίτι και να επικοινωνώ καθημερινά με βιντεοκλήση, κάτι ανάλογο με το βραχιολάκι. Η μεταφορά αυτοκινήτου ήταν σύνθετη επιχείρηση. Νάρθουν να πάρουν τα κλειδιά (σε μορφή αποστείρωσης), να πάνε σπίτι (να ανοίξουν με γάντια σαν να είναι διαρρήκτες) για να πάρουν τα κλειδιά του οχήματος, να το βάλουν μπροστά μετά από ακινησία τριών μηνών, να βάλουν βενζίνη, να μου το φέρουν να φύγουν και να φύγω... Όλη η επιχείρηση-καθοδήγηση έγινε με βιντεοκλήση.
13.00, συμβαίνουν εν Παρισίοις 😧😧
Συνέντευξη στο France2. Η Julia και ο Roland, βιντεοσκοπούν την καθημερινότητά τους, που τις τελευταίες τριάντα ημέρες, περιορίζεται σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου. Η απομόνωση είναι πλήρης, με παρακολούθηση πολύ αυστηρών ιατρικών πρωτοκόλλων. Μένουν σε ένα δωμάτιο έκτασης 25 τετραγωνικών μέτρων, που είναι μεγαλύτερο από την καμπίνα του πλοίου ...αλλά τουλάχιστον δεν κινείται.... αστειεύτηκαν. Το ζευγάρι βρισκόταν στο MV Hondius όταν εμφανίστηκε το ξέσπασμα του ιού hantavirus, προκαλώντας το θάνατο τριών επιβατών. Δεν είναι άρρωστοι, αλλά πρέπει να τηρούν αυστηρή καραντίνα. ...έχουμε θέα προς τα έξω, αλλά δεν έχουμε πρόσβαση σε αυτήν, είναι αρκετά περιοριστικά εδώ μέσα, είναι σαν φυλακή... εξήγησε ο Roland. ....τις πρώτες μέρες, οι κανόνες ήταν εξαιρετικά αυστηροί, καθώς δεν είχαμε πρόσβαση σε μπάνιο. Είχαμε μια καρέκλα με έναν κουβά για τις ανάγκες μας και μια πετσέτα για πλύσιμο..., είχαμε μία ώρα εξόδου την ημέρα για βόλτα στην αυλή του νοσοκομείου...επισημαίνει η Τζούλια.
 |
| Η Julia και ο Roland, δύο ταξιδιώτες στο MV Hondius, είναι περιορισμένοι στα δωμάτιά τους στο νοσοκομείο Bichat. Δήλωσαν στο France 2 ότι έχουν υποβάλει αίτημα στο δικαστή για να σταλούν στο σπίτι τους το συντομότερο δυνατό. |
Σήμερα, απευθύνονται στο δικαστή για άρση των περιορισμών τους. Το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς τους συνίσταται σε ιατρικές εξετάσεις, δύο φορές την ημέρα, θερμομέτρηση, αρτηριακή πίεση, καρδιακό ρυθμό και αναπνοή, καθώς και εξετάσεις αίματος. ...Είναι απαραίτητο να βεβαιωθούμε ότι οι ταξιδιώτες δεν έχουν προσβληθεί από τον ιό που ανησύχησε τον κόσμο το προηγούμενο Μάιο..., λένε οι γιατροί. Το εξιτήριό τους δεν έχει προγραμματιστεί πριν από τις 21 Ιουνίου, μια κυβερνητική απόφαση για την αποφυγή οποιουδήποτε κινδύνου. Αλλά το ζευγάρι γίνεται ανυπόμονο και ανακοίνωσε ότι θα ασκήσει έφεση στο δικαστή, τη Δευτέρα 8 Ιουνίου, ...απλώς ελπίζουμε να μας στείλουν σπίτι για να τελειώσουμε το lockdown ειρηνικά, αυτό είναι όλο.... Και όλα αυτά, συμπληρώνω εγώ, που καθόντουσαν, στο πλοίο, μαζί με άλλους (αμερικανούς) συνταξιδιώτες στους οποίους επιτράπηκε (Κυριακή 7 Ιουνίου) να εξέλθουν της καραντίνας, ακόμη και να ταξιδέψουν αεροπορικώς! Γιατί για ένα τόσο σοβαρό ιατρικό θέμα, έχουμε διαφορετικά πρωτόκολλα; Τελικά, δεν έγινε δεκτό το αίτημά τους 😕😕.
