Three-Day-Actions in Athens

Bib collection, Night Run and a "Titanic" experience with Marathon action

Ένα φουλ πολυδιάστατο τριήμερο στην καρδιά της Αθήνας, γεμάτο με ομιλίες, αθλητισμό και τέχνη με φόντο τον κλασικό Μαραθώνιο. Το πρόγραμμα ξεκίνησε δυναμικά στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις του Παλαιού Φαλήρου με την εγγραφή στον αγώνα και την παρακολούθηση του συνεδρίου Authentic Talks, προσφέροντας τροφή για σκέψη για το τι γίνεται στους συνανθρώπους μας. Η αθλητική δράση κορυφώθηκε το Σάββατο με τη συμμετοχή στο νυχτερινό University Night Run, ζωντανεύοντας την πόλη με τους δρομείς, όλων των ηλικιών. Η Κυριακή ξεκίνησε με μια μοναδική πολιτιστική εμπειρία στο Immersive Voyage Titanic, ταξιδεύοντας πίσω στο χρόνο μέσα από την τεχνολογία, για να ολοκληρωθεί συγκινητικά στο Παναθηναϊκό Στάδιο, καταγράφοντας φωτογραφικά τον τερματισμό και το πάθος των μαραθωνοδρόμων του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας.

🎸 Παρασκευή: τα προεόρτια ενός Μαραθωνίου
Σάββατο: το γεγονός🏃‍ 🏃‍
👏 Κυριακή: από τον Τιτανικό στο χειροκρότημα του Μαραθωνίου

Παρασκευή: τα προεόρτια ενός Μαραθωνίου
Το Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο Φαλήρου, γνωστό και ως Γήπεδο Tae Kwon Do, είναι ένας αθλητικός πολυχώρος, που ενίοτε φιλοξενεί εκθέσεις καθώς και μόνιμα πλέον την οργανωτική επιτροπή του Αυθεντικού Μαραθωνίου. Βρίσκεται στο Παλαιό Φάληρο, εκεί που τελειώνει η λεωφόρος Συγγρού, ο μοναδικός δρόμος της Αθήνας χωρίς φανάρια και μάλιστα για 5 χιλιόμετρα, τόσα όσα θα τρέξουμε αύριο, στο University Night Run 5k (UNR-2026).

ήταν τότε 2019, στον ίδιο χώρο

Σήμερα Παρασκευή λοιπόν, παραμονή του αγώνα, βρέθηκα εδώ, όπως και πριν 7 χρόνια, για την παραλαβή του Bib nr με αριθμό 95617, που σύμφωνα με τον Πυθαγορείους, το άθροισμά του καταλήγει στο Απόλυτο Ένα, την Μονάδα. Συνεπώς η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη. Και τί σύμπτωση, το 2019 στον Αυθεντικό Μαραθώνιο είχα πάλι αριθμό (26767) που κατέληγε στη Μονάδα. Τυχαίο; όχι βέβαια!!

η διαδρομή στο κέντρο της Αθήνας

 

Δεν χρειάζεται νά' σαι αθλητής για να έλθεις το τριήμερο των αγώνων στο φαληρικό Δέλτα, άλλωστε η παραλαβή του αριθμού συμμετοχής είναι μέρος της μεγάλης σου χαράς, η πολυκοσμία επίσης (συναντάς συναθλητές σου) και η εμποροπανήγυρις (πολλές αθλητικές μάρκες συμμετέχουν) θα σου ελαφρύνει το πορτοφόλι σου κατά 50-100€. Το μάτι είναι αχόρταγο, όχι μόνο στο φαγητό, αλλά και στην ένδυση!

 

για ...σένα τρέχω

άρχισαν τα ..αφιερώματα

ο φωτογράφος του αγώνα

το μπλουζάκι του αγώνα σε χρώμα μάλλον άνοστο

Στο περίπτερο 124 ήταν το stand του ΕΑΠ, από όπου παρέλαβα την τσάντα του αγώνα με διάφορα μικροδωράκια και την επίσημη μπλούζα του αγώνα, αν και ποτέ δεν την φορώ... παραμένω πιστός στα μπλουζάκια του ΕΑΠ.

η εμφάνισή μου, έτσι θα τρέξω (από προηγούμενο αγώνα του 2024)

Το ΕΑΠ θα συμμετάσχει στον  UNR-2026 με την πολυπληθέστερη ομάδα από όλα τα ελληνικά πανεπιστήμια και θα βραβευτεί στο Παναθηναϊκό Στάδιο, αμέσως μετά τον τερματισμό. Τρέχουμε για τη χαρά της συμμετοχής, τρέχουμε για τη ζωή!