9 Ιούνιου, η κ. Καββαθά συνοδευόμενη από την επίσης συμπαθητική γιατρό Μαρία Βενετσιάνου, μου φέρνουν το εξιτήριο, που επιβεβαιώνει όλα αυτά που λέγαμε τόσες μέρες, δηλαδή ουδεμία ύπαρξη ιού, συνοδευόμενο από τρεις πυκνογραμμένες σελίδες με αιματολογικές εξετάσεις. Τόσες πολλές εξετάσεις και μάλιστα επαναλαμβανόμενες, ποτέ δεν είχα κάνει στη ζωή μου. Για προληπτικούς λόγους θα παραμείνω έγκλειστος στο σπίτι μέχρι 17 Ιουνίου που τυπικά λήγει το διάστημα επώασης του ιού βάσει του ΠΟΥ. Η αρχική ημερομηνία 6 Μαΐου τέθηκε ως η μέρα, που τα τελευταία κρούσματα απομακρύνθηκαν από το πλοίο. Ευχαριστώ θερμά το επιτελείο του Αττικού νοσοκομείου (Τσιόδρα, Καββαθά, Βενετσιάνου και Καραντάνα, τους νοσηλευτές και το υπόλοιπο προσωπικό, καθώς και τον κ. Αποστολόπουλο και το Νίκο), αλλά και την ομάδα φίλων και συναδέλφων που οργάνωσαν τη "φυγή" μου με τρόπο ασφαλή για όλους μας. Μου έφεραν το όχημα και εφοδίασαν το σπίτι με τρόφιμα, καφέδες και μπύρες, ώστε να μην μου λείψει τίποτε τις επόμενες μέρες. Θεωρώ τον εαυτό μου προνομιούχο και τυχερό να έχω τέτοιους φίλους, αλλά και γιατρούς. Γύρω στο μεσημέρι έφτασα στο σπίτι χωρίς τα αδιάκριτα βλέμματα των ΜΜΕ. Αμέσως ζυγίστηκα και διαπίστωσα ότι στο νοσοκομείο χάνεις κιλά, ακόμη και με την ακινησία δεν παχαίνεις. Η μυική μάζα δεν με έχει εγκαταλείψει, αλλά η ενδυνάμωση είναι μέσα στο πρόγραμμα ...ας το πούμε μεταφορικά, ένα είδος "αγρανάπαυσης" την είχα ανάγκη, για να επανέλθω δριμύτερος! Συνειδητοποιώ που βρίσκομαι και φτιάχνω έναν καφέ, μου έλειψε τόσο καιρό. Ανοίγω το ψυγείο και είναι γεμάτο με μπύρες, Guinness Draught, οι αγαπημένες μου... χα..χα και αυτό το είχαν προβλέψει. Τα ράφια γεμάτα, τροφές για αρκετό καιρό, ούτε πόλεμο να είχαμε.
23.00, από το μακρινό Καναδά υπάρχει μία είδηση. Ένας "συμπτωματικός" ταξιδιώτης ανέκαμψε και θεωρείται πλέον ασυμπτωματικός. Μάλλον πρόκειται για ένα αρχικά ψευδές κρούσμα. Η ιστοσελίδα Arcis.com το αναφέρει ως Monitoring case, Onboard ship, departed April 24th, no symptoms.
10 Ιουνίου, είχα την πρώτη βιντεοκλήση (11.15) από το ιατρικό προσωπικό. Ευγενικοί και χαρούμενοι, μιλήσαμε, με ερώτησαν αν είμαι καλά και αν τους ...επιθύμησα 😂😂. Κάνω την πρώτη παραγγελία (12.30) με IRIS και ο ντελιβεράς την αφήνει στην εξώπορτα. Θα διερωτάται ...ποιός είναι αυτός ο περίεργος παραλήπτης, που δεν μου ανοίγει την πόρτα... Όλη την ημέρα είχα βαρύ κεφάλι και υπόταση (100/65), που ίσως οφειλόταν στο θάλαμο υποπίεσης που έζησα αρκετές μέρες και η προσαρμογή σε φυσιολογικές συνθήκες να διαρκέσει 1-2 μέρες, όπως πράγματι συνέβη.
11 Ιουνίου, με παίρνει στο τηλέφωνο ένας φίλος και με ρωτά πως αισθάνομαι στο "σπιτικό" εγκλεισμό μου. Του απαντώ ότι δεν είναι πλέον "θαλαμικός" εγκλεισμός και για να τον αφήσω να συνειδητοποιήσει τα στιγμιαία συναισθήματά μου του λέω ....έχεις ρωτήσει ποτέ ένα δύτη, που έχει βρεθεί σε μεγάλο βάθος, δεν μπορεί να αναδυθεί απότομα και χρειάζεται χρόνο για να προσαρμοστεί η πίεση στο σώμα του, τι ένοιωθε όταν είδε την επιφάνεια του νερού; Κάτι ανάλογο αισθάνθηκα και εγώ όταν είδα την εξώπορτα....
18.00, με ενημέρωσε ο Τσιόδρας (και η γιατρός Μαρία Βενετσιάνου) ότι και το τελευταίο δείγμα αίματος βγήκε αρνητικό και συνεπώς ολοκληρώθηκε η διαδικασία των αιμοληψιών. Το ίδιο συνέβη και με τους άλλους συνταξιδιώτες μου, αλλά το πιό αξιοσημείωτο είναι ότι η Karla, που είναι ήδη σπίτι της (ήταν η επιβάτης που μοιραζόταν την καμπίνα με τη Veronica), δεν μολύνθηκε και όπως έχω προαναφέρει ήταν το βαρόμετρο για τη διάδοση του ιού. Σύμφωνα με το Arcis.com 11 από τους 149 (88 επιβάτες και 61 μέλη πληρώματος) μολύνθηκαν από το Χανταιό, ποσοστό 7-8%, μικρότερο ποσοστό εκείνου του COVID. Η εν λόγω ιστοσελίδα δεν αναφέρει και ένα επιπλέον κρούσμα (case 12), μέλος του πληρώματος, όπως ο ίδιος το ανέφερε στην ομάδα WhatsApp. Σήμερα, είναι πλέον ασυμπτωματικός.
 |
| case 12: συνεχίζει την ανάρρωση στο σπίτι του |
22.00, αρχίζει το παγκόσμιο κύπελλο, ποιός ενδιαφέρεται πλέον για το Χανταιό; Όλοι βλέπουν ποδόσφαιρο, το ίδιο και εγώ.
12-14 Ιουνίου, το ABC News δημοσίευσε ένα άρθρο ότι η κυβέρνηση Trump εξόδεψε 750k$ για να επαναπατρίσει την αμερικανίδα υπήκοο από το απομακρυσμένο νησί Pitcairn, εκεί όπου είχε μείνει σε καραντίνα (βλέπε αφήγησή μου από 6 Μαΐου/13.00), αλλά η επιβάτιδα δεν έχει διαψεύσει ή επιβεβαιώσει την είδηση. Σχολιαστής στο WhatsApp αναφέρει: ...Trump got jealous of the Brits... μετά την επική προσέγγιση βρετανικής φρεγάτας, κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες στο νησί Τριστάν για ιατρική βοήθεια.