😍😍

Στο πλαίσιο του 43. Μαραθωνίου της Αθήνας, διοργανώνονται και παράλληλα sessions, όπως το Marathon Expo, η Λαμπαδηδρομία, η Τελετή Αφής της Φλόγας και το Authentic Talks, με δυνατές ιστορίες που καθηλώνουν το κοινό.

τα κεράσματα είναι τόσα πολλά, που τελικά γευματίζεις

το φετινό μαραθώνιο μετάλλιο, όλοι οι τερματίσαντες θα το λάβουν

Φέτος, το 5ο Authentic Talks λαμβάνει χώρα στο "Φάρο" του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου. Δηλαδή, αμέσως μετά την παραλαβή του Bib nr, πετάγεσαι παραδίπλα, στα νερά που τραγουδούν και χορεύουν.

 

Πρόκειται για ένα συνέδριο που αναδεικνύει τη δύναμη της ψυχής (στην κυριολεξία), φωτίζει άγνωστες ιστορίες και αποτελεί πηγή έμπνευσης για όλους μας που ιδέα δεν έχουμε για το πόσοι συνάθρωποί μας "τρέχουν" το δικό τους μαραθώνιο και πως βγαίνουν νικητές.

Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Στην αίθουσα ΦΑΡΟΣ, στην κυριολεξία λειτουργεί σαν Φάρος καθότι ο χώρος βρίσκεται στον τελευταίο όροφο του γυάλινου κτηρίου και έχει εξαιρετική θέα προς όλες τις κατευθύνσεις, μαζεύτηκαν γύρω στα 150 άτομα, τα οποία καλωσόρισε η Σοφία Σακοράφα (Πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ και πρώην βουλευτίνα με το κόμμα του Γιάνι, ναι εκείνου με το γιώτα!) , καθώς και άλλα πολιτικά πρόσωπα τα οποία ανέβηκαν στο βήμα μαζί με ένα χαρτοφύλακα, που περιείχε την σύντομη ομιλία τους, αλλά δεν τον άνοιξαν γιατί ήσαν συνηθισμένοι να μιλάνε με ξύλινη γλώσσα και μας είπαν πόσα πολλά έκανε (και έδωσε) η κυβέρνηση στον αθλητισμό. Ευτυχώς, αυτοί οι χαιρετισμοί κρατούν λίγο και το λόγο παίρνουν οι σημαντικοί ομιλητές της βραδιάς, που μοιράστηκαν μοναδικές εμπειρίες εθελοντισμού και κοινωνικού έργου.

Αυτοί ήσαν.. ο Δημήτρης Στεργίου, δρομέας αποστάσεων, που θα ξανατρέξει πάλι φέτος και έγινε γνωστός το 2025 όταν κατέρρευσε λίγο πριν τον τερματισμό. Ο Χρήστος Αλεφάντης μάς σύστησε το περιοδικό του "Σχεδία", μέσω του οποίου ασκεί ένα είδος φιλανθρωπίας, όπου άνθρωποι που τα έχουν όλα (σπίτι, οικογένεια, δουλειά) και έχουν θυμό, η ψυχή τους γαληνεύει μέσα από διάφορες αθλητικές δράσεις. Σήμερα έμαθα ότι υπάρχει Παγκόσμιο Κύπελλο Αστέγων, όπου η ποδοσφαιρική ομάδα της "Σχεδίας" συμμετέχει. 

Η Μαρία Φράγκου είναι μία άλλη περίπτωση μεγάλης "θέλησης", που ως νεφροπαθής βρήκε τη λύση τού προβλήματός της μέσω του αθλητισμού και σήμερα ως φυσιοθεραπεύτρια, αθλήτρια της εθνικής ομάδας νεφροπαθών και δρομέας η ίδια, προσφέρει κοινωνικό και επαγγελματικό έργο στους συνανθρώπους μας. Μοιράστηκε την προσωπική της πορεία, ως μητέρα δύο παιδιών που τα μεγάλωνε μόνη της, έγινε ορειβάτισσα, συμμετείχε σε καταδύσεις, για να ξεπεράσει τους φόβους της, ενώ ασχολήθηκε με το curling και τους παραδοσιακούς χορούς και δοκίμασε τις δυνάμεις της στον κλασικό αθλητισμό, όπου και διακρίθηκε. Μας έδωσε, αναμφίβολα, μαθήματα ζωής, σε εμάς τους υγιείς, που νομίζουμε ότι όλοι είναι το ίδιο σαν και εμάς.