15 Ιουνίου, άρχισε η διαδικασία αποστολής των αποσκευών, οι οποίες είχαν μείνει στο πλοίο (στον επαναπατρισμό κρατούσαμε μόνο μια χειραποσκευή), έγινε υγειονομικός καθαρισμός και αποστέλλονται στους παραλήπτες τους μέσω μιάς χρονοβόρας διαδικασίας (τελωνείων και logistics). Μέσα στις χώρες Schengen, ελπίζω η διαδικασία να είναι πιο γρήγορη. Το μήνυμα από την Oceanwide έλεγε το εξής: ... Dear Guest, We would like to provide you with an update regarding the return of your luggage following your voyage aboard Hondius. First and foremost, we sincerely apologize for the delay and understand that many of you are eager to be reunited with your belongings..... all luggage is currently being handled by a specialized logistics company in Rotterdam.... The process initially experienced delays due to requirements and inspections imposed by the Dutch National Institute for Public Health and the Environment (RIVM). In addition to the necessary sanitization procedures, the luggage could only be released for shipment once all inspections and approvals had been completed by the relevant authorities..... Furthermore, the logistics company works with different shipping partners in each destination country, and these shipments can only be initiated once all official documentation and certificates have been approved. For certain countries, including the United States and Australia, the process is particularly complex.... We are pleased to report that the first pieces of luggage have already been successfully shipped and delivered to their owners (εννοεί του πληρώματος που παραμένει σε καραντίνα στην Ολλανδία).
16 Ιουνίου, στους The Guardian διαβάζω ένα άρθρο με πιασιάρικο τίτλο "Right now, we could be living through a hantavirus disaster. The world avoided that, and this is why" και αφού περιγράφει το χάος που θα μπορούσε να είχε συμβεί, μετά ηρεμεί... επαινεί την ισπανική κυβέρνηση, αλλά δεν λέει τίποτα για τα Κανάρια Νησιά και το Πράσινο Ακρωτήριο, που προσπάθησαν να μας ...ξεφορτωθούν όσο γρήγορα γινόταν, αλλά ούτε και για τις γαλλικές αρχές που η αντιμετώπιση των συνταξιδιωτών μας ήταν υπερβολική (στην πραγματικότητα ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα), ενώ κάνει λάθος ότι η καραντίνα έχει ήδη τελειώσει από την περασμένη Κυριακή (14/6).
Ένα ενδιαφέρον στοιχείο, που λείπει σχεδόν από την παγκόσμια ειδησιογραφία, είναι το "μεγάλο" ευχαριστώ προς τους 149 επιβάτες-πλήρωμα, που άντεξε στην απομόνωση των 42 ημερών και τηρούσε τους υπερβολικά αυστηρούς όρους για να διατηρήσουν τον υπόλοιπο παγκόσμιο πληθυσμό ασφαλή και να αποφύγουν την ανησυχία (δεν χρησιμοποιώ τη λέξη "παγκόσμια" επιδημία)! Είχαμε μια συνεχή επικοινωνία και γνωρίζαμε ακριβώς πώς και τί αισθάνονταν, τι αποθέματα δυνάμεων είχαν, οι σκέψεις μας ήταν πάντα κοντά τους και οι ευχές μας 🙏🙏 να περάσουν γρήγορα οι τελευταίες μέρες εγκλεισμού, χωρίς άλλες τραυματικές εμπειρίες (να είσαι υγιής και να περιμένεις να αρρωστήσεις). Ανυπομονούσαμε και ρωτάγαμε μεταξύ μας, τι θα κάνουμε όλοι μας μόλις "απελευθερωθούμε". Εγώ προσωπικά, θα πρέπει περάσω το όχημα απο ΚΤΕΟ... το πρόστιμο και η εφορία δεν καταλαβαίνουν από Χανταιούς, πεζό, αλλά πραγματικό!
17 Ιουνίου, η τελευταία μέρα εγκλεισμού και η ώρα του απολογισμού
Είχα ξεκινήσει να κρατώ ημερολόγιο, σαν να ήξερα ότι θα επρόκειτο για ένα επικό ταξίδι, από την ώρα που έκλεισα την εξώπορτα του σπιτιού μέχρι τη στιγμή που την ξανάνοιξα (σχεδόν τρεις μήνες μετά) και περιέγραφα όλα τα φυσικά και θαυμαστά γεγονότα (τα παγόβουνα της Ανταρκτικής, τις μαινόμενες θάλασσες και τα θαλασσοπούλια του Ατλαντικού) όσο και τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν εν πλω και τους προληπτικούς εγκλεισμούς, σε έξι συνέχειες, ξεκινώντας από τα ανέμελα (βλέπε εδώ). Ο απολογισμός λοιπόν:
Σήμερα 17 Ιουνίου, αισθάνομαι ότι βγαίνω αλώβητος από τη μεγάλη αυτή περιπέτεια, τόσο σωματικά (no virus exists) όσο και ψυχικά (Ultimate test) και μάλλον δεν χρειάζομαι ψυχολόγο ή ψυχίατρο για να τους διηγηθώ την εμπειρία μου, μόνο το μπλοκ μου αρκεί. Αισθάνομαι δυνατός, όπως και από την αρχή της περιπέτειας, ποτέ δεν με κυρίευσε ο φόβος και αν με ρωτήσει κάποιος, τι σημαίνει για μένα η λέξη "ελευθερία", έχω την απάντηση "το δικαίωμα να υπάρχω μεταξύ φίλων και γνωστών".
Παραλειπόμενα
17 Ιουνίου, η τελευταία μέρα εγκλεισμού και η ώρα του απολογισμού
Είχα ξεκινήσει να κρατώ ημερολόγιο, σαν να ήξερα ότι θα επρόκειτο για ένα επικό ταξίδι, από την ώρα που έκλεισα την εξώπορτα του σπιτιού μέχρι τη στιγμή που την ξανάνοιξα (σχεδόν τρεις μήνες μετά) και περιέγραφα όλα τα φυσικά και θαυμαστά γεγονότα (τα παγόβουνα της Ανταρκτικής, τις μαινόμενες θάλασσες και τα θαλασσοπούλια του Ατλαντικού) όσο και τα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν εν πλω και τους προληπτικούς εγκλεισμούς, σε έξι συνέχειες, ξεκινώντας από τα ανέμελα (βλέπε εδώ). Ο απολογισμός λοιπόν:
- το ταξίδι ανήκε στην κατηγορία της εξερεύνησης και δεν ήταν μια απλή κρουαζιέρα. Ακόμη και η ανταρκτική χερσόνησος ήθελε καλή προετοιμασία ρουχισμού, αντοχής και ενδιαφέροντος. Δεν υπήρχε φορά που θα πεις .... τα είδαμε, ας πάμε παρακάτω... γιατί η κάθε στιγμή ήταν διαφορετική και καμία δεν έμοιαζε με την προηγούμενη. Πόσες φορές έπρεπε να ακολουθήσουμε Plan B λόγω απρόβλεπτου καιρού και θυελλωδών ανέμων που επικρατούσαν στη Θάλασσα της Σκωτίας,
- ήμασταν συνολικά 88 ταξιδιώτες από 15 χώρες, οι περισσότεροι ήταν επιστήμονες που είχαν ως σκοπό να παρατηρήσουν τα πουλιά και τις συμπεριφορές τους. Οι υπόλοιποι (σαν και εμένα) ήταν globetrotter, world traveller ή hodophile, μια λέξη που χρησιμοποιείται για να περιγράψει αυτόν που "αγαπάει τις διαδρομές" και τα ταξίδια γενικότερα,