Τελευταίος (but not the least) στο podium ήταν ο Άρης Μεσσίνης, πολεμικός ανταποκριτής, που μάς μετέφερε σε έναν κόσμο μίσους και εκδικητικότητας, που στραγγαλίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αυτόν της προσφυγιάς. Μας μίλησε για ένα "Μαραθώνιο", που ξεκίνησε από τη Λέσβο, όπου μια βάρκα άφησε μετανάστες στην τύχη τους. Ακολούθησε ένα νεαρό ζευγάρι προσφύγων μαζί με το μωρό τους, στο δρόμο για μια καλύτερη ζωή. Μέσα από διαδρομές αμφίβολης ασφάλειας, κούρασης και τρόμου, εκμετάλλευσης από διακινητές, διήνυσαν μια απόσταση 1600 χιλιομέτρων (με τα πόδια και το τρένο) και μέσω της Βόρειας Μακεδονίας, Σερβίας, Ουγγαρίας, Aυστρίας, Γερμανίας,έφτασαν κρυφά στην Ολλανδία, όπου ζήτησαν άσυλο. Είναι στιγμές που συνέρχεσαι και το κόκκινο κρασί που σου προσφέρουν στο τέλος των ομιλιών, δεν κατεβαίνει στο στομάχι σου, που σαν κόμπος σού υπενθυμίζει ότι ο Μαραθώνιος της Κυριακής, δεν είναι ο μοναδικός στη ζωή μας.

Η Αμερικανίδα Jane Bareikis (τερμάτισε 3 στην κατηγορία γυναικών
με χρόνο 02:32:59, ενώ είχε προσωπικό χρόνο 2.29.00) και ο Μαροκινός
Amghar Hicham (με προσωπικό ρεκόρ 2.07.45) προσκεκλημένοι ελίτ δρομείς
θα ξεκινήσουν πρώτοι στο Μαραθώνιο της Κυριακής. Τους περιμένει ένα 
μετάλλιο, κυρίως όμως τα 15000$ (αν τερματίσουν  πρώτοι) πλέον όλα τα έξοδα
πληρωμένα. Βρέθηκαν στο  Authentic Talks και δήλωσαν ενθουσιασμένοι,
για τον αγώνα ή για το ποσόν? Ιδού η απορία.

Σάββατο: το γεγονός🏃‍ 🏃‍
Το γεγονός έχει όνομα... University Night Run 2026 και η πόλη γέμισε με τα πορτοκαλί μπλουζάκια. Όλοι τρέχουν, ακόμη και μωρά στα καρότσια τους, που τα σέρνουν οι μανάδες τους.

Μετρό Συντάγματος

Το Μετρό έχει πολύ κίνηση. Γεμίζει από παιδιά, αλλά και από άτομα μέσης ηλικίας που θέλουν να χαρούν τη ζωή τους μέσα από μια δράση που τους προσφέρει ο Αυθεντικός Μαραθώνιος. Άλλωστε, η πόλη τους, η Αθήνα, σήμερα τους το προσφέρει. Όλοι οι κεντρικοί δρόμοι (Πανεπιστημίου, Ακαδημίας, Βασ. Αμαλίας και Μεσογείων) είναι κλειστοί για αυτοκίνητα και οι δρομείς κάθε ταχύτητας έχουν την ευκαιρία της "προσομοίωσης" των αυτοκινήτων, όπως αυτά κινούνται τις καθημερινές, έτσι και οι δρομείς στριμώχνονται ο ένας δίπλα στον άλλο για να μπορέσουν να ξεγλιστρήσουν και να φτάσουν γρηγορότερα στη γραμμή τερματισμού.

Φτάνω στην Πλατεία Συντάγματος με τη Γραμμή 2 που έχει απίστευτη κίνηση. Έχει ήδη δοθεί η εκκίνηση για το βραδινό RUN 5km και άτομα κάθε ηλικίας απολαμβάνουν τη διαδρομή. Η ώρα είναι 6.30 το απόγευμα και το Block 12 έχει ξεκινήσει. Φέτος, οι συμμετοχές ξεπερνούν κάθε προηγούμενο όριο. Ο εκφωνητής παίρνει συνεντεύξεις από κάποια παιδιά από την Κύπρο, που ήρθαν για να τρέξουν και τους ρωτά ..αν ο στόχος σου σήμερα είναι η πρωτιά..., ...αν τρέχεις με αμφίεση..., ...σε ποιόν αφιερώνεις τη συμμετοχή σου... και ...τι θα κάνεις μόλις τερματίσεις... Καταλαβαίνετε λοιπόν, ότι οι ερωτήσεις αυτές έχουν γίνει πλέον ένα αστείο στη δρομική κοινότητα, καθώς οι διοργανωτές επιστρατεύουν το χιούμορ τους για να διαχειριστούν την ένταση και το στρες των αθλητών πριν από το μεγάλο μπαμ της εκκίνησης και αυτό δεν ισχύει μόνο στο μεγάλο Μαραθώνιο αλλά και στο μικρό.

 

Με την ομάδα του ΕΑΠ είχαμε δώσει ραντεβού στην πύλη του Ζαππείου, είχε ήδη βραδιάσει και το κρύο μάς περιέβαλε για τα καλά... κάποιοι κυκλοφορούσαν με το κοντομάνικο μπλουζάκι και άλλοι με το μπουφάν τους (εγώ 😁😁), ήθελα να κρατηθώ ζεστός για να μην την ξαναπάθω με το μηριαίο, που στους -10C της Νέας Υόρκης κούτσαινα στον τερματισμό.

 

Η ώρα περνά και σε λίγο (8.00 μ.μ.) θα δοθεί η εκκίνηση του UNR-2026. Με περιτριγυρίζουν φοιτήτριες  (είναι εκπληκτική η αναλογία φοιτητριών προς φοιτητές) και όλοι έχουν ένα στόχο.. να βγάλουν μια selfie για το FB, έτσι ώστε δεν ακούν το μπαμ της εκκίνησης και το κύμα τούς παρασέρνει στο τρέξιμο.

 

Ξεκινάμε, τρέχουμε με διαφορετικές ταχύτητες και περνάμε τον Άγνωστο Στρατιώτη, που ούτε σημασία δεν του ...δίνουμε και μπαίνουμε στην Πανεπιστημίου, γεμάτη με μουσική και πολύχρωμα φωτεινά εφέ. Η διάθεση στα ύψη και το μυαλό αδειάζει σε κάθε βήμα και ευτυχώς, οι δικαιολογίες δεν μας κράτησαν στον καναπέ!

 

Στο επιβλητικό κτήριο της Βιβλιοθήκης (1.3 χλμ) στρίβουμε και παίρνουμε την Ακαδημίας. Είναι η μοναδική ανηφόρα της διαδρομής, μόνο για εκείνους που δεν μπορούν να πάρουν τα πόδια τους και τα διαφημιστικά σποτ της Τράπεζας Πειραιώς μαζί με τις μαζορέτες, μας συντροφεύουν και μας χαιρετούν. Πολλοί με προσπερνούν και κάμποσους το ίδιο και εγώ. Αυξομειώνω ταχύτητα, όπως διαπίστωσα αργότερα στα στατιστικά του αγώνα.

Η Ακαδημίας είναι ένας γνώριμος δρόμος των Αθηνών με εκείνο το παράξενο τελευταίο στρίψιμο, που το αισθάνεσαι σαν να έχει πιαστεί ο λαιμός σου... και πολύ υποψιάζονται ότι έγινε για να αποφευχθεί η ευθεία όπου θα έτεμνε τα χωράφια ενός φεουδάρχη της εποχής εκείνης. Άλλοι όμως υποστηρίζουν ότι ο δρόμος "κλείνει" προς τα δεξιά, με εκείνη τη χαρακτηριστική στροφή, για να εναρμονιστεί με το υπάρχον δίκτυο και το ανάγλυφο της περιοχής γύρω απο τα Παλιά Ανάκτορα, τη σημερινή Βουλή δηλαδή.

 

Στο 2.5 χλμ έχουμε φτάσει στο "Δρομέα" του Κώστα Βαρώτσου, που τοποθετήθηκε απέναντι από το ξενοδοχείο Χίλτον (1994), αφότου είχε απομακρυνθεί από την πλατεία Ομονοίας, που βρισκόταν εκεί από το 1988 λόγω έργων κατασκευής του μετρό. Συνεχίζουμε για λίγο και κάνουμε αναστροφή (3.06 χλμ) για τα τελευταία περίπου 2 χιλιόμετρα.

 

Η Ηρώδου του Αττικού είναι αναμφίβολα ένας δρόμος που μου προκαλεί πάντα ρίγη συγκίνησης όταν τον διατρέχω, κυρίως όταν θα συναντήσω την ταμπέλα "250m to go" δεν υπάρχει περίπτωση να μην δακρύσω και με περιβάλει μεγάλη συναισθηματική φόρτιση όταν μπαίνω στο Στάδιο, Θυμάμαι την εποχή των Γυμναστικών Επιδείξεων, μιλάμε για το Γυμνάσιο δηλαδή, και τόσα χρόνια μετά το ξανασυναντώ ως Μαραθωνοδρόμος (2019) και σήμερα ως πανεπιστημιακός δρομέας.