- από την αρχή του ταξιδιού είχα πολλές ώρες μοναχικότητας, το είχα επιλέξει ενσυνείδητα, όχι ως αντικοινωνική συμπεριφορά, αλλά ως μια προσπάθεια να βιώσω το μεγαλείο του ωκεανού (άγρια ζωή, ταραγμένες θάλασσες) χωρίς περισπασμούς, ας πούμε ως "solitude-seeking" για να σας βοηθήσω να καταλάβετε ότι η επιλογή μου ήταν θετική και πήγαζε από την ανάγκη για ουσιαστική επαφή με το στοιχείο της θάλασσας, παρότι είμαι άνθρωπος του βουνού,
- τις στιγμές των συλλυπητήριων προς τη γυναίκα τού Leo (πρώτου θανόντος) δεν τις θυμάμαι, ούτε φυσιογνωμικά το ζευγάρι, αν και μεταγενέστερα τους αναγνώρισα από φωτογραφίες και βίντεο. Εντούτοις, την τρίτη θανούσα (Veronica) την γνώριζα και είχαμε μιλήσει στα γερμανικά,
- τα γεγονότα, αν και θλιβερά, αν και τρομακτικά, δεν μας επηρέασαν αποφασιστικά, επειδή ενημερωθήκαμε μόλις τρεις μέρες πριν τελειώσει το ταξίδι, για το πόσο επικίνδυνα κυκλοφορούσε ένας ιός ανάμεσά μας. Ανάλογα ταξίδια έχουν το ρίσκο μιάς ασθένειας και σε κάποιες περιπτώσεις το θάνατο, αλλά τόσο ακραίες καταστάσεις δεν μπορούσε κανείς να φανταστεί. Έπρεπε οι σοροί να εξεταστούν ιατροδικαστικά για να εξαχθούν τα απρόσμενα αποτελέσματα, που συντάραξαν τη διεθνή κοινότητα και εμάς προσωπικά, αν και σε μικρότερο βαθμό. Συνοπτικά, ο ιός θέρισε τρεις συνταξιδιώτες, δυο σοβαρά που παρέμεναν στην εντατική και άλλους 7 με λιγότερα συμπτώματα, δηλαδή συνολικά 12 συνταξιδιώτες. Είναι άγνωστο αν νόσησε και κάποιος άλλος εκτός των επιβατών που ήρθε σε επαφή,
- ο ΠΟΥ σε συνδυασμό με τις ολλανδικές Αρχές λειτούργησαν άμεσα και δραστικά, εντούτοις τα ιατρικά πρωτόκολλα διαφοροποιήθηκαν από χώρα σε χώρα και περιείχαν πολιτικό χρώμα, το οποίο ήταν αντιληπτό από την αρχή, εξού και η φράση μου "...ο ιός είναι πρωτίστως πολιτικός και όχι ιατρικός..",
- ο ΠΟΥ είχαν εκφράσει το φόβο ότι μπορεί να εμφανιστούν και νέα κρούσματα, αλλά μέσα στο χρόνο επώασης του ιού δεν παρατηρήθηκε κανένα νέο, εκτός της επιβάτιδος case 9 (την ημέρα του επαναπατρισμού) και ενός του πληρώματος, case 12, το οποίο μάλλον προϋπήρχε, μέσω στενών επαφών, και δεν είχε ιχνηλατηθεί,
- τα social media το ...τερμάτισαν. Δώσανε μια υπερβολική εικόνα (και σε κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις) και μίσους του συμβάντος, ώστε το κοινό και οι οικογένειες πολλών συνταξιδιωτών να πανικοβληθούν. Έτσι αποφασίσαμε να μην δίνουμε τροφή προς τα Μedia, μέχρι να ξεχαστεί το γεγονός (συνέβη μετά από 4-5 μέρες). Μείναμε με την αίσθηση ότι ο τύπος επιζητούσε τον "εντυπωσιασμό" και όχι την είδηση, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου Reuters,