Ok.... πατώ τη γραμμή τερματισμού σε επίσημο χρόνο 42' 54'', που αντιστοιχεί σε μέση ταχύτητα 7.35 χλμ/ώ, ταχύτητα την οποία διατηρούσα σταθερή καθ' όλο το μήκος της διαδρομής. Δεν σταμάτησα ούτε επιβράδυνα ποτέ, άλλωστε αυτός είναι και ο χρόνος μου είτε τρέχω σε Ημιμαραθώνιους είτε στα 5km, ακόμη και στο διάδρομο του γυμναστηρίου αναπτύσσω ταχύτητες 7-9χλμ/ώ. Ο συνάδελφος Φακωτάκης (Παν. Πατρών) με προσπέρασε και τερμάτισε μόλις 22'' πριν από μένα με αποτέλεσμα να βγω δεύτερος!

Αμέσως μετά συναντώ και άλλους συναδέλφους, μιλάμε για την εμπειρία, ενώ κατευθυνόμαστε προς το μετάλλιο. Η GoPro δεν μου ενεργοποιήθηκε (δεν είναι πρώτη φορά) οπότε εικόνες της απονομής δεν υπάρχουν! Μένει όμως η θύμηση της στιγμής που σκύβω το κεφάλι για να περάσει η κορδέλα με το παράσημο 😂😂, βγάζω μια selfie με την εθελόντρια της διοργάνωσης και κατευθύνομαι προς την μπανάνα και το χυμό, απαραίτητα συμπληρώματα μετά τον τερματισμό. Θα προτιμούσα μία μπύρα, αλλά άντε να την βρεις μέσα στον κακό χαμό.

Αργά το βράδυ στο σπίτι ανοίγω τις φωτό για μία ανασκόπηση της τρέλας των προηγούμενων ωρών. Δεν υπάρχουν μυικοί πόνοι ούτε σωματική κούραση. Ένας τέτοιος αγώνας είναι προπονητικού επιπέδου, τον χαίρομαι μαζί με φίλους και γνωστούς και σκέπτομαι ότι αύριο Κυριακή, φίλοι αγαπημένοι θα ξεκινήσουν μια οκταπλάσια προσπάθεια της δικής μου σημερινής.... θα τρέξουν το Μαραθώνιο των 42 χιλιομέτρων.

τότε...(Cape Town Half Nov.2024)

και τώρα (Athens UNR Nov.2026)

Κυριακή: από τον Τιτανικό στο χειροκρότημα του Μαραθωνίου
Την "περιπέτεια" την είχα ξαναζήσει πριν χρόνια στην Ιρλανδία, όταν είχα πρωτοεπισκεφτεί το χώρο του Ναυπηγείου, όπου είχε κατασκευαστεί αυτό το μυθικό πλοίο, που σήμερα παρουσιάζεται ως ένα Immersive voyage στους εκθεσιακούς χώρους του Γουδί, στο κέντρο της Αθήνας.

Είναι αλήθεια, ο Τιτανικός κρατά ακόμη και σήμερα το μύθο και την ιστορία του, όταν στο παρθενικό του ταξίδι βυθίστηκε στα κρύα νερά του Ατλαντικού παρασύροντας μαζί του εκατοντάδες επιβάτες και να απασχολεί τους δύτες όλου του κόσμου, που θέλουν να τον επισκεφτούν  στα 3.8 χιλιόμετρα στον πυθμένα του Βόρειου Ατλαντικού Ωκεανού.

Πίσω στην Αθήνα, σε μία μέρα γιορτινή λόγω Μαραθωνίου, "επιβιβάστηκα" στον Τιτανικό μέσα από μια εντυπωσιακή διαδραστική έκθεση, που ζωντανεύει το διάσημο ναυάγιο, εμπλουτισμένο με ανθρώπινες ιστορίες που δεν μπόρεσαν να πραγματοποιηθούν.

Αξίζει να εμβαθύνεις, όπως είναι και ο τίτλος της έκθεσης (Titanic Immersive Voyage), για να αντιληφθείς την υπεροψία για το "αβύθιστο" πλοίο, τα στοιχειώδη λάθη που έγιναν από το πλήρωμα, οι προειδοποιήσεις για παγόβουνα που αγνοήθηκαν, αλλά και ένα φυσικό φαινόμενο, που είχε συμβεί εκείνες τις ημέρες και "ευθύνεται" πρωτίστως για την καταστροφή. Ακόμη, και στη σωτηρία των επιβατών καθοριστικό ρόλο έπαιξε το κοινωνικό επίπεδο, όπου οι ανισότητες δεν επέτρεπαν να επιβιβαστούν στην ίδια λέμβο άτομα διαφορετικών κατηγοριών και τόσες άλλες μικρο-συμπτώσεις που μεγέθυναν το δράμα, έτσι ώστε η βύθισή του να ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου. Και πόσο ειρωνεία κρύβει η τραγωδία, όταν η αιτία της βύθισης ήταν ένα πλεούμενο παγόβουνο, που είχε ξεκολλήσει από τους πάγους της Γροιλανδίας.

Θα ήταν τρομακτική η στιγμή που το παγόβουνο συναντά τα σκαριά του πλοίου και σαν φρατζόλα ψωμιού το κόβει στη μέση και μάλιστα όταν είσαι στο κατάστρωμα και παρακολουθείς την πορεία, σαν ένας σύγχρονος οπτήρας, αλλά χωρίς κιάλια, επειδή κάποιος καμαρότος τα είχε κλειδώσει και είχε χάσει το κλειδί!!! Μία συνάντηση με παγόβουνα, έζησα και εγώ αλλά επέζησα, όταν το Hondius ωθούσε τους πάγους της Ανταρκτικής χερσονήσου, στο στενό του Lemaire, και ένας κρύος ιδρώτας με έλουζε τη στιγμή που άκουγα τους θορύβους που προκαλούσαν οι βραχώδεις ρωγμές του και το πλοίο προχωρούσε αργά-αργά μέσα στο αμίλητο και αμείλικτο τοπίο, ενώ η μουσική πλημμύριζε το χώρο του barbeque ακριβώς όπως και στον Τιτανικό.

Και όμως, όλα είχαν ξεκινήσει εντελώς διαφορετικά. Οι επιβάτες επιβιβάζονταν και ο καθένας κουβαλούσε τη δική του ιστορία απόκτησης ενός εισιτηρίου, υπήρχαν διηγήσεις με το πως περνούσαν την καθημερινότητά τους, κάποιοι στη θέση της απόλυτης χλιδής και άλλοι στο απόλυτο στριμωξίδι της 3ης κατηγορίας, μερικοί να τρώνε σολομό γαρνιρισμένο με χαβιάρι και μικρά κομματάκια βούτυρο φτιαγμένο από τις ορεινές αλπικές αγελάδες του αγροκτήματος Arosa, ενώ κάποιοι άλλοι νερόβραστες φακές σαν να ανήκαν σε άλλου θεού παιδιά.

Μου 'κανε εντύπωση, πως στο χλιδάτο κατάστρωμα υπήρχε ειδικό ψαλιδάκι (σαν κόφτης) για τις ρόγες του σταφυλιού, για να μην τις τρως με τα δάκτυλά σου, ενώ στα κάτω καταστρώματα αυτό έλειπε! Αλλά και στα λεβητοστάσια η ζωή δεν ήταν διαφορετική, πολλοί εργαζόμενοι εξασφάλιζαν, μέσα στη μουτζούρα, τη λειτουργία του πλοίου... για να ανακαλύψεις τελικά πόσοι διαφορετικοί κόσμοι συνυπήρχαν στο ίδιο ταξίδι.

Και ξαφνικά, με τη φωνή της Κατερίνας Λέχου, σαν επιβάτιδα του πλοίου που παρακολουθεί τα τηλεγραφήματα που ανταλλάχθηκαν εκείνη της νύχτας, μας διηγείται τις δραματικές προσπάθειες αποφυγής της σύγκρουσης.

Η νύχτα της 14ης Απριλίου έμεινε χαραγμένη στη ναυτική ιστορία των ατυχημάτων και εσύ παρακολουθείς διαδραστικά την ιστορία της βύθισης καθήμενος σε ένα ομοίωμα μιάς σωστικής λέμβου, που βρίσκεται στο κέντρο της αίθουσας. Όσοι δεν μπόρεσαν να εξασφαλίσουν μια θέση στις λέμβους βρέθηκαν να επιπλέουν πάνω σε ξύλινα δοκάρια και μαξιλάρια σε μορφή τσουβαλιού μέσα στη θάλασσα και έπαθαν καρδιακή ανακοπή από την κρύα αλλά ήρεμη θάλασσα των 15-17 βαθμών Κελσίου.