- το κόστος της συνολικής επιχείρησης ανέρχεται (υπολογίζω) σε κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ (ίσως και ένα εκατομμύριο) και βάρυνε περισσότερο την εταιρεία Oceanwide. Αν και όλοι οι ταξιδιώτες είχαν ασφαλιστεί (υποχρεωτικά) μέχρι 1 Μ€ για medical evacuation και 150-300k€ για medical support, οι φορείς δεν ζήτησαν ούτε ένα cent από τις ασφαλιστικές εταιρείες των εμπλεκόμενων. Το λόγο δεν τον γνωρίζω, ίσως όμως να έγιναν διακρατικές συμφωνίες,
- όταν ολοκληρώθηκε η εκκένωση του πλοίου και ο επαναπατρισμός, απομονωθήκαμε είτε στο σπίτι είτε σε ειδικούς χώρους, μέχρι να περάσει το χρονικό διάστημα επώασης του ιού. Και εδώ υπήρχαν διαφοροποιήσεις ανάλογα με τη χώρα επαναπατρισμού, από την πλήρη χαλαρότητα (Βέλγιο) μέχρι την πλήρη αυστηρότητα (Γαλλία, Utah), ενώ η Ελλάδα ήταν κάπου στη μέση, όπως και οι περισσότερες χώρες,
- όσα εξιστόρησα στις περιγραφές μου, ήταν από προσωπικές στιγμές, όπου κατέγραφα σε πραγματικό χρόνο τα γεγονότα, συνεπώς δεν υπήρχε μυθοπλασία και υπερβολή,
- στο σπίτι παρέμεινα εγκλεισμένος εννέα μέρες και ήταν πραγματικός εγκλεισμός χωρίς καμία υπερβολή. Δεν βγήκα έξω καθόλου, θα μπορούσα (π.χ. βράδυ χωρίς κόσμο), αλλά δεν το έκανα, τη στιγμή που κανείς δεν ήξερε που βρισκόμουνα. Θα ήταν από τις ελάχιστες φορές της ζωής μου, που θα μπορούσα να δοκιμάσω τα όρια της αντοχής μου, τα όρια της πειθαρχίας μου, αλλά και τα όρια σεβασμού προς τους ανθρώπους (γιατρούς) που μου ενέκριναν την έξοδο από τη ΜΕΛ και αυτή την ευκαιρία δεν ήθελα να την χάσω. Είναι σπουδαίο πράγμα να γνωρίζεις ότι ιατρικά είσαι εντάξει, σωματικά επίσης και να δαμάζεις τον εγκέφαλό σου (η λέξη είναι αδόκιμος, ο εγκέφαλος δεν δαμάζεται, μπορεί όμως να τον κοροϊδέψεις) για να πειθαρχήσει ενάντια στην ανθρώπινη φύση που θέλει να ζήσει, να διασκεδάσει και να σπάσει τα δεσμά ενός πολυήμερου εγκλεισμού, πρωτόγνωρου για τον καθένα μας,
- και επειδή το επικό αυτό ταξίδι δεν είχε μόνο θλίψη, ας μείνουν στη μνήμη μας στιγμές χαράς, όπως τις ζήσαμε στις άγριες νότιες θάλασσες,
In memory of our beloved cotravelers, Mirian, Leo, Veronica
Σήμερα 17 Ιουνίου, αισθάνομαι ότι βγαίνω αλώβητος από τη μεγάλη αυτή περιπέτεια, τόσο σωματικά (no virus exists) όσο και ψυχικά (Ultimate test) και μάλλον δεν χρειάζομαι ψυχολόγο ή ψυχίατρο για να τους διηγηθώ την εμπειρία μου, μόνο το μπλοκ μου αρκεί. Αισθάνομαι δυνατός, όπως και από την αρχή της περιπέτειας, ποτέ δεν με κυρίευσε ο φόβος και αν με ρωτήσει κάποιος, τι σημαίνει για μένα η λέξη "ελευθερία", έχω την απάντηση "το δικαίωμα να υπάρχω μεταξύ φίλων και γνωστών".
Παραλειπόμενα
 |
| η συνέντευξη |
No comments:
Post a Comment