Τα στατιστικά στοιχεία και οι αριθμοί αποκτούν πρόσωπα και η τραγωδία κοινωνικές διακρίσεις: 62% των επιβατών της πρώτης θέσης διασώθηκε, ενώ μόνο το 25% της τρίτης θέσης επέζησε, μια υπενθύμιση ότι ακόμη και μπροστά στο θάνατο, η ταξική ανισότητα συνεχίζει να γράφει τους κανόνες της.

Το στομάχι σου έχει γίνει χάλια από τη φρίκη της τραγωδίας και λίγο πριν την έξοδο σε περιμένει η τελευταία εμπειρία, εκείνη της  εικονικής πραγματικότητας που θα σε μεταφέρει στο ταξίδι του ναυαγίου προς το βυθό, με τη φωνή του Γιάννη Μπέζου στο ρόλο του εικονικού κυβερνήτη. Το κομμάτι αυτό θα το προτιμούσα να ήταν πιό ρεαλιστικό, καθότι υπάρχουν αρκετές εικόνες λήψης του ναυαγίου.

Βγήκα και ανέπνευσα τον αέρα ενός χειμωνιάτικου πρωινού και απο μακρυά άκουγα χειροκροτήματα και φωνές ενθάρρυνσης... πλησιάζω, κόσμος έχει μαζευτεί, οι δρόμοι έχουν κλείσει και πολύχρωμοι αθλητές (σε φυλές και ενδυμασίες) να τρέχουν τον αυθεντικό Μαραθώνιο. Από την απελπισία στην ελπίδα, από την τραγωδία στην αναπτέρωση της ζωής, ενώ διακρίνω και ομοιότητες: πόσα χρόνια τώρα ο Μαραθώνιος είναι το επίκεντρο ενός κοινωνικού δρώμενου και ο Τιτανικός να εξακολουθεί να απασχολεί τη ζωή μας και να ξαναγράφεται ποικιλοτρόπως.

Οι πρώτοι έχουν ήδη περάσει, δυνατοί με μεγάλο διασκελισμό, τρέχουν με ταχύτητα 19-21 χλμ/ώ, σχεδόν τριπλάσια από τη δική μου. Ο φετινός πρώτος τερματίσας είναι ο αιθίοπας TAFERI, Manazot Siyum με νέο ρεκόρ Μαραθωνίου της Αθήνας και τον ακολουθεί ένας συντοπίτης του με μόλις 15'' διαφορά... νομίζω ότι το είχαν συμφωνήσει για το ποιός θα τερμάτιζε πρώτος και είμαι σίγουρος ότι θα μοιραστήκαν τα χρήματα. Από τους έλληνες, ο αγρινιώτης Κ. Σταμούλης ξαναέλαμψε στην πρώτη δεκάδα (όγδοος βγήκε με χρόνο 7λ αργότερα από τον αιθίοπα) και δήλωσε ...πήγε πάρα πολύ καλά η προετοιμασία. Από το καλοκαίρι πήγαν όλα καλά, όλες οι προπονήσεις πήγαν τέλεια, είχανε βγει πιο καλές προπονήσεις σε σχέση με πέρσι και περίμενα ότι θα είμαι στην τριάδα και γιατί όχι και πρώτος.... εεε! οι αφρικανοί δεν πιάνονται, αλλά του το εύχομαι!

 

οι πρώτοι δυο αιθίοπες, νικητές του Μαραθωνίου... μπράβο

Κ. Σταμούλης, ο πρώτος έλληνας τερματίσας... μπράβο!

Δ.Ε. Λαβάσα, η τρίτη ελληνίδα νικήτρια... μπράβο

μεγάλοι αθλητές, μεγάλα ρεκόρ

Οι δρομείς του ΑΜΑ (Athens Marathon, the Authentic) δεν καλύπτουν μόνο τη διαδρομή των 42195 μέτρων, αλλά θεωρούνται και σύγχρονοι "Φειδιππίδες" που βιώνουν ένα μοναδικό ταξίδι ψυχικής και σωματικής υπέρβασης. Πιστέψτε με..έτσι το έζησα και εγώ, αν και στα τελευταία 10 χλμ δεν ήξερα που ήμουνα και τι έκανα! Ξεκινούν με άγχος (οι δυνατοί) και μέσα στη μεγάλη χαρά (οι άσχετοι) από τον ιστορικό Τύμβο του Μαραθώνα για να τερματίσουν (οι περισσότεροι) στο εμβληματικό Παναθηναϊκό Στάδιο. Βέβαια, τους Elite Athetes δεν τους συναντάς πουθενά, έχουν γίνει Λούηδες με το καλημέρα. Τρέχεις πάνω στην άσφαλτο, που είναι μια δοκιμασία αντοχής, όπου οι δρομείς καλούνται να διαχειριστούν την κόπωση, τη ζέστη και τις προσωπικές τους αντιστάσεις, .....έχοντας ως καύσιμο την ιστορική βαρύτητα του τόπου.... αυτό γράφει το Διαδίκτυο, αλλά η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.. όλα γίνονται για στόχους που βάζουμε στη ζωή μας. 

 

Θυμάμαι, πώς αυτό που μας ένωσε στο Μαραθώνιο της Αθήνας ήταν η βαθιά αίσθηση κοινότητας που μοιραζόμασταν κατά μήκος της διαδρομής. Αν και με προσπέρασαν κορυφαίοι αθλητές, ακόμη και ερασιτέχνες κάθε ηλικίας και εθνικότητας, ήμασταν όλοι ενωμένοι και χαμογελαστοί (στα πρώτα 18 χλμ) και επιζητούσαμε τις επευφημίες των πολιτών που πλημμύριζαν τα πεζοδρόμια και ζούσαμε μαζί μια ανεπανάληπτη συγκινησιακή φόρτιση... και η  στιγμή που περνάς την Πύλη του Καλλιμάρμαρου, καταχειροκροτούμενος μέσα σε έναν αέρα ιστορίας και γιορτής, αποζημιώνεσαι για κάθε μήνα επίπονης προετοιμασίας...  

αθλητές όλων των κατηγοριών, μεγάλο κέφι

κάποιοι πρέπει να βγάλουν το ψωμί τους

η τρέλλα κτυπάκόκκινο

η είσοδος στο Στάδιο είναι εντυπωσιακή...

...και ο τερματισμός λύτρωση

Φτάνω στο Παναθηναϊκό Στάδιο, κτισμένο το 329 π.Χ επί Λυκούργου και ανασκευασμένο για τους πρώτους σύγχρονους ολυμπιακούς αγώνες (1896) με λευκό μάρμαρο απο την Πεντέλη (εξ ου και Καλλιμάρμαρο) και παίρνω θέση στο Πέταλο, όπου έχω άμεση θέα από τους τερματισμούς των αθλητών. Βλέπω πρόσωπα χαρούμενα, κουρασμένα, ερωτευμένα αλλά και πονεμένα.... πολλοί αγκαλιάζονται και όλοι σχεδόν κοιτάζουν το χρόνο τους στο ρολόι τους. Αναζητούν τους δικούς τους ανθρώπους που τους περιμένουν για την πρώτη αγκαλιά. Διακρίνω επίσης τους εθελοντές των "μηδενικών" διακρίσεων, κουβαλώντας άτομα ΑΜΕΑ, γιατί και αυτά έχουν δικαίωμα στη ζωή, δικαίωμα στη χαρά της συμμετοχής.

άτομα ΑΜΕΑ τερμάτισαν με τα περισσότερα Μπράβο

η ώρα της αποζημείωσης

η ώρα του αυτοσαρκασμού...

 

και η ώρα της αυτογνωσίας

Το επόμενο βήμα είναι το μετάλλιο από την όμορφη εθελόντρια και αμέσως μετά μια selfie με ή χωρίς τους αγαπημένους τους. Οι μυικοί πόνοι θα εμφανιστούν από αύριο και δεν θα μπορούν να κατέβουν τις σκάλες. Οφείλονται  κυρίως στις Φλεγμονές, όπου το σώμα προσπαθεί να θεραπεύσει τις μικρορήξεις και ενεργοποιεί έτσι μια προστατευτική φλεγμονώδη απόκριση, την αίσθηση της οποίας έχουμε με πόνο, πρήξιμο και ακαμψία, καθώς επίσης και στις Έκκεντρες συσπάσεις, όπως οι ορθοπεδικοί ονομάζουν την κατάσταση όπου οι μύες αναγκάζονται να επιμηκυνθούν ενώ ταυτόχρονα συσπώνται για να απορροφήσουν τους κραδασμούς. Άστα να πάνε σας λέω.... μία εβδομάδα τραβιόμουνα το 2019 όταν έτρεξα το Μαραθώνιο της Αθήνας και φυσικά δεν θα τον ξανατρέξω, αν και ζήλεψα τους δρομείς στην προσπάθειά τους. Εντούτοις, μια παροιμία με περιτριγυρίζει συνεχώς ...ποτέ μην πεις ποτέ!

memories, Athens Marathon 2019